1 Samuel 18

Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Dãwụ́dị̃ ꞌbã ị́jọ́ dejó jọjó Sáwụ̃lọ̃ be ꞌbo rĩ ꞌbã vúlé gá, Sáwụ̃lọ̃ ngọ́pị Yónãtãnĩ ꞌbã ãrí icí dó ru Dãwụ́dị̃ drị̂ be rá, Yónãtãnĩ lẽ dó sĩ Dãwụ́dị̃ cécé ĩꞌdi ꞌbã ru vúŋá lẽjó rĩ áni.
1 Depois de Davi ter falado com Saul, a alma de Jônatas se ligou com a de Davi numa profunda amizade. E Jônatas o amou como à sua própria alma.
2 Iꞌdójó ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ mụjó drị̃ gá, Sáwụ̃lọ̃ mba dó Dãwụ́dị̃ tã sĩ ãzị́ ngajó ĩꞌdiní ãzíla aꞌbe dó ĩꞌdi gõlé ĩꞌbadrị́ kogâlé ku.
2 Naquele dia, Saul reteve Davi e não permitiu que ele voltasse para a casa de seu pai.
3 Yónãtãnĩ idé dó tị icíma Dãwụ́dị̃ be ãꞌdusĩku ĩꞌdi ꞌbã Dãwụ́dị̃ lẽjó cécé ĩꞌdiní ru vúŋá lẽjó rĩ áni rĩ sĩ.
3 Jônatas e Davi fizeram uma aliança, porque Jônatas o amava como à sua própria alma.
4 Yónãtãnĩ trũ dó kánzũ ĩꞌdi ꞌbã jõ sụ̃lé rĩ fẽlé Dãwụ́dị̃ ní, fẽ vâ ãko ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị́ ménéŋá, ụ́sụ ãzíla sẹ́rị̃ ꞌdĩ kí ĩꞌdiní ĩndĩ.
4 Jônatas tirou a capa que vestia e a deu a Davi. Deu também a sua armadura, inclusive a espada, o arco e o cinto.
5 Dãwụ́dị̃ ri adrulé drị̃lẹ́ba rú ị́jọ́ pírí Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã sĩ ĩꞌdi tị pẽjó rĩ kí agá. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã dó sĩ ĩꞌdi ãsĩkárĩ ĩꞌdidrị̂ kí ꞌbã drị̃lẹ́ gá ãmbógó ru. Ãsĩkárĩ Sáwụ̃lọ̃ drị̂ kí ãmbogo abe uꞌá kí ĩꞌdi sĩ ãyĩkõ sĩ.
5 Davi saía aonde quer que Saul o enviava e tinha êxito, de modo que Saul o pôs sobre tropas do seu exército. E Davi era benquisto de todo o povo e até dos próprios servos de Saul.
6 ꞌBá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí dó mụ ãgõlé lị́cọ́ gá sáwã Dãwụ́dị̃ ꞌbã Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ gô ꞌdịjó rĩ sĩ ꞌbo, ũkú táwụ̃nị̃ pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ agá rĩ amụ́ kí dó úpí Sáwụ̃lọ̃ drị̃lẹ́ gá úngó ãyĩkõ drị̂ ngoŋá ãzíla tuŋá trũ, kõyõ coŋá ãzíla jaligó vuŋá trũ.
6 E aconteceu que, quando eles estavam voltando para casa, depois de Davi ter matado o filisteu, as mulheres de todas as cidades de Israel saíram ao encontro do rei Saul, cantando e dançando, com tamborins, com alegria e com instrumentos musicais.
7 Ĩꞌbaní úngó tụ agá, ri kí úngó ngolé:
7 As mulheres se alegravam e, cantando alternadamente, diziam: Saul matou os seus milhares, porém Davi, os seus dez milhares.
8 Ị́jọ́ jọlé ꞌdĩ fẽ Sáwụ̃lọ̃ acá dó ũmbã sĩ ãzíla lẽ dó sĩ úngó ngolé ꞌdĩ ku. Jọ, “Ị́jọ́ ꞌdĩ ꞌbã ífí íngoní? Ũkú drĩ kí dó Dãwụ́dị̃ ịpị́, drĩ kí jọ la Dãwụ́dị̃ ụꞌdị́ ꞌbá 10,000 drị̃ gá, wó mádrị̂ kí lú 1,000 drị̃ gá. Vúlé vúlé ru amụ́ kí dó ĩꞌdi ꞌbãlé úpí ru ku yã?”
8 Saul se indignou muito, pois estas palavras lhe desagradaram em extremo. Ele disse: — Para Davi elas deram dez milhares, mas para mim apenas milhares. Na verdade, o que lhe falta, a não ser o reino?
9 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ iꞌdójó sáwã ꞌdã sĩ Sáwụ̃lọ̃ iꞌdó dó Dãwụ́dị̃ ndrelé mịfị́ ũnzí sĩ.
9 Daquele dia em diante, Saul não via Davi com bons olhos.
10 Ụ́ꞌdụ́ ãzí rĩ sĩ, úríndí ũnzí angálépi Ãdróŋá drị́ rĩ fi Sáwụ̃lọ̃ drị̃ gá ũkpõ sĩ. Iꞌdó dó uzálé ĩꞌdidrị́ jó agâlé ꞌbá azalépi aza-azâ rĩ áni, ꞌdĩ sĩ Dãwụ́dị̃ la dị̃ ĩꞌdi ꞌbã ụ̃ꞌdị́ co sĩ jõ údu rĩ áni. Wó íni ꞌdĩ Sáwụ̃lọ̃ rụ ĩꞌdi ꞌbã ãjụ́ drị́ gá
10 No dia seguinte, um espírito mau, vindo da parte de Deus, se apossou de Saul, que teve uma crise de raiva em sua casa. Davi, como nos outros dias, dedilhava a harpa. Saul, porém, tinha na mão uma lança,
11 ãzíla ũrã ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã ásị́ gâlé, “Álẽ Dãwụ́dị̃ sõlé bõrõ ụrụꞌbá gá ãjụ́ sĩ.” Wó sõ ĩꞌdi súwĩ, súwĩ pâlé ị̃rị̃ Dãwụ́dị̃ na ru rá rá.
11 que ele atirou, pensando assim: — Encravarei Davi na parede. Porém Davi se desviou dele por duas vezes.
12 Sáwụ̃lọ̃ acá dó ụ̃rị̃ sĩ Dãwụ́dị̃ sĩ ãꞌdusĩku Úpí ꞌi Dãwụ́dị̃ be cí wó aꞌbe Sáwụ̃lọ̃ rá.
12 Saul tinha medo de Davi, porque o Senhor estava com este e tinha abandonado Saul.
13 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ pẽ dó Dãwụ́dị̃ tị ĩꞌdi rụ́ ꞌdãá rĩ sĩ rá ãzíla ꞌbã dó ĩꞌdi ãsĩkárĩ 1,000 kí drị̃lẹ́ gá. Dãwụ́dị̃ la ãsĩkárĩ ĩꞌdidrị̂ kí drị̃ ꞌde ãꞌdị́ gá nĩ.
13 Por isso Saul o afastou de si e o pôs por chefe de mil. Davi fazia saídas e entradas militares diante do povo.
14 Ị́jọ́ pírí ĩꞌdi ꞌbã ngalé rĩ kí agá ĩꞌdi drị̃lẹ́ba rú ãꞌdusĩku Úpí ꞌbã adrujó ĩꞌdi be cí rĩ sĩ.
14 Davi tinha êxito em todos os seus empreendimentos, pois o Senhor estava com ele.
15 Sáwụ̃lọ̃ la mụ ndrelé la sáwã pírí sĩ Dãwụ́dị̃ ĩꞌdi drị̃lẹ́ba rú, acá ĩꞌdi ꞌbã ị́jọ́ sĩ ụ̃rị̃ sĩ.
15 Vendo que Davi tinha êxito, Saul ficou com medo dele.
16 Wó ꞌbá pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí ꞌbá Yụ́dã drị̂ kí abe lẽ kí Dãwụ́dị̃ ambamba, ãꞌdusĩku ĩꞌdi kí drị̃ ce ãꞌdị́ gá múké.
16 Porém todo o Israel e Judá amavam Davi, porque fazia saídas e entradas militares diante deles.
17 Ụ́ꞌdụ́ ãzị́ ãlu Sáwụ̃lọ̃ jọ Dãwụ́dị̃ ní, “Ma mâ ị̃zẹ́pị kãyú Mẽrábũ fẽ míní ũkú ru. Ma ĩꞌdi fẽ míní ũkú ru cụ̃ rá la ídrĩ ãꞌdị́ ꞌdị ásị́ ũkpó sĩ Úpí ní rá rĩ gá.” Sáwụ̃lọ̃ ũrã ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã ásị́ gâlé jọ, “Má icó Dãwụ́dị̃ ꞌdịlé áma drị́ sĩ ku. Lẽ ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ ꞌbã mụ kí ĩꞌdi ꞌdịlé nĩ.”
17 Saul disse a Davi: — Aqui está Merabe, a minha filha mais velha. Eu a darei a você em casamento, com a condição de que você seja um filho valente e trave as batalhas do Porque Saul pensava assim: “Não seja contra ele a minha mão, e sim a dos filisteus.”
18 Wó Dãwụ́dị̃ jọ Sáwụ̃lọ̃ ní, “Ma dó ãꞌdi ꞌi, ãzíla lị́cọ́ la mádrị̂ dó íngõ ꞌi, ínátị la má átẹ́pị drị̂ dó Ịsịrayị́lị̃ gá ꞌdâ íngõ ꞌi mání sĩ acájó úpí ꞌbã ị́zị́gọ́ ru cụ̃ rá?”
18 Mas Davi respondeu a Saul: — Quem sou eu, e quem são os meus parentes, a família de meu pai em Israel, para que eu seja genro do rei?
19 Wó sáwã tá lẽjó Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã ị̃zẹ́pị Mẽrábũ fẽjó Dãwụ́dị̃ ní ũkú ru rĩ la mụ acálé ꞌbo, uja dó sĩ ĩꞌdi fẽlé Ãdrị̃yẹ́lị̃ Mẽhólã gó ru rĩ ní ũkú ru.
19 Mas aconteceu que, na época em que Merabe, filha de Saul, devia ser dada em casamento a Davi, foi dada por mulher a Adriel, meolatita.
20 Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã ị̃zẹ́pị Mĩkálĩ acá kí dó Dãwụ́dị̃ be lẽtáŋá agá. Sáwã ị́jọ́ ꞌdĩ lũjó Sáwụ̃lọ̃ ní rĩ sĩ, Sáwụ̃lọ̃ uꞌá dó ãyĩkõ sĩ.
20 Mas Mical, a outra filha de Saul, amava Davi. Contaram isso a Saul, e isso agradou a ele.
21 Ũrã ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã ásị́ gâlé, “Ma Mĩkálĩ fẽ Dãwụ́dị̃ ní rá, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ĩꞌdi dó sĩ adru mãtégõ rú Dãwụ́dị̃ nî ãzíla ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí dó sĩ ĩꞌdi ꞌdị benĩ.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ jọ dó Dãwụ́dị̃ ní, “ꞌDĩ drị̃lẹ́ba pâlé ị̃rị̃ míní sĩ icójó acájó mâ ị́zị́gọ́ ru rĩ ꞌi.”
21 Saul pensava assim: “Eu a darei em casamento a Davi, para que ela lhe sirva de armadilha e para que a mão dos filisteus venha a ser contra ele.” Por isso Saul disse a Davi: — Com esta segunda você será hoje o meu genro.
22 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ jọ dó ãmbogo ĩꞌdidrị̂ ꞌbaní, “Ĩndro Dãwụ́dị̃ ní ị́jọ́, ĩjọ ĩꞌdiní, ‘Índre úpí uꞌá míní ãyĩkõ sĩ ãzíla ãmbogo ĩꞌdidrị̂ lẽ kí vâ mi pírí rá, lẽ mí acá dó ĩꞌdi ꞌbã ị́zị́gọ́ ru.’”
22 Saul ordenou que os seus servos falassem confidencialmente com Davi, dizendo: — O rei tem afeição por você, e todos os servos dele amam você. Sendo assim, concorde em ser genro do rei.
23 Ãmbogo ꞌdĩ jọ kí ị́jọ́ lũlé ĩꞌbaní rĩ vúŋá Dãwụ́dị̃ ní rá. Wó Dãwụ́dị̃ jọ ĩꞌbaní, “Ĩminí ũrãjó la rĩ sĩ acájó úpí ꞌbã ị́zị́gọ́ ru ĩꞌdi ị́jọ́ ãzí ápãrákã rú la yã? Ma lẽmẽrí ãzíla ꞌbá nị̃lé múké ku la.”
23 Os servos de Saul falaram estas palavras a Davi, o qual respondeu: — Vocês acham que é pouca coisa ser genro do rei, sendo eu um homem pobre e sem importância?
24 Ãmbogo Sáwụ̃lọ̃ drị̂ kí mụ ị́jọ́ Dãwụ́dị̃ ꞌbã jọlé rĩ lũlé ĩꞌdiní ꞌbo,
24 Os servos de Saul lhe contaram isto, dizendo: — Estas foram as palavras que Davi falou.
25 Sáwụ̃lọ̃ umvi, “Ĩjọ Dãwụ́dị̃ ní, ‘Ãko ãzí úpí ꞌbã lẽlé mídrị́ málĩ rú ị̃zẹ́pị̃ ꞌbã ị́jọ́ sĩ la ꞌdáyụ lú tõpí tị 100 ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ rú ũdrãlépi rá rĩ ꞌbadrị̂ kí, sĩ ãrígó tị ũfẽjó mẹ́rọ́ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌba rụ́.’” Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã ásị́sị́ŋá ãmbógó rĩ ĩꞌdi Dãwụ́dị̃ ꞌbã drã rû sĩ ãꞌdị́ gá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ kí drị́ gá benĩ.
25 Então Saul ordenou que dissessem a Davi: — O rei não deseja dote algum, mas cem prepúcios de filisteus, como vingança contra os seus inimigos. Porque Saul tentava fazer com que Davi fosse morto pelos filisteus.
26 Ãmbogo Sáwụ̃lọ̃ drị̂ kí mụ ị́jọ́ ꞌdĩ lũlé Dãwụ́dị̃ ní ꞌbo, Dãwụ́dị̃ uꞌá dó ãyĩkõ sĩ ĩꞌdi ꞌbã mụjó adrujó úpí ꞌbã ị́zị́gọ́ ru rĩ sĩ. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ sáwã pẽlé rĩ alị drĩ ku rú,
26 Quando os servos de Saul relataram estas palavras a Davi, este gostou da ideia de vir a ser genro do rei. Antes de vencido o prazo,
27 Dãwụ́dị̃ kí ãsĩkárĩ ĩꞌdidrị̂ kí abe mụ kí ãzíla ụꞌdị́ kí ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí 200. Ají dó tõpí tị la kí Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã drị̃lẹ́ gá, ãzíla lã kí dó kí Sáwụ̃lọ̃ drị̃lẹ́ gá sĩ icéjó la Dãwụ́dị̃ icó dó adrulé úpí ꞌbã ị́zị́gọ́ ru rá. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ fẽ dó sĩ ĩꞌdĩ ꞌbã ị̃zẹ́pị Mĩkálĩ ꞌi Dãwụ́dị̃ ní ũkú ru.
27 Davi se levantou e partiu com os seus homens, e mataram duzentos filisteus. Trouxe os seus prepúcios e os entregou todos ao rei, para que assim se tornasse seu genro. Então Saul lhe deu a sua filha Mical em casamento.
28 Sáwụ̃lọ̃ la dó mụ amálé la Úpí ĩꞌdi Dãwụ́dị̃ be cí ãzíla ị̃zẹ́pị̃ Mĩkálĩ lẽ ĩꞌdi rá,
28 Saul viu e reconheceu que o Senhor estava com Davi; e Mical, filha de Saul, o amava.
29 acá dó Dãwụ́dị̃ sĩ ụ̃rị̃ sĩ ị̃dị́-ị̃dị́ ãzíla acá dó ĩꞌdi ꞌbã mẹ́rọ́ꞌbá ru ídri ĩꞌdidrị̂ agá.
29 Então Saul ficou com mais medo ainda de Davi e continuamente foi seu inimigo.
30 Sáwã pírí sĩ ãsĩkárĩ ãmbogo Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ drĩ kí amụ́ kí celé, Dãwụ́dị̃ la adru drị̃lẹ́ba rú ndẽ drị̃lẹ́ka Sáwụ̃lọ̃ drị́ ãzí rĩ kí rá, ãzíla rụ́ la ri dó kụlé kụ̃kụ̃.
30 Cada vez que os chefes dos filisteus saíam à batalha, Davi obtinha mais êxito do que todos os servos de Saul. E assim o nome de Davi se tornou muito estimado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.