Lucas 16
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 Jesǔ hé a khǒpacè̤̌ tahe, “Bètôphuố kayǎ duzá̤htyathè̌ o tôprè̤. Rò a o ní̤dyé ná prè̤myákhwèní̤ a tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ tôprè̤. Ǔ héluô̌ pé̤ lǔ ná a me̤lò̌ kyǎdě lò̌ abyacè tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ pwǒ̤꤮ tôcô.
1 Jesus disse aos seus discípulos:
2 Kayǎ duzá̤ yětôprè̤ è́hyǎ aprè̤ myákhwè tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ yětôprè̤ rò a hé lǔ, ‘Nè̤rinè̤kyǎ dố vǎ ní̤huô̌ yěnuôma phútě tôcôtě? Nè̤ bè dyahtyaluô̌ nè̤ rǎmárǎdyǎ, nè̤ myákhwèní̤ vǎ tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ nuôtahe ari-akyǎ, me̤těhérò vǎ nò̌ htwǒ cyá̤ pǎ nè̤ ná prè̤myákhwè vǎ tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ tôprè̤ pǎto hò́.’
2 Por isso ele o chamou e disse: “Eu andei ouvindo umas coisas a respeito de você. Agora preste contas da sua administração porque você não pode mais continuar como meu administrador.”
3 “Prè̤myákhwè tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ yětôprè̤ hélya̤ ní̤dyédû ané̤, ‘Vǎbyacè nò̌htekyǎhò́ vǎ dố a tè̤me̤kǔ hò́ rò vǎ bème̤ phútě? Vǎ ki iphuô̌ivè̤̌ e hekǔ hérò, vǎhè̌vǎre lốbǎ toto, vǎ ki kwǐesè hérò, vǎ thè́tarè̤̌ lǎlǎ.
3 — Aí o administrador pensou: “O patrão está me despedindo. E, agora, o que é que eu vou fazer? Não tenho forças para cavar a terra e tenho vergonha de pedir esmola.
4 Bí vǎ tè̤me̤ o pǎ to yěakhè̌nuô, thyáphú vǎ ki o kuô̌ná vǎ khǒbò́thyó dố a ki è́mo̤sû kuô̌ vǎ dố èthǐ hikǔ pǎnuô rò, khǒnyá̤yě vǎ tǒbè me̤phútě nuô, vǎ thè́gně hò́.’
4 Ah! Já sei o que vou fazer… Assim, quando for mandado embora, terei amigos que me receberão nas suas casas.”
5 “Phúnuô akhu-akhyě, a è́hyǎ lò̌꤮ kayǎ dố a su-o abyacè nuôtahe tôprè̤ htuô̌ tôprè̤. Rò a sudyǎ a hyǎ ré̤lố nuôtôprè̤, ‘Nè̤ su-o vǎbyacè bátě?’
5 — Então ele chamou todos os devedores do patrão e perguntou para o primeiro: “Quanto é que você está devendo para o meu patrão?”
6 “A hésû lǔ, ‘Vǎ su-o lǔ olivahtyě akò̌du tôzè̤.’
6 — “Cem barris de azeite!” — respondeu ele.
7 “A sudyǎ pó̤ dố aruôtôprè̤, ‘Nè̤lé꤮ nè̤su o lǔ bátě?’
7 — Para o outro ele perguntou: “E você, quanto está devendo?”
8 “Prè̤myákhwè tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố acò́ate̤ to yětôprè̤nuô, abyacè htuthè́ ní̤dyé nyacò́ lǔ, me̤těhérò a me̤limyǎ tè̤. Prè̤luhekhuphú yětahenuô a limyǎ lahǒlahya ní̤dyé khyědû lǔ, rò a dèlốklò̌ pǎ cò́ ná kayǎ o dố tè̤lǐkǔ nuôtahe cò́.”
8 — E o patrão desse administrador desonesto o elogiou pela sua esperteza. E Jesus continuou:
9 Htuô̌rò Jesǔ hé, “Phúnuô akhu-akhyě vǎ héso thǐ, thyáphú nè̤ ki ní̤bè è́ nè̤khǒnè̤thyó tahe dố a ki htwǒ nè̤tè̤ nuô, nò̌e nè̤hekhu tè̤duzá̤htyathè̌ yětahenuô. Phúnuôrò shyé꤮ nè̤ tè̤duzá̤htyathè̌ lò̌hò́ pǎnuô, ǔ ki è́sû dû nè̤ dố tè̤htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ dố mò́khu ahtyěaké̤kǔ nuô pǎ.
9 Por isso eu digo a vocês: usem as riquezas deste mundo para conseguir amigos a fim de que, quando as riquezas faltarem, eles recebam vocês no lar eterno.
10 “Kayǎ dố ǔ zṳ̂́ení̤ cyá̤ è dố tè̤patíphú prè́ akǔ tôprè̤nuô, tè̤adu-azǎ̤ kǔnuô̌꤮ ma ǔ ki zṳ̂́ení̤ cyá̤ è pǎ. Manárò kayǎ dố ǔ zṳ̂́ení̤ cyá̤ è dố tè̤patíphú akǔ to tôprè̤nuô, tè̤adu-azǎ̤ kǔnuô̌꤮ ma ǔ zṳ̂́ení̤ cyá̤ lǔ toto.
10 Quem é fiel nas coisas pequenas também será nas grandes; e quem é desonesto nas coisas pequenas também será nas grandes.
11 Ki me̤phúnuô hérò, thǐ ki cò́te̤ ná tè̤myákhwè hekhu a tè̤duzá̤htyathè̌ to hérò, mò́khu tè̤duzá̤htyathè̌ má̤lakǒ yěnuô, ǔ zṳ̂́e cyá̤ thǐ to.
11 Pois, se vocês não forem honestos com as riquezas deste mundo, quem vai pôr vocês para tomar conta das riquezas verdadeiras?
12 Rò thǐ ki cò́te̤ ná ǔruô tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ to kihérò ǔ ki dyé thǐ tǎ̤tè̤ dố a ki htwǒ nè̤ tè̤nuô a o tôprè̤꤮ to.
12 E, se não forem honestos com o que é dos outros, quem lhes dará o que é de vocês?
13 “Lulé tôprè̤ me̤cyá̤ tè̤me̤ dố Byacè thè́nyě̤ atè̤nò̌ alè̤̌nuô a o tôprè̤꤮ to. A ki thè́htekyǎ ní̤dyé tôprè̤ pǎ, rò a ki mo̤ ní̤dyé tôprè̤ pǎ. Má̤torò a ki thè́plòícû̌ ní̤dyé tôprè̤ pǎ, rò a ki me̤takhwótakè sûkyǎ ní̤dyé tôprè̤ pǎ. Thǐ me̤pé̤lò̌ Cò́marya agněgně, rû̌ agněgně nyě̤côlò̌ nuô, aní̤ to.”
13 — Um escravo não pode servir a dois donos ao mesmo tempo, pois vai rejeitar um e preferir o outro; ou será fiel a um e desprezará o outro. Vocês não podem servir a Deus e também servir ao dinheiro.
14 Pharisěophú dố a mo̤ní̤ rû̌htè̌ nuôtahe ní̤huô̌ ngó̤yě akhè̌nuô, a nyě̤kruô̌ lahyǎ Jesǔ.
14 Os fariseus ouviram isso e zombaram de Jesus porque amavam o dinheiro.
15 Jesǔ hé èthǐ, “Thǐ ma kayǎ dố a cyé̤zò́cò́te̤ prè́ ané̤ dố kayǎ a mèthènyě nuôtahe prè́, manárò Cò́marya thè́gně lò̌plǐ hò́ thǐ thè́plòkǔ. Me̤těhérò, tè̤ dố kayǎ tane̤ ná angṳdupri̤dulố ǔ tahenuô, dố Cò́marya mèthènyě nuôma má̤ prè́ tè̤mǔmyá̤ricyá̤ dố ǔ lé̤thè́zò̤́thè́ryǎ̤ è nuôtahe prè́.
15 Então Jesus disse a eles:
16 “Mosè tè̤thyótè̤thya ná prè̤pro̤ a tè̤rǎkyǎ tahenuô, ǔ hésodônyǎ tuố̤ tadû è bí Giovanni Baptista a htû̌khè̌ nuôprè́. Dốkhyěyě vǎ hésodônyǎ pé̤ ǔ ná Cò́marya htyělé̤ké̤kǔ tè̤thè́krṳ̂̌mila ari-akyǎ rò ǔ yácû́ nuô̌phe lò̌ cò́ lǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́.
16 — A
17 Manárò phû꤮ ná Cò́marya a tè̤thyótè̤thya dố a patílố tôplò kíré̤ pyékyǎ agněnuô, mò́khu ná hekhu pyékyǎ zǔklò̌lố pǎ cò́.
17 — É mais fácil o céu e a terra desaparecerem do que ser tirado um simples acento de qualquer palavra da Lei.
18 “Prè̤khǔ tôprè̤prè̤ dố a okyǎ amě rò a ki cuốphyé taple ná prè̤mò dố aruô tôprè̤prè̤ hénuôma a cuốthû́hò́ ná prè̤mò nuôtôprè̤ hò́. Rò prè̤khǔ tôprè̤prè̤ dố a phyé prè̤mò dố a vè̤ okyǎ lǔ yětôprè̤ nuôma a cuốthû́hò́ ná prè̤mò nuôtôprè̤ hò́.
18 — Se um homem se divorciar e casar com outra mulher, comete adultério. E quem casar com a mulher divorciada também comete adultério.
19 “Bètôphuốnuô, kayǎ duzá̤htyathè̌ otôprè̤. Akû̌athyá shuô̌shuô̌ cò́ hyeca̤ dố angṳdulố tahe, rò a eviǒsû̌, me̤mo̤ ní̤dyé ané̤ pwǒ̤꤮ tônyě cò́.
19 Jesus continuou:
20 Kayǎ sǒphásǒrya̤phú otôprè̤. Rò amwi̤ ná Lazarú. Avǎ htelò̌ né̤sǐprè̤ cò́, rò ǔ cò̤̌hyǎ dya omyěkhû́ lǔ bí kayǎ duzá̤htyathè̌ yětôprè̤ a lo̤kadǎdu shyé nuô.
20 Havia também um homem pobre, chamado Lázaro, que tinha o corpo coberto de feridas, e que costumavam largar perto da casa do rico.
21 A opò̤́ myásû̌myátṳ́ e kuô̌ prè́ kayǎduzá̤ yětôprè̤ asèe tǎ̤kuố̤tǎ̤vè̤̌ dố a dǐrè̤́lè̤̌ nuôtahe prè́. Htuô̌to htwitahe hyǎilye lò̌plǐ lǔvǎ nuôtahe.
21 Lázaro ficava ali, procurando matar a fome com as migalhas que caíam da mesa do homem rico. E até os cachorros vinham lamber as suas feridas.
22 “Bí kayǎ sǒphásǒrya̤phú yětôprè̤ thyě akhè̌nuô, tanémò́khuphú tahe cò̤̌htya è dố Abraham akhǎshyé. Kayǎ duzá̤htyathè̌ yětôprè̤nuô, a thyěkuô̌ke rò ǔ cuố iluốkyǎ lǔ.
22 O pobre morreu e foi levado pelos anjos para junto de Abraão, na festa do céu. O rico também morreu e foi sepultado.
23 Bí a khyábè nyacò́ tè̤cyě̤ dố ngarakǔ akhè̌nuô, a myáhtya dố mò́khu rò a myáhtye htyacuốlǒ Abraham, rò Lazarú okuô̌ dố lǔ khǎshyé.
23 Ele sofria muito no
24 Rò a è́htǒhtya, ‘Kố꤮ Abraham꤮! Thè́zò̤ré̤ vǎ ní꤮, nò̌cye̤nuô̌ré̤ Lazarú a kanò̌khyě dố htyěkǔ rò nò̌cya̤tǎ̤mè̌ kacṳ́ pé̤ré̤ vǎ pli̤yě ní꤮, me̤těhérò vǎ khyábè tè̤ dố mikǔ yěnuô acyě̤acṳ̂ nyacò́ vǎ hò́.’
24 Então gritou: “Pai Abraão, tenha pena de mim! Mande que Lázaro molhe o dedo na água e venha refrescar a minha língua porque estou sofrendo muito neste fogo!”
25 “Manárò Abraham hésû lǔ, ‘Vǎphúkhǔ꤮ tane̤htyabè tuố̤khyě bí nè̤ ohtwǒprè̤ pǎ ashuốkhè̌nuô, nè̤ o ná tè̤ dố a me̤mo̤me̤phwǐ nè̤ nuôtahe, manárò Lazarú yěnuô, a ní̤bè lò̌plǐ tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ tahe, tadû́rò khǒnyá̤yě, è ní̤bè kuô̌ke hò́ tè̤omo̤-opě̤ khǎlé̤ bíyě hò́, rò nè̤ rò nè̤ khyábè kuô̌ke tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ hò́.
25 — Mas Abraão respondeu: “Meu filho, lembre que você recebeu na sua vida todas as coisas boas, porém Lázaro só recebeu o que era mau. E agora ele está feliz aqui, enquanto você está sofrendo.
26 Tû́nuôhtuô̌to, pè̤ ná thǐ acò̤kǔ yěnuô, lyǎ̤zǎ̤du꤮ nyacò́ o tôbǒ rò kayǎ dố a o bíyě tahenuô, a thè́zṳ̂́ cuố dố thǐ o tadû́rò a cuố cyá̤ to, htuô̌to kayǎ dố thǐ o tahenuô, a thè́zṳ̂́ hyǎ bí pè̤ o yě tadû́rò a hyǎ cyá̤ to.’
26 Além disso, há um grande abismo entre nós, de modo que os que querem atravessar daqui até vocês não podem, como também os daí não podem passar para cá.”
27 “Rò kayǎ duzá̤htyathè̌ yětôprè̤ hésû, ‘Ki me̤phúnuô hérò, Abraham꤮, vǎ kwǐthè́zò̤ nè̤, nò̌ka̤ré̤ Lazarú dố vǎphè̌ ahi nuô.
27 — O rico disse: “Nesse caso, Pai Abraão, peço que mande Lázaro até a casa do meu pai
28 Vǎ puố̤vyá̤ prè̤khǔ okyǎ pǎ cò́ thè́nyǎ̤ cò́. Thyáphú a ki hyǎtuố̤kuô̌ tǎ bí tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ akhǎlé̤ yětôpho tǎmé̤ nuô, plwǒka̤ pé̤ré̤ vǎ Lazarú nuô, rò nò̌ka̤ dyérò̤dyéryě̤ pé̤ré̤ ná èthǐ nuôtahe.’
28 porque eu tenho cinco irmãos. Deixe que ele vá e os avise para que assim não venham para este lugar de sofrimento.”
29 “Abraham hésû lǔ, ‘Mosè ná prè̤pro̤ tahe one dû hò́ dố a ki dyérò̤dyéryě̤ pé̤ nè̤ puố̤vyá̤ prè̤khǔ nuôtahe hò́. Èthǐ tǒkò ní̤dǎ dûhò́ èthǐngó̤ pǎ.’
29 — Mas Abraão respondeu: “Os seus irmãos têm a
30 “Rò kayǎ duzá̤htyathè̌ yětôprè̤ hésû, ‘Abraham꤮ tû́yěnuô rò a lốbǎ híto. Kayǎthyě tôprè̤ ki ihtòhtwǒprè̤ ka̤khyě, rò a ki ka̤khyě dyáso pé̤ èthǐ tû́ma a za̤ ní̤ no prè́ ané̤ prè́.’
30 — “Só isso não basta, Pai Abraão!”, respondeu o rico. “Porém, se alguém ressuscitar e for falar com eles, aí eles se arrependerão dos seus pecados.”
31 “Manárò Abraham hésû lǔ, ‘Èthǐ ki krwǒme̤ kuô̌ phú Mosè ná prè̤pro̤ rǎkyǎ nuôtahe to hérò, kayǎ tôprè̤prè̤ ki ihtòhtwǒprè̤ ka̤khyě pé̤ cò́ èthǐ cò́ ma, a zṳ̂́e pé̤ ná nè̤ to.’”
31 — Mas Abraão respondeu: “Se eles não escutarem Moisés nem os profetas, não crerão, mesmo que alguém ressuscite.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.