Lucas 8
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 Dốkhyě nyě̤tyato nuô, Jesǔ htecuốklyá rò a cuốnuô̌ tôdò̌ htuô̌ tôdò̌, tôvǐ̤ htuô̌ tôvǐ̤, rò a cuốlě hésodônyǎ pé̤ ǔ ná Cò́marya ahtyěaké̤ a tè̤thè́krṳ̂̌mila ari-akyǎ. Rò a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ krwǒcuốkuô̌ lǔkhyě.
1 Algum tempo depois Jesus saiu e viajou por cidades e povoados, anunciando a boa notícia do Reino de Deus . Os doze discípulos foram com ele,
2 Htuô̌to prè̤mò dố khǐnékhǐnò̌ me̤bè lǔ rò Jesǔ vè̤́htekyǎ pé̤ lǔ tahe, ná aswíasè̌ lahyǎ rò Jesǔ zasǐmé̤ pé̤ lǔ tahenuô, a krwǒcuố tố̤kuô̌. Èthǐ yětahe nuôma kryá꤮ ǔpě hénuôma, Maria (Dố ǔ è́ lǔ ná Magdalena dò̌kǔmuố̤), è ma khǐné thuô̌thyótôduô̌ o dố lǔkǔ rò Jesǔ vè̤́htekyǎ pé̤ lǔ nuôtôprè̤ hò́ rò a krwǒcuố tố̤kuô̌.
2 e também algumas mulheres que haviam sido livradas de espíritos maus e curadas de doenças. Eram Maria, chamada Madalena, de quem tinham sido expulsos sete demônios;
3 Htuô̌rò Chuza dố a myákhwèní̤ pé̤ Khwí Herodè a tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố khwí hǒkǔnuô tôprè̤ amě Joanna ná Susanna ná prè̤mò dố aruô tahe krwǒcuố pa è́kuô̌lǎ lǔ. Prè̤mò yětahenuô, thyáphú èthǐ ki me̤cwó̤me̤kǒ ní̤ Jesǔ ná a prè̤dônyǎphú yětahenuôrò, èthǐ lò̌kyǎ ní̤dyédû lahyǎ arû̌ahtè̌ rò a krwǒcuốkuô̌ èthǐ akhyě.
3 Joana, mulher de Cuza, que era alto funcionário do governo de Herodes; Susana e muitas outras mulheres que, com os seus próprios recursos, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Bí kayǎ bè́mṳ dố a hyǎ pé̤tó̤ tôvǐ̤ htuô̌ tôvǐ̤ tahe hyǎoplò́ tǎ̤sûlò̌ lǔ dố Byacè Jesǔ o akhè̌nuô, Byacè dyákho pé̤ èthǐ ná ngó̤khákho tôtó̤ rò a hé,
4 Uma grande multidão, vinda de várias cidades, veio ver Jesus. Quando todos estavam reunidos, ele contou esta parábola :
5 “Bètôphuố prè̤me̤prè́phú o tôprè̤. Rò tônyěkhè̌ a hyǎ pruốtǎ̤ tè̤klwǐ. Rò bí a pruốtǎ̤ tè̤klwǐ dố prè́khu akhè̌, tahehenuô a latǎ̤ dố klyádè̌kǔ, rò ǔ izí̤taprò́ cuố lò̌plǐ lǔ, htuô̌to htuphúzuố̤phú tahe hyǎihtuôekyǎ lò̌ lǔ.
5 — Certo homem saiu para semear. E, quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, onde foram pisadas pelas pessoas e comidas pelos passarinhos.
6 Tahehenuô a latǎ̤tǒ dố lò̤́klè̌ rò bí a phè́htya akhè̌nuô, hekhu yǒ caǐ to akhu-akhyě, amò̤́ krǎthyě sǐmò̤́lò̌ prè́.
6 Outras sementes caíram num lugar onde havia muitas pedras, e, quando começaram a brotar, as plantas secaram porque não havia umidade.
7 Tahehenuô, a latǎ̤tǒ dố thòshyáthòprǔklè̌ rò a duhtya tố̤ná thòshyáthòprǔ akhu-akhyě thòshyáthòprǔ duhtya khyábí lò̌plǐ lǔ.
7 Outra parte caiu no meio de espinhos, que cresceram junto com as plantas e as sufocaram.
8 Rò tè̤klwǐ tahehenuô a latǎ̤tǒ dố hezyeri̤zyeryákhu rò a phè́htyaduhtya rò athèhte è́klò̌ cò́ aphuố tôzè̤.”
8 Mas algumas sementes caíram em terra boa. As plantas cresceram e produziram cem grãos para cada semente. E Jesus terminou, dizendo:
9 Tè̤dyá khákho yětôtó̤nuô a thè́ hé angó̤lasá phútěnuô, a khǒpacè̤̌ tahe sudyǎ lǔ.
9 Os discípulos de Jesus perguntaram o que ele queria dizer com essa parábola .
10 Rò a hé pé̤ èthǐ, “Cò́marya dyéthè́gněplǒ pé̤hò́ thǐ ná a htyělé̤ké̤kǔ a tè̤thè́khuthè́gně dố a dò́uốdò́bí tahe hò́ tadû́rò kayǎ dố aruô tahe agněnuô vǎ hébè pé̤ èthǐ ná ngó̤khákho prè́.
10 Jesus respondeu:
11 “Tè̤dyá khákho yětôtó̤nuô angó̤lasá hyǎ phútě hérò, tè̤klwǐ angó̤lasá ma Cò́marya alǎ̤angó̤ hò́.
11 — O que essa parábola quer dizer é o seguinte: a semente é a mensagem de Deus.
12 Tè̤klwǐ dố a latǎ̤ cuốrwó klyálo̤ angó̤lasá ma má̤hò́ kayǎ dố a ní̤huô̌ lahyǎ Cò́marya alǎ̤angó̤ tadû́rò khǐnéricyá̤ khuklò́ hyǎphyé taphǎphekyǎ Cò́marya alǎ̤angó̤ dố èthǐ thè́plòkǔ. Htuô̌to thyáphú èthǐ thè́plò ki dídòdídyǎ dố tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ akǔ rò ki ní̤bè tǎ tè̤me̤lwóhteka̤ tǎmé̤nuô rò khǐnéricyá̤ khuklò́ hyǎme̤ phúnuô prè́.
12 As sementes que caíram na beira do caminho são as pessoas que ouvem a mensagem. Porém o Diabo chega e tira a mensagem do coração delas para que não creiam e não sejam salvas.
13 Tè̤klwǐ tǎ̤ dố lò̤́klè̌ angó̤lasá nuôma má̤hò́ kayǎ dố a ní̤huô̌ Cò́marya alǎ̤angó̤ tahe rò a thè́krṳ̂̌thè́lò̌ phyésû lahyǎ tadû́rò athyáná tè̤klwǐ dố arwí̤ sátǎ̤zǎ̤to nuô. Èthǐ zṳ̂́e lahyǎ prè́ taplô̤taplyáphú prè́. Rò bí tè̤me̤myá hyǎbè èthǐ akhè̌nuô, a tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ lamé̤kyǎ prè́.
13 As sementes que caíram onde havia muitas pedras são as pessoas que ouvem a mensagem e a recebem com muita alegria. Elas não têm raízes e por isso creem somente por algum tempo; e, quando chega a tentação, abandonam tudo.
14 Tè̤klwǐ latǎ̤tǒ dố thòshyáthòprǔklè̌ angó̤lasá yěnuôma má̤hò́ kayǎ dố a ní̤huô̌ Cò́marya alǎ̤angó̤ yětahenuô hò́. Manárò, bí a ohtwǒprè̤ plehyǎ akhè̌nuô, tè̤thukṳ́thè́kyǎ̤, tè̤duzá̤htyathè̌ tahe ná a mo̤ní̤ yětôhtû̌ a tè̤thè́zṳ̂́thè́lò̌ tahe khyábípé̤kyǎ lò̌ èthǐ phú thòshyáthòprǔ khyábí nuô akhu-akhyě athèprè̤́ bè́kuô̌ pǎ ǔ tôphuố꤮ to hò́.
14 As sementes que caíram no meio dos espinhos são as pessoas que ouvem a mensagem. Porém as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida aumentam e sufocam essas pessoas. Por isso os frutos que elas produzem nunca amadurecem.
15 Tè̤klwǐ latǎ̤tǒ dố hezyeri̤zyeryákhu angó̤lasá ma má̤hò́ kayǎ dố a ní̤huô̌ Cò́marya alǎ̤angó̤ rò a zṳ̂́e cò́cû́ rò a tǒ̤ní̤ phyéma dố a thè́plòkǔ, htuô̌to a ní̤dǎ ryá Cò́marya ngó̤ rò a khyáthè́plòhtǔ tuố̤ cò́ dố athèhtephǒhtecò́.
15 E as sementes que caíram em terra boa são aquelas pessoas que ouvem e guardam a mensagem no seu coração bom e obediente; e, porque são fiéis, produzem frutos.
16 “Ǔ isǐlǐ htuô̌ mi rò ǔ taklwǒ̤bí lǔ ná cǒ̤nuô a o tôprè̤꤮ to. Má̤torò ǔ dya lǔ dố lé̤myěrè̤́ alè̤̌nuô a o tôprè̤꤮ to. Thyáphú a ki lǐ pé̤ kayǎ dố a hyǎnuô̌ tahe agně nuô, ǔ isǐlǐ htuô̌ lǔ rò ǔ dyahtya è dố mikò̌rè̤́khu.
16 Jesus continuou:
17 Tè̤pwǒ̤꤮ tôcô dố ǔ me̤uố è tahenuô, Cò́marya ki be-oluô̌hte è pǎ. Rò tè̤pwǒ̤꤮ tôcô dố ǔ me̤bí ènuô, Cò́marya ki dyéthè́gně hteluô̌ è pǎ.
17 Pois tudo o que está escondido será descoberto, e tudo o que está em segredo será conhecido e revelado.
18 Bí thǐ ní̤dǎ tè̤ akhè̌nuô, ní̤dǎ tǎ̤te̤ lahyǎ. Me̤těhérò kayǎ dố a thè́gně tǎ̤te̤ htuô̌hò́ Cò́marya ahtyěaké̤ tahenuô, Cò́marya ki dyéthè́gně è́htya lốklò̌pó̤ lǔ ná a khǎlé̤lye̤ yěnuô pǎ. Manárò kayǎ dố a thè́gně prè́ takiphúprè́ tahenuô, Cò́marya ki phyéphekyǎ lò̌phe pó̤ è pǎ.”
18 — Portanto, tomem cuidado e vejam como vocês ouvem. Porque quem tem receberá mais; mas quem não tem, até o que pensa que tem será tirado dele.
19 Jesǔ amuố̤ ná a puố̤prè̤khǔ tahe hyǎ dố lǔo, manárò ǔ yǒ oró̤oè́ talwósû́lû̌ akhu-akhyě èthǐ hyǎnuô̌ tuố̤htwóbè́ dố lǔo to.
19 A mãe e os irmãos de Jesus vieram até o lugar onde ele estava, mas, por causa da multidão, não conseguiam chegar perto dele.
20 Kayǎ tahe hé lǔ, “Nè̤muố̤ ná nè̤ puố̤prè̤khǔ tahe hyǎihtò opò̤́ nè̤ dố aklò̌nuô. Èthǐ thè́zṳ̂́ myáhtye ná nè̤ hénuô.”
20 Então alguém disse a Jesus: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem falar com o senhor.
21 Jesǔ hésû èthǐ, “Lò̌꤮ kayǎ dố a ní̤huô̌ Cò́marya alǎ̤angó̤ rò a zṳ̂́enyá̤e tahe nuôma vǎmuố̤ ná vǎpuố̤vǎvyá̤ lò̌꤮ plǐ hò́.”
21 Mas Jesus disse a todos:
22 Tônyěnuô Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe cuốnuô̌ dố thòklyě tôbè akǔ rò a hé èthǐ, “Pè̤ htecuố dố htyěòbè́rè̤̌ nuôtôkyě pó꤮” rò èthǐ htecuố lahyǎ.
22 Certo dia Jesus subiu num barco com os seus discípulos e disse: Então eles partiram.
23 Bí èthǐ htecuố akhè̌nuô, Jesǔ omyěsǒtapa̤, rò bínuô akhè̌, ké̤lathè́ lalyǎ hyǎdu, htyěháhó nuô̌bǎlò̌ dố thòklyěkǔ, rò èthǐ bèzò̤bèthi lò̌plǐ cò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
23 Enquanto estavam atravessando o lago, Jesus dormiu. Um vento muito forte começou a soprar sobre o lago, e o barco foi ficando cheio de água, de modo que todos estavam em perigo.
24 A khǒpacè̤̌ tahe cuố hturyǎ̤kahtò lǔ rò a hé lǔ, “Kố꤮ Thárá, Kố꤮ Thárá! Pè̤ kíré̤ lacû́thyě lò̌hò́!”
24 Aí os discípulos chegaram perto de Jesus e o acordaram, dizendo: — Mestre, Mestre! Nós vamos morrer! Jesus se levantou e deu uma ordem ao vento e à tempestade. Eles pararam, e tudo ficou calmo.
25 Rò a hé a khǒpacè̤̌ tahe, “Thǐ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ otǒ lò̌kryá bítě?”
25 Então ele disse aos discípulos: Mas eles estavam admirados e com medo e diziam uns aos outros: — Que homem é este? Ele manda até no vento e nas ondas, e eles obedecem!
26 Byacè ná a khǒpacè̤̌ tahe cuốtuố̤ dố Gerasene ké̤. Gerasene ké̤ yěnuôma a o bí htyěòdu bè́rè̤̌ Galilea ké̤kǔnuô.
26 Jesus e os discípulos chegaram à região de Gerasa, no lado leste do lago da Galileia.
27 Bí Jesǔ htyahò́ dố khǒkhu akhè̌nuô, a myáhtye tǎ̤sû ná vǐ̤kǔphú dố khǐné me̤bè lǔ tôprè̤ bínuô. A okhǎklo̤ nyě̤lǎhò́, rò a okuô̌ǔ dố hi to, a htecuố o prè́ dố luô̤̌kǔ dố ǔ iluố nuô̌o ná luô̤̌yěnuô akǔ prè́.
27 Assim que Jesus saiu do barco, um homem daquela cidade foi encontrar-se com ele. Esse homem estava dominado por demônios. Fazia muito tempo que ele andava sem roupas e não morava numa casa, mas vivia nos túmulos do cemitério.
28 Bí a myáhtye Jesǔ akhè̌, a cyé̤pryě̤ è́htǒ rò a hyǎ dángṳ̂lya̤ dố Jesǔ nyěhyǎ rò a cyé̤pryě̤ è́htǒhébè, “Tè̤dutè̤htǔ tadû Cò́marya aphúkhǔ Jesǔ, nè̤ kíré̤ hyǎme̤ kryá꤮ vǎ ǐtě? Vǎ kwǐthè́zò̤ nè̤, me̤cyě̤me̤cṳ̂ tǎ vǎ tǎmé̤ ní꤮.”
28 Quando viu Jesus, o homem deu um grito, caiu no chão diante dele e disse bem alto: — Jesus, Filho do Deus Altíssimo! O que o senhor quer de mim? Por favor, não me castigue!
29 Jesǔ yǒ vè̤́ htuô̌hò́ khǐné yě dố a ki bè htecuốkyǎ dố kayǎphè̌ yětôprè̤ alo̤ akhu-akhyě, a hé lǔ phúnuôprè́. Khǐnékhǐnò̌ me̤bècyě̤ me̤bècṳ̂ tamǒmǒ cò́ lǔ rò ǔ cò̌klò̤ma cò́ lǔtakhu khǎduô ná tò̤́htè́plye̤ htuô̌to ǔ opò̤́maní̤ cò́ lǔ tadû́rò a cwi tṳ̂̌kyǎ pé̤ prè́ tò̤́htè́plye̤ prè́. Rò khǐné nò̌htecuốkyǎ lǔ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu.
29 Ele disse isso porque Jesus havia mandado o espírito mau sair dele. Esse espírito o havia agarrado muitas vezes. As pessoas chegaram até a amarrar os pés e as mãos do homem com correntes de ferro, mas ele as quebrava, e o demônio o levava para o deserto.
30 Jesǔ sudyǎ lǔ, “Nè̤mwi̤ ná ǔpě?”
30 Jesus perguntou a ele: — O meu nome é Multidão! — respondeu ele. (Ele disse isso porque muitos demônios tinham entrado nele.)
31 Thyáphú Jesǔ ki cirya latǎ̤kyǎ tǎ èthǐ dố krò̌kǔdu krò̌kǔzǎ̤ tôkǔ tǎmé̤nuôrò, khǐné yětahe kwǐthè́zò̤ lahyǎ Byacè Jesǔ.
31 Aí os demônios começaram a pedir com insistência a Jesus que não os mandasse para o abismo .
32 Bínuôkhè̌, htyá tômṳdu kanúe tavǐtava̤phû asè bí sorò̤̌lo̤nuô. Rò khǐnékhǐnò̌ tahe kwǐthè́zò̤ Jesǔ ná a ki nò̌cuốnuô̌ o èthǐ dố htyá nuôtômṳ akǔ. Rò Jesǔ nò̌cuốnuô̌ okyǎ èthǐ bínuô.
32 Muitos porcos estavam comendo num morro ali perto. Os demônios pediram com insistência a Jesus que os deixasse entrar nos porcos, e ele deixou.
33 Phúnuôrò khǐné yětahe htecuốkyǎ dố kayǎphè̌ nuôtôprè̤ akǔ rò a cuốnuô̌okyǎ dố htyá nuôtômṳ akǔ. Yětôphuốrò htyá yětômṳ pá̤tǎ̤ rwó lá̤taprǐ yě alo̤ rò a latǎ̤lacû́ thyěkyǎ lò̌ dố nódukǔ.
33 Então eles saíram do homem e entraram nos porcos, que se atiraram morro abaixo, para dentro do lago, e se afogaram.
34 Prè̤kyě̤htyá tahe myáhtye tè̤me̤htwǒhtya ané̤ phúyě rò a klyaka̤ dyásoluô̌ cuốpye̤ pé̤lò̌ ǔ dố vǐ̤kǔ ná dốdò̌dốso tahe akǔ ná tè̤ritè̤kyǎ yětahe.
34 Quando os homens que estavam tomando conta dos porcos viram o que havia acontecido, fugiram e espalharam a notícia na cidade e nos seus arredores.
35 Tè̤me̤-ané̤ phúyě rò kayǎ tahe htecuốmyá lahyǎ. Èthǐ hyǎtuố̤ dố Jesǔ o rò a myáhtye lahyǎ kayǎphè̌ dố khǐné tahe htecuốkyǎ dố lǔkǔ nuôtôprè̤ thè́plòte̤ ka̤khyě hò́ rò a onyǎo bí Jesǔ khǎshyé rò a kû̌thyáhtya ryá lò̌ khyěthyá ahyeca̤. Èthǐ myáhtye lǔ rò a thè́isě lò̌plǐ cò́ lǔlé̤.
35 Muita gente foi ver o que havia acontecido. Quando chegaram perto de Jesus, viram o homem de quem haviam saído os demônios. E ficaram assustados porque ele estava sentado aos pés de Jesus, vestido e no seu perfeito juízo.
36 Kayǎ dố a myáhtye Jesǔ zasǐmé̤ ka̤khyě khǐné me̤bè lǔ yětôprè̤ ná ané̤ rò a me̤kryá꤮ phútěnuô, a dônyǎplǒ pé̤ ǔ.
36 Os que haviam visto tudo contaram ao povo como o homem tinha sido curado.
37 Tè̤me̤htuô̌ané̤ phúnuôrò, lò̌꤮ kayǎ dố a o tavǐtava̤ bí Gerasene ké̤ htû̌ nuôtahe thè́isě talwósû́lû̌ akhu-akhyě èthǐ kwǐthè́zò̤ Jesǔ ná a ki htecuố taphǎkyǎ ná èthǐ bínuô. Rò Jesǔ htecuốhtyanuô̌ dố thòklyěkǔ rò a hteka̤kyǎ dố Galilea ké̤.
37 Aí toda a gente da região de Gerasa ficou com muito medo e pediu que Jesus saísse da terra deles. Então Jesus subiu no barco e foi embora.
38 Kayǎphè̌ dố khǐné htecuốkyǎ htuô̌hò́ dố lǔkǔ yětôprè̤nuô a kwǐthè́zò̤ Jesǔ, “È́krwǒcuố pé̤kuô̌ré̤ vǎ,” manárò Jesǔ cṳ̌ lǔ to, rò a hé ka̤khyěsû lǔ,
38 E o homem de quem os demônios tinham saído implorou a Jesus: — Me deixe ir com o senhor! Mas Jesus o mandou embora, dizendo:
39 “Cò́marya me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ kryá tè̤adu-azǎ̤ dố nè̤gně phútěnuô, ka̤ dố nè̤hi nuô rò ka̤hésoluô̌ pé̤ kuô̌ ǔruô tahe ní꤮.” Rò kayǎphè̌ yětôprè̤ kanuô̌ dố vǐ̤kǔ rò Jesǔ me̤ pé̤ kryá lǔ phútěnuô, a cuốlě dyásoluô̌ pé̤ lò̌plǐ ǔ.
39 — Volte para casa e conte o que Deus fez por você. Então o homem foi pela cidade, contando o que Jesus tinha feito por ele.
40 Bí Jesǔ ka̤khyě khyěthyá dố htyěòdu bè́rè̤̌ tôkyě akhè̌nuô, kayǎ bè́mṳyě yǒ opò̤́myásû̌ lò̌plǐ hò́ lǔ akhu-akhyě, èthǐ è́mo̤sû lǔ.
40 Quando Jesus voltou para o lado oeste do lago, a multidão o recebeu com alegria, pois todos tinham ficado ali à espera dele.
41 Htuô̌rò tè̤cò́bè̌hǒ khuklò́du dố amwi̤ ná Jairus hé yětôprè̤ hyǎtuố̤ dố Jesǔ o rò a hyǎ dángṳ̂lya̤ dố lǔ khǎduôshyé, rò a kwǐthè́zò̤ Jesǔ ná a ki krwǒka̤kuô̌ dố lǔhi.
41 Então chegou um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga daquele lugar. Ele se jogou aos pés de Jesus e pediu com insistência que fosse até a sua casa
42 Me̤těhérò a phúprè̤mò oprè́ tôprè̤꤮ tuô̌ rò atè̤ na ohò́ shyényě̤na yětôprè̤ kíré̤ thyětalí lǎhò́ akhu-akhyě, a cuố è́ka̤ Jesǔ dố ahi prè́.
42 porque a sua filha única, de doze anos, estava morrendo. Enquanto Jesus ia caminhando, a multidão o apertava de todos os lados.
43 Prè̤mò dố a khyábè tè̤sè̌thwitǎ̤ dố anyě̤ cò́hò́ shyényě̤na nuô a o tôprè̤. Manárò ǔ zasǐmé̤bè́ pé̤ lǔnuô, a o tôprè̤꤮ to.
43 Nisto, chegou uma mulher que fazia doze anos que estava com uma hemorragia. Ela havia gastado com os médicos tudo o que tinha, mas ninguém havia conseguido curá-la.
44 A hyǎnuô̌ dố kayǎ oró̤oè́ klè̌ rò a krwǒcuốkuô̌ dố Jesǔ khyěkhu, rò a hyǎ tôbè Jesǔ ca̤kyǎkhǎmí̤, rò a tè̤sè̌thwitǎ̤ yěnuô a okuố tôphuố okuốkyǎ cò́.
44 Ela foi por trás de Jesus e tocou na barra da capa dele, e logo o sangue parou de escorrer.
45 Jesǔ sudyǎ ǔ, “Ǔpě tôbè vǎ pě?”
45 Aí Jesus perguntou: Todos negaram. Então Pedro disse: — Mestre, todo o povo está rodeando o senhor e o está apertando.
46 Manárò Jesǔ hésû, “Kayǎ hyǎtôbèkhò nyǎdû vǎ tôprè̤, me̤těhérò vǎ tè̤pro̤tè̤prya̤ htecuốkyǎ dố vǎlo̤ nuô vǎ thè́gně.”
46 Mas Jesus disse:
47 Yětôphuốrò prè̤mò yětôprè̤ thè́gněhò́ ná a o tadwǒuốbí cyá̤ pǎ to akhè̌nuô, a hyǎdángṳ̂lya̤ tanyǎ̤tadètǎ̤ dố Jesǔ nyěhyǎ. A cuốhyǎtôbè tuố̤ Jesǔ me̤těnuô, a hésoluô̌ pé̤lò̌ ǔ dố kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ a mèthènyě, htuô̌to a hésoluô̌ní̤ pé̤ pó̤ ǔ ná a tôbèhtuô̌ lǔ rò atè̤sè̌ sǐmé̤ tôphuố sǐmé̤ cò́.
47 Então a mulher, vendo que não podia mais ficar escondida, veio, tremendo, e se atirou aos pés de Jesus. E, diante de todos, contou a Jesus por que tinha tocado nele e como havia sido curada na mesma hora.
48 Rò Jesǔ hé lǔ, “Phúmò꤮, nè̤ tè̤zṳ̂́ yěnuô, a zasǐmé̤ kyǎhò́ nè̤ tè̤sè̌hò́, ka̤mo̤mo̤ ka̤ryáryá dûní꤮.”
48 Aí Jesus disse:
49 Bí Jesǔ hébèpǎprè́ akhè̌nuô, kayǎ tôprè̤ o dố Jairus dố a htwǒ tè̤cò́bè̌hǒ khuklò́ yětôprè̤ ahi hyǎ, rò a hyǎhéso pé̤ Jairus, “Nè̤phúmò thyěhò́, me̤dídyǎ pǎ tǎ Thárá tǎmé̤.”
49 Jesus ainda estava falando, quando chegou da casa de Jairo um empregado, que disse: — Seu Jairo, a menina já morreu. Não aborreça mais o Mestre.
50 Jesǔ ní̤huô̌ tè̤yě rò a hé Jairus, “Bèzò̤ tǎmé̤, tarú zṳ̂́e vǎ nuô ní꤮, nè̤phúmò ki ryá ka̤khyě khyěthyá dû pǎ.”
50 Jesus ouviu isso e disse a Jairo:
51 Bí a cuốtuố̤ dố hi akhè̌nuô, a dyénuô̌ ǔ dố hidò́kǔ tôprè̤꤮ to, a è́nuô̌ní̤ tû́prè́ Petru, Giovanni, Jakomo ná pacè̤̌muố̤ yětôprè̤ amuố̤aphè̌ prè́.
51 Quando Jesus chegou à casa de Jairo, deixou que Pedro, João e Tiago entrassem com ele, além do pai e da mãe da menina, e mais ninguém.
52 Kayǎ o bínuô tahe nguố̤hè ní̤dyélò̌ pacè̤̌muố̤phú yětôprè̤. Manárò Jesǔ hé èthǐ, “Nguố̤ lahyǎ tǎmé̤. Pacè̤̌muố̤phú yětôprè̤nuô, a thyě má̤to, a omyění̤ sǒtapa̤ prè́!”
52 Todos os que estavam ali choravam e se lamentavam por causa da menina. Então Jesus disse:
53 Èthǐ thè́gně lahyǎ ná pacè̤̌muố̤phú yětôprè̤nuô a thyěhò́ akhu-akhyě, èthǐ nyě̤kruô̌ lò̌plǐ lǔ.
53 Aí começaram a caçoar dele porque sabiam que ela estava morta.
54 Manárò Jesǔ pṳ̂́ pacè̤̌muố̤phú yětôprè̤ atakhu rò a hé lǔ, “Phúmò꤮ ihtò mò̌꤮!”
54 Mas Jesus foi, pegou-a pela mão e disse bem alto:
55 A thè́htwǒprè̤ ka̤kanuô̌ khyěthyá rò a ihtò tôphuố ihtò cò́. Rò Jesǔ hé èthǐ ná dyée pé̤ lǔ sèe tôcôcô nuô.
55 Ela tornou a viver e se levantou imediatamente. Aí Jesus mandou que dessem comida a ela.
56 Amuố̤aphè̌ khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ cò́, manárò Jesǔ mekyǎ èthǐ ngó̤ ná vǎ me̤ phúyě nuô cuố héso pé̤ tǎ ǔ tôprè̤꤮ tǎmé̤ ní꤮.
56 Os seus pais ficaram muito admirados, mas Jesus mandou que não contassem a ninguém o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.