Romanos 4
Kara New Testament (LEU_PNG) vs NVT
1 Senaso a Piran fo vil a maana mo aapave, taara mu Juda taara taa ferawai malaafaa pa Abrahem aava butaara lava? A so ta mo a savat lana waanan sina?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Tamo a tuuna o na Abrahem a tigina fatak la matana Piran sena maana mo nane fo vile, naak na Abrahem a toxan a mo xena ferawai falalava pana, bo? Taasaxa, piau, pife roxo i taa ferawai falalava pana faisok sina la matana Piran.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 A Xakalayan Taap a kuus o na Abrahem a namkai sena Piran. E voxo sena namkaian aave mon a Piran a xalie pana mataa fatak.
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 A mataa aava faisok xena siak a mamareiai ina faisok sina nane pife lamon pana mamareiai aave malaan sena tatavai senaso nane faisok faagut xena siaxaana.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 A mataa aava Piran xa a xalie pana mataa fatak, nane pife faisok soxote. Taasaxa, a lisan tuunei nane xa xe sina Piran aava fatiginei fatak a mataa saat la matana sena namkaian sina.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 E lokavai mupiis, na Devit aava ‘king’ lava sina mu Juda, a ferawai pana faamamaasan sina mataa aava Piran a xalie pana mataa fatak senaso a namkai e pife sena faisok aava nane vesane. Nane ferawai malaan:
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 — ausente —
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 — ausente —
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Lavaxa, a faamamaasan aava na Devit taxa ferawai pana, a mo sina mu rabuna aava ri toxan a fakalimaanan ina vuputuk, bo? Piau, a mo xana mu rabuna aava ri pife vuputuk sait. Taara fo kuus xo o na Abrahem a namkai sena Piran e voxo a Piran a xalie pana mataa fatak.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Lamon faroxo! Laso ta yaan tuuna a Piran a kuus o na Abrahem ve a mataa fatak? A ferawai malaan lamina yaan ina vuputuk o paamuina? Pife lamina, lu paamu falak.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 E mui a Piran xa a tavaie pana fakalimaanan ina vuputuk xena faxaalit o nane fo xali na Abrahem pana mataa fatak sena namkaian sina mon e pife sena vuputuxan. E voxo na Abrahem xo a tamana mu rabuna xapiak aava ri namkai sena Piran taasaxa ri pife vuputuk talo a Piran i taa xali nari vaxa pana rabuna fatak.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 E nane va tamana mu rabuna aava ri vuputuk vaxa. Nane pife tamari senaso ri vuputuk taasaxa senaso ri lisan tuunei nari xa xe sina Piran malaan se tamataara na Abrahem fo vile paamuina putuxaana.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Lavaxa, lumua, a Piran fo kuus fanai xe si Abrahem e a mu yaya sina o lumui nane taa mataa tafuna maana mo xapiak. A pife kuus fanai pana senaso na Abrahem a usi fatak a mu vuputkai, piau. Nane kuus fanai pana senaso na Abrahem a namkai.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Senaso, tamo a kuus fanaian sina Piran a falet xe siri aava ri usi a vuputkai, a namkaian sitaara e kuus fanaian sina Piran re taa mo palau
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 senaso a vuputkai a lisanmaan a maraleian sina Piran. Tamo piau ta vuputkai, lavaxa a rabuna ri pife faasaal.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 E voxo, a kuus fanaian aapave a savat sena namkaian. A pife savat sena faisok sina mataa taasaxa sena xakaavangan xatam sina Piran talo i taa savat sina mu yaya xapiak si Abrahem xe mui: nari aava ri waan lapaana vuputkai xuvul pari aava ri namkai malaan se Abrahem. Nane va tamataara xapiak.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Senaso a Xakalayan Taap a kuus, “Ne fo fakalimaan nano xena tamana mu rabuna xaves.” Tpt 17:5 E voxo na Abrahem va tamataara la matana Piran aava nane namkai sena; a Piran aava fatatoi faꞌuli a mu mamaat e kuus pana mo, paamuina savatan ina, malaan sena fo savat xo.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Naapalaan a kaalum malaan sena kuus fanaian sina Piran pife fexaxaas sena savat la matavas, na Abrahem taxa lo namkai lunai sena. E voxo nane fesavat “Tamana rabuna xaves”, malaan sena Piran xa fo xuuse pana lumua. Senaso a Piran fo xuuse o “A xakatan ina mu yaya siim xe mui taa malaan sena mu vapara; ri taa xaves paaliu.”
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Lavaxa, nane texaas o nane pife fexaxaas sena fasavataan ta lak senaso a mariaas sina a fexaxaas 100 e piau ta gutan. E na Sera aava tefin sina, a tefin mala e pife fexaxaas sena luxaan ta lak.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Taasaxa, a namkaian sina taxa lo waan fatateak lunai. Nane pife taꞌulan a namkaian sina e pife lamon maranga sena kuus fanaian sina Piran. A namkaian sina a fagute e nane kuus fati a isina Piran.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 E lana xunus ina nane texaas tuuna o a Piran a toxan a gutan xena fasavat famatavasaana kuus fanaian sina.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 E sena namkaian aanabeꞌ a Piran a xalie pana mataa fatak.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 E vaxa a mu vapaling aanabeꞌ “A Piran a xalie”, ri pife waan lana Xakalayan Taap xena kuus fatiaana isi Abrahem, piau.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Ri waan xena xavang netaara aava Piran taa xali netaara pana rabuna fatak; netaara aava taara namkai o a Piran a fatatoi faꞌuli na Yesus, a Memai sitaara, ti la mamaat.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 E a turoxoian lisan na Yesus xe siri talo ri taa punuxe xena maat sui a maana saatan sitaara e mui a fatatoi faꞌulie xena fatiginei fatak netaara la matana.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.