Lucas 14

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Bètôphuố bí Judaphú Mò̤́nyěduô bè akhè̌nuô, Jesǔ cuố dố Pharisěophú khuklò́ tôprè̤ ahi. Bí a kíré̤ esè akhè̌nuô, kayǎ bínuô tahe myácǒhuô lǔ.
1 Certo sábado, Jesus foi comer na casa de um líder fariseu, onde o observavam atentamente.
2 Dố Jesǔ anyěhyǎ nuô kayǎ yábuô̌tò̤htyě o tôprè̤.
2 Estava ali um homem com o corpo muito inchado.
3 Rò Jesǔ sudyǎ prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe ná Pharisěophú tahe rò a hé èthǐ, “Dố pè̤ lisǎsè̌ tè̤thyótè̤thya akǔnuô, zasǐmé̤ kayǎ bí Judaphú a Mò̤́nyěduô akhè̌ nuôma aní̤ nyǎ è̌? Ma aní̤ to è̌?”
3 Jesus perguntou aos fariseus e aos especialistas da lei: “A lei permite ou não curar no sábado?”.
4 Manárò èthǐ hésû lǔ tôcô꤮ to. Jesǔ behtya atakhu dố kayǎ yětôprè̤ alo̤ rò a zasǐmé̤ pé̤kyǎ lǔ, rò a plwǒ ka̤kyǎ lǔ.
4 Eles nada responderam, e Jesus tocou no homem enfermo, o curou e o mandou embora.
5 Htuô̌rò Jesǔ hé èthǐ, “Bí Judaphú a Mò̤́nyěduô bè akhè̌nuô, thǐ phúkhǔ tôprè̤prè̤ kimá̤torò thǐ pṳ́ tôduô̌duô̌ ki latǎ̤ dố htyěklûkǔ hénuô, thǐ ki cuốphyéhtya cò́ lǔ tôphuốphyéhtya cò́ pǎ è̌? Ma to è̌?”
5 Depois, perguntou a eles: “Qual de vocês, se seu filho ou seu boi cair num buraco, não se apressará em tirá-lo de lá, mesmo que seja sábado?”.
6 Manárò èthǐ héka̤khyěsû lǔ tôcô꤮ to.
6 Mais uma vez, não puderam responder.
7 Bí sǐpré̤ dố Pharisěophú khuklò́ yětôprè̤ è́hyǎe èthǐ dǐ yětahe hyǎnuô̌ akhè̌nuô, a hyǎnwóphyé lahyǎ akhǎlé̤ dố aryá. Jesǔ myáhtye èthǐ me̤phúnuôrò a hékhoní̤ pé̤ èthǐ ná ngó̤khákho tôtó̤.
7 Quando Jesus observou que os convidados para o jantar procuravam ocupar os lugares de honra à mesa, deu-lhes este conselho:
8 “Bí ǔ mehyǎemehyǎǒ nè̤ dố kayǎ tôprè̤prè̤ a pwè̌khǒmè̤̌ akhè̌nuô, nwó onyǎ phyé tǎ khǎlé̤ dố aryá tǎmé̤, me̤těhérò kayǎ dố a htwǒ khuklò́ dố aduklò̌ ná nè̤ nuô, taryá꤮ ma ǔ mehyǎeǒ ní̤ cyá̤ kuô̌ è.
8 “Quando você for convidado para um banquete de casamento, não ocupe o lugar de honra. E se chegar algum convidado mais importante que você?
9 Ki ǔ mehyǎ tố̤kuô̌ è hérò hibyacè ki hé nè̤, ‘Dyéonyǎo pé̤ré̤ nè̤ khǎlé̤ yěnuô ná èyě ní,’ rò bínuôkhè̌ pǎ, nè̤ bè cuốonyǎkyǎ dố khǎlé̤ larṳ̂́lố tôpho pǎ rò nè̤ ki thè́tarè̤̌kyǎ pǎ.
9 O anfitrião virá e dirá: ‘Dê o seu lugar a esta pessoa’, e você, envergonhado, terá de sentar-se no último lugar da mesa.
10 Aryálốma, ki ǔ mehyǎ nè̤ hérò cuốonyǎ dố khǎlé̤ larṳ̂́lố nuôtôpho. Nè̤ ki me̤phúnuô hérò, hibyacè ki hyǎ hé nè̤, ‘Khǒbò́thyó, htya-onyǎo dố akhu nuôtôpho,’ rò bínuôkhè̌pǎ, nè̤ ki mèthèo dố ǔ pwǒ̤tôprè̤ anyěhyǎ pǎ.
10 “Em vez disso, ocupe o lugar menos importante à mesa. Assim, quando o anfitrião o vir, dirá: ‘Amigo, temos um lugar melhor para você!’. Então você será honrado diante de todos os convidados.
11 Me̤těhérò kayǎ tôprè̤prè̤ dố a phyédu ané̤nuô, ǔ ki shyatǎ̤ è pǎ, rò kayǎ tôprè̤prè̤ dố a shyalya̤ athè́ nuô, ǔ ki dyahtyalô̌ è pǎ.”
11 Pois os que se exaltam serão humilhados, e os que se humilham serão exaltados”.
12 Htuô̌rò Jesǔ hé kuô̌ke hibyacè, “Bí nè̤ taritaryǎ mò̤́htuô sèesèǒ akhè̌ bèbè, kimá̤torò mò̤́hé sèesèǒ akhè̌nuô bèbè, nè̤ khǒbò́thyó tahe bèbè, nè̤puố̤nè̤vyá̤ tahe bèbè, nè̤klwǐnè̤lyǎ tahe bèbè, nè̤hi khǎsò̌khǎshyé dố a duzá̤htyathè̌ tahenuô bèbè, è́ tǎ èthǐ tǎmé̤. Nè̤ ki è́e èthǐ phúnuô hérò èthǐ ki è́e ka̤khyěsû ke nè̤ pǎ rò thǐ me̤lyě̤me̤kè dyé prè́ lǔ prè́.
12 Então Jesus se voltou para o anfitrião e disse: “Quando oferecer um banquete ou jantar, não convide amigos, irmãos, parentes e vizinhos ricos. Eles poderão retribuir o convite, e essa será sua única recompensa.
13 Manárò bí nè̤ me̤pwè̌ akhè̌nuô, taritaryǎ sèesèǒ rò è́ pé̤ kayǎ dố a sǒphásǒrya̤ nuôtahe, kayǎdátarṳ nuôtahe, kayǎ khǎduôdá nuôtahe ná kayǎ mèthèkhí nuôtahe ní꤮.
13 Em vez disso, convide os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos.
14 Rò nè̤ ki è́e kayǎ phúyě tahe hénuô, nè̤ ki ní̤bè tè̤sò̌ri pǎ, me̤těhérò èthǐ è́e ka̤khyěsûbè́ kuô̌ nè̤ tôcô꤮ to. Bí kayǎcò́te̤ tahe ihtòhtwǒprè̤ ka̤khyě dố tè̤thyě akhè̌ pǎnuô, Cò́marya ki dyékhyě nè̤ tè̤bwítè̤taryě pǎ.”
14 Assim, na ressurreição dos justos, você será recompensado por ter convidado aqueles que não podiam lhe retribuir”.
15 Kayǎ onyǎo kuô̌ ná Jesǔ bí lé̤e dǐrè̤́khǎshyé nuôtahe aklè̌ tôprè̤nuô, a ní̤huô̌ tè̤hébèyě rò a hé Jesǔ, “Kayǎ dố a onyǎ eǒnò́ dố Cò́marya ahtyěaké̤kǔ pǎ tahenuô, a ki ní̤bè má̤lakǒ cò́ tè̤sò̌ri pǎ cò́!”
15 Ao ouvir isso, um homem que estava à mesa com Jesus exclamou: “Feliz será aquele que participar do banquete no reino de Deus!”.
16 Rò Jesǔ hé è, “Bètôphuố, kayǎ tôprè̤ me̤pwè̌du rò a buôebuôǒ ǔ, rò a mehyǎehyǎǒ è́nyacò́ kayǎ cò́.
16 Jesus respondeu com a seguinte parábola: “Certo homem preparou um grande banquete e enviou muitos convites.
17 Bí pwè̌eǒ ashuốakhè̌ hyǎtuố̤hò́ akhè̌nuô, a nò̌cuốhéso alulé tôprè̤ ná kayǎ dố a mehyǎehyǎǒ htuô̌hò́ lǔ nuôtahe, rò a luléyě cuố hé, ‘Hyǎehyǎǒ lahyǎ mò̌ hénuô̌꤮, ǔ taritaryǎ one lò̌plǐ hò́.’
17 Quando estava tudo pronto, mandou seu servo dizer aos convidados: ‘Venham, o banquete está pronto’.
18 “Manárò tôprè̤ tôcôcô꤮ a kè̤htǒkè̤lya̤ ní̤dyé lò̌plǐ ná alè́ to. Aré̤lố tôprè̤ rò a hé alulé yěnuô, ‘Vǎ ipri̤ lyá̤ tôlé̤ rò vǎ tǒbè cuốmyá ní̤dyé è. Rò khyáthè́dǒ ré̤ vǎ ní꤮.’
18 Mas todos eles deram desculpas. Um disse: ‘Acabei de comprar um campo e preciso inspecioná-lo. Peço que me desculpe’.
19 “Aruô tôprè̤ ke rò a hé, ‘Vǎ ipri̤ pṳ́ nyǎ̤sě rò vǎ tǒbè cuố nò̌emyá ní̤dyé è khǒnyá̤. Rò khyáthè́dǒ ré̤ vǎ ní꤮.’
19 Outro disse: ‘Acabei de comprar cinco juntas de bois e quero experimentá-las. Sinto muito’.
20 “Dố aruôtôprè̤ rò a hékuô̌ke, ‘Vǎ khǒmè̤̌htuô̌thè̌ mópǎprè́ rò vǎ hyǎbè́ to.’
20 Ainda outro disse: ‘Acabei de me casar e não posso ir’.
21 “Lulé yětôprè̤ ka̤khyě khyěthyá rò a ka̤héso pé̤ abyacè ná lò̌꤮ tè̤ritè̤kyǎ yětahe. Rò hibyacè yětôprè̤ thè́plòdu rò a hé alulé, ‘Htecuố pryǎpryǎ cò́ dố klyádukǔ nuô ná dố klyáphú nuôtahe akǔ, rò è́ka̤ lahyǎ kayǎ sǒphásǒrya̤phú, kayǎdátarṳ, kayǎ mèthèkhí, ná kayǎ khǎduôdá nuôtahe ní꤮.’
21 “O servo voltou e informou a seu senhor o que tinham dito. Ele ficou furioso e ordenou: ‘Vá depressa pelas ruas e becos da cidade e convide os pobres, os aleijados, os cegos e os mancos’.
22 “Alulé ka̤tuố̤khyě rò a hé abyacè, ‘Byacè꤮ vǎ cuốme̤htuô̌ lò̌hò́ phú nè̤ hétǎ̤ nè̤ngó̤ nuôtahe hò́, manárò khǎlé̤ odǎpǎ tahe.’
22 Depois de cumprir essa ordem, o servo informou: ‘Ainda há lugar para mais gente’.
23 “Phúnuô akhu-akhyě Byacè hé alulé, ‘Cuố kuô̌ke dố dò̌phúsophú nuôtahe akǔ rò nò̌hyǎ obǎ lò̌ dố vǎ hikǔyě.
23 Então o senhor disse: ‘Vá pelas estradas do campo e junto às cercas entre as videiras e insista com todos que encontrar para que venham, de modo que minha casa fique cheia.
24 Vǎ hé thǐ, kayǎ dố vǎ mehyǎ è tahenuô, a hyǎ enò́ kuô̌ vǎ pwè̌eǒduyě tôprè̤꤮ to!’”
24 Pois nenhum dos que antes foram convidados provará do meu banquete’”.
25 Tônyě akhè̌nuô, kayǎ krwǒ cuốró̤è́ kuô̌lǎ Jesǔ rò a tarí myáka̤khyě èthǐ rò a hé,
25 Uma grande multidão seguia Jesus, que se voltou para ela e disse:
26 “Kayǎ dố a thè́zṳ̂́ htwǒ vǎ khǒpacè̤̌ tôprè̤prè̤nuô, amuố̤aphè̌ bèbè, aphúamě bèbè, apuố̤avyá̤, ná ané̤byacè ní̤dû cò́ bèbè, a ki mo̤ lốklò̌ cò́ ná a mo̤ vǎ hénuôma a htwǒhtya cyá̤ vǎ khǒpacè̤̌ to.
26 “Se alguém que me segue amar pai e mãe, esposa e filhos, irmãos e irmãs, e até mesmo a própria vida, mais que a mim, não pode ser meu discípulo.
27 Kayǎ tôprè̤prè̤ dố a krusu rò a zá ní̤dyédû toto, vǎkhyě rò a krwǒ toto tôprè̤nuô, a htwǒhtya cyá̤ vǎ khǒpacè̤̌ to.
27 E, se não tomar sua cruz e me seguir, não pode ser meu discípulo.
28 “Hékuốré̤, dố thǐklè̌ tôprè̤prè̤ nuô, a ki tane̤-onehò́ ná a ki byáhtya hihtyalô̌ tômě kihérò, a ki lò̌ bá꤮ tě pǎ nuô a bè onyǎ dyámyá ré̤. Tuố̤dố a me̤htuô̌me̤plû́ lò̌ hi yětômě nuôma, arû̌ ki pò pǎ è̌ ma a pòto è̌ nuô a bè thè́gně ré̤.
28 “Quem começa a construir uma torre sem antes calcular o custo e ver se possui dinheiro suficiente para terminá-la?
29 A ki me̤ré̤ phúnuôto, rò a ki byáhtyaré̤ ahi khǎduô, rò a ki me̤htya htuô̌plû́bè́ ahi yěnuô to hénuô, lò̌꤮ kayǎ dố a myáhtye è me̤tarè́htya okyǎ ahi yětahenuô, a ki nyě̤kruô̌ lò̌ lǔ pǎ.
29 Pois, se completar apenas os alicerces e ficar sem dinheiro, todos rirão dele,
30 Èthǐ ki hé lahyǎ, ‘Kayǎ yětôprè̤ isò́htya ní̤dyé ahi rò a me̤plû́me̤htuô̌bè́ ní̤dyé to vǎ.’
30 dizendo: ‘Esse aí começou a construir, mas não conseguiu terminar!’.
31 “Kimá̤torò, hékuốré̤, khwí tôprè̤ ki htecuố ní̤dyé ná aklyěphú aprè̤ tôthò́, rò a kíré̤ cuốsásû ná khwí dố aruôtôprè̤ dố a o ní̤dyé ná aklyěphú aprè̤ nyě̤thò́ tôprè̤ yěnuô, a ki sásû ná khwí yětôprè̤ nuôma, a pé̤ dè pǎ è̌, ma a pé̤ dè to è̌ nuô, a bè onyǎo tane̤ myá kuốré̤.
31 “Ou que rei iria à guerra sem antes avaliar se seu exército de dez mil poderia derrotar os vinte mil que vêm contra ele?
32 Ki aryá pé̤ dè to kihérò, bí a oye̤ pǎ ná lǔ akhè̌nuô, a bè nò̌cuố ré̤ akayǎ tahe dố a ki cuố hépě̤hédwǒ ré̤.
32 E, se concluir que não, o rei enviará uma delegação para negociar um acordo de paz enquanto o inimigo está longe.
33 Phúnuô akhu-akhyě, lò̌꤮ tè̤ dố a o ná thǐ lò̌꤮ plǐ tahenuô, thǐ ki dyakyǎ to kihérò, thǐ htwǒhtya cyá̤ vǎ khǒpacè̤̌ tôprè̤꤮ to.
33 Da mesma forma, ninguém pode se tornar meu discípulo sem abrir mão de tudo que possui.
34 “Ithè nuôma aryá prè́ tadû́rò ithè a tè̤sû̌hè̌ yěnuô a ki lamé̤kyǎ hérò, ǔ cuố me̤sû̌hè̌ ka̤khyě cyá̤ pǎ è phútě?
34 “O sal é bom para temperar, mas, se perder o sabor, como torná-lo salgado outra vez?
35 Ithè dố asû̌hè̌ pǎtonuô, dố hekhu agně bèbè, dố thòmò̤́ lé̤ní̤hè̌ní̤re agně bèbè, abwítaryě o pǎ tôcô꤮ to. Rò ǔ vǐkyǎ kyǎ prè́ è prè́.”
35 O sal sem sabor não serve nem para o solo nem para adubo; é jogado fora. Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.