Lucas 15
Lau New Testament (LLU) vs BKJ
1 Ana tee maedani, na wane oro gi na da wane faafefe ni gonilana na malefo ana na takisi, ma na tooa taꞌa gi laugo da dao uria na fafurongolana a Jesus.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Ma na Farisi gi ma na wane faatolomai ana kwaieresia da hafalia na ngunungunulaa daka urii, <<Na wane naa e gonitainia na tooa taꞌa gi ma ka fanga na ana fai gera!>>
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Nia nae a Jesus ka baea ana si oomelawanea gi fuada ka urii,
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 <<Lea so ta wane ani gamu e too ana tee talange sipsip gi ma tee doo ada ka langi ana, tara si taa naa na wane nae ka iilia? Nia ka tafusia na sikwa aakwala ma sikwa sipsip nae gi ma ka lea ka nani uria tee doo aai na e langi ana lelea ka daotoona go.
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Ma si kada nia e daotoona, nia ka eele asianaa ma ka koua i gwouna abana,
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 ma ka ngalia mai i fera. Sui i nia ka soea mai na oote ruana nia gi ma na wane aefera nia gi eeri daka figu mai, ma ka bae urii fuada, <Nau ku eele asianaa sulia ku daotoona naa na sipsip nau baa e langi ana. Nia naa molu ka noni hahala fai nau!>>>
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Ma a Jesus e bae lau ka urii, <<I nau ku haea fuagamu, na eelea baita ka urinae laugo i langi faafia tee wane na e garo ma ka manata ooli, ka liufia na sikwa aakwala ma sikwa iimola gi na da oꞌolo go ada.>>
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Ma Jesus e baea si oomelawanea aai, ka urii, <<Lea so ta geni na e too ana ta aakwala rebe malefo gi ma ta tee fe doo ada ka langi ana, tesi taa tara na ni nia ka iilia? Ni nia ka faaharua ta kwesu, ma ka salofia na luma nia, ma ka nani ana si gula gi sui lelea ka daotoona go.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Ma si kada e daotoona naa, nia ka soea na ruana nia gi ma na iimola aefera nia gi daka figu mai siana ma nia ka bae urii fuada, <Ni nau ku eele asianaa sulia ku daotoona naa na rebe malefo nau baa e langi ana. Nia naa molu ka noni hahala fai nau!>>>
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Ma a Jesus e bae lau ka urii, <<I nau ku haea fuagamu, si doo nae ka urinae laugo i langi. Na ensel nia gi a God da eele asianaa faafia tee wane na e taꞌa, sui ka manata ooli.>>
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Ma Jesus e baea lau ana tesi oomelawanea ka urii, <<Tee wane e too ana roo wela wane.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Na wela i buri ka bae urii fuana na maa nia, <Maa ae, o falea mai na bali ai nau ana na aaludooa golu.> Haia, na wane nae ka tolingia naa na aaludooa gera i matangana na roo alakwa nia gi.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Ma i buira aange fe dani sui, na alakwa baa i buri ka faafoli na ana na bali aai nia ana aaludooa gera, ma ka lea na ana fai nia si malefo nia. Ma nia ka lea na ana uria na fera tau, ma ka nagaa teefou na ana na malefo nia gi ana na toolaa taꞌa.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Ma i buira na e faasuia naa na malefo nia, na fioloa baita ka liu ana na bali fera nae, ma nia ka langi si too naa ana tesi doo.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ma nia ka lea siana tee wane ana fera nae uria raolaa, ma na wane nae ka fale nia uria na raolaa bilia ana aadalaa sulia na boso nia gi.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Ma nia e dooria hasa ka ania mone ana tesi mudui fanga ana na fanga gera na boso gi, sulia ta wane i seenae kasi falea go tesi fanga fuana.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Sui si kada nia e manata diana, nia ka bae urii fuana i talana, <Na wane ni rao nia gi na maa nau da fanga lelea daka aabusu, ma i nau naa ku fiolo na agu uria na maea naa!
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Nia diana nau ku ooli siana maa nau, ma kuka bae urii fuana, Maa ae, nau ku aade taꞌa fuana a God ma fuamu laugo.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Nau kusi faorana naa oko alangi nau ana na wela oe. O faalamai nau kuka rao naa agu fuamu iilingia ta wane ni raoa oe.>
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Ma nia e tatae ka ooli siana maa nia.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Ma na wela nia nae ka bae urii fuana, <Maa ae, i nau ku aade taꞌa fuana a God ma fuamu laugo. Nau kusi faorana naa oko alangi nau lau ana wela oe.>
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Sui na maa nia e soea na wane ni rao nia gi ka urii, <Molu aliꞌali! Molu ngalia mai na maku tekwa na e diana ka tasa ma molu ka faaofi nia ana. Ma molu ka aalua fe ringe ana kakauna abana, ma molu ka aalua na tae silipa gi i aena.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Lea sui, molu lea, molu ka haumaelia mai na gale bulumakau kobu baa eeri golu ka haungainia si fangaa ma golu ka eele agolu.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Sulia na wela nau naa e iilingia nia e mae naa, sui nia ka mouri ooli lau. Ma nia ka iilingia nia ka langi ana, sui kuka riki nia lau.> Ma na fangaa nae ka hafali naa.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 <<Ma ana si kada nae, na wela aai baa i nao e too ua mai ana i laona na raoa. Ma si kada nia e ooli mai ma ka dao garangia na mai na luma, nia ka rongoa na lingeena na lalabalaa ma na waelaa.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Ma nia ka soea tee wane ada na wane ni rao gi ma ka ledia uria na taa loko da hasi fai nia.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Ma na wane ni rao nae e oolisia ka urii, <Na haasimu baa e ooli na mai i fera, ma na maa oe ka haumaelia naa na gale bulumakau kobu baa, sulia na haasimu e mouri diana lau ma ka ooli mai ka dao naa.>
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Ma na wela i nao ka rakehasu asianaa, ka langi si ruu na kou i luma. Ma na maa nia ka haga mai i maa, ma ka ingo ani nia kou uria na ruulaa i luma.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Sui nia e oolisia na maa nia ka bae urii, <O rikia fasi, i nau naa ku rao fuamu iilingia ta wane ni rao oꞌoni oe sulia fe ngali naa gi, ma ku roosulia na baelamu gi. Sui boroi ana, osi falea mone amu ta gale nanigot fuagu hai so kuka haungainia agu tesi fangaa fai nia na ruana nau gi!
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Sui na wela aai oe naa, nia e nagaa na aaludooa oe ana na geni ooeoe gi, ma si kada e ooli mai ka dao i fera, oko haumaelia amu na gale bulumakau kobu baita diana baa fuana!>
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Ma na maa nia e oolisia ka urii, <Wela nau ae, ni oe o too ka tau go amu fai nau i seenaa, ma na doo nau gi sui naa, na doo oe gi laugo.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Sui taa, golu haungainia naa mone agolu ta fangaa ma golu ka eele agolu, sulia na haasimu e iilingia ka mae naa, sui nia ka mouri ooli lau. Ma i nia e langi ana naa, sui si kada naa golu ka riki nia lau.>>
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.