Lucas 14

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Bètôphuố bí Judaphú Mò̤́nyěduô bè akhè̌nuô, Jesǔ cuố dố Pharisěophú khuklò́ tôprè̤ ahi. Bí a kíré̤ esè akhè̌nuô, kayǎ bínuô tahe myácǒhuô lǔ.
1 Num sábado, Jesus entrou na casa de certo líder fariseu para tomar uma refeição. E as pessoas que estavam ali olhavam para Jesus com muita atenção.
2 Dố Jesǔ anyěhyǎ nuô kayǎ yábuô̌tò̤htyě o tôprè̤.
2 Um homem, com as pernas e os braços inchados, chegou perto dele.
3 Rò Jesǔ sudyǎ prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe ná Pharisěophú tahe rò a hé èthǐ, “Dố pè̤ lisǎsè̌ tè̤thyótè̤thya akǔnuô, zasǐmé̤ kayǎ bí Judaphú a Mò̤́nyěduô akhè̌ nuôma aní̤ nyǎ è̌? Ma aní̤ to è̌?”
3 E Jesus perguntou aos mestres da Lei e aos fariseus:
4 Manárò èthǐ hésû lǔ tôcô꤮ to. Jesǔ behtya atakhu dố kayǎ yětôprè̤ alo̤ rò a zasǐmé̤ pé̤kyǎ lǔ, rò a plwǒ ka̤kyǎ lǔ.
4 Mas eles não responderam nada. Então Jesus pegou o homem, curou-o e o mandou embora.
5 Htuô̌rò Jesǔ hé èthǐ, “Bí Judaphú a Mò̤́nyěduô bè akhè̌nuô, thǐ phúkhǔ tôprè̤prè̤ kimá̤torò thǐ pṳ́ tôduô̌duô̌ ki latǎ̤ dố htyěklûkǔ hénuô, thǐ ki cuốphyéhtya cò́ lǔ tôphuốphyéhtya cò́ pǎ è̌? Ma to è̌?”
5 Aí disse:
6 Manárò èthǐ héka̤khyěsû lǔ tôcô꤮ to.
6 E eles não puderam responder.
7 Bí sǐpré̤ dố Pharisěophú khuklò́ yětôprè̤ è́hyǎe èthǐ dǐ yětahe hyǎnuô̌ akhè̌nuô, a hyǎnwóphyé lahyǎ akhǎlé̤ dố aryá. Jesǔ myáhtye èthǐ me̤phúnuôrò a hékhoní̤ pé̤ èthǐ ná ngó̤khákho tôtó̤.
7 Certa vez Jesus estava reparando como os convidados escolhiam os melhores lugares à mesa. Então fez esta comparação:
8 “Bí ǔ mehyǎemehyǎǒ nè̤ dố kayǎ tôprè̤prè̤ a pwè̌khǒmè̤̌ akhè̌nuô, nwó onyǎ phyé tǎ khǎlé̤ dố aryá tǎmé̤, me̤těhérò kayǎ dố a htwǒ khuklò́ dố aduklò̌ ná nè̤ nuô, taryá꤮ ma ǔ mehyǎeǒ ní̤ cyá̤ kuô̌ è.
8 — Quando alguém convidá-lo para uma festa de casamento, não sente no melhor lugar. Porque pode ser que alguém mais importante tenha sido convidado.
9 Ki ǔ mehyǎ tố̤kuô̌ è hérò hibyacè ki hé nè̤, ‘Dyéonyǎo pé̤ré̤ nè̤ khǎlé̤ yěnuô ná èyě ní,’ rò bínuôkhè̌ pǎ, nè̤ bè cuốonyǎkyǎ dố khǎlé̤ larṳ̂́lố tôpho pǎ rò nè̤ ki thè́tarè̤̌kyǎ pǎ.
9 Então quem convidou você e o outro poderá dizer a você: “Dê esse lugar para este aqui.” Aí você ficará envergonhado e terá de sentar-se no último lugar.
10 Aryálốma, ki ǔ mehyǎ nè̤ hérò cuốonyǎ dố khǎlé̤ larṳ̂́lố nuôtôpho. Nè̤ ki me̤phúnuô hérò, hibyacè ki hyǎ hé nè̤, ‘Khǒbò́thyó, htya-onyǎo dố akhu nuôtôpho,’ rò bínuôkhè̌pǎ, nè̤ ki mèthèo dố ǔ pwǒ̤tôprè̤ anyěhyǎ pǎ.
10 Pelo contrário, quando você for convidado, sente-se no último lugar. Assim quem o convidou vai dizer a você: “Meu amigo, venha sentar-se aqui num lugar melhor.” E isso será uma grande honra para você diante de todos os convidados.
11 Me̤těhérò kayǎ tôprè̤prè̤ dố a phyédu ané̤nuô, ǔ ki shyatǎ̤ è pǎ, rò kayǎ tôprè̤prè̤ dố a shyalya̤ athè́ nuô, ǔ ki dyahtyalô̌ è pǎ.”
11 Porque quem se engrandece será humilhado, mas quem se humilha será engrandecido.
12 Htuô̌rò Jesǔ hé kuô̌ke hibyacè, “Bí nè̤ taritaryǎ mò̤́htuô sèesèǒ akhè̌ bèbè, kimá̤torò mò̤́hé sèesèǒ akhè̌nuô bèbè, nè̤ khǒbò́thyó tahe bèbè, nè̤puố̤nè̤vyá̤ tahe bèbè, nè̤klwǐnè̤lyǎ tahe bèbè, nè̤hi khǎsò̌khǎshyé dố a duzá̤htyathè̌ tahenuô bèbè, è́ tǎ èthǐ tǎmé̤. Nè̤ ki è́e èthǐ phúnuô hérò èthǐ ki è́e ka̤khyěsû ke nè̤ pǎ rò thǐ me̤lyě̤me̤kè dyé prè́ lǔ prè́.
12 Depois Jesus disse ao homem que o havia convidado:
13 Manárò bí nè̤ me̤pwè̌ akhè̌nuô, taritaryǎ sèesèǒ rò è́ pé̤ kayǎ dố a sǒphásǒrya̤ nuôtahe, kayǎdátarṳ nuôtahe, kayǎ khǎduôdá nuôtahe ná kayǎ mèthèkhí nuôtahe ní꤮.
13 Mas, quando você der uma festa, convide os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos
14 Rò nè̤ ki è́e kayǎ phúyě tahe hénuô, nè̤ ki ní̤bè tè̤sò̌ri pǎ, me̤těhérò èthǐ è́e ka̤khyěsûbè́ kuô̌ nè̤ tôcô꤮ to. Bí kayǎcò́te̤ tahe ihtòhtwǒprè̤ ka̤khyě dố tè̤thyě akhè̌ pǎnuô, Cò́marya ki dyékhyě nè̤ tè̤bwítè̤taryě pǎ.”
14 e você será abençoado. Pois eles não poderão pagar o que você fez, mas Deus lhe pagará no dia em que as pessoas que fazem o bem ressuscitarem.
15 Kayǎ onyǎo kuô̌ ná Jesǔ bí lé̤e dǐrè̤́khǎshyé nuôtahe aklè̌ tôprè̤nuô, a ní̤huô̌ tè̤hébèyě rò a hé Jesǔ, “Kayǎ dố a onyǎ eǒnò́ dố Cò́marya ahtyěaké̤kǔ pǎ tahenuô, a ki ní̤bè má̤lakǒ cò́ tè̤sò̌ri pǎ cò́!”
15 Um dos que estavam à mesa ouviu isso e disse para Jesus: — Felizes os que irão sentar-se à mesa no
16 Rò Jesǔ hé è, “Bètôphuố, kayǎ tôprè̤ me̤pwè̌du rò a buôebuôǒ ǔ, rò a mehyǎehyǎǒ è́nyacò́ kayǎ cò́.
16 Então Jesus lhe disse:
17 Bí pwè̌eǒ ashuốakhè̌ hyǎtuố̤hò́ akhè̌nuô, a nò̌cuốhéso alulé tôprè̤ ná kayǎ dố a mehyǎehyǎǒ htuô̌hò́ lǔ nuôtahe, rò a luléyě cuố hé, ‘Hyǎehyǎǒ lahyǎ mò̌ hénuô̌꤮, ǔ taritaryǎ one lò̌plǐ hò́.’
17 Quando chegou a hora, mandou o seu empregado dizer aos convidados: “Venham, que tudo já está pronto!”
18 “Manárò tôprè̤ tôcôcô꤮ a kè̤htǒkè̤lya̤ ní̤dyé lò̌plǐ ná alè́ to. Aré̤lố tôprè̤ rò a hé alulé yěnuô, ‘Vǎ ipri̤ lyá̤ tôlé̤ rò vǎ tǒbè cuốmyá ní̤dyé è. Rò khyáthè́dǒ ré̤ vǎ ní꤮.’
18 — Mas eles, um por um, começaram a dar desculpas. O primeiro disse ao empregado: “Comprei um sítio e tenho de dar uma olhada nele. Peço que me desculpe.”
19 “Aruô tôprè̤ ke rò a hé, ‘Vǎ ipri̤ pṳ́ nyǎ̤sě rò vǎ tǒbè cuố nò̌emyá ní̤dyé è khǒnyá̤. Rò khyáthè́dǒ ré̤ vǎ ní꤮.’
19 — Outro disse: “Comprei cinco juntas de bois e preciso ver se trabalham bem. Peço que me desculpe.”
20 “Dố aruôtôprè̤ rò a hékuô̌ke, ‘Vǎ khǒmè̤̌htuô̌thè̌ mópǎprè́ rò vǎ hyǎbè́ to.’
20 — E outro disse: “Acabei de casar e por isso não posso ir.”
21 “Lulé yětôprè̤ ka̤khyě khyěthyá rò a ka̤héso pé̤ abyacè ná lò̌꤮ tè̤ritè̤kyǎ yětahe. Rò hibyacè yětôprè̤ thè́plòdu rò a hé alulé, ‘Htecuố pryǎpryǎ cò́ dố klyádukǔ nuô ná dố klyáphú nuôtahe akǔ, rò è́ka̤ lahyǎ kayǎ sǒphásǒrya̤phú, kayǎdátarṳ, kayǎ mèthèkhí, ná kayǎ khǎduôdá nuôtahe ní꤮.’
21 — O empregado voltou e contou tudo ao patrão. Ele ficou com muita raiva e disse: “Vá depressa pelas ruas e pelos becos da cidade e traga os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.”
22 “Alulé ka̤tuố̤khyě rò a hé abyacè, ‘Byacè꤮ vǎ cuốme̤htuô̌ lò̌hò́ phú nè̤ hétǎ̤ nè̤ngó̤ nuôtahe hò́, manárò khǎlé̤ odǎpǎ tahe.’
22 — Mais tarde o empregado disse: “Patrão, já fiz o que o senhor mandou, mas ainda está sobrando lugar.”
23 “Phúnuô akhu-akhyě Byacè hé alulé, ‘Cuố kuô̌ke dố dò̌phúsophú nuôtahe akǔ rò nò̌hyǎ obǎ lò̌ dố vǎ hikǔyě.
23 — Aí o patrão respondeu: “Então vá pelas estradas e pelos caminhos e obrigue os que você encontrar ali a virem, a fim de que a minha casa fique cheia.
24 Vǎ hé thǐ, kayǎ dố vǎ mehyǎ è tahenuô, a hyǎ enò́ kuô̌ vǎ pwè̌eǒduyě tôprè̤꤮ to!’”
24 Pois eu afirmo a vocês que nenhum dos que foram convidados provará o meu jantar!”
25 Tônyě akhè̌nuô, kayǎ krwǒ cuốró̤è́ kuô̌lǎ Jesǔ rò a tarí myáka̤khyě èthǐ rò a hé,
25 Certa vez uma grande multidão estava acompanhando Jesus. Ele virou-se para eles e disse:
26 “Kayǎ dố a thè́zṳ̂́ htwǒ vǎ khǒpacè̤̌ tôprè̤prè̤nuô, amuố̤aphè̌ bèbè, aphúamě bèbè, apuố̤avyá̤, ná ané̤byacè ní̤dû cò́ bèbè, a ki mo̤ lốklò̌ cò́ ná a mo̤ vǎ hénuôma a htwǒhtya cyá̤ vǎ khǒpacè̤̌ to.
26 — Quem quiser me acompanhar não pode ser meu seguidor se não me amar mais do que ama o seu pai, a sua mãe, a sua esposa, os seus filhos, os seus irmãos, as suas irmãs e até a si mesmo.
27 Kayǎ tôprè̤prè̤ dố a krusu rò a zá ní̤dyédû toto, vǎkhyě rò a krwǒ toto tôprè̤nuô, a htwǒhtya cyá̤ vǎ khǒpacè̤̌ to.
27 Não pode ser meu seguidor quem não estiver pronto para morrer como eu vou morrer e me acompanhar.
28 “Hékuốré̤, dố thǐklè̌ tôprè̤prè̤ nuô, a ki tane̤-onehò́ ná a ki byáhtya hihtyalô̌ tômě kihérò, a ki lò̌ bá꤮ tě pǎ nuô a bè onyǎ dyámyá ré̤. Tuố̤dố a me̤htuô̌me̤plû́ lò̌ hi yětômě nuôma, arû̌ ki pò pǎ è̌ ma a pòto è̌ nuô a bè thè́gně ré̤.
28 Se um de vocês quer construir uma torre , primeiro senta e calcula quanto vai custar, para ver se o dinheiro dá.
29 A ki me̤ré̤ phúnuôto, rò a ki byáhtyaré̤ ahi khǎduô, rò a ki me̤htya htuô̌plû́bè́ ahi yěnuô to hénuô, lò̌꤮ kayǎ dố a myáhtye è me̤tarè́htya okyǎ ahi yětahenuô, a ki nyě̤kruô̌ lò̌ lǔ pǎ.
29 Se não fizer isso, ele consegue colocar os alicerces, mas não pode terminar a construção. Aí todos os que virem o que aconteceu vão caçoar dele, dizendo:
30 Èthǐ ki hé lahyǎ, ‘Kayǎ yětôprè̤ isò́htya ní̤dyé ahi rò a me̤plû́me̤htuô̌bè́ ní̤dyé to vǎ.’
30 “Este homem começou a construir, mas não pôde terminar!”
31 “Kimá̤torò, hékuốré̤, khwí tôprè̤ ki htecuố ní̤dyé ná aklyěphú aprè̤ tôthò́, rò a kíré̤ cuốsásû ná khwí dố aruôtôprè̤ dố a o ní̤dyé ná aklyěphú aprè̤ nyě̤thò́ tôprè̤ yěnuô, a ki sásû ná khwí yětôprè̤ nuôma, a pé̤ dè pǎ è̌, ma a pé̤ dè to è̌ nuô, a bè onyǎo tane̤ myá kuốré̤.
31 — Se um rei que tem dez mil soldados vai partir para combater outro que vem contra ele com vinte mil, ele senta primeiro e vê se está bastante forte para enfrentar o outro.
32 Ki aryá pé̤ dè to kihérò, bí a oye̤ pǎ ná lǔ akhè̌nuô, a bè nò̌cuố ré̤ akayǎ tahe dố a ki cuố hépě̤hédwǒ ré̤.
32 Se não fizer isso, acabará precisando mandar mensageiros ao outro rei, enquanto este ainda estiver longe, para combinar condições de paz. Jesus terminou, dizendo:
33 Phúnuô akhu-akhyě, lò̌꤮ tè̤ dố a o ná thǐ lò̌꤮ plǐ tahenuô, thǐ ki dyakyǎ to kihérò, thǐ htwǒhtya cyá̤ vǎ khǒpacè̤̌ tôprè̤꤮ to.
33 — Assim nenhum de vocês pode ser meu discípulo se não deixar tudo o que tem.
34 “Ithè nuôma aryá prè́ tadû́rò ithè a tè̤sû̌hè̌ yěnuô a ki lamé̤kyǎ hérò, ǔ cuố me̤sû̌hè̌ ka̤khyě cyá̤ pǎ è phútě?
34 — O sal é uma coisa útil; mas, se perde o gosto, deixa de ser sal.
35 Ithè dố asû̌hè̌ pǎtonuô, dố hekhu agně bèbè, dố thòmò̤́ lé̤ní̤hè̌ní̤re agně bèbè, abwítaryě o pǎ tôcô꤮ to. Rò ǔ vǐkyǎ kyǎ prè́ è prè́.”
35 É jogado fora, pois não serve mais nem para a terra nem para o monte de esterco. Se vocês têm ouvidos para ouvirem, então ouçam.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.