Atos 28
BÚKÙ TÀ TƗ́DHƗ́//RU YÌZO DHƗ ÀDHYA (LOG) vs NTLH
1 Mà kàpfò yǐandre lésè lɨ́ná dre dhɨ, mà dré yìzoá tàle dhɨ, tùrù nda nɨ rú tá Mèlítè.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 Móndyá bhà mobhá tùrù nda drìle dhɨ ɨ̀ dré àma kɨ kaꞌìzo dòle àyɨ véna togó dóro lavúlé dhɨ sè. Ɨ̀ dré àtsɨ́ turúzó àma dré yòle, kozya dré tá adrélé dhìle dhɨ sè, ɨ̀ndɨ̀ kɨdhɨ̀ dré tá adrélé àma kɨ ꞌo dhɨ sè.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Dɨ, Pólò dré àtsɨpá amvózó kɨtswálé dàle àtsɨ́ na dhɨ, nì àtrá dré ɨ́na apfòzo lásà àtsɨ́ nɨ rìnyí dré, akódhɨ nɨ drɨ́gá tsɨ ngbí.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 Móndyá nda ɨ̀ kònò nì nda adréràꞌa livílé akódhɨ drɨ́gá dre dhɨ, ɨ̀ dré tàzoá àyɨ kòfalésè dhɨ: «Kònɨ̀dhɨ agó móndɨ́ pfùlepi dràle dhɨ ꞌɨ bàti! Tágba dré adrɨ́zó yǐandre lésè dhɨ, gìká gyǎgya dhɨ kɨtswá akódhɨ nɨ tayɨ́ adrɨ́lé ko.»
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Dɨ, Pólò dré ɨ́na nì nda nɨ kivízó dhèle àtsɨ́ na gò, kàtrá nɨ dré akódhɨ nɨ ꞌòzo kònzɨ àlomvá ko.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Móndyá nda ɨ̀ adré tá letèá, nòzoá ngalè akódhɨ nɨ drɨ́gá nɨ tipì yà, kó ngalè a nɨ dhe dràle ngbǒ ró yà dhɨ. Dɨ, ɨ̀ kòletè vwàvwà ro dre dhɨ, ɨ̀ dré nòzoá dhɨ, tà twá ꞌo ɨ́na akódhɨ ko. Dɨ ɨ̀ dré gòzo tà ladzá, tàzoá dhɨ: «Dhya kònɨ̀dhɨ gìká kɨ àlo ꞌɨ!» Nì apfò àtsɨ́ lésè Pólò nɨ drɨ́gá tsɨ|src="CN02048B.TIF" size="col" loc="ACT 28:3-6 "
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Móndyá tùrù nda drìle dhɨ kɨ kàdrɨ̀ rú be Pòpìlíyò dhɨ nɨ bhà tá ànyɨ àrà nda làga. Dɨ akódhɨ nda dré àma kɨ kaꞌìzo dòle ɨ́ véna togó dóro sè, adrézó àma kɨ ꞌo dóro kìtú na.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 Dɨ, akódhɨ nɨ atá adré tá ɨ́na drà ro lángá na, rúbhá nɨ dré tá adrélé àtsɨ ró dhɨ sè, ɨ̀ndɨ̀ dré adrélé áyɨ ꞌa bhu kàrɨ ró dhɨ sè. Dɨ Pólò dré fɨ̀zo akódhɨ nɨ no gò, dré tà zìzo Gìká tí, drɨ́gá bhàzo akódhɨ dri gò, akódhɨ nɨ tɨdrɨ́zó.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Tà nda nɨ rúbí kòlaꞌú dre dhɨ, dràbhá àruka títí tùrù nda drìle dhɨ ɨ̀ dré alɨ̀zo Pólò vélé gò, dré kpà àyɨ kɨ tɨdrɨ́zó títí.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Gò ɨ̀ dré àma kɨ lɨndrɨ̀ bhàzo láti twátwa bǐ dhɨ ɨ sè. Dɨ mà dré tá adréràꞌa ꞌòle lɨ̀le dhɨ ꞌá dhɨ, ɨ̀ dré ngá mà dré tá adrézó lovó nɨ ɨ́be atsí sè dhɨ kɨ afèzo àma dré.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 Mà kàdré kònàle mbǎ na dre dhɨ, mà dré tombàzo bwátù àlo lókyá kɨdhɨ̀ àdhya nɨ letèlepi lavúlé tùrù nda làga dhɨ na gò, mà dré ngàzo lɨ̀le. Bwátù nda angá tá Àlɨ̀gɨ̀zàndrɨ́yà lésè, ɨ̀ndɨ̀ rú nɨ tá «Gìká làtí ɨ».
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 Dɨ mà dré tsàzo bhàandre rú zìle Sìràkúsà dhɨ na gò, mà dré adrézó kònàle kìtú na.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Gò mà dré ngàzo lavúlé bvò nda làgásè, tsàle bhàandre rú zìle Règɨ́yò dhɨ na. Kìtú bvóá dhɨ sè dhɨ, lyǎ dré kɨdhózó adrélé avílé tàbhu lésè gò, kìtú nɨ na sè dhɨ, mà dré tsàzo bhàandre rú zìle Pòtìyólì dhɨ na.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Kònàle dhɨ, mà dré móndɨ́ kaꞌìbhá àruka kɨ kisúzó gò, ɨ̀ dré àma kɨ zìzo adrélé àyɨ véna pósò àlo. Dɨ àmvolásà dhɨ, mà dré ngàzo lɨ̀le Rómà na.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 Móndyá kaꞌìbhá Rómà na dhɨ ɨ̀ yi tá tàle dhɨ, àma tá láti ꞌá. Dɨ àyɨ kɨ àruka ɨ̀ dré alɨ̀zo àma kɨ drì letè ngá lagɨ́rà kàdrɨ̀ Àpɨ́yò àdhya na. Àruka nɨ ɨ̀ dré alɨ̀zo àma kɨ kisú bhàandre rú zìle «Kùmú kɨ dzó na dhɨ ɨ» dhɨ na. Pólò kònò àyɨ nda ɨ títí dre dhɨ, dré àwoyà tàzo Gìká dré gò, togó tsɨ̀zo.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 Mà kòtsa Rómà na dre dhɨ, à dré dzó fèzo Pólò dré adrézó lána kalóma. À bhà tá ngbà ꞌí sòdá àlo adrélé akódhɨ nɨ lɨkɨ́ dhɨ kòdhya.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Kìtú na àmvolésè dhɨ, Pólò dré Yúdà ànzɨ Rómà le dhɨ kɨ drì kobhá kɨ azízó alɨ̀le ɨ́ vélé. Àyɨ nda ɨ̀ kòkɨmó ru dre dhɨ, akódhɨ dré ngàzo tàá àyɨ dré dhɨ: «Áma adrúpi ɨ, à ru tá ma Yèrúsalémà na áma fèzo Rómà ɨ drɨ́gá, tágba má dré tá tà àlo ꞌòzo kònzɨ àma kɨ súrú rú yà, kó ngalè àma kɨ tábhí kɨ labhɨ rú yà dhɨ ko dhɨ.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Rómà kɨ kàdrɨ̀ ɨ̀ kòlizí ma dre dhɨ, ɨ̀ dré tà àlo kɨtswálépi dràdrà sè dhɨ nɨ kisúzó má vélé ko gò, ɨ̀ dré adrézó áma le tayɨ́lé.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Dɨ, Yúdà ànzɨ kònàle dhɨ ɨ̀ dré tá tà nda nɨ gàzo dhɨ, lè tá má kòlizí à kòmùró ma Kàyìsárà dré tàbvó tàle be dhɨ bvó. Tágba dré adrézó kònɨ̀nɨ dhɨ, ma mána tà àlo adrézó áma tàndɨ nɨ súrú asíkì ásà dhɨ àko.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Dɨ ásà dhɨ, má azí tá àmɨ nòle, mà kòtàró tà àmɨ ɨ́be. À ꞌɨ̀ ma nyɨ̀rɨ̀ sè kònɨ̀nɨ, tà Ɨ̀sèrélè ànzɨ ɨ̀ dré adrézó mì bha ásà dhɨ nɨ tà sè.»
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 Dɨ Yúdà ànzɨ nda ɨ̀ dré logózóá drá dhɨ: «Mà kisú wárágà àlo ámɨ tà dri Yùdáyà lésè dhɨ ko. Kòdhɨ ɨ́be dhɨ, àma kɨ adrúpi angábhá kònalésè dhɨ kɨ àlo tà tà kònzɨ àlo mɨ́ rú yà, kó ngalè tà kònzɨ àlo dhya àzya dré tàle mɨ́ rú yà dhɨ ko.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Dɨ, mà adré àmakya tà mɨ́ dré adrélé kisùle dhɨ kɨ le yìle mɨ́ tí. Tàko ko, mà nì tàle dhɨ, móndyá àrà títí ɨ ꞌásè dhɨ ɨ̀ adré tà ta kònzɨ Gìká nɨ láti mɨ́ dré adrélé longólé kòdhɨ rú dhɨ be.»
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Dɨ ɨ̀ dré kìtú bhàzo kɨtswázó gòle ru kisú Pólò be. Kìtú nda kàtsá dre dhɨ, ɨ̀ dré atsázó vélé zyandre ró wáláká nɨ nɨ lavú, àrà Pólò dré tá adrézó adrélé dhɨ ꞌá. Dɨ kɨdhólé drùbhì sè tsàle ɨ̀ndró na dhɨ, Pólò dré Gìká nɨ Òpɨ̀ nɨ tà longózó, àndu nɨ nɨ ngɨ̀zo àyɨ dré, adrézó àyɨ kɨ togó asé Yésu nɨ kaꞌì tà tɨsɨ̀le Mósè nɨ tátrɨ́trɨ́ kúlí na ɨ̀ndɨ̀ pròfétà kɨ búkù ɨ ꞌásè dhɨ ɨ sè.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Gò àyɨ kɨ àruka ɨ̀ dré tà dré tàle nda kɨ kaꞌìzo. Dɨ, àruka nɨ ɨ̀ kaꞌì tá àyɨkya ko.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Ɨ̀ dré tá adréràꞌa tà kayí àyɨ kòfalésè, adrézó ꞌòle ayɨ́lé dhɨ ꞌá dhɨ, Pólò dré kúlí kònɨ kɨ tàzo àyɨ dré: «Tɨrɨ́ Lólo longó tá tà kyá àmɨ kɨ tábhí ɨ dré pròfétà Èsáyà tí,
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 tàzoá dhɨ:
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 Tàko ko, móndyá kòdhɨ kɨ togó andírì dre.
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 Pólò gò tàá dhɨ: «Adré dɨ lèá dhɨ, mɨ̀ kònì dóro tàle dhɨ, Gìká mù kúlí adrézó móndɨ́ kɨ tɨdrɨ́ dhɨ móndyá súrú twá ro dhɨ ɨ véna. Ɨ̀ nɨ àyɨkya kúlí nda nɨ yi!» [
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 ]
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Dɨ Pólò adré tá adrélé dzó ɨ́ dré làfa fèzo adrézó lána dhɨ na kóná rì. Adré tá móndyá títí adrébhá tá alɨ̀le ɨ́ vélé dhɨ kɨ kaꞌì dòle togó dóro sè.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 Adré tá Gìká nɨ Òpɨ̀ nɨ tà longó, adrézó Mírì Yésu Krísto nɨ tà tadhá móndɨ́ ɨ dré tirì àko. Dɨ dhya àlo logá tá akódhɨ ko.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.