Lucas 15
AGɄMƐ WAMBƗYA (LIK) vs NAA
1 Lɨsyɛ limoti, ɓandɔmbɛ ɓa manzanza na ɓatʉ ɓagɔgɔ ɓa yɨgya-yanyɛ ɓasɨ ɓakpuɗoku ndɨ Yeso kamʉkana.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Luki limoti Ɓafalisayɔ na ɓowonisilo ɓa mʉtʉʉ ɓapʉnga ndɨ kaɨnzɨnzɨnya, ɓanaɓɨkya ɓɛ: «Alʉkʉ yi nɨmʉna akaʉtɨlya na kalyalya na ɓatʉ ɓa yɨgya-yanyɛ!»
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Yeso utulyoku kʉwa ndɨ lizuni li nɨlɨ:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 «Mʉtʉ ɓemoti luga kunu kika na ɓakɔndɔlɔ mɨya, ɓemoti luga kaɓʉ oɓungogo, kakwananɨgʉ kaʉsa nɨɓɔ ɓatɛkɛɓɛ kʉɓɔmʉ na kʉɓɔmʉ ka ɨsa, aga kakɨsa nɨnɔ ika nɨ oɓungogini ɓi kadwɛ kʉ kwa kʉ aminoku mino?
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Ngbingo yi nɨnɔ amɨna mino, ogwa magyagya. Abɨnɨka ka mambɨga.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 Kumbuso yi ɨga kʉ kakɨ, ʉmaka ɓawai-dakɨ na ɓapɨmbanɨ kakɨ, ʉɓɨkya ɓɛ: ‹Doniku kogwa magyagya pa imoti na ɨmɨ kyɛ naminini kɔndɔlɔ kamɨ nɨnɔ oɓungaga ndɨ!›
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Nakamʉɓɨkya ambɛ a mʉɗɔngɔnɨ ɓɛgɛyɔ, ɨgyagya ikaga yidingi kʉgʉ wa lɨsyɛ wa mʉtʉ wanyɛ oyikasaga mino ɔɓɨlɨ kakɨ kakɨtaga nɨyɔ ɓambanzʉ ɓongbingbili ɓatɛkɛɓɛ kʉɓɔmʉ na kʉɓɔmʉ nɨɓɔ ɓakɛgʉ na mʉsasa koyikoso ɔɓɨlɨ kaɓʉ.»
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yeso aɓɨkya kʉwa wa ɓɛ: «Kika nɨ muko ɓemoti a na ɓambuma tɛkɛɓɛ, ɓemoti yi oɓungo, kakwananɨgʉ katʉna tala, akpaga ndaɓʉ, akɨsa ɓɨwɛsɛɛɛ kadwɛ kʉ kwa kʉ aminoku mino?
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Ngbingo yi nɨnɔ amɨna mino, ʉmaka ɓawai-dakɨ na ɓapɨmbanɨ kakɨ ʉɓɨkya ɓɛ: ‹Da mogwini ɨgyagya pa imoti na ɨmɨ kyɛ naminini ambuma yi nɨnɔ eɓungi ɓi!›
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Nakamʉɓɨkya ambɛ a mʉɗɔngɔnɨ ɓɛgɛyɔ: Kunzi na ɓamalaika kakɨ ɓogwaga magyagya mudingi ko bulya ka mʉtʉ wanyɛ ɓemoti nɨnɔ oyikasaga ɔɓɨlɨ kakɨ.»
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yeso idukulaga ndɨ kaɓɨkya ɓɛ: «Mʉtʉ ɓemoti a ndɨ no ɓomiki ɓalʉkʉ ɓi ɓaɓa.
11 Jesus continuou:
12 Mupipilo aɓɨkya abakɨ ɓɛ: ‹Baba, ipóku ɨmɨ mukumbo ma lisimo li la kamɨ.› Kʉwa wa ʉgbananɨlyaga ndɨ ɓomikakɨ mukumbo.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Kumbuso wa masyɛ makɛɗɛ, mupipilo amʉmʉla ndɨ nɨmɔ kakɨ, aga ndɨ no ɓuyi ɓi ka mugi mimoti ma ɓyɨ. Kʉ ɓɛyɔ, apʉta ndɨ ɓuyi kakɨ ɓasɨ, anakpakyana gbalɨ.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Nɨyɔ ama kapʉta ɓuyi ɓasɨ, ayʉndɨ mudingi ogulya ndɨ ka mugi mi nɨmɔ, apʉnga ndɨ ka yangya ka makpʉmʉka masɨ.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ogulya ndɨ ligubo ka mʉtʉ ɓemoti wa mugi mi nɨmɔ. Alʉkʉ yi nɨnɔ atɨka ndɨ ko tutu kauɓuulyogo ɓangʉya kakɨ.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Ikagatʉ ndɨ gɔnɨ na mʉsasa kalya malɨlɨ nɨmɔ ɓangʉya ɓalyaga ndɨ mɔ, luki limoti kɛgʉ gʉtʉgʉ ndɨ na mʉtʉ ɓemoti aka nɨnɔ akwanana ndɨ kapá.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Kʉwa wa apʉnga ndɨ koyikosogo lɨmbɛngɨ. Ɨyɨ aka ɓɛ: ‹Ɓagya ligubo nɨɓɔ ka baba ɓalyalyaga ɓɨnza, na ɓa na malɨlɨ mudingi kakɨtaga! Wɨna sɛ, na kʉwa ɨmɨ kokwa na nza kʉnʉ!
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Natʉkyatʉ, nɨga ka baba, naɓikyoku ambɛ: Ba, nogyoni ndɨ ɓʉnyɛ ko misa ko Kunzi na ko misa ka kʉ.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Nakokwononigʉ ɓata ambɛ ɨmaka ɓɛ mikakʉ. Ɨva gʉtʉgʉ kʉwa asɨ abɛ mʉgya-ligubo kakʉ.›
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Kʉwa wa, ava ndɨ lɨgʉndʉ kaɨga kʉ ka abakɨ.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Kʉwa wa miki aka na ɨyɨ ɓɛ: ‹Ba, nogyoni ndɨ ɓʉnyɛ ko misa ko Kunzi na ko misa ka kʉ, nakokwononigʉ ɓata ɓɛ ɓɛmakɨ ɓɛ mikakʉ.›
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Luki limoti, abakɨ ʉɓɨkya ɓagya-ligubo kakɨ ɓɛ: ‹Doniku na kutuko nɨkwɔ kwanza kʉgbɛ, mamokisya mikamɨ. Mumokyoni pɛtɛ ka kpɛngbɛ, mamokisyogo ɓɛkpakʉ.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Doniku na ngɔmbɛ nɨnɔ wanvʉɗʉ-nvʉɗʉ, mamwɔ. Tolyolyini, togwa magyagya.
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 A ɓɛyɔ, mikamɨ nɨnɔ a ndɨ nɨ okwini, a ɓata mbɨya-mbɨya wanʉ muɓisi. A ndɨ nɨ oɓungogini, inisonini ɓata!› Kʉwa wa, ɓapʉnga ndɨ dumo.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 Ko ngbingo yi nɨnɔ, pʉta a ndɨ ɨyɨ ko tiko. Nɨyɔ a kʉwa ndɨ kaigoku, adwɛ ɓuwobi na mʉsɛngɨ, ʉkana kʉwa ɓyɛmbɨ nɨɓɔ ogwanana ɓɔ.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Amaka ɓemoti ka ɓagya-ligubo, amuusa ɓɛ lɨkpʉmʉka tino lɔ a kʉnʉ?
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Asikisya ɓɛ: ‹Mamakʉ iginiku, kinili abakʉ amwilyini ngɔmbɛ yi nɨnɔ wanvʉɗʉ-nvʉɗʉ kyɛ mikakɨ igiku wapʉpʉ.›
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Kʉwa wa pʉta angbʉta ndɨ, akya kogulya ka ndaɓʉ. Abakɨ opupoku ndɨ kaɨtatanaga na ɨyɨ ɓɛ ogulyinɔ ɓaka,
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 luki limoti miki asikisya ndɨ abakɨ ɓɛ: ‹Hʉkana! Ɨmɨ nikaga kaugugubyo ka ɓyanga ɓudingi, nakoɓunagʉ mʉtʉʉ kakʉ gʉtʉgʉ lɨsyɛ limoti aka. Luki limoti wakɛpágʉ ɨmɨ mikya mɛmɨ ambɛ togwi na ɨyɨ magyagya na ɓawai-damɨ.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Luki limoti yɛkɨ mikakʉ nɨnɔ apʉta ndɨ ɓuyi kakʉ na ɓaɗanda igiku ɨyɨ, wamwɨlya ɨwɛ ngɔmbɛ nɨnɔ wanvʉɗʉ-nvʉɗʉ!›
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Abakɨ asikisya ɓɛ: ‹Mikamɨ, ɨwɛ wikaga pa imoti na ɨmɨ masyɛ masɨ. Mukumbo kamɨ masɨ a makakʉ.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Luki limoti okwononi mbɛyɨ ɓi kalyisa dumo aka na kogwa magyagya, kyɛ mamakʉ yi nɨmʉna wakamɨna mʉ, a kʉwa ndɨ nɨ okwini, luki limoti iginiku muɓisi. A ndɨ nɨ oɓungogini, luki limoti inisini ɓata!›»
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.