João 4
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARA
1 Pharisěophú tahe ní̤huô̌ ná Jesǔ a khǒpacè̤̌ oè́htya ná è́htya htuô̌rò a plwǒní̤è́ pé̤ klò̌ ǔ htyě ná Giovanni.
1 Quando, pois, o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos que João
2 Ki hélakǒ ma, Jesǔ plwǒ pé̤ ǔ htyě tôprè̤꤮ to, a khǒpacè̤̌ tahe plwǒ shuô̌shuô̌ pé̤ ǔ prè́.
2 (se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos),
3 Bí Jesǔ ní̤huô̌ ǔ dyá lǔzo̤ phúyě akhè̌, a htecuốkyǎ dố Judaké̤ htuô̌rò a ka̤khyě khyěthyá dố Galilea ké̤.
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Bí a cuố akhè̌nuô, a tǒbè cuốbè́ ná Samaria ké̤.
4 E era-lhe necessário atravessar a província de Samaria.
5 Phúnuôrò a cuốtuố̤ dố vǐ̤ Sykar dố a o bí Samaria ké̤kǔnuô. Vǐ̤ yětôvǐ̤nuô a ophû ná Jacob lé̤dyékyǎ aphúkhǔ Joseph hekhu khǎlé̤ nuôtôpho.
5 Chegou, pois, a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Jacob ahtyěklû o bínuô. Rò Jesǔ cuố thè́práladyá klyá akhu-akhyě a cuố onyǎokuố bí htyěklû nuôtôò akhǎshyé. Bínuôkhè̌ nuôma phû꤮ mò̤́htuô hò́.
6 Estava ali a fonte de Jacó. Cansado da viagem, assentara-se Jesus junto à fonte, por volta da hora sexta.
7 Rò Samaria muố̤ tôprè̤ hyǎdyáhtyě, rò Jesǔ hé lǔ, “Dyéǒ pé̤kuô̌ vǎ htyě to꤮.”
7 Nisto, veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 (Bínuôkhè̌ ma a khǒpacè̤̌ htecuố ipri̤ lé̤e dố vǐ̤kǔ.)
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimentos.
9 Samaria muố̤ hésû lǔ, “Nè̤ ma Judaphú, vǎ ma Samariaphú, nè̤ cuố kwǐǒ tuố̤ vǎhtyě.” (A hé phúyě me̤těhérò Judaphú ná Samariaphú nuôma a rè̤̌ lǔ to.)
9 Então, lhe disse a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se dão com os samaritanos )?
10 Jesǔ hésû lǔ, “Nè̤ ki thè́gněbye Cò́marya a tè̤dyékrǎ shyězṳ́ htuô̌rò prè̤ dố a kwǐǒ nè̤htyě yětôprè̤ ma ǔpě nuô nè̤ ki thè́gně pó̤bye héma, nè̤ ki kwǐǒ vǎ htyě pǎ rò vǎ ki dyéǒ nè̤ htyě dố a dyé ǔ thè́htwǒprè̤ yěnuô pǎ.”
10 Replicou-lhe Jesus: Se conheceras o dom de Deus e quem é o que te pede: dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Prè̤mò nuôtôprè̤ hésû lǔ, “Thárá꤮ nè̤ cuố dyáhtya cyá̤ htyě dố a dyé ǔ thè́htwǒprè̤ yěnuô bítě pǎ? Nè̤ htyělé̤cò̤̌ rò a o toto, htyěklû yětôònuô a zǎ̤ nyacò́ tôkuôrò.
11 Respondeu-lhe ela: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Pè̤phè̌ Jacob dố꤮ nyénu dyékyǎ pè̤ htyěklûyě. Jacob ná aphúalye̤ ná a tè̤phútè̤lye̤ tahe dyáǒ htyěyě. Ma nè̤ duklò̌nyǎ ná pè̤phè̌ Jacob è̌?”
12 És tu, porventura, maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e, bem assim, seus filhos, e seu gado?
13 Jesǔ hésû lǔ, “Kayǎ dố a ǒhtyě yětahenuô, a thè́ǒ khyěthyá pǎ,
13 Afirmou-lhe Jesus: Quem beber desta água tornará a ter sede;
14 manárò kayǎ dố a ki ǒhtyě dố vǎ dyéǒ è pǎ yěnuô, a thè́ǒ pǎ htyě tôphuố꤮ to. Htyě dố vǎ ki dyéǒ è pǎ yěnuô, a ki htwǒhtya htyěhtekhu dố lǔkǔ pǎ. Rò a ki dyé lǔ thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ talèkrè́ pǎ.”
14 aquele, porém, que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Prè̤mò yětôprè̤ hésû lǔ, “Thárá꤮, thyáphú vǎ ki thè́ǒ pǎ htyě tôphuố꤮ to, htuô̌rò thyáphú vǎ ki hyǎ dyáǒnò́ pǎ tǎ htyě bíyě tǎmé̤nuô dyémò̌ vǎ htyě dố nè̤ hé yěnuô.”
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Jesǔ hésû lǔ, “Ka̤ è́hyǎ nè̤vè̤ bíyě.”
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e vem cá;
17 Rò a hésû Jesǔ, “Vǎvè̤ oto.”
17 ao que lhe respondeu a mulher: Não tenho marido. Replicou-lhe Jesus: Bem disseste, não tenho marido;
18 Nè̤vè̤ ohtuô̌hò́ nyǎ̤htû̌ rò prè̤khǔ dố nè̤o ní̤dyé khǒnyá̤yě tôprè̤ nuôma nè̤ vè̤ má̤to. Nè̤ héluô̌cò́ héluô̌te̤ pé̤ cò́ vǎ hò́.”
18 porque cinco maridos já tiveste, e esse que agora tens não é teu marido; isto disseste com verdade.
19 Prè̤mòyě hé lǔ, “Thárá꤮ vǎ myáhtye thè́gně tǎ̤te̤hò́ ná nè̤ ma prè̤pro̤ tôprè̤.
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que tu és profeta.
20 Pè̤ klwǐlyǎ Samariaphú dố꤮ nyénu tahenuô, a cò́bè̌htya Cò́marya bí so yěnuôtômě alo̤. Manárò thǐ Judaphú tahenuô thǐ hé ná ǔ tǒbè cò́bè̌htya Cò́marya dố vǐ̤ Jerusalem akǔ nuô.”
20 Nossos pais adoravam neste monte; vós, entretanto, dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Jesǔ hésû lǔ, “Mòmuố̤꤮ zṳ̂́e vǎnuô, shuốkhè̌ ki hyǎtuố̤hò́ dố thǐ ki cò́bè̌htya Phè̌ Cò́marya pǎ. Manárò bí so yětômě alo̤ nuô bèbè, dố vǐ̤ Jerusalem akǔ yěnuô bèbè, ǔ lo hyǎcò́bè̌ pǎ bínuô tohò́.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, podes crer-me que a hora vem, quando nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Thǐ Samariaphú tahenuô, thǐ cò́bè̌htya ǔpě nuô thǐ thè́gně tǎ̤te̤ ní̤dyé to. Manárò pè̤ Judaphú tahenuô, pè̤ cò́bè̌htya ǔpěnuô pè̤ thè́gně ní̤dyé, me̤těhérò tè̤me̤lwóhteka̤ nuô a ohtya dố pè̤ Judaphú aklè̌ hò́.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Manárò kayǎ dố a cò́bè̌ sǎprè̤́nyacè̌ Phè̌ Cò́marya tahenuô, shuốkhè̌ dố èthǐ ki cò́bè̌ dốthudốthè́ ná tè̤má̤tè̤cò́ nuô, a ki hyǎtuố̤ pǎ. A hyǎtuố̤ cò́ hò́ khǒnyá̤ hò́. Me̤těhérò Phè̌ Cò́marya myápṳ̌ kayǎ dố a cò́bè̌htya lǔ phúnuô tahe hò́.
23 Mas vem a hora e já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque são estes que o Pai procura para seus adoradores.
24 Cò́marya ma má̤thumá̤thè́ rò kayǎ dố a cò́bè̌htya è tahenuô, a tǒbè cò́bè̌htya è phú Thè́ Sǎsè̌ Byacè zṳ̌klyázṳ̌klǒ è dố tè̤má̤tè̤cò́ akǔ nuô.”
24 Deus é espírito; e importa que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 A hésû Jesǔ, “Vǎ thè́gně ná Messia (Dố ǔ è́ amwi̤ ná Krístu nuô) ki hyǎ pǎ, rò bí a hyǎtuố̤ pǎ akhè̌nuô, a ki hyǎhéso pé̤ pè̤ tè̤lò̌꤮ plǐ pǎ a hé phúnuô.”
25 Eu sei, respondeu a mulher, que há de vir o Messias, chamado Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Jesǔ hésû è, “Kayǎ dố a hébè ná nè̤ khǒnyá̤yě tôprè̤ nuôma má̤ nuôtôprè̤ hò́.”
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Bínuôakhè̌, Jesǔ a khǒpacè̤̌ tahe ka̤tuố̤ rò a khyéthukhyéthè́ nyacò́ dố a myáhtye Jesǔ hébè ná prè̤mò nuôtôprè̤. “Prè̤mò nuôtôprè̤ thè́zṳ̂́ ǐtě?” nuô, èthǐ sudyǎ lǔ tôprè̤꤮ to, htuô̌to “Byacè Jesǔ cuốhébè tuố̤ ná prè̤mò nuôtôprè̤ me̤tě?” nuô, èthǐ sudyǎ lǔ tôprè̤꤮ toto.
27 Neste ponto, chegaram os seus discípulos e se admiraram de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? Ou: Por que falas com ela?
28 Htuô̌rò prè̤mò yětôprè̤ bekyǎ ahtyěǒ rò a ka̤héso è́pé̤lǎ ǔ dố vǐ̤kǔnuô,
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 “Hyǎ myákuô̌ lahyǎ mò̌ vǎ kayǎ tôprè̤ lé! A hépro̤ lò̌plǐ cò́ lò̌ vǎ me̤htuô̌hò́ nuôtahe. È má̤ Krístu cò́ è̌?”
29 Vinde comigo e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito. Será este, porventura, o Cristo?!
30 Phúnuô akhu-akhyě èthǐ o bí vǐ̤kǔ nuô rò a hyǎ lahyǎ dố Jesǔ a o.
30 Saíram, pois, da cidade e vieram ter com ele.
31 Bínuôakhè̌, a khǒpacè̤̌ tahe kwǐthè́zò̤ Jesǔ, “Rabbi꤮, emò̌ sèe yě꤮.”
31 Nesse ínterim, os discípulos lhe rogavam, dizendo: Mestre, come!
32 Manárò a hésû èthǐ, “Vǎ sèe lé̤e dố thǐ thè́gně tuố̤kuô̌ vǎ to nuô a o dû hò́.”
32 Mas ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Phúnuô akhu-akhyě a khǒpacè̤̌ tahe sudyǎ ní̤dyé lǔ tôprè̤ htuô̌ tôprè̤, “Kayǎ tôprè̤prè̤ hyǎdyé htuô̌hò́ lǔ sèe è̌?”
33 Diziam, então, os discípulos uns aos outros: Ter-lhe-ia, porventura, alguém trazido o que comer?
34 Jesǔ hé èthǐ, “Vǎ me̤tǒ prè̤ dố a nò̌hyǎ vǎ yětôprè̤ a tè̤thè́zṳ̂́ rò vǎ me̤htuô̌kyǎ tè̤me̤ dố a dyé vǎ yěnuôma má̤hò́ vǎ sèe hò́.
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 Thǐ lé̤klǒ hé ní̤dyé lahyǎ, ‘A bǎhò́ lwǐ̤lè̌ pǎ ma shuốkhè̌ tǒ kè́hò́ buố pǎ.’ Tadû́rò vǎ hé thǐ, myátǎ̤te̤ lahyǎ kayǎ è́prè̤ dố athyáná lyá̤ yětahenuô, èthǐ ma athyáná buố mǐbǔ tǒkè́ lò̌plǐ hò́ rò shuốkhè̌ bèhò́ dố tǒ kè́ cò́ hò́ khǒnyá̤hò́.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até à ceifa? Eu, porém, vos digo: erguei os olhos e vede os campos, pois já branquejam para a ceifa.
36 Khǒnyá̤yě cò́ bèbè, prè̤kè́buố tôprè̤nuô a ní̤bè akhwóakè rò a dya-oplò́ tè̤thètè̤phǒ tahe dố a má̤hò́ tè̤htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ agně yěnuô hò́. Phúnuôrò prè̤isò́buố yě ná prè̤kè́buố yě thè́nyě̤lò̌ ki thè́krṳ̂̌ ró̤lò̌ lǔ pǎ.
36 O ceifeiro recebe desde já a recompensa e entesoura o seu fruto para a vida eterna; e, dessarte, se alegram tanto o semeador como o ceifeiro.
37 Me̤phúnuôrò ngó̤dônyǎ hé, ‘Tôprè̤ rò isò́, tôprè̤ rò kè́’ nuôma atǒ prè́.
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: Um é o semeador, e outro é o ceifeiro.
38 Vǎ nò̌cuố kè́hò́ thǐ buố dố lyá̤khu dố thǐ me̤nò́ ná thǐné̤ tôphuố꤮ to yětôlé̤ hò́. Kayǎ dố aruô tahe me̤htuô̌hò́ bínuô rò dố èthǐ me̤htuô̌ré̤ hò́ akhu-akhyě, thǐ cuố ní̤bè kuô̌ hò́ tè̤bwítè̤taryě bínuôhò́.”
38 Eu vos enviei para ceifar o que não semeastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Dố vǐ̤yě tôvǐ̤ akǔnuô Samariaphú zṳ̂́enyá̤e ka̤ è́lǎ Jesǔ, me̤těhérò má̤ dố prè̤mò nuôtôprè̤ khyáthè́ rò a hé, “A hépro̤ lò̌plǐ tè̤ dố vǎ me̤htuô̌hò́ tahenuô,” akhu-akhyě èthǐ zṳ̂́enyá̤e ka̤ è́lǎ.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele, em virtude do testemunho da mulher, que anunciara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Phúnuô akhu-akhyě bí Samariaphú tahe hyǎtuố̤ dố Jesǔ o akhè̌, a kwǐthè́zò̤ lǔ ná a ki ka̤-okuô̌ ná èthǐ dố avǐ̤kǔ rò Jesǔ ka̤-okuô̌ ná èthǐ bínuô nyě̤nyě.
40 Vindo, pois, os samaritanos ter com Jesus, pediam-lhe que permanecesse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Ǔ hyǎ ní̤dǎ è́lǎ a tè̤dônyǎ tahe rò ǔ zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ ró̤lǎ.
41 Muitos outros creram nele, por causa da sua palavra,
42 Èthǐ hé prè̤mò nuôtôprè̤, “Pè̤ zṳ̂́e Jesǔ khǒnyá̤yě nuôma má̤dố nè̤ héso pé̤ pè̤ akhu-akhyě nuô má̤to. Dố pè̤ ní̤huô̌ a tè̤hésodônyǎ ná pè̤né̤ htuô̌rò pè̤ thè́gně ná è ma Krístu dố a me̤lwóhteka̤ hekhuphú yěnuô tôprè̤ má̤lakǒ hò́, akhu-akhyě nuôprè́.”
42 e diziam à mulher: Já agora não é pelo que disseste que nós cremos; mas porque nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Jesǔ o bínuô nyě̤nyě htuô̌rò a htecuố dố Galilea ké̤.
43 Passados dois dias, partiu dali para a Galileia.
44 Jesǔ héhtuô̌ dû hò́, “Prè̤pro̤ nuô adò̌kǔphú ní̤dû dyazṳ̂́dyanyá̤ ní̤dyékuô̌ lǔ to.”
44 Porque o mesmo Jesus testemunhou que um profeta não tem honras na sua própria terra.
45 Bí a cuốtuố̤ dố Galilea ké̤ akhè̌nuô, Galileaphú bínuô tahe è́mo̤sû è, me̤těhérò èthǐ cuốnò́kuô̌ tè̤cuốtalwópwè̌ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ rò a myáhtyenò́ lò̌ htuô̌hò́ Byacè Jesǔ me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ tè̤lò̌꤮ plǐ bí pwè̌khè̌ nuôhò́.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Htuô̌rò, Byacè Jesǔ ka̤khyě khyěthyá dố vǐ̤ Canan dố Galilea ké̤kǔ bí alé̤ me̤htwǒhtya htyě ná thòbǐthèhtyězǎ̤ nuô. Bí vǐ̤ Capernaum akǔ nuô, kayǎ htwǒ khwí a prè̤me̤tè̤phú khuklò́ otôprè̤ rò a phúprè̤khǔ thè́swí.
46 Dirigiu-se, de novo, a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Bí a ní̤huô̌ hò́ ná Jesǔ o dố Judaké̤ rò a hyǎ dố Galilea ké̤ akhè̌nuô, a cuố dố lǔo rò a kwǐthè́zò̤ Jesǔ ná a ki krwǒka̤kuô̌ lǔ dố vǐ̤ Capernaum rò ka̤ zasǐmé̤ pé̤ lǔ phúkhǔ dố a kíré̤ thyětalí lǎhò́ yětôprè̤nuô.
47 Tendo ouvido dizer que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e lhe rogou que descesse para curar seu filho, que estava à morte.
48 Jesǔ hé è, “Thǐ dǎmyáhtye pé̤pǎ tè̤pro̤tè̤prya̤ ná tè̤khyéthukhyéthè́ tahe to hérò, thǐ zṳ̂́e cò́ taki꤮ to.”
48 Então, Jesus lhe disse: Se, porventura, não virdes sinais e prodígios, de modo nenhum crereis.
49 Htuô̌rò kayǎ htwǒ khuklò́du yětôprè̤nuô a hésû lǔ, “Byacè꤮ ka̤ kuô̌ná vǎ khǒnyá̤ bí vǎphú thyě tyahíto akhè̌yě,” a hé lǔ phúnuô.
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Byacè Jesǔ hésû lǔ, “Ka̤khyě khyěthyá mò̌. Nè̤ phúprè̤khǔ ki omo̤ ka̤khyě dû pǎ.”
50 Vai, disse-lhe Jesus; teu filho vive. O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Bí a ka̤ dố klyálo̤ akhè̌nuô, a prè̤me̤tè̤phú tahe hyǎ lṳ̂sû è rò a héso lǔ, “Nè̤ phúprè̤khǔ omo̤ ka̤khyě hò́.”
51 Já ele descia, quando os seus servos lhe vieram ao encontro, anunciando-lhe que o seu filho vivia.
52 A sudyǎ a prè̤me̤tè̤phú yětahe ná aphúkhǔ omo̤ ka̤khyě khyěthyá bíkhè̌tě rò èthǐ hésû lǔ, “A tè̤kṳ́ tǎ̤ bí pahénu mò̤́kwí̤lya̤ tômû̌ akhè̌nuô.”
52 Então, indagou deles a que hora o seu filho se sentira melhor. Informaram: Ontem, à hora sétima a febre o deixou.
53 Aphè̌ tane̤htya tuố̤bèkhyě aphú tè̤kṳ́ tǎ̤ ashuốkhè̌ nuôma, a tǒtû́ bí Byacè Jesǔ hé lǔ, “Nè̤ phúkhǔ ki omo̤ ka̤khyě dû pǎ shuốkhè̌ bínuô.” Dố yě akhu-akhyě è ná a hiphúphyǎphú tahe zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ lò̌plǐ Byacè Jesǔ.
53 Com isto, reconheceu o pai ser aquela precisamente a hora em que Jesus lhe dissera: Teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Yěnuôma Byacè Jesǔ o dố Judaké̤ rò htecuố khyěthyá dố Galilea ké̤ rò a dyéluô̌ atè̤me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ nyě̤phuốtôphuố yěnuô hò́.
54 Foi este o segundo sinal que fez Jesus, depois de vir da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.