Lucas 10
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 Htuô̌rò Byacè Jesǔ nwóhtya ró̤è́ pó̤ hò́ a khǒpacè̤̌ dố aruô thuô̌thyótôshyě ná thè́nyě̤ rò a nò̌cuố èthǐ tôpho ná thè́nyě̤. Rò a nò̌ cuố ré̤ lò̌ èthǐ dố dò̌ pwǒ̤tôdò̌ akǔ, vǐ̤ pwǒ̤tôvǐ̤ akǔ ná khǎlé̤ pwǒ̤꤮ tôpho bí khǎlé̤ dố Byacè kíré̤ cuố yěnuô tahe.
1 Depois disso o Senhor escolheu mais setenta e dois dos seus seguidores e os enviou de dois em dois a fim de que fossem adiante dele para cada cidade e lugar aonde ele tinha de ir.
2 A hé pé̤ èthǐ, “Lé̤kè́buố akhǎlé̤ oè́lǎ, manárò prè̤kè́buố opatí꤮ nyacò́. Rò kwǐ lahyǎ lyá̤byacè ná a ki nò̌hyǎ prè̤kè́buố tahe dố alyá̤khu yěnuô ní꤮.
2 Antes de os enviar, ele disse:
3 Cuốmò̌! Vǎ plwǒcuố hò́ thǐ phú ǔ plwǒcuố thímí tahe dố htwimi̤ tahe aklè̌nuô hò́.
3 Vão! Eu estou mandando vocês como ovelhas para o meio de lobos.
4 Rû̌pyě̤ bèbè, pyě̤hó bèbè, khuphá bèbè, phyécuốní̤ tǎ tôcô꤮ tǎmé̤ ní꤮. Bí thǐ cuố dố klyálo̤ akhè̌nuô, cuố okuố hémo̤héryá tǎ ǔ tôprè̤꤮ tǎmé̤ ní꤮.
4 Não levem bolsa, nem sacola, nem sandálias. E não parem no caminho para cumprimentar ninguém.
5 “Bí thǐ cuốnuô̌ dố hi tôměmě akǔ khè̌nuô, héré̤lố, ‘Tè̤thè́plò kacṳ́kabè́ ki o dû dố hiyě tômě akǔ ní꤮!’ Hé lahyǎ phúnuô ní꤮.
5 Quando entrarem numa casa, façam primeiro esta saudação: “Que a paz esteja nesta casa!”
6 Kayǎ dố a mo̤ tè̤pě̤tè̤dwǒ ki o bínuô tôprè̤ hénuôma, a ki ní̤bè dû nè̤ tè̤hémo̤héryá a tè̤pě̤tè̤dwǒ yěnuô pǎ. Kayǎ dố a mo̤ tè̤pě̤tè̤dwǒ ki oto hénuô, nè̤ tè̤hémo̤héryá tè̤pě̤tè̤dwǒ yěnuô a ki ka̤khyětǒ khyěthyá dû dố nè̤ o pǎ.
6 Se um homem de paz morar ali, deixem a saudação com ele; mas, se o homem não for de paz, retirem a saudação.
7 O bí hinuô tômě akǔ rò hibyacè dyéedyéǒ thǐ ǐtětě꤮ bèbè, tarú e lahyǎ, me̤těhérò prè̤me̤tè̤phú tôprè̤nuô, a tǒkò ní̤bè nyǎ akhwóakè. Cuốlěomyě ǔhi tômě htuô̌ tômě tǎmé̤ ní꤮.
7 Fiquem na mesma casa e comam e bebam o que lhes oferecerem, pois o trabalhador merece o seu salário. Não fiquem mudando de uma casa para outra.
8 “Thǐ cuốnuô̌ dố vǐ̤ tôvǐ̤vǐ̤ akǔ bíkhè̌tě꤮ bèbè nuô, ǔ ki è́mo̤sû thǐ kihérò, ǔ dyée thǐ ǐtětě꤮ bèbè nuô, tarú e lahyǎ.
8 — Quando entrarem numa cidade e forem bem-recebidos, comam a comida que derem a vocês.
9 Zasǐmé̤ pé̤ kayǎ dố aswíasè̌ bí vǐ̤nuô tôvǐ̤ akǔ nuô. Rò héso pé̤ kayǎ o bínuô tahe, ‘Cò́marya kíré̤ pốhtyěpốké̤ amò̤́nyěmò̤́thè̌ nuô a hyǎtuố̤phû hò́ ná thǐ hò́.’
9 Curem os doentes daquela cidade e digam ao povo dali: “O
10 Manárò bí thǐ cuốnuô̌ dố vǐ̤ tôvǐ̤vǐ̤ akǔ khè̌nuô, ǔ ki è́mo̤sû thǐ to kihérò, cuố dố klyádukǔnuô, rò cuố hé,
10 Porém, quando entrarem numa cidade e não forem bem-recebidos, vão pelas ruas, dizendo:
11 ‘Thǐ vǐ̤kǔ hemû dố a byáma pè̤ khanyělè̤̌ yětahenuô, pè̤ thuô̌tǎ̤kyǎ pé̤hò́ thǐ hò́. Pè̤ thè́zṳ̂́ nò̌thè́gně thǐ ná pè̤ dyakyǎhò́ thǐ hò́. Manárò tǒ̤ma lahyǎ ná Cò́marya kíré̤ pốhtyěpốké̤ amò̤́nyěmò̤́thè̌ nuô a hyǎtuố̤phû hò́.’
11 “Até a poeira desta cidade que grudou nos nossos pés nós sacudimos contra vocês! Mas lembrem disto: o Reino de Deus chegou até vocês.”
12 Vǎ hé thǐ, shyé꤮ Cò́marya cirya prè̤lukayǎ pǎ akhè̌nuô, è ki thè́zò̤ní̤ lốklò̌ pǎ cò́ vǐ̤ Sodom yěnuô ná a thè́zò̤ní̤ vǐ̤yě tôvǐ̤nuô pǎ.
12 E Jesus disse mais isto:
13 “Vǐ̤ Chorazinphú thǐ꤮, tè̤cirya ki hyǎbè má̤lakǒ cò́ thǐ pǎ. Thǐ vǐ̤ Bethsaidaphú tahe bèbè, tè̤cirya ki hyǎbè kuô̌ cò́ thǐ pǎpǎ. Tè̤pro̤tè̤prya̤ dố vǎ dyéluô̌ pé̤ hò́ thǐ tahenuô, vǎ ki dyéluô̌ tǒbye dố vǐ̤ Tyre ná vǐ̤ Sido hénuôma, htyěphúké̤phú bínuô tahe klyá onyǎo dố kò́phèmûkhu rò èthǐ klyá kû̌thyáhtya hyeca̤taprú dố a dyéluô̌ ná èthǐ za̤ ní̤dû khyě ané̤ hò́, èthǐ ki me̤ lahyǎ phúyě nyě̤lǎhò́.
13 Jesus continuou:
14 Shyé꤮ tè̤cirya amò̤́nyě hyǎtuố̤ pǎ rò, vǐ̤ Tyrephú ná vǐ̤ Sidophú yětahenuô, Cò́marya ki thè́zò̤ní̤klò̌ ná thǐ pǎ.
14 No Dia do Juízo, Deus terá mais pena de Tiro e de Sidom do que de vocês, Corazim e Betsaida!
15 Vǐ̤ Capernaumphú thǐ꤮, thǐ tane̤ dyé cò́ lahyǎ thǐné̤ ná Cò́marya dyahtyalô̌ tuố̤ cò́ thǐ dố mò́khu è̌? A dyahtyalô̌ tuố̤ ná thǐ to. A ki vǐtǎ̤kyǎ thǐ dố Mò́rapò̤tya̤ kǔ pǎ!”
15 E você, cidade de Cafarnaum, acha que vai subir até o céu? Pois será jogada no
16 Jesǔ hé a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ yětahe, “Kayǎ dố a ní̤dǎ thǐngó̤ tahe nuôma má̤hò́ a ní̤dǎ hò́ vǎngó̤ hò́. Kayǎ dố a htésûkyǎ thǐ tahe nuôma a htésûkyǎhò́ vǎ hò́. Rò kayǎ dố a htésûkyǎ vǎ tahe nuôma a htésûkyǎhò́ kayǎ dố a nò̌hyǎlya̤ vǎ yěnuô tôprè̤ hò́.”
16 Então disse aos discípulos:
17 Kayǎ thuô̌thyótôshyě ná thè́nyě̤ ka̤khyětuố̤ lahyǎ ná tè̤thè́luố̤phòphû̌. Rò èthǐ hé Byacè, “Byacè, bí pè̤ pó̤ ná nè̤mwi̤ akhè̌nuô, khǐnékhǐnò̌ rò a cṳ̌e cò́ pè̤ngó̤ cò́.”
17 Os setenta e dois voltaram muito alegres e disseram a Jesus: — Até os demônios nos obedeciam quando, pelo poder do nome do senhor, nós mandávamos que saíssem das pessoas!
18 Jesǔ hésû èthǐ, “Vǎ myáhtye Cò́marya me̤pé̤ khǐnéricyá̤ khuklò́ rò a o dố mò́khu latǎ̤ thyá cò́ ná shyeli̤bò́ nuô cò́.
18 Jesus respondeu:
19 Ní̤dǎ lahyǎ! Thyáphú thǐ ki khè̌zí̤cuố dố rṳ́tahe ná dǎmè̤tahe akhu pǎ, rò thǐ ki me̤pé̤kyǎ khǐnéricyá̤ khuklò́ dố a thè́hte thǐ yětôduô̌ a tè̤pro̤tè̤prya̤ tahe lò̌꤮ plǐ agně pǎnuô rò, vǎ dyéhò́ thǐ tè̤pro̤tè̤prya̤ hò́. Rò tè̤ dố a ki me̤bème̤sè̌ thǐ nuô a opǎ tôcô꤮ to.
19 Escutem! Eu dei a vocês poder para pisar cobras e escorpiões e para, sem sofrer nenhum mal, vencer a força do inimigo.
20 Manárò, khǐnékhǐnò̌ tahe cṳ̌e thǐngó̤ khukhyěrò thè́krṳ̂̌ lahyǎ tǎmé̤ ní꤮. Thè́krṳ̂̌ lahyǎ dố ǔ rǎmá o hò́ thǐmwi̤ dố mò́khu yěnuô.”
20 Porém não fiquem alegres porque os espíritos maus lhes obedecem, mas sim porque o nome de cada um de vocês está escrito no céu.
21 Bínuôkhè̌, dố Thè́ Sǎsè̌ Byacè akhu-akhyěrò Jesǔ lốbǎ ná tè̤thè́krṳ̂̌thè́lò̌ rò a hé, “Kố꤮ mò́khu Byacè, hekhu Byacè, vǎ Phè̌ Cò́marya꤮, vǎ hébwíhétaryě nè̤, tè̤ dố nè̤ dya dò́uốdò́bí pé̤ prè̤thíphè́phú tahe ná prè̤pṳ̌thè́gnětè̤phú tahenuô, nè̤ dyéluô̌htya pé̤hò́ ná kayǎ dố a tane̤patí ní̤dyé ané̤ thyáná pacè̤̌phú nuôtahehò́ akhu-akhyě, vǎ hébwíhétaryěhtya nè̤. Kố꤮ phè̌꤮, nè̤ thè́plòo thè́plòtǒ má̤nyǎhò́ ná a kibè htwǒhtyanyǎ phúyěhò́ akhu-akhyě, vǎ hébwíhétaryě nyacò́ nè̤.
21 Naquele momento, pelo poder do Espírito Santo, Jesus ficou muito alegre e disse:
22 “Vǎphè̌ dyétǎ̤lò̌ hò́ vǎ tè̤pwǒ̤꤮ tôcô hò́. Phúkhǔ ma ǔpěnuô ǔ thè́gně tôprè̤꤮ to. Thè́gně tû́prè́ phè̌tôprè̤ prè́. Rò phè̌ ma ǔpěnuô ǔ thè́gně tôprè̤꤮ to, thè́gně tû́prè́ phúkhǔ ná kayǎ dố phúkhǔ nwóhtya lǔ dố a ki dyéluô̌ pé̤ lǔ pǎ nuôtahe prè́.”
22 — O meu Pai me deu todas as coisas. Ninguém sabe quem é o Filho, a não ser o Pai; e ninguém sabe quem é o Pai, a não ser o Filho e também aqueles a quem o Filho quiser mostrar quem o Pai é.
23 Htuô̌rò Jesǔ tarí ka̤khyě dố a khǒpacè̤̌ tahe a o rò a hésohuô pé̤ èthǐ, “Lò̌꤮ kayǎ dố a myáhtye hò́ tè̤dố thǐ myáhtye hò́ yětahe tahenuô, èthǐ ní̤bèhò́ tè̤sò̌risò̌bǔ hò́.
23 Então Jesus virou-se para os discípulos e disse só para eles:
24 Vǎ hé pé̤ thǐ, prè̤pro̤ è́prè̤ ná khwí è́prè̤ dố a ohtwǒprè̤ dố꤮ nyénu tahenuô, èthǐ thè́zṳ̂́ myáhtyekuô̌ lahyǎ tè̤ dố thǐ myáhtye yěnuôtahe tadû́rò èthǐ myáhtyenò́ kuô̌ǔ to. Htuô̌to èthǐ thè́zṳ̂́ ní̤huô̌kuô̌ lahyǎ tè̤ dố thǐ ní̤huô̌ nuôtahe tadû́rò èthǐ ní̤huô̌nò́ kuô̌ǔ to.”
24 Eu afirmo a vocês que muitos
25 Prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tôprè̤ kahtò rò a thè́zṳ̂́ ce̤myáme̤myá Jesǔ a tè̤cyá̤tè̤dè tahe rò a sudyǎ Jesǔ, “Thárá꤮, thyáphú vǎ ki ní̤bè thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ nuô, vǎ tǒbè me̤ phútě?”
25 Um mestre da Lei se levantou e, querendo encontrar alguma prova contra Jesus, perguntou: — Mestre, o que devo fazer para conseguir a vida eterna?
26 Jesǔ hésû è, “Lisǎsè̌ a tè̤thyótè̤thya hé phútě? Nè̤ hốbènò́ rò nè̤ thè́gně phútě?”
26 Jesus respondeu:
27 Rò a hésû, “‘Thǐ bè mo̤ lò̌thulò̌thè́ thǐ Byacè Cò́marya ná thǐ thè́plò sǐmělò̌, mo̤ lò̌thulò̌thè́ è ná thǐ tè̤ohtwǒprè̤ lò̌꤮ plǐ, mo̤ lò̌thulò̌thè́ è ná thǐhè̌thǐre, mo̤ lò̌thulò̌thè́ è ná thǐ tè̤tane̤ lò̌꤮ plǐ. Thǐ bè mo̤ ní̤dyé thǐhi khǎsò̌khǎshyé tahe phú thǐ mo̤lya̤ ní̤dyé thǐné̤ nuô.’”
27 O homem respondeu: — “Ame o Senhor, seu Deus, com todo o coração, com toda a alma, com todas as forças e com toda a mente. E ame o seu próximo como você ama a você mesmo.”
28 Jesǔ hésû è, “Nè̤ tè̤hésû vǎ nuôma atǒ hò́. Ohtwǒprè̤ krwǒ thyáná nè̤ hénuô, rò nè̤ ki ní̤bè dû thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ pǎ.”
28 — A sua resposta está certa! — disse Jesus. — Faça isso e você viverá.
29 Manárò a thè́zṳ̂́ dyéluô̌ ané̤ phú kayǎ cò́ tôprè̤nuô akhu-akhyě a sudyǎ Jesǔ, “Kayǎ o dố vǎhi khǎsò̌khǎshyé tahe rò ma ǔpěpě?”
29 Porém o mestre da Lei, querendo se desculpar, perguntou: — Mas quem é o meu próximo?
30 Jesǔ hésû lǔ, “Bètôphuố, kayǎ o tôprè̤, a o dố vǐ̤ Jerusalem rò a cuố dố vǐ̤ Jeriko. Rò bí a cuố akhè̌nuô, a cuố tǎ̤sû ná prè̤pṳ̂́phe zè́plè́e ǔ tahe, rò èthǐ plwókyǎ lò̌ lǔ hyeca̤, mṳ̂̌pò̤ lò̌ lǔ rò a phûthyě talí cò́ rò a dya-okyǎ prè́ lǔ phúnuô prè́.
30 Jesus respondeu assim:
31 Bínuôakhè̌, prè̤lǔtyǎ tôprè̤ cuốrwóklyá nuôtôbǒ rò a myáhtye lǔ tadû́rò a cuốvò̤kyǎ prè́ lǔ prè́.
31 Acontece que um sacerdote estava descendo por aquele mesmo caminho. Quando viu o homem, tratou de passar pelo outro lado da estrada.
32 Nyě̤tyato rò Leviphú tôprè̤ hyǎtuố̤kuô̌ bínuô hò́ rò a myáhtye lǔ tadû́rò a cuốvò̤kyǎ kuô̌ prè́prè́.
32 Também um
33 Manárò Samariaphú tôprè̤ htecuốklyá rò bí a hyǎtuố̤ bí kayǎ bèpyá̤bèsè̌ yětôprè̤ a o akhè̌nuô, a myáhtye lǔ rò a thè́zò̤ní̤ lǔ.
33 Mas um
34 A cuố dố lǔo rò a plò̤́ pé̤ lǔné̤htyǎ yětahenuô ná tè̤khuhtyě, rò a bobí pé̤ lǔ. A me̤htuô̌ phúnuôrò a dyahtyaní̤ lǔ dố a tathílo̤, rò a cuố thǔ lǔ dố sǐpré̤lé̤o hitômě akǔ rò a myákhwèní̤ lǔ bínuô.
34 Então chegou perto dele, limpou os seus ferimentos com azeite e vinho e em seguida os enfaixou. Depois disso, o samaritano colocou-o no seu próprio animal e o levou para uma pensão, onde cuidou dele.
35 Dốkhyě tônyěnuô, a phyéhte rû̌zye nyě̤bè rò a dyé ná prè̤opò̤́hi yětôprè̤ rò a hé lǔ, ‘Myákhwèní̤ ryá è ní꤮ rò shyé꤮ vǎ ka̤tuố̤ khyěthyá pǎ rò, alò̌ pó̤ bá꤮ tě pǎnuô vǎ ki dyé pó̤ dû nè̤ pǎ.’”
35 No dia seguinte, entregou duas moedas de prata ao dono da pensão, dizendo:
36 Rò Jesǔ me̤tadûkyǎ atè̤dyá rò a sudyǎ prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá yětôprè̤, “Nè̤ tane̤ myámyá kayǎ yěthè́thuô̌ aklè̌ nuôma, bítětôprè̤ rò a htwǒ prè̤pṳ̂́phe zè́plè́e ǔ yětahe mṳ̂̌ lǔ nuôtôprè̤ ahi khǎsò̌khǎshyé pě?”
36 Então Jesus perguntou ao mestre da Lei:
37 Rò a hésû Jesǔ, “Kayǎ dố a thè́zò̤ me̤cwó̤ní̤ lǔ nuôtôprè̤ prè́.”
37 — Aquele que o socorreu! — respondeu o mestre da Lei. E Jesus disse:
38 Bí Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe cuố plehyǎ pó̤ klyá dố nyě akhè̌nuô, èthǐ cuốnuô̌ dố dò̌tôdò̌ rò prè̤mò dố amwi̤ ná Martha héyě tôprè̤nuô a è́mo̤sû lǔ dố a hidò́kǔ.
38 Jesus e os seus discípulos continuaram a sua viagem e chegaram a um povoado. Ali uma mulher chamada Marta o recebeu na casa dela.
39 Apuố̤prè̤mò dố amwi̤ ná Maria o tôprè̤. Rò a onyǎo bí Byacè a khǎduôshyé rò a ní̤dǎ lǔ tè̤ithyóithya tahe.
39 Maria, a sua irmã, sentou-se aos pés do Senhor e ficou ouvindo o que ele ensinava.
40 Martha tane̤súsá ná a tè̤phyétè̤me̤ tahe akhu-akhyě, a cuốtǒ dố Jesǔ a o rò a cuố hé lǔ, “Byacè꤮ vǎ puố̤prè̤mò me̤cwó̤kuô̌ vǎ tôcô꤮ to, vǎ bème̤ lò̌ ní̤dyé tû́dû prè́ tôprè̤ prè́, rò nè̤ hé pé̤ kuô̌ vǎ tôcô꤮ to è̌? Hé pé̤ vǎ rò nò̌cuố me̤cwó̤ kuô̌ vǎ to!”
40 Marta estava ocupada com todo o trabalho da casa. Então chegou perto de Jesus e perguntou: — O senhor não se importa que a minha irmã me deixe sozinha com todo este trabalho? Mande que ela venha me ajudar.
41 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Martha, Martha! Nè̤kṳ́nè̤kyǎ̤ rò nè̤ thè́plò súsá ná tè̤me̤ è́myěè́cô cò́.
41 Aí o Senhor respondeu:
42 Manárò tè̤ dố alo̤nuô a o prè́ tôcôcô tuô̌ prè́. Maria nwóphyé htuô̌hò́ tè̤ dố aryáklò̌ yětôcô hò́. Ǔ phyéphekyǎ cyá̤ pǎ è tôprè̤꤮ to hò́.”
42 mas apenas uma é necessária! Maria escolheu a melhor de todas, e esta ninguém vai tomar dela.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.