1 Samuel 14
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NVT
1 Ụ́ꞌdụ́ ãzí ãlu Yónãtãnĩ Sáwụ̃lọ̃ ngọ́pị jọ kãrị́lẹ̃ gọ́bẹ́rẹ́ ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ ní, “Mí ámụ, ãma amụ́ mụlé ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ ꞌbarụ́ wókõ ꞌá ꞌdã gâsĩ.” Wó Yónãtãnĩ lũ ị́jọ́ ꞌdi átẹ́pị̃ ní gẹ̃rị̃ sĩ ku.
1 Certo dia, Jônatas, filho de Saul, disse a seu escudeiro: “Venha, vamos ao lugar onde fica o destacamento dos filisteus”. Mas Jônatas não contou a seu pai o que pretendia fazer.
2 Wó íni ꞌdĩ Sáwụ̃lọ̃ la uꞌá gá Gị̃bẹ́yã gá ꞌá ꞌdã sĩ ife põmũgũránãtĩ rú la ị̃ndụ́ gá Mị̃gị̃rọ́nị̃ gá. Ãgọbị ĩꞌdi be ꞌdãá ĩndĩ rĩ kí ãni rú ꞌbá 600.
2 Enquanto isso, Saul estava acampado nos arredores de Gibeá, em volta da árvore de romãs em Migrom, junto com cerca de seiscentos homens.
3 Ĩꞌba agá ꞌdãá ĩndĩ rĩ Ãhíjã ĩfódĩ sụ̃lépi jụ́jụ́ gá cí rĩ, Ị̃kãbọ́dị̃ ádrị́pị Ãhị̃tụ́bụ̃ ngọ́pị ꞌi, Fĩnẽhásĩ ngọ́pị, Élĩ ngọ́pị, ándrá ãzị́ ngalépi átáló ru Úpí ní Sị́lọ̃ gá rĩ ꞌi. ꞌBá ãzí nị̃lépi la Yónãtãnĩ mụ rá la kí ꞌdáyụ.
3 Entre eles estava Aías, o sacerdote, que levava o colete sacerdotal. Aías era filho de Aitube, irmão de Icabode, filho de Fineias, filho de Eli, que tinha servido como sacerdote do S enhor em Siló. Ninguém percebeu que Jônatas havia saído do acampamento.
4 Wókõ ãlu-ãlu Yónãtãnĩ ꞌbã sĩ gẹ̃rị̃ ndrụ̃jó sĩ lẽjó alịjó ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ ꞌba rụ̂lé rĩ gá írã ãzí ngoꞌbo-ngoꞌbo la kí cí; ãlu rĩ rụ́ la Bõzézĩ ꞌi ãzí rĩ ꞌbã rụ́ Sẽné ꞌi.
4 Para chegar ao destacamento dos filisteus, teve de passar por entre dois penhascos; um se chamava Bozez, e o outro, Sené.
5 Íra ngoꞌbo ãzí rĩ tu pá ndre ãngũ ụ́rụ́ Mĩkĩmásĩ gâlé ru, ãzí rĩ ndre ãngũ ándrá Gébã gâlé ru.
5 Um ficava ao norte, de frente para Micmás, e o outro, ao sul, de frente para Geba.
6 Yónãtãnĩ jọ kãrị́lẹ̃ ĩꞌdi ꞌbã gọ́bẹ́rẹ́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ ní, mí amụ́, ãma amụ́ zalé ãsĩkárĩ ꞌá ru ĩtãrãlépi ku ꞌdã ꞌba rụ̂lé. Ãzí rĩ sĩ Úpí la nõ icó ãzị́ ngalé ãma kẹ̃jị́ gá rá be. Ãko ãzí ícó Úpí atrịlé sĩ ãma pajó ku, ĩꞌdi ãꞌdị́ ndẽ rá táni ꞌbá ũꞌbí kí sĩ jõku ꞌbá were kí sĩ.
6 Jônatas disse a seu escudeiro: “Vamos atravessar até o destacamento daqueles incircuncisos! Quem sabe o S enhor nos ajudará, pois nada pode deter o S enhor . Ele pode vencer com muitos guerreiros e, também, com apenas uns poucos!”.
7 Kãrị́lẹ̃ gọ́bẹ́rẹ́ ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ ujílépi rĩ jọ ĩꞌdiní, “Mí idé ị́jọ́ cí ími ásị́ ꞌbã ũrãlé ĩꞌdi míní múké rĩ, ma bábá mi be ásị́ sĩ ãzíla ídri sĩ.”
7 “Faça o que lhe parecer melhor”, respondeu o escudeiro. “Eu o seguirei para onde o senhor for!”
8 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Yónãtãnĩ jọ, “Múké, lẽ ãza ĩꞌba rụ́ ꞌâlé, ꞌbã andré kí rû sĩ ãma benĩ.
8 “Pois bem”, disse Jônatas. “Vamos atravessar e deixar que nos vejam.
9 Drĩ kí jọ la ãmaní, ‘Ĩtẽ ꞌdãá kpere ãmaní acá agá ĩmi rụ́,’ ãma pá tu ãngũ ãmaní sĩ pá tujó rĩ gá ãmụ ĩꞌba rụ̂lé ku.
9 Se disserem: ‘Fiquem onde estão, ou mataremos vocês’, ficaremos parados e não iremos até eles.
10 Wó drĩ kí jọ la, ‘Ĩmi amụ́ ãma rụ́ ꞌdõlé ãꞌdị́ gá’ yã áni, ãma dó tụ ꞌbé sị́ gá ụrụ gâlé ru. ꞌDĩ la dó adru ãmaní ícétáŋá Úpí ꞌbã sĩ kí fẽjó ãma drị́lẹ́ gá rĩ ꞌi.”
10 Mas, se disserem: ‘Subam até aqui e lutem’, então subiremos. Será sinal de que o S enhor os entregará em nossas mãos.”
11 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ iꞌda kí dó ru ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ ꞌbaní. Ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ jọ kí, “Ĩndre ꞌbá Ĩbũrãníyã drị̂ ãfũ kí ꞌbụ́ ĩꞌbaní galé sĩ ru ụ̃zị̃jó rĩ kí agâlé kí ãgã ꞌdã nu.”
11 Quando os filisteus os viram chegando, gritaram: “Vejam! Os hebreus estão saindo dos buracos onde estavam escondidos!”.
12 Ãsĩkárĩ ꞌdĩ jọ kí Yónãtãnĩ ꞌbaní ꞌbá ãko ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ be, “Ĩmi amụ́ ãma rụ́ ãꞌdị́ gá ꞌdõlé, ãma ĩminí ímbátáŋá fẽ rá.”
12 Então os homens do destacamento gritaram para Jônatas e seu escudeiro: “Subam até aqui, e nós lhes daremos uma lição!”. “Venha, suba logo atrás de mim”, disse Jônatas a seu escudeiro. “O S
13 Yónãtãnĩ ayú ĩꞌdĩ ꞌbã drị́ kí pá abe sĩ tụjó ụrụ gâlé ĩꞌdĩ ꞌbã kãrị́lẹ̃ gọ́bẹ́rẹ́ ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ be. ꞌBá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ uꞌde kí Yónãtãnĩ drị̃lẹ́ gá, kãrị́lẹ̃ ãko ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ mụ dó kí ụ́ꞌdị́ trũ ĩꞌdi vúlé gá ꞌdãá.
13 Então subiram usando os pés e as mãos. Jônatas derrubava os filisteus e, atrás dele, seu escudeiro os matava.
14 Ãꞌdị́ drị̃drị̃ rĩ gá Yónãtãnĩ kí kãrị́lẹ̃ gọ́bẹ́rẹ́ ãko ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ be ụꞌdị́ kí ãgọbị ãzí kí ũgũgõ kãlị́ ị̃rị̃ ãngũ ãzí mgbọ ãnirú nụ̃sụ̃ ékã la agá.
14 Mataram, no total, cerca de vinte homens, numa pequena porção de terra.
15 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ụ̃rị̃ fi dó ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí agá ꞌbá kámbĩ gá rĩ kí ãzíla ásé agá rĩ kí abe, yã kí dó sĩ ụ̃rị̃ sĩ yã-yã. Ãsĩkárĩ ãngũ tẽlépi rĩ kí ãzíla ꞌbá ꞌbá ralépi rĩ kí abe idé kí ụ̃rị̃ sĩ, ũyãkĩyã aya dó sĩ ãngũ. Ụ̃rị̃ ꞌdĩ Ãdróŋá ꞌbã tị ãpẽlé nĩ la.
15 De repente, o pânico tomou conta do exército filisteu, tanto no acampamento como no campo, e também nos destacamentos e nos grupos de ataque. Naquele instante, houve um terremoto, e todos se encheram de terror.
16 Ãsĩkárĩ Sáwụ̃lọ̃ drị́ ãngũ undrélépi Gị̃bẹ́yã Bénzãmĩnĩ drị̂ gá rĩ ndre ãsĩkárĩ iré kí dó ru kpékpé ụ̃cẹ̃lé ãngũ pírí gâsĩ.
16 As sentinelas de Saul em Gibeá de Benjamim viram que o imenso exército dos filisteus começou a debandar em todas as direções.
17 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ jọ ꞌbá ĩꞌdi abe rĩ ꞌbaní, “Ĩlã ãzíla ĩmi ịsụ́ mání ꞌbá ãma agá ꞌdâ ꞌdá yụ rĩ kî,” kí mụ ꞌbá kí lãlé ꞌbo, ịsụ́ kí Yónãtãnĩ kí kãrị́lẹ̃ ĩꞌdi ꞌbã gọ́bẹ́rẹ́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ be ꞌdáyụ.
17 Saul ordenou ao povo: “Façam a chamada e verifiquem quem está faltando!”. Quando fizeram a chamada, descobriram que Jônatas e seu escudeiro não estavam ali.
18 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ jọ Ãhíjã átáló ru rĩ ní, “Mí ají mání Sãndụ́kụ̃ tị icíma drị́ Ãdróŋá drị̂ ꞌdộ.” Sáwã ꞌdã sĩ Sãndụ́kụ̃ Ãdróŋá drị̂ ĩꞌdi ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí abe ꞌdãá cí.
18 Então Saul gritou para Aías: “Traga o colete sacerdotal!”, pois, naquele tempo, Aías usava o colete sacerdotal diante dos israelitas.
19 ꞌBo sáwã Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã dị̃ agá ị́jọ́ jọ sĩ ãtalo kí abe ꞌdĩ gá ꞌdâ, úzáŋá iꞌdó dó tụlé ãngũ ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ ꞌbã kí sĩ ru trajó rĩ gá ụrụgá ụrụgá. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ jọ átáló Ãhíjã ní, “Mí ũrã ku, ímụ áyụ. Mí anzé ími drị́.”
19 Enquanto Saul falava com o sacerdote, o tumulto e a gritaria no acampamento dos filisteus aumentaram. Então Saul disse ao sacerdote: “Não precisa mais usar o colete!”.
20 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ kí ãsĩkárĩ ĩꞌdidrị̂ abe pírí ụ̃tị̃ kí dó ru mụjó ãꞌdị́ gá, ịsụ́ kí ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí agá ãbãŋá ãmbógó la fi kí drị̃ gá nĩ, kí ru ũsõ agá ménéŋá ãꞌdị́ drị̂ kí sĩ ãyá-ãyá.
20 Então Saul e todos os soldados correram para a batalha e encontraram os filisteus matando uns aos outros. Havia grande confusão por toda parte.
21 ꞌBá Ĩbũrãníyã rú ándrá uꞌálépi ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí abe rĩ ko kí drị̃ mụlé ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị́ uꞌálépi Sáwụ̃lọ̃ ãzíla Yónãtãnĩ be rĩ ꞌbá rụ́ sĩ ru icíjó ĩꞌba abe.
21 Até os hebreus que antes haviam desertado para o lado dos filisteus se rebelaram e se uniram a Saul, a Jônatas e ao restante dos israelitas.
22 ꞌBá Ịsịrayị́lị̃ drị́ ru ụ̃zị̃lépi ãngũ ꞌbé ꞌa rú Ịfụrayị́mụ̃ drị̂ agá rĩ kí mụ arelé la ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ mvu kí apálé rá, icí kí ru sĩ ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí vú drojó sĩ ãꞌdị́ ꞌdịjó ĩꞌba abe.
22 Quando os homens de Israel que haviam se escondido na região montanhosa de Efraim ouviram que os filisteus fugiam, também os perseguiram.
23 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Úpí pa dó sĩ ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ nĩ, ãzíla ãꞌdị́ ꞌdã mụ ru isí trũ kpere alị Bẹ̃tị̃ Ávẹ̃nị̃ rá.
23 Assim, o S enhor livrou Israel naquele dia, e a batalha continuou até além de Bete-Áven.
24 Ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí ãbị́rị́ fụ dó kí trẹ̃yị́, ãꞌdusĩku Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã kí atrịjó ũyõ naŋá sĩ cí rĩ sĩ jọ, “ꞌBá ãkónã nalépi ꞌdĩ sĩ ãngũ nị drĩ ku rú rĩ ãzíla má ũfẽ drĩ ꞌdĩ sĩ áma ãrígó tị mẹ́rọ́ꞌbá ꞌba rụ́ ku rú rĩ, Ãdróŋá ꞌbã wã ĩꞌdi rá.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá ãzí na dó sĩ ãkõ ãzí ãluŋá la ku.
24 Os homens de Israel estavam exaustos naquele dia, pois Saul lhes havia imposto este juramento: “Maldito seja aquele que comer antes do anoitecer, antes de eu ter me vingado inteiramente de meus inimigos”. Por isso, ninguém comeu nada o dia todo,
25 Ãsĩkárĩ kí dó mụ filé pírí mị̃rị́ agâlé ꞌbo, ịsụ́ kí ãnụ́ fi vũ gá.
25 embora tivessem encontrado favos de mel no chão do bosque.
26 Kí mụ filé ꞌbo, ndre kí dó ãnụ̂ ꞌi, wó ụ̃rị̃ ũyõ nalé rĩ drị̂ sĩ ꞌbá ãzí ãlu la su drị́ tị gá ku.
26 Não se atreveram a provar o mel, pois temiam o juramento exigido por Saul.
27 Wó Yónãtãnĩ ꞌbã ũyõ átẹ́pị̃ ꞌbã nalé sĩ ꞌbá kí atrịjó ãko ãzí naŋá gá cí rĩ arejó ku rĩ sĩ, su túré ĩꞌdidrị́ gá rĩ jũrũ ãnụ́ agâlé, mbe ãnụ̂ rá. Ĩꞌdi dó mụ mbelé la ꞌbo, mịfị́ la ce dó rá ãzíla ịsụ́ dó ũkpó úꞌdí ru.
27 Jônatas, porém, não sabendo do juramento de seu pai, enfiou a ponta de uma vara num favo e comeu o mel. Depois de comer, recuperou as forças.
28 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ãsĩkárĩ ĩꞌdidrị̂ ꞌbã ãzí ãlu la lũ ĩꞌdiní, “Mí átẹ́pị atrị ãsĩkárĩ kí ũyõ naŋá sĩ, jọ ꞌbá ãkónã nalépi ãndrũ rá rĩ Ãdróŋá ꞌbã wã ĩꞌdi rá, bã sĩ gápi fẽlépi la ꞌbá kí sĩ acájó ãbị́rị́ sĩ ũkpó kóru ꞌdĩ.”
28 Vendo isso, um dos soldados lhe disse: “Seu pai obrigou o exército a fazer um juramento severo, pelo qual quem comer alguma coisa hoje será maldito. Por isso todos estão exaustos”.
29 Yónãtãnĩ jọ, “Má átẹ́pị ají ꞌbã sĩ ũcõgõ ꞌbá ãmadrị̂ ꞌbaní nĩ. Índre drĩ má ịsụ́ ũkpó ãnụ́ mání mbelé ꞌdĩ sĩ!
29 “Meu pai trouxe desgraça sobre o povo!”, exclamou Jônatas. “Vejam como recuperei as forças depois de provar um pouco de mel.
30 Míní ũrãjó la rĩ sĩ údrĩ tá ꞌbá kí aꞌbe agá ãkónã ĩꞌbaní arálé mẹ́rọ́ꞌbá ꞌbadrị́ rĩ kí na agá rá la mũkẽ la tá íngõpí yã? Ãma ụꞌdị́ tá nõ ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí ũꞌbí ru rá.”
30 Se os homens tivessem recebido permissão para comer à vontade do alimento que encontraram entre os inimigos, imaginem quantos filisteus mais teríamos matado!”
31 Ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ra kí ãzíla ụꞌdị́ kí dó ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí iꞌdójó Mĩkĩmásĩ gá cajó Ãyị̃yãlọ́nị̃ gá. Ãndẽ kí dó sĩ ãꞌdị́ vúlé gá káyĩ.
31 Os israelitas perseguiram e mataram filisteus o dia todo, desde Micmás até Aijalom, e ficaram cada vez mais enfraquecidos.
32 ꞌBá ꞌdĩ afụ kí ru ãko ĩꞌbaní arálé rĩ kí drị̃ gá, ra kí kãbĩlõ, ị̃ndrị́, tị́ ãzíla ụlị́ kí kí ꞌbárá vũ gá ãzíla na kí kí ãrí trũ mũtú.
32 Naquela noite, tomaram apressadamente os despojos da batalha; mataram ovelhas, bois e bezerros e comeram a carne com sangue.
33 ꞌBá ãzị́ jọ Sáwụ̃lọ̃ ní, “Índre, ãsĩkárĩ kí ị́jọ́ ũnzí la idé Úpí ụrụꞌbá gá ĩꞌbaní ĩzá najó ãrí trũ rĩ sĩ.”
33 Alguém foi dizer a Saul: “Veja, os soldados estão pecando contra o S enhor , comendo carne com sangue”. “Vocês cometeram um grande pecado!”, disse Saul. “Procurem uma pedra grande e tragam-na para cá.
34 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, jọ dó, “Ímụ ꞌbá ꞌba rụ̂lé, íjọ ĩꞌbaní ꞌba ájí kí tị́, ãzíla kãbĩlõ ĩꞌbadrị̂ kí ꞌdõlé. ꞌBa ụlị́ kí kí ãzíla ꞌbã na kí kí ꞌdâ. Lẽ ĩmi idé ị́jọ́ ũnzí Úpí rụ́ ĩzá najó ꞌdĩ sĩ ãrí drĩ ala gá cí ku.”
34 Depois, saiam entre os soldados e digam-lhes: ‘Tragam os bois e as ovelhas até aqui! Abatam os animais e deixem o sangue escorrer antes de comer. Não pequem contra o S enhor , comendo carne ainda com sangue’.” Naquela noite, portanto, todos os soldados levaram os animais e os abateram ali.
35 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ sị dó ãlĩtárĩ Úpí ní, ꞌdĩ pâlé drị̃drị̃ ĩꞌdiní ãlĩtárĩ sịjó Úpí ní rĩ ꞌi.
35 Então Saul construiu um altar para o S enhor ; foi o primeiro altar que ele construiu para o S enhor .
36 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ jọ dó, “Ãdro kí ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí vú ị́nị́ ãrã kpere ãngũ ꞌbã ụwị́ agá, lẽ ãma ụꞌdị́ kí kí pírí ꞌbá ãzí ãlu la ꞌba ace ku.”
36 Depois Saul disse: “Vamos perseguir os filisteus a noite toda, saqueá-los até o amanhecer e destruir até o último deles”. Seus homens responderam: “Faremos o que o rei achar melhor”. O sacerdote, porém, disse: “Primeiro vamos consultar Deus”.
37 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ zị dó Ãdróŋá ꞌi, “Ãdróŋá ãma icó dó ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí vú drolé rá yã? Mí icó kí fẽlé ãma Ịsịrayị́lị̃ rú ꞌdĩ drị́ gá rá yã?” Wó ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ Ãdróŋá umvi ĩꞌdi ku.
37 Então Saul perguntou a Deus: “Devemos ir atrás dos filisteus? Tu os entregarás nas mãos de Israel?”. Mas Deus não lhe respondeu naquele dia.
38 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ jọ dó, “Ị́jọ́ ũnzí la cí! Ĩmi ãsĩkárĩ drị̃lẹ́ka rụ́ ꞌdĩ ĩmi amụ́ pírí ꞌdõlé, lẽ ãndrụ̃ kí ãꞌdi iza ị́jọ́ nĩ yã rĩ ꞌi.
38 Então Saul ordenou: “Todos os comandantes do exército, apresentem-se a mim! Descubram como e por que aconteceu esse pecado!
39 Úpí Ịsịrayị́lị̃ palépi rĩ ꞌbã adrujó ídri rú rĩ áni, ána ũyõ ĩꞌdi rụ́ sĩ ꞌbá ũnzĩkãnã ngalépi rĩ ꞌbã drã nĩ. Drĩ táni adru mâ ngọ́pị Yónãtãnĩ ꞌi tí, lẽ ꞌbã drã rá.” Wó ꞌbá ãzí ape tị sĩ lũjó la ĩꞌdiní ũnzĩkãnã ãfũ íngõlé yã rĩ gá ku.
39 Tão certo como vive o S enhor , aquele que resgatou Israel, o culpado morrerá, mesmo que seja meu filho Jônatas!”. Contudo, ninguém lhe disse nada.
40 ꞌDã bã ũngúkú gá Sáwụ̃lọ̃ jọ, “ꞌBá pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbaní, ĩtu pá ꞌdãá, ãma mâ ngọ́pị Yónãtãnĩ be ãma pá tu ꞌdộ.”
40 Saul disse a todo o Israel: “Jônatas e eu ficaremos aqui, e todos vocês ficarão ali”. E os homens responderam: “Faça o que o rei achar melhor”.
41 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ zị Úpí ꞌi, Ãdróŋá Ịsịrayị́lị̃ drị̂, “Mí umvi ãndrũ ãtíꞌbó mídrị̂ tị ku ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã? ꞌBárĩ ílũ ãmaní ꞌbá ũnzĩkãnã gá rĩ ãzíla ꞌbá ị́jọ́ kó ru rĩ ꞌi.” ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ꞌbe kí dó jẽgê, jẽgê ꞌde dó Yónãtãnĩ kí drĩ gá Sáwụ̃lọ̃ be, ịsụ́ ꞌbá kí ị́jọ́ kóru.
41 Em seguida, Saul orou: “Ó S enhor , o Deus de Israel, mostra-nos quem é culpado e quem é inocente”. Por sorteio, Jônatas e Saul foram escolhidos como sendo os culpados, e o povo foi declarado inocente.
42 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ jọ, “Ĩꞌbe jẽgê ãmã drĩdríŋĩ gá mâ ngọ́pị Yónãtãnĩ be.” Ịsụ́ ꞌbâ Yónãtãnĩ ꞌi.
42 Saul disse: “Façam outro sorteio entre mim e Jônatas”. E Jônatas foi escolhido como o culpado.
43 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ zị Yónãtãnĩ ꞌi, “Ílũ mání mí idé ãꞌdu ị́jọ́ yã rĩ ꞌi.”
43 “Diga-me o que você fez”, ordenou Saul. “Provei um pouco de mel”, confessou Jônatas. “Foi apenas uma pequena porção, na ponta de minha vara. Estou pronto para morrer!”
44 Sáwụ̃lọ̃ jọ, “Yónãtãnĩ, lẽ ídrã rá ị́jọ́ míní idélé ꞌdĩ sĩ, jõ íni ku Ãdróŋá ꞌbã co ma jõku ꞌbã ꞌdị ma rá.”
44 Então Saul disse: “Sim, Jônatas, você deve morrer. Que Deus me castigue severamente se você não for morto por isso”.
45 Wó ãsĩkárĩ jọ kí Sáwụ̃lọ̃ ní, “Ílẽ Yónãtãnĩ patáŋá ãmbógó ꞌdĩ ajílépi Ịsịrayị́lị̃ ní ꞌdĩ ꞌbã drã rá yã? Icó ku, ãndá-ãndá ru Úpí ní adrujó ídri rĩ áni, ĩꞌdi ꞌbã drị̃ꞌbị́ ífí ãlu la icó vũ alólé ku ãꞌdusĩku nga ãzị́ ãndrũ ꞌdĩ áni rá la ãzãkoma Ãdróŋá drị̂ sĩ.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá pa kí dó sĩ Yónãtãnĩ rá, ꞌbã drã sĩ ku.
45 Os soldados, porém, disseram a Saul: “Jônatas conquistou esta grande vitória para Israel. Acaso ele deve morrer? De maneira nenhuma! Tão certo como o S enhor vive, ninguém tocará num fio de cabelo da cabeça dele, pois hoje Deus o ajudou a realizar um grande feito”. E assim o povo salvou Jônatas da morte.
46 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ atrị dó ãsĩkárĩ kí ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí vú bĩŋá gá cí, ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ apá kí dó sĩ ĩꞌbadrị́ ãngũ gâlé.
46 Então Saul deixou de perseguir os filisteus, e eles voltaram para sua terra.
47 Sáwụ̃lọ̃ la dó mụ acálé úpí ru ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí drị̃lẹ́ gá ꞌbo, ꞌdị ãꞌdị́ mẹ́rọ́ꞌbá ĩꞌbadrị̂ kí abe wókõ pírí kí agá sĩ. ꞌBá Mụ̃wábụ̃ drị̂ kí, ꞌbá Ãmọ́nị̃ drị̂ kí, Ídõmũ ꞌi, ũpi Zóbã gá rĩ kí, ãzíla ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí abe. Ãngũ ĩꞌdiní tị jajó cí rĩ gá ĩꞌdi kí ndẽ rá.
47 Depois que Saul havia se firmado como rei de Israel, lutou contra seus inimigos ao redor: contra Moabe, Amom e Edom, contra os reis de Zobá e contra os filisteus. E, para qualquer lado que se voltava, era vitorioso.
48 ꞌDị ãꞌdị́ ásị́ ũkpó sĩ ndẽ sĩ ꞌbá Ãmãlẹ́kị̃ drị̂ kí rá, pa ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí ꞌbá kí ralépi rĩ kí drị́lẹ́ gá rá.
48 Realizou grandes feitos e derrotou os amalequitas, livrando Israel de todos que o haviam saqueado.
49 Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã anzị kí Yónãtãnĩ ꞌi, Ị̃sị́vị̃ ꞌi, Málị̃kị̃ Sụ́wã ꞌi, ị̃zẹ́pị̃ kãyú rĩ rụ́ la Mẽrábũ ꞌi, ãzíla vúléŋá rĩ rụ́ Mĩkálĩ ꞌi.
49 Os filhos de Saul eram Jônatas, Isbosete e Malquisua. Também tinha duas filhas: Merabe, a mais velha, e Mical, a mais nova.
50 Ũkû ꞌbã rụ́ Ãhĩnõwámũ Ãhị̃mázị̃ ị̃zẹ́pị ꞌi. Ãmbógó ĩꞌdidrị́ ãsĩkárĩ kí drị̃lẹ́ gá rĩ Nẹ́rị̃ ngọ́pị Ãbị̃nẹ́rị̃ ꞌi, Nẹ́rị̃ ándrá Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã átịdrị́ ꞌi.
50 A esposa de Saul se chamava Ainoã, filha de Aimaás. O comandante do exército de Saul era Abner, filho de Ner, tio de Saul.
51 Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã átẹ́pị Kị́sị̃ kí Nẹ́rị̃ Ãbị̃nẹ́rị̃ ꞌbã átẹ́pị be kí Ãbị̃yẹ́lị̃ ꞌbã anzị kî.
51 Quis, pai de Saul, e Ner, pai de Abner, eram filhos de Abiel.
52 Sáwã Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã adrujó ũpĩ gá rĩ sĩ ꞌdị ãꞌdị́ ásị́ pírí sĩ ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí abe, Sáwụ̃lọ̃ drĩ kãrị́lẹ̃ ãzị́ ásị́ ũkpó jõku ũndũwã trũ la ndre, ĩꞌdi ĩꞌdi aꞌdụ́ ꞌbãlé ãsĩkárĩ ĩꞌdidrị̂ kí agá.
52 Os israelitas lutaram ferrenhamente contra os filisteus durante toda a vida de Saul. Por isso, sempre que Saul via um jovem forte e valente, logo o convocava para seu exército.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.