Romanos 14
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA
1 È́mo̤sû pé̤ Krístuphú dố atè̤zṳ̂́ patípǎ dûgně nuôtahe ní꤮. Èthǐ atè̤tane̤ tahenuô, a khó ná nè̤ bèbè, kryá̤sû tǎ èthǐ tǎmé̤ ní꤮.
1 Acolham quem é fraco na fé, não, porém, para discutir opiniões.
2 Kayǎ tahehenuô a zṳ̂́e ná e ǐtě꤮ ma aní̤ prè́ a hé tadû́rò kayǎ dố atè̤zṳ̂́ patípǎ yětôprè̤nuô a e prè́tû́ thòtò̤̌byǎlè prè́.
2 Um crê que pode comer de tudo, mas quem é fraco na fé come legumes.
3 Kayǎ dố a e lò̌ tè̤pwǒ̤꤮ tôcô tôprè̤nuô, a bè tane̤ patíní̤ kayǎ dố a e kuô̌ǔ tè̤pwǒ̤꤮ tôcô to yěnuô tôprè̤ to. Phúnuôhò́ kayǎ dố a e kuô̌ǔ pwǒ̤꤮ tôcô to yětôprè̤nuô, a bè dya tè̤thû́ ní̤ kayǎ dố a e tè̤pwǒ̤꤮ tôcô yětahenuô to, me̤těhérò Cò́marya è́mo̤sû kayǎ yětôprè̤.
3 Quem come de tudo não deve desprezar o que não come; e o que não come não deve julgar o que come de tudo, porque Deus o acolheu.
4 Nè̤ cuố pṳ̌ dya tè̤thû́ tuố̤ cò́ ǔ prè̤me̤tè̤phú rò ma nè̤ ma kayǎ phútě tôprè̤ cò́? A me̤ htwǒhtya atè̤me̤ bèbè, a me̤ htwǒhtya to bèbè, abyacè odû rò a ki hé ní̤dyédû lǔ pǎ kǒkǒ, me̤těhérò Byacè Cò́marya yěnuô, a me̤cwó̤ bè́cyá̤ pé̤ èthǐ akhu-akhyě, èthǐ ki me̤htwǒhtyabè́ pǎ.
4 Quem é você para julgar o servo alheio? Para o seu próprio dono é que ele está em pé ou cai; mas ficará em pé, porque o Senhor é poderoso para o manter em pé.
5 Thyáphúnuôhò́, kayǎ tahehenuô a tane̤ lahyǎ, mò̤́nyě tahehenuô ǔ dya sǎsè̌ khòdû è a tane̤ phúnuô tadû́rò tahehenuô a tane̤ ná mò̤́nyě lò̌꤮ plǐ nuô a thyálò̌ prè́ lǔ a tane̤ lahyǎ phúnuô. Kayǎ tôprè̤ ná tôprè̤ nuô, a bè zṳ̂́e klò̤ma taklố ní̤dyédû a tè̤tane̤ prè́.
5 Alguns pensam que certos dias são mais importantes do que os demais, mas outros pensam que todos os dias são iguais. Cada um tenha opinião bem-definida em sua própria mente.
6 Kayǎ dố a tane̤ ná mò̤́nyě tahehenuô, ǔ tǒbè dyasǎsè̌ khòdû è a ki tane̤ hérò, besǎsè̌ mò̤́nyě yěnuô dố tè̤me̤lǐme̤takhè̌ Byacè agněnuô. Kayǎ dố a e tè̤pwǒ̤꤮ tôcô tahenuô, e dố tè̤me̤lǐme̤takhè̌ Byacè agně nuô, me̤těhérò a hébwíhétaryě htuô̌ Cò́marya rò a e tè̤ akhu-akhyě a me̤lǐme̤takhè̌ Cò́marya hò́. Phúnuôhò́ kayǎ dố a duôesè tahenuô, a hébwíhétaryě kuô̌ Cò́marya rò a me̤lǐme̤takhè̌ htyakuô̌ Cò́marya amwi̤ akhu-akhyě a thyálǔlǔ prè́.
6 Quem pensa que certos dias são mais importantes faz isso para o Senhor. Quem come de tudo faz isso para o Senhor, porque dá graças a Deus. E quem não come de tudo é para o Senhor que não come e dá graças a Deus.
7 Pè̤ ohtwǒprè̤ ní̤tû́dû pè̤gně má̤to. Htuô̌rò pè̤ thyění̤ tû́dû pè̤gně má̤to.
7 Porque nenhum de nós vive para si mesmo, nem morre para si.
8 Pè̤ ki htwǒprè̤ hérò, pè̤ ohtwǒprè̤ dố Byacè agně. Pè̤ ki thyě hérò pè̤ thyě dố Byacè agně. Phúnuôrò pè̤ htwǒprè̤ bèbè, pè̤ thyě bèbè, pè̤ ma Byacè atè̤ tahe.
8 Porque, se vivemos, é para o Senhor que vivemos; se morremos, é para o Senhor que morremos. Quer, pois, vivamos ou morramos, somos do Senhor.
9 Dố tè̤ritè̤kyǎ yětahe akhu-akhyě, thyáphú Krístu ki htwǒhtya kayǎ htwǒprè̤ tahe ná kayǎ thyě tahe a Byacè rò, a thyě htuô̌rò a ihtòhtwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá hò́ dố tè̤thyě hò́.
9 Foi precisamente para esse fim que Cristo morreu e tornou a viver: para ser Senhor tanto de mortos como de vivos.
10 Phúnuôrò, nè̤ cuố pṳ̌ dya tè̤thû́ tuố̤ nè̤ puố̤vyá̤ me̤tě? Má̤torò, nè̤ cuố tane̤ patítuố̤ nè̤ puố̤vyá̤ yětôprè̤ me̤tě? Lò̌꤮ pè̤ yětahenuô, pè̤ bè ihtòlò̌ dố Cò́marya lé̤cirya akhǎlé̤ nuô anyěhyǎ pǎ.
10 Você, porém, por que julga o seu irmão? E você, por que despreza o seu irmão? Pois todos temos de comparecer diante do tribunal de Deus.
11 Me̤těhérò, dố lisǎsè̌kǔ nuô, Byacè hé,
11 Como está escrito: “Por minha vida, diz o Senhor, diante de mim se dobrará todo joelho, e toda língua dará louvores a Deus.”
12 Phúnuôrò, pè̤ me̤htuô̌ kryá꤮ hò́ ǐtěnuô pè̤ bè hésohtyaluô̌ lò̌ Cò́marya pwǒ̤꤮ prè̤ pǎ.
12 Assim, pois, cada um de nós prestará contas de si mesmo diante de Deus.
13 Phúnuôrò, dya pǎ tǎ lǔtè̤thû́ tôprè̤ ná tôprè̤ tǎmé̤ ní꤮. Tè̤ dố a ki htwǒhtya tè̤lakhû́lalò̌, tè̤thû́tè̤plá dố puố̤vyá̤ tôprè̤prè̤ agně hénuô, nè̤ bè dyalya̤ khókyǎ nè̤ thè́plò dố nè̤ ki me̤pǎ tè̤nuôtahe tôcô꤮ to.
13 Portanto, deixemos de julgar uns aos outros. Pelo contrário, tomem a decisão de não pôr tropeço ou escândalo diante do irmão.
14 Vǎ yǒ htwǒhtya hò́ ná Byacè Jesǔ tôcô꤮ tuô̌hò́ akhu-akhyě, vǎ thè́gně tǎ̤te̤ ná sèe odû ané̤ rò a mwǒ̤plǐ tonuô a o tôcô꤮ to. A mwǒ̤plǐ lò̌ prè́. Manárò ki nè̤ zṳ̂́e ná sèe tahehenuô a mwǒ̤plǐ to kihérò sèeyě a mwǒ̤plǐ dố nè̤gně to.
14 Eu sei e estou persuadido, no Senhor Jesus, de que nada é impuro em si mesmo, a não ser para aquele que pensa que alguma coisa é impura; para esse é impura.
15 Dố nè̤ e tè̤tôcôcô akhu-akhyěrò, nè̤ puố̤vyá̤ tane̤mo̤ taki꤮ to kihérò, nè̤ me̤ tè̤yěnuô dố tè̤mo̤ akǔ má̤to. Dố nè̤ esè akhu-akhyěrò cuốme̤pyékyǎ tǎ nè̤ puố̤vyá̤ dố Krístu khyáthyě pé̤ htuô̌hò́ dố agně yěnuô tôprè̤ tǎmé̤.
15 Se o seu irmão fica triste por causa do que você come, você já não anda segundo o amor. Não faça perecer, por causa daquilo que você come, aquele por quem Cristo morreu.
16 Vǎ ki me̤ tè̤yětôcô ma aryá prè́ dố vǎgně, nè̤ tane̤ cò́ tadû́rò, ki a htwǒhtya puố̤vyá̤ Krístuphú tahe a tè̤tane̤thû́ kihérò me̤ tǎmé̤. Pǎma èthǐ pacyé̤ishyé lò̌he.
16 Não seja, pois, difamado aquilo que vocês consideram bom.
17 Me̤těhérò, Cò́marya ahtyěaké̤kǔ nuô, sèesèǒ ma tè̤ dố a lodulốǔ má̤to. Tè̤ dố a lodulố ǔ ma, tè̤cò́tè̤te̤, tè̤othuôokrě, ná tè̤thè́luố̤phòphû̌ dố Thè́ Sǎsè̌ Byacè dyé pè̤ yětahe nuôprè́.
17 Porque o Reino de Deus não é comida nem bebida, mas justiça, paz e alegria no Espírito Santo.
18 Kayǎ dố a ohtwǒprè̤ krwǒkuô̌ phúnuô tahe, rò a me̤ Krístu a tè̤phyétè̤me̤ tahenuô, Cò́marya bèbè prè̤lukayǎ bèbè athè́plò oní̤ hò́ lǔ hò́.
18 Aquele que deste modo serve a Cristo é agradável a Deus e aprovado pelas pessoas.
19 Phúnuôrò, pè̤ ki yácû́-yáre okrṳ̂̌oklè̌ ní̤dyé lǔ tôprè̤ ná tôprè̤ htuô̌rò pè̤ ki phyécwó̤me̤cwó̤, dyéhè̌dyére ní̤dyé lǔ tôprè̤ ná tôprè̤ pó꤮.
19 Assim, pois, sigamos as coisas que contribuem para a paz e também as que são para a edificação mútua.
20 Me̤pyékyǎ tǎ Cò́marya a tè̤phyétè̤me̤ ná sèesèǒ akhyě tǎmé̤ ní꤮. Sèe lò̌꤮ plǐ ma a mwǒ̤plǐthǐplo lò̌ prè́ tadû́rò sèe ǐtětě꤮ bèbè, kayǎ tôprè̤prè̤ ki e rò a ki htwǒhtya puố̤vyá̤ dố aruô tôprè̤ a tè̤lakhû́lalò̌ hénuôma, è me̤ tè̤yěnuôma a thû́hò́.
20 Não destrua a obra de Deus por causa da comida. Todas as coisas, na verdade, são puras, mas não é bom quando alguém come algo que causa escândalo.
21 E tè̤zye bèbè, ǒ htyězǎ̤ bèbè, me̤tè̤ tôcôcô dố a htwǒhtya tè̤lakhû́lalò̌ dố puố̤vyá̤ agněbèbè, pè̤ ki duô ma aryáklò̌.
21 É bom não comer carne, nem beber vinho, nem fazer qualquer outra coisa que leve um irmão a tropeçar.
22 Tè̤ yětahenuô, nè̤ zṳ̂́e è phútě bèbè, huôhuô꤮ dya-o nuô, nè̤né̤ ní̤dû ná Cò́marya ki thè́gně ma pòhò́. Kayǎ tôprè̤ ki thè́gně ná a me̤ tè̤yěnuôma a tǒprè́, rò a me̤htuô̌rò dố a thè́plòkǔ nuô, mo̤mo̤꤮ a mo̤ prè́, rò athè́plò ní̤dû ki cirya lǔ to hénuô, a ní̤bè tè̤sò̌ri hò́.
22 A fé que você tem, guarde-a para você mesmo diante de Deus. Bem-aventurado é aquele que não se condena naquilo que aprova.
23 Manárò a e rò a ki thè́plò dídòdídyǎ kihénuô Cò́marya ki cirya è bí a etè̤ akhè̌nuô pǎ, me̤těhérò a e tè̤yě nuôma a e ná tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ má̤to. Nè̤ me̤ tè̤ǐtětě꤮ bèbè, tè̤zṳ̂́ ki oto hénuô a htwǒ tè̤thû́ hò́.
23 Mas aquele que tem dúvidas é condenado se comer, pois o que ele faz não provém de fé; e tudo o que não provém de fé é pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.