Lucas 10
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs BKJ
1 Htuô̌rò Byacè Jesǔ nwóhtya ró̤è́ pó̤ hò́ a khǒpacè̤̌ dố aruô thuô̌thyótôshyě ná thè́nyě̤ rò a nò̌cuố èthǐ tôpho ná thè́nyě̤. Rò a nò̌ cuố ré̤ lò̌ èthǐ dố dò̌ pwǒ̤tôdò̌ akǔ, vǐ̤ pwǒ̤tôvǐ̤ akǔ ná khǎlé̤ pwǒ̤꤮ tôpho bí khǎlé̤ dố Byacè kíré̤ cuố yěnuô tahe.
1 Depois dessas coisas, o Senhor nomeou também outros setenta, e os enviou de dois em dois adiante de si, a todas as cidades e lugares aonde ele havia de ir.
2 A hé pé̤ èthǐ, “Lé̤kè́buố akhǎlé̤ oè́lǎ, manárò prè̤kè́buố opatí꤮ nyacò́. Rò kwǐ lahyǎ lyá̤byacè ná a ki nò̌hyǎ prè̤kè́buố tahe dố alyá̤khu yěnuô ní꤮.
2 Portanto, lhes dizia: A colheita verdadeiramente é grande, mas poucos são os trabalhadores; orai, pois, ao Senhor da colheita que envie trabalhadores para a sua colheita.
3 Cuốmò̌! Vǎ plwǒcuố hò́ thǐ phú ǔ plwǒcuố thímí tahe dố htwimi̤ tahe aklè̌nuô hò́.
3 Ide pelo caminho; eis que eu vos envio como cordeiros ao meio de lobos.
4 Rû̌pyě̤ bèbè, pyě̤hó bèbè, khuphá bèbè, phyécuốní̤ tǎ tôcô꤮ tǎmé̤ ní꤮. Bí thǐ cuố dố klyálo̤ akhè̌nuô, cuố okuố hémo̤héryá tǎ ǔ tôprè̤꤮ tǎmé̤ ní꤮.
4 Não carregueis bolsa, nem alforje, nem calçados; e não saudeis a nenhum homem pelo caminho.
5 “Bí thǐ cuốnuô̌ dố hi tôměmě akǔ khè̌nuô, héré̤lố, ‘Tè̤thè́plò kacṳ́kabè́ ki o dû dố hiyě tômě akǔ ní꤮!’ Hé lahyǎ phúnuô ní꤮.
5 E, em qualquer casa em que entrardes, dizei primeiro: Paz seja a esta casa.
6 Kayǎ dố a mo̤ tè̤pě̤tè̤dwǒ ki o bínuô tôprè̤ hénuôma, a ki ní̤bè dû nè̤ tè̤hémo̤héryá a tè̤pě̤tè̤dwǒ yěnuô pǎ. Kayǎ dố a mo̤ tè̤pě̤tè̤dwǒ ki oto hénuô, nè̤ tè̤hémo̤héryá tè̤pě̤tè̤dwǒ yěnuô a ki ka̤khyětǒ khyěthyá dû dố nè̤ o pǎ.
6 E, se houver ali um filho de paz, repousará sobre ele a vossa paz; e, se não, ela retornará para vós.
7 O bí hinuô tômě akǔ rò hibyacè dyéedyéǒ thǐ ǐtětě꤮ bèbè, tarú e lahyǎ, me̤těhérò prè̤me̤tè̤phú tôprè̤nuô, a tǒkò ní̤bè nyǎ akhwóakè. Cuốlěomyě ǔhi tômě htuô̌ tômě tǎmé̤ ní꤮.
7 E permanecei na mesma casa, comendo e bebendo das coisas que eles derem, porque digno é o trabalhador de seu salário. Não andeis de casa em casa.
8 “Thǐ cuốnuô̌ dố vǐ̤ tôvǐ̤vǐ̤ akǔ bíkhè̌tě꤮ bèbè nuô, ǔ ki è́mo̤sû thǐ kihérò, ǔ dyée thǐ ǐtětě꤮ bèbè nuô, tarú e lahyǎ.
8 E, em qualquer cidade em que entrardes e eles vos receberem, comei das coisas que eles colocarem diante de vós;
9 Zasǐmé̤ pé̤ kayǎ dố aswíasè̌ bí vǐ̤nuô tôvǐ̤ akǔ nuô. Rò héso pé̤ kayǎ o bínuô tahe, ‘Cò́marya kíré̤ pốhtyěpốké̤ amò̤́nyěmò̤́thè̌ nuô a hyǎtuố̤phû hò́ ná thǐ hò́.’
9 e curai os enfermos que houver nela, e dizei-lhes: É chegado a vós o reino de Deus.
10 Manárò bí thǐ cuốnuô̌ dố vǐ̤ tôvǐ̤vǐ̤ akǔ khè̌nuô, ǔ ki è́mo̤sû thǐ to kihérò, cuố dố klyádukǔnuô, rò cuố hé,
10 Mas, em qualquer cidade em que entrardes, e eles não vos receberem, saiam pelas suas ruas, e dizei:
11 ‘Thǐ vǐ̤kǔ hemû dố a byáma pè̤ khanyělè̤̌ yětahenuô, pè̤ thuô̌tǎ̤kyǎ pé̤hò́ thǐ hò́. Pè̤ thè́zṳ̂́ nò̌thè́gně thǐ ná pè̤ dyakyǎhò́ thǐ hò́. Manárò tǒ̤ma lahyǎ ná Cò́marya kíré̤ pốhtyěpốké̤ amò̤́nyěmò̤́thè̌ nuô a hyǎtuố̤phû hò́.’
11 Até a muita poeira da vossa cidade, que grudou em nós, sacudimos contra vós; contudo sabei disto, que o reino de Deus é chegado a vós.
12 Vǎ hé thǐ, shyé꤮ Cò́marya cirya prè̤lukayǎ pǎ akhè̌nuô, è ki thè́zò̤ní̤ lốklò̌ pǎ cò́ vǐ̤ Sodom yěnuô ná a thè́zò̤ní̤ vǐ̤yě tôvǐ̤nuô pǎ.
12 Mas eu vos digo que mais tolerância haverá naquele dia para Sodoma do que para aquela cidade.
13 “Vǐ̤ Chorazinphú thǐ꤮, tè̤cirya ki hyǎbè má̤lakǒ cò́ thǐ pǎ. Thǐ vǐ̤ Bethsaidaphú tahe bèbè, tè̤cirya ki hyǎbè kuô̌ cò́ thǐ pǎpǎ. Tè̤pro̤tè̤prya̤ dố vǎ dyéluô̌ pé̤ hò́ thǐ tahenuô, vǎ ki dyéluô̌ tǒbye dố vǐ̤ Tyre ná vǐ̤ Sido hénuôma, htyěphúké̤phú bínuô tahe klyá onyǎo dố kò́phèmûkhu rò èthǐ klyá kû̌thyáhtya hyeca̤taprú dố a dyéluô̌ ná èthǐ za̤ ní̤dû khyě ané̤ hò́, èthǐ ki me̤ lahyǎ phúyě nyě̤lǎhò́.
13 Ai de ti, Corazim! Ai de ti, Betsaida! Porque se em Tiro e em Sidom se fizessem as poderosas obras que em vós foram feitas, há muito teriam se arrependido, assentados em pano de saco e cinzas.
14 Shyé꤮ tè̤cirya amò̤́nyě hyǎtuố̤ pǎ rò, vǐ̤ Tyrephú ná vǐ̤ Sidophú yětahenuô, Cò́marya ki thè́zò̤ní̤klò̌ ná thǐ pǎ.
14 Mas haverá mais tolerância para Tiro e Sidom no dia do julgamento do que para vós.
15 Vǐ̤ Capernaumphú thǐ꤮, thǐ tane̤ dyé cò́ lahyǎ thǐné̤ ná Cò́marya dyahtyalô̌ tuố̤ cò́ thǐ dố mò́khu è̌? A dyahtyalô̌ tuố̤ ná thǐ to. A ki vǐtǎ̤kyǎ thǐ dố Mò́rapò̤tya̤ kǔ pǎ!”
15 E tu, Cafarnaum, exaltada até ao céu, serás derrubada até ao inferno.
16 Jesǔ hé a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ yětahe, “Kayǎ dố a ní̤dǎ thǐngó̤ tahe nuôma má̤hò́ a ní̤dǎ hò́ vǎngó̤ hò́. Kayǎ dố a htésûkyǎ thǐ tahe nuôma a htésûkyǎhò́ vǎ hò́. Rò kayǎ dố a htésûkyǎ vǎ tahe nuôma a htésûkyǎhò́ kayǎ dố a nò̌hyǎlya̤ vǎ yěnuô tôprè̤ hò́.”
16 Quem vos ouve, ouve a mim; e quem vos despreza, despreza a mim; e quem me despreza, despreza àquele que me enviou.
17 Kayǎ thuô̌thyótôshyě ná thè́nyě̤ ka̤khyětuố̤ lahyǎ ná tè̤thè́luố̤phòphû̌. Rò èthǐ hé Byacè, “Byacè, bí pè̤ pó̤ ná nè̤mwi̤ akhè̌nuô, khǐnékhǐnò̌ rò a cṳ̌e cò́ pè̤ngó̤ cò́.”
17 E os setenta retornaram com alegria, dizendo: Senhor, até os demônios se sujeitam a nós pelo teu nome.
18 Jesǔ hésû èthǐ, “Vǎ myáhtye Cò́marya me̤pé̤ khǐnéricyá̤ khuklò́ rò a o dố mò́khu latǎ̤ thyá cò́ ná shyeli̤bò́ nuô cò́.
18 E ele disse-lhes: Eu vi Satanás cair como um relâmpago do céu.
19 Ní̤dǎ lahyǎ! Thyáphú thǐ ki khè̌zí̤cuố dố rṳ́tahe ná dǎmè̤tahe akhu pǎ, rò thǐ ki me̤pé̤kyǎ khǐnéricyá̤ khuklò́ dố a thè́hte thǐ yětôduô̌ a tè̤pro̤tè̤prya̤ tahe lò̌꤮ plǐ agně pǎnuô rò, vǎ dyéhò́ thǐ tè̤pro̤tè̤prya̤ hò́. Rò tè̤ dố a ki me̤bème̤sè̌ thǐ nuô a opǎ tôcô꤮ to.
19 Eis que eu vos dou poder para pisar em serpentes e escorpiões, e sobre todo o poder do inimigo; e nada, de forma alguma, vos fará dano.
20 Manárò, khǐnékhǐnò̌ tahe cṳ̌e thǐngó̤ khukhyěrò thè́krṳ̂̌ lahyǎ tǎmé̤ ní꤮. Thè́krṳ̂̌ lahyǎ dố ǔ rǎmá o hò́ thǐmwi̤ dố mò́khu yěnuô.”
20 Mas não vos alegreis por isto, de que os espíritos se sujeitam a vós, mas alegrai-vos, antes, porque vossos nomes estão escritos no céu.
21 Bínuôkhè̌, dố Thè́ Sǎsè̌ Byacè akhu-akhyěrò Jesǔ lốbǎ ná tè̤thè́krṳ̂̌thè́lò̌ rò a hé, “Kố꤮ mò́khu Byacè, hekhu Byacè, vǎ Phè̌ Cò́marya꤮, vǎ hébwíhétaryě nè̤, tè̤ dố nè̤ dya dò́uốdò́bí pé̤ prè̤thíphè́phú tahe ná prè̤pṳ̌thè́gnětè̤phú tahenuô, nè̤ dyéluô̌htya pé̤hò́ ná kayǎ dố a tane̤patí ní̤dyé ané̤ thyáná pacè̤̌phú nuôtahehò́ akhu-akhyě, vǎ hébwíhétaryěhtya nè̤. Kố꤮ phè̌꤮, nè̤ thè́plòo thè́plòtǒ má̤nyǎhò́ ná a kibè htwǒhtyanyǎ phúyěhò́ akhu-akhyě, vǎ hébwíhétaryě nyacò́ nè̤.
21 Naquela hora Jesus alegrou-se no espírito, e disse: Eu te agradeço, ó Pai, Senhor do céu e da terra, porque tu ocultaste essas coisas aos sábios e prudentes, e as revelaste aos bebês; sim, Pai, porque assim pareceu bom à tua vista.
22 “Vǎphè̌ dyétǎ̤lò̌ hò́ vǎ tè̤pwǒ̤꤮ tôcô hò́. Phúkhǔ ma ǔpěnuô ǔ thè́gně tôprè̤꤮ to. Thè́gně tû́prè́ phè̌tôprè̤ prè́. Rò phè̌ ma ǔpěnuô ǔ thè́gně tôprè̤꤮ to, thè́gně tû́prè́ phúkhǔ ná kayǎ dố phúkhǔ nwóhtya lǔ dố a ki dyéluô̌ pé̤ lǔ pǎ nuôtahe prè́.”
22 Todas as coisas me foram entregues por meu Pai; e nenhum homem sabe quem é o Filho, senão o Pai, nem quem é o Pai, senão o Filho, e aquele a quem o Filho o quiser revelar.
23 Htuô̌rò Jesǔ tarí ka̤khyě dố a khǒpacè̤̌ tahe a o rò a hésohuô pé̤ èthǐ, “Lò̌꤮ kayǎ dố a myáhtye hò́ tè̤dố thǐ myáhtye hò́ yětahe tahenuô, èthǐ ní̤bèhò́ tè̤sò̌risò̌bǔ hò́.
23 E, ele retornando aos seus discípulos, disse-lhes em particular: Abençoados são os olhos que veem as coisas que vós vedes,
24 Vǎ hé pé̤ thǐ, prè̤pro̤ è́prè̤ ná khwí è́prè̤ dố a ohtwǒprè̤ dố꤮ nyénu tahenuô, èthǐ thè́zṳ̂́ myáhtyekuô̌ lahyǎ tè̤ dố thǐ myáhtye yěnuôtahe tadû́rò èthǐ myáhtyenò́ kuô̌ǔ to. Htuô̌to èthǐ thè́zṳ̂́ ní̤huô̌kuô̌ lahyǎ tè̤ dố thǐ ní̤huô̌ nuôtahe tadû́rò èthǐ ní̤huô̌nò́ kuô̌ǔ to.”
24 porque eu vos digo que muitos profetas e reis desejaram ver as coisas que vós vedes, e não as viram, e ouvir as coisas que ouvis, e não as ouviram.
25 Prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tôprè̤ kahtò rò a thè́zṳ̂́ ce̤myáme̤myá Jesǔ a tè̤cyá̤tè̤dè tahe rò a sudyǎ Jesǔ, “Thárá꤮, thyáphú vǎ ki ní̤bè thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ nuô, vǎ tǒbè me̤ phútě?”
25 E, eis que se levantou certo doutor da lei, tentando-o e dizendo: Mestre, o que eu farei para herdar a vida eterna?
26 Jesǔ hésû è, “Lisǎsè̌ a tè̤thyótè̤thya hé phútě? Nè̤ hốbènò́ rò nè̤ thè́gně phútě?”
26 E ele lhe disse: O que está escrito na lei? Como lês?
27 Rò a hésû, “‘Thǐ bè mo̤ lò̌thulò̌thè́ thǐ Byacè Cò́marya ná thǐ thè́plò sǐmělò̌, mo̤ lò̌thulò̌thè́ è ná thǐ tè̤ohtwǒprè̤ lò̌꤮ plǐ, mo̤ lò̌thulò̌thè́ è ná thǐhè̌thǐre, mo̤ lò̌thulò̌thè́ è ná thǐ tè̤tane̤ lò̌꤮ plǐ. Thǐ bè mo̤ ní̤dyé thǐhi khǎsò̌khǎshyé tahe phú thǐ mo̤lya̤ ní̤dyé thǐné̤ nuô.’”
27 E, ele respondendo, disse: Amarás o Senhor teu Deus com todo o teu coração, e com toda a tua alma, e com todas as tuas forças, e com toda a tua mente; e o teu próximo como a ti mesmo.
28 Jesǔ hésû è, “Nè̤ tè̤hésû vǎ nuôma atǒ hò́. Ohtwǒprè̤ krwǒ thyáná nè̤ hénuô, rò nè̤ ki ní̤bè dû thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ pǎ.”
28 E ele disse-lhe: Tu respondestes corretamente; faze isso e viverás.
29 Manárò a thè́zṳ̂́ dyéluô̌ ané̤ phú kayǎ cò́ tôprè̤nuô akhu-akhyě a sudyǎ Jesǔ, “Kayǎ o dố vǎhi khǎsò̌khǎshyé tahe rò ma ǔpěpě?”
29 Mas ele, querendo justificar-se a si mesmo, disse a Jesus: E quem é o meu próximo?
30 Jesǔ hésû lǔ, “Bètôphuố, kayǎ o tôprè̤, a o dố vǐ̤ Jerusalem rò a cuố dố vǐ̤ Jeriko. Rò bí a cuố akhè̌nuô, a cuố tǎ̤sû ná prè̤pṳ̂́phe zè́plè́e ǔ tahe, rò èthǐ plwókyǎ lò̌ lǔ hyeca̤, mṳ̂̌pò̤ lò̌ lǔ rò a phûthyě talí cò́ rò a dya-okyǎ prè́ lǔ phúnuô prè́.
30 E, respondendo Jesus, disse: Um certo homem descia de Jerusalém para Jericó, e caiu entre ladrões, os quais o despojaram, e o feriram, e partiram, deixando-o quase morto.
31 Bínuôakhè̌, prè̤lǔtyǎ tôprè̤ cuốrwóklyá nuôtôbǒ rò a myáhtye lǔ tadû́rò a cuốvò̤kyǎ prè́ lǔ prè́.
31 E, por acaso, descia pelo mesmo caminho um certo sacerdote; e quando ele o viu, passou pelo outro lado.
32 Nyě̤tyato rò Leviphú tôprè̤ hyǎtuố̤kuô̌ bínuô hò́ rò a myáhtye lǔ tadû́rò a cuốvò̤kyǎ kuô̌ prè́prè́.
32 E assim também um levita, quando chegou ao lugar e o viu, ele passou pelo outro lado.
33 Manárò Samariaphú tôprè̤ htecuốklyá rò bí a hyǎtuố̤ bí kayǎ bèpyá̤bèsè̌ yětôprè̤ a o akhè̌nuô, a myáhtye lǔ rò a thè́zò̤ní̤ lǔ.
33 Mas um certo samaritano, estando de viagem, veio até ele; e, vendo-o, teve compaixão dele.
34 A cuố dố lǔo rò a plò̤́ pé̤ lǔné̤htyǎ yětahenuô ná tè̤khuhtyě, rò a bobí pé̤ lǔ. A me̤htuô̌ phúnuôrò a dyahtyaní̤ lǔ dố a tathílo̤, rò a cuố thǔ lǔ dố sǐpré̤lé̤o hitômě akǔ rò a myákhwèní̤ lǔ bínuô.
34 E, aproximando-se dele, atou-lhe as feridas, derramando nelas azeite e vinho, e, pondo-o sobre seu próprio animal, levou-o para uma hospedaria e cuidou dele.
35 Dốkhyě tônyěnuô, a phyéhte rû̌zye nyě̤bè rò a dyé ná prè̤opò̤́hi yětôprè̤ rò a hé lǔ, ‘Myákhwèní̤ ryá è ní꤮ rò shyé꤮ vǎ ka̤tuố̤ khyěthyá pǎ rò, alò̌ pó̤ bá꤮ tě pǎnuô vǎ ki dyé pó̤ dû nè̤ pǎ.’”
35 E, no dia seguinte, partindo, ele tirou dois denários, e deu-os ao hospedeiro, e disse-lhe: Cuida dele, e tudo o que de mais gastares, na minha volta eu te pagarei.
36 Rò Jesǔ me̤tadûkyǎ atè̤dyá rò a sudyǎ prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá yětôprè̤, “Nè̤ tane̤ myámyá kayǎ yěthè́thuô̌ aklè̌ nuôma, bítětôprè̤ rò a htwǒ prè̤pṳ̂́phe zè́plè́e ǔ yětahe mṳ̂̌ lǔ nuôtôprè̤ ahi khǎsò̌khǎshyé pě?”
36 Ora, qual destes três te parece que se tornou o próximo daquele que caiu entre os ladrões?
37 Rò a hésû Jesǔ, “Kayǎ dố a thè́zò̤ me̤cwó̤ní̤ lǔ nuôtôprè̤ prè́.”
37 E ele disse: O que mostrou misericórdia para com ele. Então, disse Jesus: Vai, e faze tu do mesmo modo.
38 Bí Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe cuố plehyǎ pó̤ klyá dố nyě akhè̌nuô, èthǐ cuốnuô̌ dố dò̌tôdò̌ rò prè̤mò dố amwi̤ ná Martha héyě tôprè̤nuô a è́mo̤sû lǔ dố a hidò́kǔ.
38 Ora, aconteceu que, indo eles, entraram em uma aldeia; e uma certa mulher, por nome Marta, o recebeu em sua casa.
39 Apuố̤prè̤mò dố amwi̤ ná Maria o tôprè̤. Rò a onyǎo bí Byacè a khǎduôshyé rò a ní̤dǎ lǔ tè̤ithyóithya tahe.
39 E ela tinha uma irmã, chamada Maria, a qual, assentando-se também aos pés de Jesus, ouvia a sua palavra.
40 Martha tane̤súsá ná a tè̤phyétè̤me̤ tahe akhu-akhyě, a cuốtǒ dố Jesǔ a o rò a cuố hé lǔ, “Byacè꤮ vǎ puố̤prè̤mò me̤cwó̤kuô̌ vǎ tôcô꤮ to, vǎ bème̤ lò̌ ní̤dyé tû́dû prè́ tôprè̤ prè́, rò nè̤ hé pé̤ kuô̌ vǎ tôcô꤮ to è̌? Hé pé̤ vǎ rò nò̌cuố me̤cwó̤ kuô̌ vǎ to!”
40 Marta, porém, estava atarefada com muito serviço, e, vindo até ele, disse: Senhor, não te importas que minha irmã me deixe servir sozinha? Ordena, portanto, que ela me ajude.
41 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Martha, Martha! Nè̤kṳ́nè̤kyǎ̤ rò nè̤ thè́plò súsá ná tè̤me̤ è́myěè́cô cò́.
41 E, Jesus respondendo, disse-lhe: Marta, Marta, tu estás preocupada e perturbada com muitas coisas;
42 Manárò tè̤ dố alo̤nuô a o prè́ tôcôcô tuô̌ prè́. Maria nwóphyé htuô̌hò́ tè̤ dố aryáklò̌ yětôcô hò́. Ǔ phyéphekyǎ cyá̤ pǎ è tôprè̤꤮ to hò́.”
42 mas uma coisa só é necessária; e Maria escolheu a boa parte, a qual não lhe será tomada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.