Mateus 21
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC
1 Bí Byacè Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe hyǎphûhò́ ná vǐ̤ Jerusalem akhè̌nuô, a hyǎtuố̤ lahyǎ dố dò̌ Bethphage dố a o bí Oliva sokhu nuô. Jesǔ nò̌hyǎ ré̤ a khǒpacè̤̌ thè́nyě̤ rò a hé èthǐ,
1 Aproximavam-se de Jerusalém. Quando chegaram a Betfagé, perto do monte das Oliveiras, Jesus enviou dois de seus discípulos,
2 “Hyǎnuô̌ ré̤ lahyǎ dò̌ dố nyěnuô tôdò̌, thǐ hyǎ nuô̌nuô̌ ná thǐ ki myáhtye ǔ cò̌klò̤o mya̤ò́lyǎmuố̤ tôduô̌ ná aphúpatí otathwo tố̤kuô̌ná lǔ bínuô tôduô̌ pǎ. Ilyě è rò cwika̤lò̌ dố vǎoyě.
2 dizendo-lhes: Ide à aldeia que está defronte. Encontrareis logo uma jumenta amarrada e com ela seu jumentinho. Desamarrai-os e trazei-mos.
3 Kayǎ tôprè̤prè̤ ki hé thǐ tôcôcô hérò, hésoluô̌ pé̤ lǔ ná Byacè lo èthǐ héphúnuô, thǐ ki hé phúnuôma a plwǒka̤ thǐ tôphuố plwǒka̤ cò́.”
3 Se alguém vos disser qualquer coisa, respondei-lhe que o Senhor necessita deles e que ele sem demora os devolverá.
4 Tè̤yěnuô a ki me̤lốbǎhtya prè̤pro̤ a tè̤héone,
4 Assim, neste acontecimento, cumpria-se o oráculo do profeta:
5 “Hésoluô̌ pé̤ vǐ̤ Zionphú tahe, ‘Myámò̌ lahyǎ, thǐ khwícò́phya hyǎ dố thǐ o hò́. È ma a thè́dǒthè́nga̤ rò a sidyá hyǎní̤ mya̤ò́lyǎ. Rò a sidyá hyǎ dố aphúpatí tôduô̌.’”
5 Dizei à filha de Sião: Eis que teu rei vem a ti, cheio de doçura, montado numa jumenta, num jumentinho, filho da que leva o jugo {Zc 9,9}.
6 A khǒpacè̤̌ yěthè́nyě̤ cuốme̤ phú a héní̤ èthǐ nuô.
6 Os discípulos foram e executaram a ordem de Jesus.
7 Èthǐ cwika̤ní̤ mya̤ò́lyǎmuố̤ ná aphú rò èthǐ idè̌htya lahyǎ aca̤klò̌ dố mya̤ò́lyǎ yětahe anyá̤khu rò Byacè htya-onyǎ bínuô.
7 Trouxeram a jumenta e o jumentinho, cobriram-nos com seus mantos e fizeram-no montar.
8 Kayǎ bè́mṳdu yětahe dè̌tǎ̤ lahyǎ aca̤klò̌ tahe dố klyádè̌kǔ. Taheherò a kè̤́tǎ̤ lahyǎ thòphyǎphú tahe rò dè̌tǎ̤ dố klyádè̌kǔ.
8 Então a multidão estendia os mantos pelo caminho, cortava ramos de árvores e espalhava-os pela estrada.
9 Kayǎ cuố ré̤ dố Byacè anyěhyǎ tôplutôphè, a krwǒkuô̌ dốkhyě tôplutôphè rò a è́htǒ lahyǎ,
9 E toda aquela multidão, que o precedia e que o seguia, clamava: Hosana ao filho de Davi! Bendito seja aquele que vem em nome do Senhor! Hosana no mais alto dos céus!
10 Bí Byacè Jesǔ nuô̌ dố vǐ̤ Jerusalem akhè̌nuô, vǐ̤ Jerusalemphú tôvǐ̤lò̌ thè́plò tapṳ̂́kazò̤́ lò̌plǐ rò èthǐ sudyǎ, “È ma ǔpě?”
10 Quando ele entrou em Jerusalém, alvoroçou-se toda a cidade, perguntando: Quem é este?
11 Kayǎ bè́mṳyě hésû, “È ma Jesǔ. È ma prè̤pro̤ dố a o dố Galilea ké̤, Nazarè vǐ̤nuô tôprè̤.”
11 A multidão respondia: É Jesus, o profeta de Nazaré da Galiléia.
12 Byacè Jesǔ cuốnuô̌ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ rò a cuốnuô̌ vè̤́htekyǎ lò̌lò̌꤮ kayǎ ipri̤-isè̌tè̤ bínuô tahe rò a nuô̌htu laklò̤̌tǎ̤kyǎ lò̌ ǔ lé̤htulya rû̌ a dǐrè̤́htyalô̌ nuôtahe ná khuklyáhtyalô̌ dố ǔ lé̤onyǎ isè̌ ná htulwí̤ nuôtahe.
12 Jesus entrou no templo e expulsou dali todos aqueles que se entregavam ao comércio. Derrubou as mesas dos cambistas e os bancos dos negociantes de pombas,
13 Htuô̌rò a hé, “Lisǎsè̌kǔ hé, ‘Vǎhi ma ǔ ki è́ ná tè̤cò́bè̌ ahi,’ manárò thǐ cuố nò̌htwǒ lò̌hò́ vǎphè̌ ahi ná ‘Prè̤ehuôehí lé̤owóo akhǎlé̤ hò́.’”
13 e disse-lhes: Está escrito: Minha casa é uma casa de oração {Is 56,7}, mas vós fizestes dela um covil de ladrões {Jr 7,11}!
14 Kayǎ mèthèkhí khǎduôdá tahe hyǎnuô̌tǒ kuô̌lò̌ Byacè Jesǔ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ, rò a zasǐmé̤ pé̤lò̌ èthǐ.
14 Os cegos e os coxos vieram a ele no templo e ele os curou,
15 Manárò bí bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe myáhtyehò́ Byacè Jesǔ me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ tahe htuô̌rò a myáhtye ná pacè̤̌phú tahe è́htǒhtya lahyǎ, “Hosanna, htuthè́htya Khwí Davi aphúkhǔ,” dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, èthǐ thè́plòdu kanó̤꤮ to.
15 com grande indignação dos príncipes dos sacerdotes e dos escribas que assistiam a seus milagres e ouviam os meninos gritar no templo: Hosana ao filho de Davi!
16 Èthǐ sudyǎ Byacè, “Pacè̤̌phú thǐtahe è́htǒ nuôma nè̤ ní̤huô̌ è̌?”
16 Disseram-lhe eles: Ouves o que dizem eles? Perfeitamente, respondeu-lhes Jesus. Nunca lestes estas palavras: Da boca dos meninos e das crianças de peito tirastes o vosso louvor {Sl 8,3}?
17 Htuô̌rò Byacè Jesǔ htecuốkyǎ dố dò̌ Bethania rò a cuố omyěo bínuô.
17 Depois os deixou e saiu da cidade para hospedar-se em Betânia.
18 Anotôrǒ bí mò̤́lǐ ro̤mû́ akhè̌nuô, Byacè ná a khǒpacè̤̌ tahe ka̤khyě khyěthyá dố vǐ̤ Jerusalem, rò bí èthǐ ka̤ dố klyálo̤ akhè̌, Jesǔ thè́e dǐ.
18 De manhã, voltando à cidade, teve fome.
19 Rò Jesǔ myáhtye kadwímò̤́ tôthò o dố klyáhtû̌ rò a cuố tǒ lǔ tadû́rò a myáhtye athè o tôplò꤮ to. A o shuô̌shuô̌ alè prè́. Yětôphuốrò a hé kadwímò̤́ yětôthò, “Thèkuô̌ pǎ tǎ ǔ tôphuố꤮ tǎmé̤ ní꤮” a hé rò kadwímò̤́ krǎthyě cò́ tôphuốthyě cò́.
19 Vendo uma figueira à beira do caminho, aproximou-se dela, mas só achou nela folhas; e disse-lhe: Jamais nasça fruto de ti!
20 Bí a khǒpacè̤̌ tahe myáhtye tè̤htwǒhtya phúyě akhè̌, a khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ cò́. Rò èthǐ sudyǎ Byacè, “Kadwímò̤́ yětôthò a cuốthyě tôphuốthyě cyá̤tuố̤ phútětě ha?”
20 E imediatamente a figueira secou. À vista disto, os discípulos ficaram estupefatos e disseram: Como ficou seca num instante a figueira?!
21 Byacè hésû èthǐ, “Vǎ hécò́cò́ thǐ꤮, nè̤ zṳ̂́e rò nè̤ ki thè́plòrare to hénuôma phú vǎ hé kadwímò̤́ rò a thyěkrǎkyǎ yěnuô, thǐ ma꤮ thǐ me̤ cyá̤kuô̌dû phúnuô prè́. Thǐ ki me̤cyá̤lốklò̌ pǎ cò́ ná nuô pǎ. Thǐ ki hé so yětômě, ‘Thò́thû́ cuố taphǎkyǎ dố htyědutava̤ akǔnuô,’ hénuôma a ki htwǒhtya pé̤ thǐ phú thǐ hé nuô pǎ.
21 Respondeu-lhes Jesus: Em verdade vos declaro que, se tiverdes fé e não hesitardes, não só fareis o que foi feito a esta figueira, mas ainda se disserdes a esta montanha: Levanta-te daí e atira-te ao mar, isso se fará...
22 Thǐ ki zṳ̂́e nuô, thǐ kwǐtè̤ dố Phè̌ Cò́marya a o ǐtětě꤮ bèbè thǐ ní̤bè pǎ.”
22 Tudo o que pedirdes com fé na oração, vós o alcançareis.
23 Byacè Jesǔ nuô̌ dố tè̤lǔhǒdu vǐ̤kǔ rò bí a ithyóithyatǎ̤ ǔ akhè̌nuô, bwídukhu tahe ná Judaphú tè̤cò́bucò́bè̌ khuklò́khuklyǎ tahe hyǎ dố Byacè a o rò a sudyǎ lǔ, “Nè̤ cuốme̤tuố̤ tè̤phúyě tahe ròma nè̤ cuốme̤ ná ǔpě a taryěshyosò̌ pě? Ǔpě nò̌me̤ nè̤ pě?”
23 Dirigiu-se Jesus ao templo. E, enquanto ensinava, os príncipes dos sacerdotes e os anciãos do povo aproximaram-se e perguntaram-lhe: Com que direito fazes isso? Quem te deu esta autoridade?
24 Byacè hésû èthǐ, “Vǎ sudyǎ kuô̌ thǐ ngó̤ tômû̌, thǐ ki hésû pé̤ kuô̌ vǎ hérò vǎ me̤ tè̤yětahe ná ǔpě a taryěshyosò̌ pěnuô vǎ ki hésoluô̌ pé̤kuô̌ thǐ pǎ.
24 Respondeu-lhes Jesus: Eu vos proporei também uma questão. Se responderdes, eu vos direi com que direito o faço.
25 Giovanni Baptista plwǒ pé̤ ǔ htyě yěnuôma Cò́marya dyé lǔ taryěshyosò̌ è̌? Má̤torò prè̤lukayǎ dyé lǔ è̌?”
25 Donde procedia o batismo de João: do céu ou dos homens? Ora, eles raciocinavam entre si: Se respondermos: Do céu, ele nos dirá: Por que não crestes nele?
26 Manárò pè̤ ki hé, ‘Prè̤lukayǎ dyé lǔ’ kihérò, pè̤ thè́isě kayǎ bè́mṳ yětahe alé̤lé̤, me̤těhérò kayǎ yětahe yǒ zṳ̂́e lahyǎ ná Giovanni ma Cò́marya aprè̤pro̤ má̤lakǒ tôprè̤, phúnuônuô.”
26 E se dissermos: Dos homens, é de temer-se a multidão, porque todo o mundo considera João como profeta.
27 Phúnuô akhu-akhyě èthǐ hésû Jesǔ, “Pè̤ thè́gněto.”
27 Responderam a Jesus: Não sabemos. Pois eu tampouco vos digo, retorquiu Jesus, com que direito faço estas coisas.
28 “Hé pé̤myá vǎ thǐ tane̤ phútě? Kayǎ tôprè̤ rò a phúprè̤khǔ o thè́nyě̤. Rò a cuố hé a vyá̤duklò̌ tôprè̤, ‘Yětônyě hyǎ dố prè́khu rò hyǎmyákhwè thòbǐthèmò̤́ ní꤮.’
28 Que vos parece? Um homem tinha dois filhos. Dirigindo-se ao primeiro, disse-lhe: - Meu filho, vai trabalhar hoje na vinha.
29 “Rò a hésû aphè̌, ‘Vǎ hyǎ to,’ a hé tadû́rò dốkhyě nuô a tane̤ ní̤khyě rò a hyǎ khyěthyá.
29 Respondeu ele: - Não quero. Mas, em seguida, tocado de arrependimento, foi.
30 “Htuô̌rò phè̌yě tôprè̤nuô a cuốke dố aphúpatí tôprè̤ a o rò a hé thyálǔ phú a hé a phúvyá̤prè̤́ nuôtôprè̤. Rò a hésû aphè̌, ‘Ò phè̌, vǎ hyǎdû pǎ,’ tadû́rò a hyǎ péto.
30 Dirigindo-se depois ao outro, disse-lhe a mesma coisa. O filho respondeu: - Sim, pai! Mas não foi.
31 “Phúprè̤khǔ yěthè́nyě̤nuô, a me̤tǒ aphè̌ thè́plò bítě tôprè̤tě?”
31 Qual dos dois fez a vontade do pai? O primeiro, responderam-lhe. E Jesus disse-lhes: Em verdade vos digo: os publicanos e as meretrizes vos precedem no Reino de Deus!
32 Me̤těhérò Giovanni hyǎ dyéluô̌ thǐ ná tè̤cò́tè̤te̤ aklyá tadû́rò thǐ zṳ̂́e lǔ to. Manárò prè̤kwǐamo-arǎ ná himyáphèmuố̤ tahe zṳ̂́e lǔ. Thǐ myáhtye cò́ kayǎ yětahe athè́plò htulya ka̤ cò́ tadû́rò thǐ thè́plò htulyaka̤ kuô̌ǔ to htuô̌to thǐ zṳ̂́ekuô̌ cò́ ǔ taki꤮ to.
32 João veio a vós no caminho da justiça e não crestes nele. Os publicanos, porém, e as prostitutas creram nele. E vós, vendo isto, nem fostes tocados de arrependimento para crerdes nele.
33 “Ní̤dǎ pó̤ lahyǎ tè̤dyá dố aruô yětôtó̤. Bètôphuốnuô prè́byacè dố a isò́iplû̌ ní̤dyé a thòbǐthèmò̤́ tahe otôprè̤. A ira̤tava̤bí ní̤dyé lò̌ a tarè́yě, rò a ikhûo ní̤dyé ahekǔ tôkǔ dố a ki ivǐ̤hte ná thòbǐthèhtyě agně, htuô̌rò a isò́htya ní̤ lé̤thûhtyalô̌ dố ǔ lé̤opò̤́myá ná prè́ agně tômě. Htuô̌rò a plwǒkhyǎekyǎ aprè́yě ná prè̤me̤prè́ tahe rò a htecuốkyǎ dố ké̤aruô tôké̤.
33 Ouvi outra parábola: havia um pai de família que plantou uma vinha. Cercou-a com uma sebe, cavou um lagar e edificou uma torre. E, tendo-a arrendado a lavradores, deixou o país.
34 Thyáphú prè̤khyǎe lǔ prè́ tahe ki běepé̤ kuô̌ lǔ thòthè tahenuôrò, bí shuốkhè̌ phûhyǎ hò́ dố tǒ ibaplò́ hò́ thòbǐthè akhè̌ nuô, a nò̌hyǎ a prè̤me̤tè̤phú tahe dố prè̤khyǎeprè́ tahe a o.
34 Vindo o tempo da colheita, enviou seus servos aos lavradores para recolher o produto de sua vinha.
35 “Prè̤khyǎeprè́ tahenuô a pṳ̂́ prè́byacè a prè̤me̤tè̤phú yětahe rò a mṳ̂̌ lǔtè̤ tôprè̤, a me̤thyěkyǎ lǔtè̤ tôprè̤, tôprè̤ rò a tá̤ lǔ ná lò̤́.
35 Mas os lavradores agarraram os servos, feriram um, mataram outro e apedrejaram o terceiro.
36 Yětôphuốrò a nò̌hyǎ è́lốklò̌ke prè̤me̤tè̤phú dố èthǐ o rò a hyǎè́ klò̌ ná a hyǎ ré̤ nuôtahe cò́ tadû́rò prè̤khyǎeprè́ nuôtahe me̤cyě̤me̤cṳ̂ èthǐ thyáná a hyǎ ré̤ nuôtahe prè́.
36 Enviou outros servos em maior número que os primeiros, e fizeram-lhes o mesmo.
37 Dốkhyětadûrò, a nò̌hyǎ a phúprè̤khǔ dố èthǐ a o. ‘Vǎphú ná vǎné̤ ma èthǐ klyá thè́nyá̤thè́tarè̤̌ klò̌nyǎ prè́,’ a hé phúnuô.
37 Enfim, enviou seu próprio filho, dizendo: Hão de respeitar meu filho.
38 “Manárò bí prè̤khyǎeprè́ yětahe myáhtye lǔ akhè̌nuô, èthǐ hé ní̤dyélǔ, ‘È ma prè̤ dố a ní̤bè ucè̌tazè̌ nuôtôprè̤ hò́, cuố! Cuốme̤thyěkyǎ lǔ pó꤮, rò pè̤ ki phyé a ucè̌tazè̌ pǎ pó꤮,’ a hé lahyǎ phúnuô.
38 Os lavradores, porém, vendo o filho, disseram uns aos outros: Eis o herdeiro! Matemo-lo e teremos a sua herança!
39 Rò a pṳ̂́ lǔ rò a cwihtekyǎ lǔ dố tarè́klò̌ rò a me̤thyěkyǎ lǔ.
39 Lançaram-lhe as mãos, conduziram-no para fora da vinha e o assassinaram.
40 “Phúnuôrò shyé꤮ prè́byacè hyǎtuố̤ pǎnuô, a ki me̤ èthǐ phútě pǎ?”
40 Pois bem: quando voltar o senhor da vinha, que fará ele àqueles lavradores?
41 Prè̤lǔtyǎ khuklò́ tahe ná Judaphú tè̤cò́bè̌ khuklò́khuklyǎ tahe hésû, “A ki me̤cyě̤me̤cṳ̂, me̤thyěkyǎ kayǎcyě̤kayǎcṳ̂ nuôtahe pǎ. Rò a ki plwǒkhyǎ khóke aprè́ yěnuô ná prè̤khyǎeprè́ dố a ki ibě ka̤khyěe pé̤ lǔ bí tè̤thètè̤phǒ hte ashuốakhè̌ nuôtahe pǎ.”
41 Responderam-lhe: Mandará matar sem piedade aqueles miseráveis e arrendará sua vinha a outros lavradores que lhe pagarão o produto em seu tempo.
42 Byacè hé èthǐ, “Lisǎsè̌kǔ hé,
42 Jesus acrescentou: Nunca lestes nas Escrituras: A pedra rejeitada pelos construtores tornou-se a pedra angular; isto é obra do Senhor, e é admirável aos nossos olhos {Sl 117,22}?
43 “Phúnuôrò vǎ hé thǐ mò́khu htyělé̤ké̤kǔ dố thǐ tǒkò ní̤bènuô Cò́marya ki phyéphekyǎphe thǐ pǎ. Rò a ki dyé ná kayǎ dố a cṳ̌e Cò́marya angó̤ nuôtahe pǎ.
43 Por isso vos digo: ser-vos-á tirado o Reino de Deus, e será dado a um povo que produzirá os frutos dele.
44 Kayǎ dố a latǎ̤ dố lò̤́ yětômě alo̤nuô, akrwí ki lakè̤́ prè́ pǎ, manárò lò̤́ yětômě ki latǎ̤ dố lǔlo̤ pǎ nuô, akrwíakrwó ki mû kaprǐ̤ lò̌ cò́ pǎ.”
44 {Aquele que tropeçar nesta pedra, far-se-á em pedaços; e aquele sobre quem ela cair será esmagado.}
45 Bí bwídukhu tahe ná Pharisěophú tahe ní̤huô̌ Byacè Jesǔ dyákhákho akhè̌nuô, èthǐ thè́gně ná Byacè hékho èthǐ.
45 Ouvindo isto, os príncipes dos sacerdotes e os fariseus compreenderam que era deles que Jesus falava.
46 Rò èthǐ myápṳ̌ lahyǎ klyá dố a kíré̤ pṳ̂́ Jesǔ tadû́rò Jesǔ ma prè̤pro̤ tôprè̤, kayǎ bè́mṳ tahe yǒ zṳ̂́e lahyǎ phúnuô akhu-akhyě, èthǐ thè́isě kayǎ bè́mṳ nuôtahe alé̤.
46 E procuravam prendê-lo; mas temeram o povo, que o tinha por um profeta.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.