1 Reis 18
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs BKJ
1 Sáwã ãzo vúlé gá, ílí najó uzogó ꞌbã ꞌdịjó ku rĩ gá, Úpí jọ Ĩlíyã ní, “Ímụ ãzíla mí iꞌda mi úpí Ãhábũ ní. Íjọ ĩꞌdiní ace were ma mụ fẽlé la uzogó la ꞌdị rá.”
1 E sucedeu, depois de muitos dias, que a palavra do SENHOR veio a Elias no terceiro ano, dizendo: Vai, mostra-te a Acabe; e eu enviarei chuva sobre a terra.
2 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ĩlíyã mụ dó ru iꞌdalé Ãhábũ ní rá.
2 E foi Elias apresentar-se a Acabe. E houve uma fome extrema em Samaria.
3 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ãhábũ uja dó Ũbãdíyã ándrá sáwã ꞌdã sĩ adrulépi drị̃lẹ́ ru ị́jọ́ lị́cọ́ úpí drị̂ agá rĩ kí undrélépi rĩ umvelé. Ũbãdíyã ándrá ꞌbá ãzí ị́jọ́ Úpí drị̂ kí lẽlépi ambamba la.
3 E Acabe chamou Obadias, o qual era o governador da sua casa. (Ora, Obadias temia muitíssimo ao SENHOR;
4 Sáwã úpí Ãhábũ ꞌbã ũkû Yẹ̃zẹ̃bẹ́lị̃ ꞌbã nãbịya Úpí drị̂ kí ụꞌdị́jó ụꞌdị́ ụꞌdị̂ ꞌdã sĩ, Ũbãdíyã ꞌdụ nãbịya 100 la kí ụ̃zị̃lé ụ̃jị́gọ́ ị̃rị̃ la kí agá. Ụ̃jị́gọ́ ãlu ãlu agá ụ̃zị̃ nábí kí kãlị́ tõwú kãlị́ tõwú ãzíla ri dó ĩꞌbaní ãkónã ujílé ị̃yị́ be.
4 porque foi assim, quando Jezabel extirpou os profetas do SENHOR, que Obadias tomou uma centena de profetas, e ocultou-lhes em dois grupos de cinquenta em uma caverna, e os alimentou com pão e água.)
5 Ãhábũ jọ dó Ũbãdíyã ní, “Lẽ ãmụ, ãma acị́ kí ãngũ ꞌdĩ trộkị́lịrị sĩ kídí pírí kí undréjó áꞌbụ kí abe. Ãma icó nõ vâ ị̃rẹ́bị́ ịsụ́lé sĩ fãrásĩ ãmadrị̂ kí apájó fãrásĩ were rĩ kí abe ũdrãŋá ãbị́rị́ sĩ rĩ gá rá be, ꞌbã ũdrã kí rú sĩ ku benĩ.”
5 E Acabe disse a Obadias: Adentra a terra, a todas as fontes de água, e a todos os ribeiros; porventura podemos achar erva para salvar a vida dos cavalos e das mulas, para que não percamos todos os animais.
6 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌbá ꞌdĩ awa kí dó ãngũ ꞌdã kí drĩdríŋĩ gá sĩ acị́jó ala gâsĩ trộkị́lịrị. Ãhábũ mụ wókõ ãlu rĩ gá ãzíla Ũbãdíyã mụ vâ wókõ ãzí rĩ gá.
6 Assim, eles dividiram a terra entre si, para atravessá-la. Acabe seguiu por um caminho sozinho, e Obadias seguiu por outro caminho sozinho.
7 Ũbãdíyã ꞌbã mụ agâ ꞌdĩgá ꞌdâ, índre, ụfụ kí dó drị̃ Ĩlíyã be. Ũbãdíyã nị̃ ĩꞌdi cé, uja dó drị̃ sulé vũ gá ãrútáŋá fẽjó Ĩlíyã ní ãzíla zị dó, “ꞌDĩ úpí mádrị́ Ĩlíyã mi ꞌi yã?”
7 E, enquanto Obadias estava no caminho, eis que Elias o encontrou; e ele o reconheceu, prostrou-se sobre a sua face, e disse: És tu aquele meu senhor, Elias?
8 Ĩlíyã umvi, “Ẽ, ꞌdõ ma ꞌi.” Ĩlíyã jọ dó ĩꞌdiní, “Ímụ, ílũ úpí mídrị̂ ní, Ĩlíyã ꞌi dó ꞌdõ gá ꞌdõ.”
8 E ele respondeu: Sou eu; vai e conta ao teu senhor: Eis que Elias está aqui.
9 Ũbãdíyã zị Ĩlíyã ꞌi, “Ị́jọ́ mání izalé míní dó sĩ lẽjó áma fẽjó Ãhábũ drị́ sĩ áma ꞌdịjó rá rĩ dó ãꞌdu?
9 E ele disse: No que tenho eu pecado para que tu queiras entregar o teu servo na mão de Acabe, para me matar?
10 Ãndá ãndá ru Úpí Ãdróŋá mídrị̂ ꞌbã adrujó ídri rĩ áni, sụ́rụ́ ãzí jõku ũpĩ ãzí úpí mádrị́ Ãhábũ ꞌbã sĩ ꞌbá tị pẽjó sĩ ími ndrụ̃jó ku la ĩꞌdi ꞌdáyụ. Sáwã ãlu ãlu sĩ sụ́rụ́ ãzí jõku úpí ãzí drĩ jọ la úpí Ãhábũ ní Ĩlíyã ꞌdãá ꞌdáyụ, Ãhábũ la ĩꞌdi ũŋmĩ ũkpó sĩ sĩ ũyõ najó icéjó la ãndá ãndá ru ĩꞌdi ꞌdáyụ.
10 Como vive o SENHOR teu Deus, não há nação ou reino, para onde o meu senhor não tenha me enviado a te procurar; e dizendo eles: Aqui não está, então fazia jurar os reinos e nações, que não te haviam encontrado.
11 Wó úꞌdîꞌda ílẽ ámụ lũlé la ãmbógó mádrị̂ ní, ‘Ĩlíyã ꞌbã ꞌdõ gá ꞌdõ.’
11 E, agora, tu dizes: Vai e conte ao teu senhor: Eis que Elias está aqui.
12 Wó má icó nị̃lé la Úríndí Úpí drị̂ la ími agụ ãngũ íngõ gá rĩ gá ku ádrĩ ími aꞌbe ꞌbo rĩ gá. Ádrĩ mụ lũlé la Ãhábũ ní mi ꞌbã ꞌdõ gá ꞌdõ, drĩ dó amụ́ ími ịsụ́lé ꞌdâ ku ꞌbo, ĩꞌdi dó uja áma ꞌdịlé rá. Wó ịsụ́ íni ꞌdĩ ma ãtíꞌbó mídrị̂ rú má ị̃nzị̃ Úpî ꞌbã ị́jọ́ iꞌdójó kãrị̃lẹ̃ sĩ.
12 E sucederá, tão logo eu parta de ti, que o Espírito do SENHOR te carregará para onde eu não sei; e, assim, quando eu vier e contar a Acabe, e ele não conseguir te encontrar, me matará; mas eu, o teu servo, temo o SENHOR desde a minha mocidade.
13 Úpí mádrị̂, ꞌbá ãzí lũ drĩ míní ị́jọ́ sáwã Yẹ̃zẹ̃bẹ́lị̃ ꞌbã ándrá lẽjó nábị̃ Úpí drị̂ kí ụꞌdị́jó rĩ drị̃ gá ku yã? Sáwã ꞌdã sĩ ázị̃ ándrá nãbịya 100 kí ụ̃jị́gọ́ ị̃rị̃ kí agá, ụ̃jị́gọ́ ãlu ãlu agá nábị̃ kí kãlị́ tõwú kãlị́ tõwú. Ári dó ĩꞌbaní ãkónã kí fẽlé ị̃yị́ be.
13 Não foi contado ao meu senhor o que eu fiz quando Jezabel matou os profetas do SENHOR, como eu ocultei uma centena de homens dos profetas do SENHOR em dois grupos de cinquenta em uma caverna, e os alimentei com pão e água?
14 Wó íjọ dó mání, ámụ ꞌbã lũlé la ãmbógó mádrị̂ ní, ‘Ĩlíyã ꞌi ꞌbã ꞌdõ gá ꞌdõ.’ Ãmbógó, ádrĩ mụ rá, Ãhábũ la áma ꞌdị rá ãndá ãndá ru.”
14 E, agora, dizes: Vai e conta ao teu senhor: Eis que Elias está aqui; e ele me matará.
15 Wó Ĩlíyã jọ, “Cécé Úpí Ũkpó ꞌdị́pị mání ãzị́ ngajó ĩꞌdi ní rĩ ꞌbã adrujó ídri rĩ áni, ãndá ãndá ru ma mụ ãndrũ áma iꞌdalé Ãhábũ ní rá.”
15 E Elias disse: Como vive o SENHOR dos Exércitos, diante de quem me ponho de pé, certamente me mostrarei a ele hoje.
16 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ũbãdíyã mụ dó drị̃fụlé Ãhábũ be sĩ lũjó la ĩꞌdiní Ĩlíyã amụ́ rá, Ãhábũ mụ dó sĩ drị̃fụlé Ĩlíyã be rá.
16 Assim, Obadias foi se encontrar com Acabe, e lhe contou; e Acabe foi se encontrar com Elias.
17 Ãhábũ la dó mụ Ĩlíyã ndrelé ꞌbo, jọ dó ĩꞌdiní, “ꞌDĩ ãndá ãndá ru Ĩlíyã ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbaní ũcõgõ ajílépi rĩ ꞌi yã?”
17 E sucedeu, quando viu Elias, que Acabe disse a ele: És tu aquele que perturba Israel?
18 Ĩlíyã umvi, “Má ají ũcõgõ sụ́rụ́ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ní ku, ĩmi ꞌbá mídrị́ lị́cọ́ gá rĩ kí abe ĩmi ají bãsĩ ũcõgõ ĩmi ꞌi, ãꞌdusĩku ĩgã ãzị́táŋá Úpí drị̂ kí vú ũbĩlé úmgbé ãzíla ĩri ãdroŋa Bãálĩ drị̂ kí ị̃nzị̃lé áyụ.
18 E ele respondeu: Eu não tenho perturbado Israel; mas tu, e a casa do teu pai, ao abandonardes os mandamentos do SENHOR, e teres seguido a Baalim.
19 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ípẽ ꞌbá ãzí kí tị sĩ mụjó ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí atrájó ꞌbé Kãrị̃mẹ́lị̃ gá. Mí ají nábị̃ Bãálĩ drị́ 450 rĩ kí nábị̃ Ãsérã drị́ 400 Yẹ̃zẹ̃bẹ́lị̃ ꞌbã sĩ ĩꞌbaní ãkónã fẽjó nĩ rĩ kí ĩndĩ.”
19 Agora, portanto, mandai reunir a mim todo o Israel no monte Carmelo, e dos profetas de Baal, quatrocentos e cinquenta, e dos profetas dos bosques, quatrocentos, os quais comem à mesa de Jezabel.
20 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ãhábũ fẽ dó ụ́ꞌdụ́kọ́ tị ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbaní pírí ãzíla atrá dó nãbịya pírí kí ãngũ ãlu gá ꞌbé Kãrị̃mẹ́lị̃ gá.
20 Assim, Acabe enviou a todos os filhos de Israel e reuniu os profetas no Monte Carmelo.
21 Ĩlíyã asé dó ru ꞌbá pírí kí andre gá ãnirú ãzíla jọ dó ĩꞌbaní, “Ĩmi dó ĩmi ase ị́jọ́ ị̃rị̃ kí drĩdríŋĩ gá íngõpí? Úpí drĩ adru Ãdróŋá mgbã rĩ ꞌi, ĩmi ị̃nzị̃ ĩꞌdi, wó Bãálĩ drĩ adru ãdróŋá mgbã rĩ rú nĩ, ĩmi ị̃nzị̃ ĩꞌdi.”
21 E Elias chegou diante de todo o povo, e disse: Por quanto tempo vos coxeareis entre duas opiniões? Se o SENHOR é Deus, segui-o; mas se o é Baal, então segui-o. E o povo não lhe respondeu com uma palavra sequer.
22 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ĩlíyã jọ dó ꞌbá ꞌdĩ ꞌbaní, “Má ace lú ma nábị̃ Úpí drị̂ rú ma ꞌi áꞌdụ̂sĩ, wó nábị̃ Bãálĩ drị̂ kí 450.
22 Então, disse Elias ao povo: Eu, somente eu, permaneço um profeta do SENHOR; porém os profetas de Baal são quatrocentos e cinquenta homens.
23 Ĩmi ají ãmaní mọ́nị̃gọ́ kí ị̃rị̃. Nãbịya Bãálĩ drị̂ ꞌbã pẽ kí ala gá ꞌdâ ãlu ãzíla ꞌbã ụlị́ kí ĩzá la nírí-nírí, ꞌbã drõ kí dó kí ijijá drị̃ gá, wó ꞌbã ũdũ kí ãcí ku. Ma vâ mọ́nị̃gọ́ ãzí rĩ ꞌbã ĩzá itú drõlé ijijá drị̃ gá, má ũdũ vâ ãcí ku.
23 Que nos deem, portanto, dois novilhos; e que escolham um novilho para si, e o cortem em pedaços, e o disponham sobre lenha, e não coloquem fogo por baixo; e eu prepararei o outro novilho, e o disporei sobre lenha, e não colocarei fogo por baixo;
24 Ĩzị dó ãdróŋá ĩmidrị̂ ꞌi ãzíla ma vâ Úpí mádrị̂ zị. Wó ãdróŋá ꞌbá umvilépi ãcí sĩ rĩ, ĩꞌdi ãndá ãndá ru Ãdróŋá mgbã rĩ ꞌi.”
24 e clamai vós o nome dos vossos deuses, e eu clamarei o nome do SENHOR; e o Deus que responder com fogo, que seja ele Deus. E todo o povo respondeu e disse: Está bem falado.
25 Ĩlíyã jọ dó Nãbịya Bãálĩ drị̂ ꞌbaní, “Ĩpẽ mọ́nị̃gọ́ ãlu ãzíla ĩmi itú ĩꞌdi drị̃drị̃ ĩminí adrujó ũꞌbí ru rĩ sĩ. Ĩzị ãdróŋá ĩmidrị̂ ꞌi, ĩmi ũꞌbã ijijá kí rá wó ĩsu jõ kí ãcí ku.”
25 E Elias disse aos profetas de Baal: Escolhei um novilho para vós, e preparai-o primeiro; porquanto vós sois muitos; e clamai o nome dos vossos deuses, porém não coloquem fogo por baixo.
26 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ꞌdụ kí dó mọ́nị̃gọ́ ꞌbání fẽlé ĩꞌbaní rĩ ãzíla itú kí dó ĩꞌdi rá.
26 E eles tomaram o novilho que lhes fora dado, e o prepararam, e clamaram o nome de Baal desde a manhã até o meio-dia, dizendo: Ó Baal, ouve-nos. Todavia, não houve voz, nem ninguém que respondesse. E saltavam sobre o altar que fora feito.
27 Ĩꞌdi dó mụ calé sáwã ázíyá gá, Ĩlíyã iꞌdó dó ꞌbá ꞌdĩ kí gụlé gụ̃gụ̃, jọ, “Ĩmi uzá ụ́ꞌdụ́kọ́ ụrụgá sĩ, ãꞌdusĩku ãko ĩminí ị̃nzị̃lé rĩ ĩꞌdi ãdróŋá. Ãzí sĩ ĩꞌdi lẹ́ꞌdị̃ ị́jọ́ ãzí ũrã, jõku ĩꞌdi ãzị́ ãzí nga, jõku mụ lẹ́ꞌdị̃ ãcị̃ ãzí gá. Ãzí sĩ ĩꞌdi lẹ́ꞌdị̃ ụ́ꞌdụ́ ko, wó lẽ ĩmi inga ĩꞌdi ụ́ꞌdụ́ gá rĩ sĩ rá.”
27 E sucedeu, ao meio-dia, que Elias zombou deles, e disse: Gritai alto; porque ele é um deus; ou está conversando, ou ele está meditando, ou está em uma viagem, ou porventura dorme, e deve ser despertado.
28 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ nãbịya ꞌdĩ uzá kí dó ụ́ꞌdụ́kọ́ ụrụgá sĩ ãzíla ụlị́ kí dó ru ụrụꞌbá ị́lị́ŋá sĩ ãzíla ménéŋá sĩ kpere ãrí ní ãfũ agá kí ụrụꞌbá gá cécé lãꞌbĩ ĩꞌbadrị̂ ꞌbã lẽlé rĩ áni.
28 E eles gritaram alto, e se cortaram, segundo o seu costume, com facas e lancetas, até que o sangue se derramou sobre eles.
29 Nãbịya ꞌdĩ ri kí dó ꞌbãngá uzálé kpere sáwã sĩ ídétáŋá ĩndró drị̂ idéjó rĩ gá, wó ụ́ꞌdụ́kọ́ ãzí arelé rá la ꞌdáyụ. ꞌBá ãzí umvi kí ku, ꞌbá ãzí ásị́ fẽlépi rá la ꞌdáyụ.
29 E sucedeu, quando era passado o meio-dia, eles profetizaram até a hora da oferta do sacrifício do anoitecer, que não houve nem voz, nem ninguém para responder, tampouco alguém que se importasse.
30 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ĩlíyã jọ dó ꞌbá pírí ꞌbaní, “Ĩmi asé dó drĩ ĩmi áma andre gá ꞌdộ.” ꞌBá pírí asé kí dó ru ĩꞌdi andre gá rá. Kí dó mụ ru asélé ꞌbo, Ĩlíyã sị dó ãlĩtárĩ Úpí drị́ ándrá andilé rá rĩ úꞌdí ru.
30 E Elias disse a todo o povo: Cheguem perto de mim. E todo o povo chegou perto dele. E ele consertou o altar do SENHOR que estava quebrado.
31 Ĩlíyã aꞌdụ́ dó írã ãzí kí mụdrị́ drị̃ ị̃rị̃, ꞌdĩ kãlãfe sụ́rụ́ anzị Yãkóꞌbõ drị́ ándrá Úpí ꞌbã sĩ jọjó la ĩꞌbaní, “Ĩmi rụ́ la dó mụ adrulé Ịsịrayị́lị̃ ꞌi rĩ kí ꞌbã vú sĩ.”
31 E Elias pegou doze pedras, segundo o número das tribos dos filhos de Jacó, a quem a palavra do SENHOR veio, dizendo: Israel será o teu nome;
32 Ayú dó írã ꞌdĩ kí sĩ ãlĩtárĩ sịjó Úpí nî. ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ga dó ꞌbụ́ ãzí mgbọ icólépi ị̃yị́ sũlépi ãni rú lítã mụdrị́ drị̃ sụ rá la ãlĩtárĩ ĩꞌdi ꞌbã sịlé ꞌdã ꞌbã ndre gâsĩ trộkị́lịrị.
32 e com as pedras ele edificou um altar no nome do SENHOR; e fez uma trincheira ao redor do altar, grande o suficiente para conter duas medidas de semente.
33 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ụ̃tị̃ dó ijijá ãlĩtárĩ ꞌdã ꞌbã drị̃ gá, ụlị́ dó mọ́nị̃gộ ꞌbã ĩzá nírí-nírí ãzíla ũꞌbã dó ĩzâ kí ijijá kí drị̃ gá. Jọ dó, “Ĩmi ũtõ ị̃yị́ ị̃yẹ́lẹ́mvụ́ sụ kí agá, ĩmi ũsũ ị̃yị̂ ídétáŋá ivélé ivé ivê rĩ drị̃ gá ãzíla ijijâ kí drị̃ gá.”
33 E ele colocou a lenha em ordem, e cortou o novilho em pedaços, e o colocou sobre a lenha, e disse: Enchei quatro barricas de água, e derramai-a em cima do sacrifício queimado, e sobre a lenha.
34 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ĩlíyã jọ vâ, “Ĩmi idé ị́jọ́ ꞌdĩ ꞌbã vúŋá pâlé ị̃rị̃ la sĩ.” Idé kí ĩꞌdi ꞌdã ꞌbã áni rá. Jọ vâ, “Ĩmi idé ị́jọ́ ꞌdĩ pâlé na rĩ sĩ.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ idé kí dó ĩꞌdi ꞌdã ꞌbã áni rá.
34 E ele disse: Fazei-o pela segunda vez. E eles o fizeram pela segunda vez. E ele disse: Fazei-o pela terceira vez. E eles o fizeram pela terceira vez.
35 Ị̃yị́ ri dó dịlé ãlĩtárĩ ꞌbã wókõ pírí gâsĩ ãzíla ꞌbụ́ galé rĩ agá ị̃yị́ ga dó tré.
35 E a água escorreu ao redor do altar; e ele também encheu a trincheira de água.
36 Sáwã sĩ ídétáŋá ĩndró sĩ rĩ idéjó rĩ gá, nábị̃ Ĩlíyã asé dó ru ãlĩtárĩ andregá ãni rú ãzíla zị dó Ãdróŋá ꞌI, “Úpí, Ãdróŋá Ịbụrahị́mụ̃ drị́, Ĩsákã drị́, ãzíla Ịsịrayị́lị̃ drị̂, lẽ ụ́ꞌdụ́ ãndrũ ꞌdĩ sĩ ị́jọ́ ꞌdĩ ꞌbã nị̃ ru rá, mi Ãdróŋá mgbã ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbadrị̂ ꞌi ãzíla ma ãtíꞌbó mídrị̂ ꞌi, ãzíla ánga ị́jọ́ ꞌdĩ kí pírí íni la ãzị́táŋá míní fẽlé mání rĩ sĩ.
36 E sucedeu, na hora da oferta do sacrifício da tarde, que Elias, o profeta, aproximou-se e disse: SENHOR Deus de Abraão, Isaque e de Israel, que seja conhecido neste dia que tu és Deus em Israel, e que eu sou teu servo, e que tenho feito todas estas coisas mediante a tua palavra.
37 Mí umvi ma Úpí, mí umvi ma, ꞌbá ꞌdi kí dó sĩ nị̃ la rá, Úpí, mi Ãdróŋá ꞌI ãzíla mi kí uja vúlé mírụ́ ꞌdõlé mi ꞌi.”
37 Ouve-me, ó SENHOR, ouve-me, para que este povo possa saber que tu és o SENHOR Deus, e que tu tens feito se volver novamente o seu coração.
38 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ãcí Úpí drị̂ aꞌdé dó ãzíla ivé dó ĩzá ídétáŋá ru rĩ kí ijijá kí abe, írã kí ãzíla ụ̃nọ́kụ́ kí abe kícíkící rá ãzíla mbe vâ ị̃yị́ bĩlé ꞌbụ́ agá rĩ ĩndĩ.
38 Então, o fogo do SENHOR caiu, e consumiu o sacrifício queimado, e a lenha, e as pedras, e o pó, e ainda lambeu a água que estava na trincheira.
39 ꞌBá pírí kí dó mụ ị́jọ́ ꞌdĩ ndrelé ꞌbo, usú kí dó drị̃ vũ gá ãzíla uzá kí dó, “Úpí ĩꞌdi Ãdróŋá mgbã rĩ ꞌi, Úpí ĩꞌdi Ãdróŋá mgbã rĩ ꞌi!”
39 E, quando todo o povo viu isto, eles caíram sobre as suas faces, e disseram: O SENHOR, ele é o Deus; o SENHOR, ele é o Deus.
40 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ĩlíyã jọ dó ĩꞌbaní, “Ĩmi arụ́ nãbịya Bãálĩ drị̂ kí; kí ãzí ãlu la ꞌbã apá ku.” Arụ́ kí dó kí pírí rá, Ĩlíyã agụ dó kí wọ́rọ̃ŋá Kísõnĩ drị̂ tị gá ãzíla ụlị́ dó kí ꞌdãá rá.
40 E Elias lhes disse: Tomai os profetas de Baal; não deixem escapar nenhum deles. E eles os pegaram; e Elias os fez descer até o ribeiro de Quisom, e ali os matou.
41 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ĩlíyã jọ dó Ãhábũ ní, “Ímụ ãko ãzí aꞌdụ́lé nalé ãzíla ị̃yị́ ãbĩlé mvụlé, ãꞌdusĩku ma ụ́ꞌdụ́kọ́ uzogó ãmbógó la ãni la are amụ́ agá.”
41 E Elias disse a Acabe: Levanta-te, come e bebe; porque há som de abundante chuva.
42 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ãhábũ mụ dó ãkónã nalé ãzíla ị̃yị́ mvụlé rá, wó Ĩlíyã tụ dó ꞌbé Kãrị̃mẹ́lị̃ drị̃ gá, ãvụ̃ dó vụ̃rụ́ ãzíla su dó drị̃ ĩꞌdi ꞌbã ãja kí drĩdríŋĩ gâsĩ sĩ Ãdróŋá zịjó.
42 Assim, Acabe subiu para comer e beber. E Elias subiu até o cume do Carmelo; e se lançou sobre a terra, e pôs a face entre os joelhos,
43 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ĩlíyã jọ dó ãtíꞌbó ĩꞌdidrị̂ ní, “Ímụ ãngũ ndrelé mĩrĩ gâlé ru.”
43 e disse ao seu servo: Sobe agora, olha em direção ao mar. E ele subiu, e olhou, e disse: Não há nada. E ele disse: Vai novamente, sete vezes.
44 Pâlé ázị̂rị̃ rĩ sĩ ãtíꞌbô jọ, “Índre, ándre ụ̃rụ́ꞌbụ̃ ãzí wereŋá ru cécé ꞌbá ꞌbã drị́ áni la angá mĩrĩ gâlé ꞌdã.”
44 E sucedeu, na sétima vez, que ele disse: Eis que lá se levante uma pequena nuvem do mar, semelhante a mão de homem. E ele disse: Sobe, e dize a Acabe: Prepara a tua carruagem, e desce, para que a chuva não te pare.
45 Wó sáwã were vúlé gá ãngũ mịfị́ anị́ dó ꞌbãngá kpákpá, ãlụ́kụ́kụ̃ trũ, uzogó ãzí ãmbógó la aꞌdé dó nĩ. Ãhábũ tụ dó ĩꞌdidrị́ gárĩ drị̃ gá, mụ dó sĩ Yẹ̃zẹ̃rẹ́lị̃ gá.
45 E sucedeu, entretanto, que o céu ficou negro com nuvens e vento, e houve uma grande chuva. E Acabe montou, e foi até Jezreel.
46 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Úpí fẽ dó Ĩlíyã ní ũkpó ãzí ndú íni la, tõ dó ĩꞌdi ꞌbã bõngó tị cí, cẹ̃ dó sĩ Ãhábũ drị̃lẹ́ gá kpere kẹ̃jị́tị Yẹ̃zẹ̃rẹ́lị̃ drị̂gá.
46 E a mão do SENHOR esteve sobre Elias; e ele cingiu os seus lombos, e correu adiante de Acabe até a entrada de Jezreel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.