Lucas 8

BÚKÙ TÀ TƗ́DHƗ́//RU YÌZO DHƗ ÀDHYA (LOG) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Àmvolásà dhɨ, Yésu dré ngàzo adrélé tatsílé bhàandre ɨ ꞌásè ɨ̀ndɨ̀ bhà tsàtsà ɨ ꞌásè, Rúbí Tanɨ Gìká nɨ Òpɨ̀ àdhya nɨ longóbe móndɨ́ ɨ dré. Akódhɨ nɨ lebèbhá mudrí-drì-rì dhɨ ɨ tá kpà túmä́ní akódhɨ be.
1 Aconteceu, depois disto, que andava Jesus de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus, e os doze iam com ele,
2 Tòkó àruka dré tá tɨrɨ́ kònzɨ kɨ dròzo àyɨ lésè dhɨ ɨ, ɨ̀ndɨ̀ àyɨ dré tá tɨdrɨ́lé drà lésè dhɨ ɨ tá kpà túmä́ní akódhɨ be. Àyɨ nda ɨ tá: Màrɨ́yà (adrélé zìle Màrɨ́yà Màgàdàlénè, dré tɨrɨ́ kònzɨ nzi-drì-rì dhɨ kɨ dròzo topfòle lásà dhɨ),
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Yòwánà (Kúzà, ópɨ́ Èródè nɨ dzó nɨ tà kɨ lɨkɨ́lépi dhɨ nɨ tòkó), Sùsánà, tsàle tòkó àruka bǐ dhɨ ɨ́be. Ɨ̀ adré tá Yésu nɨ ledé akódhɨ nɨ lebèbhá ɨ́be àyɨ kɨ ngá sè.
3 e Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Suzana e muitas outras, as quais lhe prestavam assistência com os seus bens.
4 Kìtú àlo dhɨ, móndɨ́ zyandre lavúlé angábhá bhàandre twátwa ɨ lésè dhɨ ɨ̀ alɨ̀ tá ru kɨmó Yésu làga gò, akódhɨ dré pɨ́dhɨ́gó kònɨ̀dhɨ nɨ pɨ̀zo, tàzoá dhɨ:
4 Afluindo uma grande multidão e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 «Kìtú àlo dhɨ, agó àlo dhɨ pfò tá lɨ̀le kórɨ̀ rɨ áyɨ amvú na. Dré tá adréràꞌa kórɨ̀ rɨ dhɨ ꞌá dhɨ, kórɨ̀ àruka ɨ̀ ledhé tá láti mìle gò, atózóá gò, àrɨ́ ɨ̀ dré tetézóá títí.
5 Eis que o semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho; foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Kórɨ̀ àruka ɨ̀ ledhé tá kɨ́rà dri gò, ɨ̀ dré apfòzo ndɨrɨ ꞌyòle, àyɨ kɨ kɨ́drɨ dré yǐ kisúlé ko dhɨ sè.
6 Outra caiu sobre a pedra; e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Kórɨ̀ àruka ɨ̀ ledhé tá kùtsí kòfalé gò, kùtsí nda dré mbàzo ába àyɨ kɨ amó.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e estes, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Dɨ, kórɨ̀ àruka ɨ̀ ledhé tá àyɨkya kìní dóro dri gò, ɨ̀ dré apfòzo mbàle lòꞌwa ꞌa dóro. Àyɨ àlo àlo títí dhɨ ɨ̀ ꞌa lòꞌwa nyadhɨ-nzi.» Yésu kòtà tà nda dre dhɨ, dré yòzoá dhɨ: «Dhya ángùdhi adrélépi bíbhálé ɨ́be tà yìzo dhɨ kòyi.» Agó adrélépi kórɨ̀ rɨ dhɨ|src="LB00094B.TIF" size="span" loc="LUK 8:4-8 "
8 Outra, afinal, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cento por um. Dizendo isto, clamou: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Àmvolásà dhɨ, Yésu nɨ lebèbhá ɨ̀ dré lizízóá akódhɨ tí, ngalè pɨ́dhɨ́gó nda adré tá lèá tàle ngɨ́nɨ ya dhɨ.
9 E os seus discípulos o interrogaram, dizendo: Que parábola é esta?
10 Dɨ dré logózóá àyɨ dré dhɨ: «Gìká fè àmɨ dré tògyá áyɨ Òpɨ̀ nɨ tà lùzu ró dhɨ kɨ nìzo. Dɨ, móndyá àruka títí ɨ dré dhɨ, má adré tà ta pɨ́dhɨ́gó sè kɨtswálé:
10 Respondeu-lhes Jesus: A vós outros é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; aos demais, fala-se por parábolas, para que, vendo, não vejam; e, ouvindo, não entendam.
11 Dɨ Yésu gò tàá àyɨ dré dhɨ: «Pɨ́dhɨ́gó nda nɨ àndu kònɨ̀dhɨ ꞌɨ: Kórɨ̀ rɨ̀le nda, Gìká nɨ kúlí ꞌɨ.
11 Este é o sentido da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Móndɨ́ àruka ɨ̀ adré kúlí nda nɨ kaꞌì ngóró kórɨ̀ rɨ̀le ledhélé láti mìle nda ɨ tɨ́nɨ. Ɨ̀ kòyi kúlí nda dre dhɨ, Dzáborò adré ndɨrɨ atsálé kúlí nda nɨ tɨngá àyɨ kɨ togó lésè, ɨ̀ kòkaꞌìró adrɨ́zó ko dhɨ bvó.
12 A que caiu à beira do caminho são os que a ouviram; vem, a seguir, o diabo e arrebata-lhes do coração a palavra, para não suceder que, crendo, sejam salvos.
13 Móndɨ́ àruka ɨ̀ adré Gìká nɨ kúlí kaꞌì ngóró kórɨ̀ rɨ̀le ledhélé kɨ́rà dri nda ɨ tɨ́nɨ. Ɨ̀ kòyi kúlí nda dre dhɨ, ɨ̀ adré ndɨrɨ kaꞌìá arɨ́ sè. Dɨ, ɨ̀ dré adrélé kúlí nda nɨ tayɨ́ adrélé tɨ̀le àyɨ kɨ togó na ko dhɨ sè dhɨ, ɨ̀ adré ngbà ꞌí kaꞌìá lókyá tsà sè. Lókyá tà dré adrézó àyɨ kɨ tabhì dhɨ kàtsá dre dhɨ, ɨ̀ adré àyɨ kɨ tà kaꞌìkaꞌì nda nɨ tayɨ́.
13 A que caiu sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 Móndɨ́ àruka ɨ̀ adré Gìká nɨ kúlí kaꞌì ngóró kórɨ̀ rɨ̀le ledhélé kùtsí kòfalé nda ɨ tɨ́nɨ. Ɨ̀ kòyi kúlí nda dre dhɨ, gí ko, tà adrébhá àyɨ kɨ togó ꞌo lanzìle dhɨ ɨ, ngá lovó, ɨ̀ndɨ̀ lovó kònzɨ twátwa lɨ́drɨ̀ kòndɨ àdhya ɨ̀ adré kúlí nda nɨ amó gò, ɨ̀ dré adrézó lɨꞌwálé ko, adrézó kpà lòꞌwa ꞌa ko.
14 A que caiu entre espinhos são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com os cuidados, riquezas e deleites da vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 Dɨ, móndɨ́ àruka ɨ̀ adré àyɨkya Gìká nɨ kúlí kaꞌì ngóró kórɨ̀ rɨ̀le ledhélé kìní dóro dri nda ɨ tɨ́nɨ. Àyɨ nda ɨ̀ adré kúlí nda nɨ yi togó be gyǎgya ɨ̀ndɨ̀ dóro, adrézó tròle rúá gò, adrézó lòꞌwa ꞌa dóro landè àko ró.»
15 A que caiu na boa terra são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 Yésu gò tàá dhɨ: «À dhɨ̀ gà tálà bhàle lɨ̀drɨ́ zàna yà, kó ngalè lángá zàna yà dhɨ ko na. Be ró dhɨ, à adré dhɨ̀á bhàle zá kuru mɨ́sá drìna, kɨtswálé móndyá títí adrébhá afɨ́lé dzó lé dhɨ ɨ̀ kàdréró ngádra no be dhɨ bvó.
16 Ninguém, depois de acender uma candeia, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a sobre um velador, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 Tàko ko, à nɨ tà títí zùle zùzù dhɨ kɨ ꞌo apfòle ngádra ꞌá. À nɨ kpà tà títí lùzu ró dhɨ kɨ ꞌo móndɨ́ ɨ̀ dré nìle dóro.
17 Nada há oculto, que não haja de manifestar-se, nem escondido, que não venha a ser conhecido e revelado.
18 Dɨ ásà dhɨ, lè mɨ̀ kàdré àmɨ kɨ lɨkɨ́ adrélé tà yi dóro. Àngyá ko, dhya ángùdhi tà nìlepi bǐ dhɨ dré dhɨ, à nɨ tà dré nìle nda kɨ drì tɨmbà. Dɨ, dhya ángùdhi tà nìlepi ko dhɨ dré dhɨ, à nɨ ndɨ̀ndɨ̀ tà tsà dré kisùle nìle dhɨ nɨ tɨngá.»
18 Vede, pois, como ouvis; porque ao que tiver, se lhe dará; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Gò Yésu nɨ andre ɨ adrúpi nɨ ɨ́be dhɨ ɨ̀ dré alɨ̀zo kɨtswálé akódhɨ nɨ no dhɨ bvó. Dɨ, móndɨ́ zyandre dhɨ kɨ tà sè dhɨ, ɨ̀ kɨtswá tá atsálé rúá bwà ko.
19 Vieram ter com ele sua mãe e seus irmãos e não podiam aproximar-se por causa da concorrência de povo.
20 Gò tàzoá drá dhɨ: «Ámɨ andre ɨ ámɨ adrúpi ɨ́be dhɨ ɨ̀ adré àyɨ kɨ totó kɨvɨ̀ na. Ɨ̀ adré ámɨ le nòle.»
20 E lhe comunicaram: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora e querem ver-te.
21 Dɨ, Yésu dré logózóá dhɨ: «Áma andre ɨ áma adrúpi ɨ́be dhɨ ɨ, dhya adrébhá Gìká nɨ kúlí yi gò ɨ̀ dré adrézó kaꞌìá ꞌòle dhɨ ꞌɨ.»
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam.
22 Kìtú àlo dhɨ, Yésu tà tá áyɨ lebèbhá ɨ dré dhɨ: «Mà kòzya tä́pä́ríandre nɨ taꞌá na.» Dɨ ɨ̀ dré tombàzo bwátù na gò, ɨ̀ dré kɨdhózó adrélé zyàle.
22 Aconteceu que, num daqueles dias, entrou ele num barco em companhia dos seus discípulos e disse-lhes: Passemos para a outra margem do lago; e partiram.
23 Ɨ̀ dré tá adréràꞌa zyàle dhɨ ꞌá dhɨ, Yésu dré dhèzo adrélé ayí ko. Gbǎ kòdhwa, lyǎandre gú dhɨ dré ngàzo adrélé vìle tä́pä́ríandre nda mi. Yǐ dré ngàzo adrélé gàle bwátù na gò, bwátù nda dré adrézó ꞌòle arɨ́lé. Àyɨ tá ànyɨ́ànyɨ dràdrà mìle.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, correndo eles o perigo de soçobrar.
24 Gò akódhɨ nɨ lebèbhá nda ɨ̀ dré àyɨ kɨ kisízó ànyɨ làgá, akódhɨ nɨ toró tàzoá dhɨ: «Mírì, Mírì, mà adré dràle!» Dɨ Yésu dré ngàzo lɨgɨ́lé lyǎandre nda dri yǐ adrélépi ru kägbä́ nda be gò, ɨ̀ dré rɨ̀zo gò, ngá dré gòzo bhùle ndiii.
24 Chegando-se a ele, despertaram-no dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo! Despertando-se Jesus, repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou, e veio a bonança.
25 Dɨ Yésu dré áyɨ lebèbhá kɨ lizízó tàzoá dhɨ: «Àmɨ kɨ tà kaꞌìkaꞌì ángwà?»
25 Então, lhes disse: Onde está a vossa fé? Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: Quem é este que até aos ventos e às ondas repreende, e lhe obedecem?
26 Ɨ̀ kòzya tä́pä́ríandre nda nɨ taꞌá na dre dhɨ, ɨ̀ dré tsàzo bvò Gèrásà kya na. Bvò nda bvò Gàlìláyà àdhya tä́pä́ríandre nda nɨ taꞌá lésè dhɨ kandrá.
26 Então, rumaram para a terra dos gerasenos, fronteira da Galileia.
27 Yésu kàsí bwátù lésè dre dhɨ, agó àlo tɨrɨ́ kònzɨ ɨ́be ɨ́ léna dhɨ dré alɨ̀zo kɨtswálé ru kisú akódhɨ be. Akódhɨ nda angá tá bhàandre àlo ànyɨ àyɨ làga dhɨ lésè. Dɨ, lókyá be vwàvwà ro dhɨ, asó tá vélé kɨ́tá ko, ayí kpà vélé dzó na ko. Adré tá ɨ́na ayílé mógó ꞌásè.
27 Logo ao desembarcar, veio da cidade ao seu encontro um homem possesso de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos sepulcros.
28 Dɨ kònò Yésu dre dhɨ, dré ngàzo trèle, adhézó akódhɨ pá gò, yòá kúlí ꞌuꞌù sè dhɨ: «Yésu, Gìká kurú na dhɨ nɨ Mváagó, àma kòfalésè mɨ́ be dhɨ, àdho tà ꞌɨ? Má adré ngòle mɨ́ rú, mɨ́ kòꞌoró ma kònzɨ ko!»
28 E, quando viu a Jesus, prostrou-se diante dele, exclamando e dizendo em alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 Tà tá kònɨ̀nɨ tàko ko, Yésu tà tá tɨrɨ́ kònzɨ nda dri dhɨ, kòpfò agó nda lésè. Àngyá ko, vésè be bǐ, tɨrɨ́ kònzɨ nda adré tá akódhɨ nɨ ru. Tágba à kàdré akódhɨ nɨ drɨ́gá kɨ tɨꞌɨ̀ pá nɨ ɨ́be nyɨ̀rɨ̀ sè, adrézó akódhɨ nɨ lɨkɨ́ dóro yà dhɨ, akódhɨ adré tá nyɨ̀rɨ̀ nda kɨ tɨkɨ́ gò, tɨrɨ́ kònzɨ nda dré adrézó akódhɨ nɨ tɨkpó lɨ̀le duku na.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se apoderara dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e grilhões, tudo despedaçava e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Gò Yésu dré lizízóá tíá dhɨ: «Ámɨ rú àdhi?» Akódhɨ logó drá dhɨ: «Áma rú ‹Zyandre›.» Tà tá kònɨ̀nɨ tàko ko, tɨrɨ́ kònzɨ zyandre dhɨ ɨ̀ tɨfɨ́ tá akódhɨ léna.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião, porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Dɨ tɨrɨ́ kònzɨ nda ɨ̀ dré dhèzo adrélé ngòle Yésu rú, kòmùró àyɨ lɨ̀le bhú kùdù àko dhɨ na ko.
31 Rogavam-lhe que não os mandasse sair para o abismo.
32 Àyɨ làgana kònànɨ dhɨ, tɨ̀gá kɨ pä̀rí andre adré tá ngá nya kòngó drìna. Dɨ tɨrɨ́ kònzɨ nda ɨ̀ dré Yésu nɨ ti lizízó, kòtayɨ́ró àyɨ lɨ̀le tɨfɨ́lé tɨ̀gá nda ɨ léna. Gò Yésu dré kaꞌìzoá.
32 Ora, andava ali, pastando no monte, uma grande manada de porcos; rogaram-lhe que lhes permitisse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Dɨ tɨrɨ́ kònzɨ nda ɨ̀ dré topfòzo agó nda lésè, lɨ̀le tɨfɨ́lé tɨ̀gá nda ɨ léna. Gò tɨ̀gá nda ɨ̀ dré ndìzo títí kòngó nda nɨ gòlòko ꞌásè, ledhélé tä́pä́ríandre na, yǐ mvu gò, todràzo.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Dɨ tɨ̀gá nda kɨ lɨkɨ́bhá ɨ̀ kònò tà lavúlépi nda dre dhɨ, ɨ̀ dré ngàzo ràle rúbí nɨ nɨ longóbe bhàandre na ɨ̀ndɨ̀ gbàbhú ꞌásè.
34 Os porqueiros, vendo o que acontecera, fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Gò móndɨ́ zyandre dhɨ ɨ̀ dré apfòzo tà lavúlépi nda nɨ no. Ɨ̀ kàtsá Yésu vélé dre dhɨ, ɨ̀ dré agó tɨrɨ́ kònzɨ kɨ dròzo topfòle lásà nda nɨ kisúzó, adréràꞌa lɨrɨ́lé Yésu làga. Akódhɨ tá kɨ́tá ɨ́be ɨ́ rú ɨ̀ndɨ̀ tà kisùkisù ɨ́be dóro. Dɨ tirì dré àyɨ kɨ ꞌòzo lavúlé.
35 Então, saiu o povo para ver o que se passara, e foram ter com Jesus. De fato, acharam o homem de quem saíram os demônios, vestido, em perfeito juízo, assentado aos pés de Jesus; e ficaram dominados de terror.
36 Gò dhya tà nda nɨ nobhá mì sè dhɨ ɨ̀ dré agó tá tɨrɨ́ kònzɨ ɨ́be nda adrɨ́ tá ngɨ́nɨ ya dhɨ nɨ tɨtɨ́zó àyɨ dré.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como fora salvo o endemoninhado.
37 Dɨ móndyá zyandre títí bvò Gèrásà kya nda ꞌá dhɨ ɨ̀ dré Yésu nɨ ti lizízó, kòngaró àyɨ kɨ bvò ꞌásè, tirì dré gàle àyɨ léna bǐ dhɨ sè. Dɨ Yésu dré mbàzo bwátù na kɨtswálé lɨ̀le dhɨ bvó.
37 Todo o povo da circunvizinhança dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles, pois estavam possuídos de grande medo. E Jesus, tomando de novo o barco, voltou.
38 Gò agó tɨrɨ́ kònzɨ kɨ dròzo topfòle lásà nda dré Yésu nɨ ti lizízó, ɨ̀ kòlɨ̀ró túmä́ní. Dɨ, Yésu dré ɨ́na akódhɨ nɨ logózó, tàzoá drá dhɨ:
38 O homem de quem tinham saído os demônios rogou-lhe que o deixasse estar com ele; Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 «Mɨ́ nzɨ mɨ́ bhàna, ɨ̀ndɨ̀ mɨ́ tɨtɨ́ tà títí Gìká dré ꞌòle mɨ́ dré dhɨ ɨ móndɨ́ ɨ dré.» Dɨ agó nda dré ngàzo lɨ̀le tà títí Yésu dré ꞌòle ɨ́ dré dhɨ kɨ longóbe bhàandre nda ꞌásè títí.
39 Volta para casa e conta aos teus tudo o que Deus fez por ti. Então, foi ele anunciando por toda a cidade todas as coisas que Jesus lhe tinha feito.
40 Yésu kàzyá tä́pä́ríandre nda nɨ taꞌá lésè agòle dre dhɨ, móndɨ́ zyandre adrébhá tá akódhɨ nɨ letè dhɨ ɨ̀ dré akódhɨ nɨ kaꞌìzo dòle àyɨ kòfalé dóro.
40 Ao regressar Jesus, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Gò agó àlo rú be Yàyírò, Yúdà ànzɨ kɨ lɨ̀sámbò dzó nɨ kàdrɨ̀ kɨ àlo ró dhɨ, dré alɨ̀zo adhélé Yésu pá akódhɨ nɨ ti lizí, kòlɨ̀ró ɨ́ bhàna.
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, lhe suplicou que chegasse até a sua casa.
42 Tàko ko, akódhɨ nɨ mvátòkó àlo kwákwá, adrélépi kóná ɨ́be ànyɨ́ànyɨ mudrí-drì-rì dhɨ tá ànyɨ dràdrà mìle.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava à morte. Enquanto ele ia, as multidões o apertavam.
43 Dɨ àyɨ nda ɨ kòfalé dhɨ, tòkó àlo kàrɨ́ dré adrézó ràle rúásà kóná be mudrí-drì-rì dhɨ tá be. Akódhɨ nda kɨzá tá ngá ɨ́ drɨ́gásè akɨ́lé títí kódzó ɨ dré wóyá. Dɨ, dhya àlo kɨtswá tá akódhɨ nɨ tɨdrɨ́ bwà ko.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia, e a quem ninguém tinha podido curar [e que gastara com os médicos todos os seus haveres],
44 Dɨ dré áyɨ kisízó ànyɨ Yésu àmvolésè gò, akódhɨ nɨ kɨ́tá ti tabè. Gbǎ kòdhwa, kàrɨ́ adrélépi ràle rúásà nda dré akɨ́zó.
44 veio por trás dele e lhe tocou na orla da veste, e logo se lhe estancou a hemorragia.
45 Gò Yésu dré lizízóá dhɨ: «Àdhi tabè ma nɨ̀?» Dɨ móndyá títí nda ɨ̀ dré adrézó tàá dhɨ, ɨ̀ ꞌo tá tà nda àyɨ ko. Gò Pétèró dré tàzoá dhɨ: «Mírì, móndyá zyandre kònɨ ɨ̀ adré ámɨ gàrà kɨ kúrú, adrézó àyɨ kɨ tribe mɨ́ rúsè.»
45 Mas Jesus disse: Quem me tocou? Como todos negassem, Pedro [com seus companheiros] disse: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem [e dizes: Quem me tocou?].
46 Dɨ, Yésu gò ɨ́na tàá dhɨ: «Dhya àlo tabè ma ꞌí. Tàko ko, má atógyà má rú dhɨ, rìnyí pfò má lésè dre.»
46 Contudo, Jesus insistiu: Alguém me tocou, porque senti que de mim saiu poder.
47 Dɨ tòkó nda kònò, ɨ́ kɨtswá vélé áyɨ zu bwà ko dhɨ dre dhɨ, dré alɨ̀zo lyabe tirì dré adhélé Yésu pá. Dré tɨtɨ́zóá móndyá títí ɨ kandrá dhɨ, ɨ́ tabè tá akódhɨ àdho tà sè ya, ɨ̀ndɨ̀ ɨ́ adrɨ́ gbǎ lókyá nda ꞌá ngɨ́nɨ ya dhɨ.
47 Vendo a mulher que não podia ocultar-se, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante dele, declarou, à vista de todo o povo, a causa por que lhe havia tocado e como imediatamente fora curada.
48 Dɨ Yésu dré tàzoá drá dhɨ: «Áma zapi, ámɨ tà kaꞌìkaꞌì tɨdrɨ́ mɨ dre. Mɨ́ lɨ̀ togó be kɨ̀drɨ́kɨ̀drɨ.»
48 Então, lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Yésu dré rè dhu adréràꞌa tà ta dhɨ ꞌá dhɨ, dhya àlo angálépi Yàyírò, lɨ̀sámbò dzó nɨ kàdrɨ̀ nda bhàlésè dhɨ dré atsázó tàá drá dhɨ: «Ámɨ zapi drà dre. Mɨ́ kògò adrélé dhya tà tadhálépi dhɨ nɨ lagù ko.»
49 Falava ele ainda, quando veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: Tua filha já está morta, não incomodes mais o Mestre.
50 Dɨ, Yésu kòyi tà nda dre dhɨ, dré tàzoá Yàyírò dré dhɨ: «Mɨ́ ro ngá ko. Mɨ́ kòkaꞌì ngbà ꞌí kaꞌìkaꞌì gò, akódhɨ kàdrɨ́ró.»
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse: Não temas, crê somente, e ela será salva.
51 Yésu kòtsa Yàyírò bhàna dre dhɨ, dré móndɨ́ àzya kaꞌìzo fɨ̀le ɨ́ be dzó nda na ko. Kaꞌì ngbà ꞌí Pétèró, Yòwánɨ̀, Yàkóbhò, tsàle mvátòkó nda nɨ atá ɨ andre nɨ be dhɨ ɨ kòdhya.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém permitiu que entrasse com ele, senão Pedro, João, Tiago e bem assim o pai e a mãe da menina.
52 Móndyá títí dzó nda ꞌá dhɨ ɨ̀ adré tá àwó ngo, adrézó tongólé mvámvá nda nɨ tà sè. Dɨ, Yésu dré tàzoá àyɨ dré dhɨ: «Mɨ̀ tayɨ́ àwó. Àngyá ko, akódhɨ drà ko. Adré ɨ́na ayí ko.»
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas ele disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Gò ɨ̀ dré dhèzo adrélé akódhɨ nɨ gu, ɨ̀ dré nìle mvámvá nda drà tá bàti dhɨ sè.
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Dɨ, Yésu dré akódhɨ nɨ drɨ́gá rùzo gò, tàzoá kúlí ꞌuꞌù sè dhɨ: «Mvámvá, mɨ́ nga!»
54 Entretanto, ele, tomando-a pela mão, disse-lhe, em voz alta: Menina, levanta-te!
55 Gbǎ kòdhwa, akódhɨ nɨ lɨ́drɨ̀ dré agòzo gò, dré ngàzo kuru. Gò Yésu dré tàzoá dhɨ, ɨ̀ kòfè drá ngá nyàle.
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e ele mandou que lhe dessem de comer.
56 Dɨ mvámvá nda nɨ atá ɨ andre nɨ be dhɨ kɨ lɨ́ndrɨ́ dré gàzo bhwǎbhwa. Dɨ, Yésu dré lazízóá àyɨ dri dhɨ, ɨ̀ kòlongó tà ru ꞌòlepi nda dhya àlo dré ko. Yésu tɨngá Yàyírò nɨ mvátòkó dràdrà lésè|src="CN01713B.TIF" size="span" loc="LUK 8:53-56 "
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.