1 Samuel 14
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NTLH
1 Ụ́ꞌdụ́ ãzí ãlu Yónãtãnĩ Sáwụ̃lọ̃ ngọ́pị jọ kãrị́lẹ̃ gọ́bẹ́rẹ́ ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ ní, “Mí ámụ, ãma amụ́ mụlé ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ ꞌbarụ́ wókõ ꞌá ꞌdã gâsĩ.” Wó Yónãtãnĩ lũ ị́jọ́ ꞌdi átẹ́pị̃ ní gẹ̃rị̃ sĩ ku.
1 Um dia Jônatas disse ao rapaz que carregava as suas armas: — Vamos até o acampamento filisteu, que está no outro lado do desfiladeiro. Mas Jônatas não contou ao pai o que ia fazer.
2 Wó íni ꞌdĩ Sáwụ̃lọ̃ la uꞌá gá Gị̃bẹ́yã gá ꞌá ꞌdã sĩ ife põmũgũránãtĩ rú la ị̃ndụ́ gá Mị̃gị̃rọ́nị̃ gá. Ãgọbị ĩꞌdi be ꞌdãá ĩndĩ rĩ kí ãni rú ꞌbá 600.
2 Saul estava em Migrom, perto de Gibeá, acampado debaixo de um pé de romã. Com ele estavam mais ou menos seiscentos homens.
3 Ĩꞌba agá ꞌdãá ĩndĩ rĩ Ãhíjã ĩfódĩ sụ̃lépi jụ́jụ́ gá cí rĩ, Ị̃kãbọ́dị̃ ádrị́pị Ãhị̃tụ́bụ̃ ngọ́pị ꞌi, Fĩnẽhásĩ ngọ́pị, Élĩ ngọ́pị, ándrá ãzị́ ngalépi átáló ru Úpí ní Sị́lọ̃ gá rĩ ꞌi. ꞌBá ãzí nị̃lépi la Yónãtãnĩ mụ rá la kí ꞌdáyụ.
3 O sacerdote que usava o manto sacerdotal era Aías, filho de Aitube e sobrinho de Icabô. (Icabô era filho de Fineias e neto de Eli, que havia sido sacerdote do Senhor Deus em Siló.) Os homens não sabiam que Jônatas havia saído do acampamento.
4 Wókõ ãlu-ãlu Yónãtãnĩ ꞌbã sĩ gẹ̃rị̃ ndrụ̃jó sĩ lẽjó alịjó ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ ꞌba rụ̂lé rĩ gá írã ãzí ngoꞌbo-ngoꞌbo la kí cí; ãlu rĩ rụ́ la Bõzézĩ ꞌi ãzí rĩ ꞌbã rụ́ Sẽné ꞌi.
4 No desfiladeiro que Jônatas tinha de atravessar para chegar ao acampamento dos filisteus, havia duas grandes pedras, uma de cada lado da passagem. Uma era chamada de Bosês, e a outra, de Senê.
5 Íra ngoꞌbo ãzí rĩ tu pá ndre ãngũ ụ́rụ́ Mĩkĩmásĩ gâlé ru, ãzí rĩ ndre ãngũ ándrá Gébã gâlé ru.
5 Uma estava no lado norte do desfiladeiro, de frente para Micmás, e a outra, no lado sul, de frente para Geba.
6 Yónãtãnĩ jọ kãrị́lẹ̃ ĩꞌdi ꞌbã gọ́bẹ́rẹ́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ ní, mí amụ́, ãma amụ́ zalé ãsĩkárĩ ꞌá ru ĩtãrãlépi ku ꞌdã ꞌba rụ̂lé. Ãzí rĩ sĩ Úpí la nõ icó ãzị́ ngalé ãma kẹ̃jị́ gá rá be. Ãko ãzí ícó Úpí atrịlé sĩ ãma pajó ku, ĩꞌdi ãꞌdị́ ndẽ rá táni ꞌbá ũꞌbí kí sĩ jõku ꞌbá were kí sĩ.
6 Jônatas disse ao rapaz que o acompanhava: — Vamos até o acampamento desses filisteus pagãos. Pode ser que o
7 Kãrị́lẹ̃ gọ́bẹ́rẹ́ ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ ujílépi rĩ jọ ĩꞌdiní, “Mí idé ị́jọ́ cí ími ásị́ ꞌbã ũrãlé ĩꞌdi míní múké rĩ, ma bábá mi be ásị́ sĩ ãzíla ídri sĩ.”
7 O rapaz respondeu: — Faça o que achar melhor! Eu estou com o senhor.
8 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Yónãtãnĩ jọ, “Múké, lẽ ãza ĩꞌba rụ́ ꞌâlé, ꞌbã andré kí rû sĩ ãma benĩ.
8 — Muito bem! — respondeu Jônatas. — Vamos até lá e deixemos que aqueles homens nos vejam.
9 Drĩ kí jọ la ãmaní, ‘Ĩtẽ ꞌdãá kpere ãmaní acá agá ĩmi rụ́,’ ãma pá tu ãngũ ãmaní sĩ pá tujó rĩ gá ãmụ ĩꞌba rụ̂lé ku.
9 Se eles disserem para ficarmos parados até que cheguem perto de nós, nós obedeceremos.
10 Wó drĩ kí jọ la, ‘Ĩmi amụ́ ãma rụ́ ꞌdõlé ãꞌdị́ gá’ yã áni, ãma dó tụ ꞌbé sị́ gá ụrụ gâlé ru. ꞌDĩ la dó adru ãmaní ícétáŋá Úpí ꞌbã sĩ kí fẽjó ãma drị́lẹ́ gá rĩ ꞌi.”
10 Mas, se disserem para irmos até o lugar onde eles estão, nós iremos, pois isso será o sinal de que o Senhor Deus nos deu a vitória.
11 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ iꞌda kí dó ru ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ ꞌbaní. Ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ jọ kí, “Ĩndre ꞌbá Ĩbũrãníyã drị̂ ãfũ kí ꞌbụ́ ĩꞌbaní galé sĩ ru ụ̃zị̃jó rĩ kí agâlé kí ãgã ꞌdã nu.”
11 Aí os dois deixaram que os filisteus os vissem. E estes disseram: — Vejam! Alguns hebreus estão saindo das tocas onde estavam escondidos.
12 Ãsĩkárĩ ꞌdĩ jọ kí Yónãtãnĩ ꞌbaní ꞌbá ãko ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ be, “Ĩmi amụ́ ãma rụ́ ãꞌdị́ gá ꞌdõlé, ãma ĩminí ímbátáŋá fẽ rá.”
12 Então os soldados filisteus chamaram Jônatas e o rapaz: — Subam até aqui! Queremos mostrar uma coisa a vocês. Jônatas disse ao rapaz: — Siga-me, pois o
13 Yónãtãnĩ ayú ĩꞌdĩ ꞌbã drị́ kí pá abe sĩ tụjó ụrụ gâlé ĩꞌdĩ ꞌbã kãrị́lẹ̃ gọ́bẹ́rẹ́ ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ be. ꞌBá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ uꞌde kí Yónãtãnĩ drị̃lẹ́ gá, kãrị́lẹ̃ ãko ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ mụ dó kí ụ́ꞌdị́ trũ ĩꞌdi vúlé gá ꞌdãá.
13 Ele subiu engatinhando, e o rapaz o seguiu. Jônatas ia atacando e derrubando os filisteus, e o rapaz os ia matando.
14 Ãꞌdị́ drị̃drị̃ rĩ gá Yónãtãnĩ kí kãrị́lẹ̃ gọ́bẹ́rẹ́ ãko ĩꞌdidrị́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ be ụꞌdị́ kí ãgọbị ãzí kí ũgũgõ kãlị́ ị̃rị̃ ãngũ ãzí mgbọ ãnirú nụ̃sụ̃ ékã la agá.
14 Nesse primeiro ataque eles mataram cerca de vinte homens, em uma área de mais ou menos mil e duzentos metros quadrados.
15 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ụ̃rị̃ fi dó ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí agá ꞌbá kámbĩ gá rĩ kí ãzíla ásé agá rĩ kí abe, yã kí dó sĩ ụ̃rị̃ sĩ yã-yã. Ãsĩkárĩ ãngũ tẽlépi rĩ kí ãzíla ꞌbá ꞌbá ralépi rĩ kí abe idé kí ụ̃rị̃ sĩ, ũyãkĩyã aya dó sĩ ãngũ. Ụ̃rị̃ ꞌdĩ Ãdróŋá ꞌbã tị ãpẽlé nĩ la.
15 Todos os filisteus que estavam no acampamento ficaram apavorados. Os patrulheiros e os soldados do acampamento tremeram de medo. A terra também tremeu, e houve uma grande confusão.
16 Ãsĩkárĩ Sáwụ̃lọ̃ drị́ ãngũ undrélépi Gị̃bẹ́yã Bénzãmĩnĩ drị̂ gá rĩ ndre ãsĩkárĩ iré kí dó ru kpékpé ụ̃cẹ̃lé ãngũ pírí gâsĩ.
16 Os espiões de Saul que estavam em Gibeá, no território da tribo de Benjamim, viram que os filisteus estavam tontos, correndo para cá e para lá.
17 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ jọ ꞌbá ĩꞌdi abe rĩ ꞌbaní, “Ĩlã ãzíla ĩmi ịsụ́ mání ꞌbá ãma agá ꞌdâ ꞌdá yụ rĩ kî,” kí mụ ꞌbá kí lãlé ꞌbo, ịsụ́ kí Yónãtãnĩ kí kãrị́lẹ̃ ĩꞌdi ꞌbã gọ́bẹ́rẹ́ ãꞌdị́ drị̂ kí ujílépi rĩ be ꞌdáyụ.
17 Então Saul disse aos seus oficiais: — Contem os nossos soldados e vejam quem está faltando. Eles contaram e descobriram que estavam faltando Jônatas e o rapaz que carregava as suas armas.
18 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ jọ Ãhíjã átáló ru rĩ ní, “Mí ají mání Sãndụ́kụ̃ tị icíma drị́ Ãdróŋá drị̂ ꞌdộ.” Sáwã ꞌdã sĩ Sãndụ́kụ̃ Ãdróŋá drị̂ ĩꞌdi ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí abe ꞌdãá cí.
18 Aí Saul disse a Aías, o sacerdote: — Traga aqui a Ele disse isso porque naquele tempo a arca ia na frente do povo de Israel.
19 ꞌBo sáwã Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã dị̃ agá ị́jọ́ jọ sĩ ãtalo kí abe ꞌdĩ gá ꞌdâ, úzáŋá iꞌdó dó tụlé ãngũ ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ ꞌbã kí sĩ ru trajó rĩ gá ụrụgá ụrụgá. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ jọ átáló Ãhíjã ní, “Mí ũrã ku, ímụ áyụ. Mí anzé ími drị́.”
19 Enquanto Saul falava com o sacerdote, a confusão no acampamento filisteu aumentava cada vez mais. Então Saul disse ao sacerdote: — Você não precisa mais consultar o
20 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ kí ãsĩkárĩ ĩꞌdidrị̂ abe pírí ụ̃tị̃ kí dó ru mụjó ãꞌdị́ gá, ịsụ́ kí ãsĩkárĩ Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí agá ãbãŋá ãmbógó la fi kí drị̃ gá nĩ, kí ru ũsõ agá ménéŋá ãꞌdị́ drị̂ kí sĩ ãyá-ãyá.
20 Aí ele e os seus homens entraram na batalha contra os filisteus. Estes, em completa confusão, estavam lutando uns contra os outros.
21 ꞌBá Ĩbũrãníyã rú ándrá uꞌálépi ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí abe rĩ ko kí drị̃ mụlé ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị́ uꞌálépi Sáwụ̃lọ̃ ãzíla Yónãtãnĩ be rĩ ꞌbá rụ́ sĩ ru icíjó ĩꞌba abe.
21 Os hebreus que haviam passado para o lado dos filisteus e tinham ido para o acampamento com eles mudaram de lado outra vez e se juntaram com Saul e Jônatas.
22 ꞌBá Ịsịrayị́lị̃ drị́ ru ụ̃zị̃lépi ãngũ ꞌbé ꞌa rú Ịfụrayị́mụ̃ drị̂ agá rĩ kí mụ arelé la ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ mvu kí apálé rá, icí kí ru sĩ ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí vú drojó sĩ ãꞌdị́ ꞌdịjó ĩꞌba abe.
22 Os israelitas que estavam escondidos nas montanhas de Efraim também souberam que os filisteus estavam fugindo. Eles se reuniram e atacaram os filisteus,
23 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Úpí pa dó sĩ ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ nĩ, ãzíla ãꞌdị́ ꞌdã mụ ru isí trũ kpere alị Bẹ̃tị̃ Ávẹ̃nị̃ rá.
23 lutando todo o caminho até além de Bete-Avém. E o Senhor Deus deu naquele dia a vitória ao povo de Israel.
24 Ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí ãbị́rị́ fụ dó kí trẹ̃yị́, ãꞌdusĩku Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã kí atrịjó ũyõ naŋá sĩ cí rĩ sĩ jọ, “ꞌBá ãkónã nalépi ꞌdĩ sĩ ãngũ nị drĩ ku rú rĩ ãzíla má ũfẽ drĩ ꞌdĩ sĩ áma ãrígó tị mẹ́rọ́ꞌbá ꞌba rụ́ ku rú rĩ, Ãdróŋá ꞌbã wã ĩꞌdi rá.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá ãzí na dó sĩ ãkõ ãzí ãluŋá la ku.
24 Naquele dia os israelitas estavam fracos de fome porque Saul havia feito este juramento: “Quem comer qualquer coisa hoje, antes de eu me vingar dos meus inimigos, será amaldiçoado.” Por isso, ninguém tinha comido nada o dia inteiro.
25 Ãsĩkárĩ kí dó mụ filé pírí mị̃rị́ agâlé ꞌbo, ịsụ́ kí ãnụ́ fi vũ gá.
25 Todos eles chegaram a um bosque e ali acharam mel por toda parte.
26 Kí mụ filé ꞌbo, ndre kí dó ãnụ̂ ꞌi, wó ụ̃rị̃ ũyõ nalé rĩ drị̂ sĩ ꞌbá ãzí ãlu la su drị́ tị gá ku.
26 As árvores estavam cheias de mel, mas ninguém comeu nada porque eles estavam com medo do juramento de Saul.
27 Wó Yónãtãnĩ ꞌbã ũyõ átẹ́pị̃ ꞌbã nalé sĩ ꞌbá kí atrịjó ãko ãzí naŋá gá cí rĩ arejó ku rĩ sĩ, su túré ĩꞌdidrị́ gá rĩ jũrũ ãnụ́ agâlé, mbe ãnụ̂ rá. Ĩꞌdi dó mụ mbelé la ꞌbo, mịfị́ la ce dó rá ãzíla ịsụ́ dó ũkpó úꞌdí ru.
27 Mas Jônatas não tinha ouvido o seu pai dar a ordem ao povo. Por isso, estendeu o bastão que tinha na mão, molhou a ponta num favo e comeu um pouco de mel. E logo se sentiu melhor.
28 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ãsĩkárĩ ĩꞌdidrị̂ ꞌbã ãzí ãlu la lũ ĩꞌdiní, “Mí átẹ́pị atrị ãsĩkárĩ kí ũyõ naŋá sĩ, jọ ꞌbá ãkónã nalépi ãndrũ rá rĩ Ãdróŋá ꞌbã wã ĩꞌdi rá, bã sĩ gápi fẽlépi la ꞌbá kí sĩ acájó ãbị́rị́ sĩ ũkpó kóru ꞌdĩ.”
28 Mas um dos homens disse: — Todos estão fracos de fome porque o seu pai nos ameaçou, dizendo: “Quem comer qualquer coisa hoje será amaldiçoado!”
29 Yónãtãnĩ jọ, “Má átẹ́pị ají ꞌbã sĩ ũcõgõ ꞌbá ãmadrị̂ ꞌbaní nĩ. Índre drĩ má ịsụ́ ũkpó ãnụ́ mání mbelé ꞌdĩ sĩ!
29 Então Jônatas respondeu: — O meu pai fez uma coisa terrível com o nosso povo. Vejam como estou me sentindo melhor depois de comer um pouco deste mel!
30 Míní ũrãjó la rĩ sĩ údrĩ tá ꞌbá kí aꞌbe agá ãkónã ĩꞌbaní arálé mẹ́rọ́ꞌbá ꞌbadrị́ rĩ kí na agá rá la mũkẽ la tá íngõpí yã? Ãma ụꞌdị́ tá nõ ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí ũꞌbí ru rá.”
30 Teria sido bem melhor se hoje o nosso povo tivesse comido o alimento que tomou do inimigo quando o derrotou. Imaginem quantos filisteus mais eles teriam matado!
31 Ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ra kí ãzíla ụꞌdị́ kí dó ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí iꞌdójó Mĩkĩmásĩ gá cajó Ãyị̃yãlọ́nị̃ gá. Ãndẽ kí dó sĩ ãꞌdị́ vúlé gá káyĩ.
31 Naquele dia os israelitas derrotaram os filisteus, lutando desde Micmás até Aijalom. A essa altura os israelitas estavam muito fracos de fome.
32 ꞌBá ꞌdĩ afụ kí ru ãko ĩꞌbaní arálé rĩ kí drị̃ gá, ra kí kãbĩlõ, ị̃ndrị́, tị́ ãzíla ụlị́ kí kí ꞌbárá vũ gá ãzíla na kí kí ãrí trũ mũtú.
32 Por isso, avançaram sobre o que haviam tirado dos inimigos, isto é, as ovelhas, as vacas e os bezerros, e os mataram ali mesmo e comeram a carne com o sangue.
33 ꞌBá ãzị́ jọ Sáwụ̃lọ̃ ní, “Índre, ãsĩkárĩ kí ị́jọ́ ũnzí la idé Úpí ụrụꞌbá gá ĩꞌbaní ĩzá najó ãrí trũ rĩ sĩ.”
33 Aí alguém foi dizer a Saul: — Olhe! O povo está pecando contra Deus, comendo carne sem primeiro deixar escorrer o sangue. Saul gritou: — Isso é traição! Rolem aqui para mim uma pedra grande.
34 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, jọ dó, “Ímụ ꞌbá ꞌba rụ̂lé, íjọ ĩꞌbaní ꞌba ájí kí tị́, ãzíla kãbĩlõ ĩꞌbadrị̂ kí ꞌdõlé. ꞌBa ụlị́ kí kí ãzíla ꞌbã na kí kí ꞌdâ. Lẽ ĩmi idé ị́jọ́ ũnzí Úpí rụ́ ĩzá najó ꞌdĩ sĩ ãrí drĩ ala gá cí ku.”
34 E ordenou ainda: — Vão para o meio do povo e digam a eles que tragam aqui o seu gado e as suas ovelhas. E que os matem e os comam aqui. E que não pequem contra Deus, comendo carne com sangue. Por isso, naquela noite, todos trouxeram o seu gado e o mataram ali.
35 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ sị dó ãlĩtárĩ Úpí ní, ꞌdĩ pâlé drị̃drị̃ ĩꞌdiní ãlĩtárĩ sịjó Úpí ní rĩ ꞌi.
35 E Saul construiu um altar para o Senhor Deus, e esse foi o primeiro que ele construiu.
36 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ jọ dó, “Ãdro kí ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí vú ị́nị́ ãrã kpere ãngũ ꞌbã ụwị́ agá, lẽ ãma ụꞌdị́ kí kí pírí ꞌbá ãzí ãlu la ꞌba ace ku.”
36 Aí Saul disse aos seus soldados: — Vamos descer de noite e atacar os filisteus. Até o amanhecer nós tomaremos tudo o que eles têm e não deixaremos nenhum filisteu vivo. Eles responderam: — Faça o que achar melhor. Mas o sacerdote disse: — Primeiro vamos consultar a Deus.
37 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Sáwụ̃lọ̃ zị dó Ãdróŋá ꞌi, “Ãdróŋá ãma icó dó ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí vú drolé rá yã? Mí icó kí fẽlé ãma Ịsịrayị́lị̃ rú ꞌdĩ drị́ gá rá yã?” Wó ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ Ãdróŋá umvi ĩꞌdi ku.
37 Aí Saul perguntou a Deus: — Devo atacar os filisteus? Tu darás a vitória ao povo de Israel? Mas naquele dia Deus não respondeu nada.
38 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ jọ dó, “Ị́jọ́ ũnzí la cí! Ĩmi ãsĩkárĩ drị̃lẹ́ka rụ́ ꞌdĩ ĩmi amụ́ pírí ꞌdõlé, lẽ ãndrụ̃ kí ãꞌdi iza ị́jọ́ nĩ yã rĩ ꞌi.
38 Então Saul disse aos oficiais: — Venham aqui e descubram que pecado foi cometido hoje.
39 Úpí Ịsịrayị́lị̃ palépi rĩ ꞌbã adrujó ídri rú rĩ áni, ána ũyõ ĩꞌdi rụ́ sĩ ꞌbá ũnzĩkãnã ngalépi rĩ ꞌbã drã nĩ. Drĩ táni adru mâ ngọ́pị Yónãtãnĩ ꞌi tí, lẽ ꞌbã drã rá.” Wó ꞌbá ãzí ape tị sĩ lũjó la ĩꞌdiní ũnzĩkãnã ãfũ íngõlé yã rĩ gá ku.
39 Eu prometo pelo Senhor , o Deus vivo, o Salvador de Israel, que, mesmo que o culpado seja o meu filho Jônatas, eu o matarei. Mas ninguém respondeu nada.
40 ꞌDã bã ũngúkú gá Sáwụ̃lọ̃ jọ, “ꞌBá pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbaní, ĩtu pá ꞌdãá, ãma mâ ngọ́pị Yónãtãnĩ be ãma pá tu ꞌdộ.”
40 Então Saul ordenou: — Fiquem todos de um lado. Eu e o meu filho Jônatas ficaremos do outro. — Faça o que achar melhor! — responderam eles.
41 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ zị Úpí ꞌi, Ãdróŋá Ịsịrayị́lị̃ drị̂, “Mí umvi ãndrũ ãtíꞌbó mídrị̂ tị ku ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã? ꞌBárĩ ílũ ãmaní ꞌbá ũnzĩkãnã gá rĩ ãzíla ꞌbá ị́jọ́ kó ru rĩ ꞌi.” ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ꞌbe kí dó jẽgê, jẽgê ꞌde dó Yónãtãnĩ kí drĩ gá Sáwụ̃lọ̃ be, ịsụ́ ꞌbá kí ị́jọ́ kóru.
41 Então Saul disse ao Senhor , o Deus de Israel: — Ó Deus, por que não me respondeste hoje? Ó E a resposta indicou Jônatas e Saul e não os soldados.
42 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ jọ, “Ĩꞌbe jẽgê ãmã drĩdríŋĩ gá mâ ngọ́pị Yónãtãnĩ be.” Ịsụ́ ꞌbâ Yónãtãnĩ ꞌi.
42 Então Saul disse: — Façam o sorteio para saber se a culpa é minha ou do meu filho Jônatas. E Jônatas foi indicado.
43 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ zị Yónãtãnĩ ꞌi, “Ílũ mání mí idé ãꞌdu ị́jọ́ yã rĩ ꞌi.”
43 Então Saul perguntou: — O que foi que você fez? — Eu comi um pouco de mel que tirei com a ponta do bastão que eu tinha na mão! — respondeu Jônatas. — E estou aqui, pronto para morrer.
44 Sáwụ̃lọ̃ jọ, “Yónãtãnĩ, lẽ ídrã rá ị́jọ́ míní idélé ꞌdĩ sĩ, jõ íni ku Ãdróŋá ꞌbã co ma jõku ꞌbã ꞌdị ma rá.”
44 — Que Deus me mate se você não for morto! — disse Saul.
45 Wó ãsĩkárĩ jọ kí Sáwụ̃lọ̃ ní, “Ílẽ Yónãtãnĩ patáŋá ãmbógó ꞌdĩ ajílépi Ịsịrayị́lị̃ ní ꞌdĩ ꞌbã drã rá yã? Icó ku, ãndá-ãndá ru Úpí ní adrujó ídri rĩ áni, ĩꞌdi ꞌbã drị̃ꞌbị́ ífí ãlu la icó vũ alólé ku ãꞌdusĩku nga ãzị́ ãndrũ ꞌdĩ áni rá la ãzãkoma Ãdróŋá drị̂ sĩ.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá pa kí dó sĩ Yónãtãnĩ rá, ꞌbã drã sĩ ku.
45 Mas os soldados responderam: — Isso, nunca! Jônatas, que deu esta grande vitória ao povo de Israel, não deve morrer. Nós prometemos pelo E assim os soldados salvaram Jônatas da morte.
46 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Sáwụ̃lọ̃ atrị dó ãsĩkárĩ kí ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí vú bĩŋá gá cí, ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ apá kí dó sĩ ĩꞌbadrị́ ãngũ gâlé.
46 Saul parou de perseguir os filisteus, e eles voltaram para a sua terra.
47 Sáwụ̃lọ̃ la dó mụ acálé úpí ru ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí drị̃lẹ́ gá ꞌbo, ꞌdị ãꞌdị́ mẹ́rọ́ꞌbá ĩꞌbadrị̂ kí abe wókõ pírí kí agá sĩ. ꞌBá Mụ̃wábụ̃ drị̂ kí, ꞌbá Ãmọ́nị̃ drị̂ kí, Ídõmũ ꞌi, ũpi Zóbã gá rĩ kí, ãzíla ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí abe. Ãngũ ĩꞌdiní tị jajó cí rĩ gá ĩꞌdi kí ndẽ rá.
47 Depois que se tornou o rei de Israel, Saul lutou contra todos os povos vizinhos que eram seus inimigos: os povos de Moabe, de Amom e de Edom, os reis de Zoba e os filisteus. E em toda parte em que lutava era vitorioso.
48 ꞌDị ãꞌdị́ ásị́ ũkpó sĩ ndẽ sĩ ꞌbá Ãmãlẹ́kị̃ drị̂ kí rá, pa ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí ꞌbá kí ralépi rĩ kí drị́lẹ́ gá rá.
48 Saul lutou corajosamente e venceu os amalequitas. E defendeu o povo de Israel de todos os ataques.
49 Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã anzị kí Yónãtãnĩ ꞌi, Ị̃sị́vị̃ ꞌi, Málị̃kị̃ Sụ́wã ꞌi, ị̃zẹ́pị̃ kãyú rĩ rụ́ la Mẽrábũ ꞌi, ãzíla vúléŋá rĩ rụ́ Mĩkálĩ ꞌi.
49 Saul tinha três filhos homens: Jônatas, Isvi e Malquisua. A sua filha mais velha chamava-se Merabe, e a mais nova, Mical.
50 Ũkû ꞌbã rụ́ Ãhĩnõwámũ Ãhị̃mázị̃ ị̃zẹ́pị ꞌi. Ãmbógó ĩꞌdidrị́ ãsĩkárĩ kí drị̃lẹ́ gá rĩ Nẹ́rị̃ ngọ́pị Ãbị̃nẹ́rị̃ ꞌi, Nẹ́rị̃ ándrá Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã átịdrị́ ꞌi.
50 A sua mulher chamava-se Ainoã e era filha de Aimaás. O comandante do exército de Saul era o seu primo Abner, filho de seu tio Ner.
51 Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã átẹ́pị Kị́sị̃ kí Nẹ́rị̃ Ãbị̃nẹ́rị̃ ꞌbã átẹ́pị be kí Ãbị̃yẹ́lị̃ ꞌbã anzị kî.
51 Quis, o pai de Saul, e Ner, o pai de Abner, eram filhos de Abiel.
52 Sáwã Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã adrujó ũpĩ gá rĩ sĩ ꞌdị ãꞌdị́ ásị́ pírí sĩ ꞌbá Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ drị̂ kí abe, Sáwụ̃lọ̃ drĩ kãrị́lẹ̃ ãzị́ ásị́ ũkpó jõku ũndũwã trũ la ndre, ĩꞌdi ĩꞌdi aꞌdụ́ ꞌbãlé ãsĩkárĩ ĩꞌdidrị̂ kí agá.
52 Durante toda a sua vida Saul lutou ferozmente contra os filisteus. E, sempre que encontrava um homem forte e valente, ele o alistava no seu exército.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.