Hebreus 9
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVI
1 Khǒnyá̤rò tè̤ô̌lya̤ aré̤ tômû̌ dố Cò́marya ò́lya̤kyǎ akayǎ tahenuô, a o ná a tè̤cò́bucò́bè̌ a tè̤thyótè̤thya lé̤klǒlé̤khya tahe ná lé̤cò́bè̌ lé̤thûdu sǎsè̌ dố prè̤lu kayǎ isò́htya ènuô tômě
1 Ora, a primeira aliança tinha regras para a adoração e também um tabernáculo terreno.
2 Lé̤thûdu yěnuô a o nyě̤tó̤. Aré̤ tôtó̤nuô ǔ dya-o ná mikò̌rè̤́ tôkhu, dǐrè̤́ htyalô̌ tôkhu ná khò́mǔ sǎsè̌ dố ǔ dyahtya o lǔ dố dǐrè̤́ htyalô̌khu tahe. Yětôtó̤ nuôma ǔ è́ ná tè̤sǎsè̌ khǎlé̤.
2 Foi levantado um tabernáculo; na parte da frente, chamada Lugar Santo, estavam o candelabro, a mesa e os pães da Presença.
3 Lé̤thûdu a kadǎkǔ lé̤nuô̌ yěnuô ǔ cò̌ tǎ̤tṳ̂̌bí ná ikè̤̌ tôba. Ikè̤̌ opǎ tôba dố ǔ cò̌bí tǎ̤tṳ̂̌kyǎ dố nyě tôtó̤ dố ǔ è́ ná tè̤khǎlé̤ sǎsè̌lố yěnuô tôtó̤.
3 Por trás do segundo véu havia a parte chamada Santo dos Santos,
4 Khǎlé̤ yětôtó̤ akǔnuô, tè̤lǔrè̤́htè̌ dố ǔ lé̤sû́û̌htya ná tè̤nuô̤mû́nuô̤sû̌ tahenuô a o tôkhu, htuô̌rò tè̤ô̌lya̤ tốsǎsè̌ dố ǔ lǒbí lǔ ná htè̌ nuô a o tômě. Dố tốyě akǔnuô, ǔ dyanuô̌o ná thǒbyáphú tômě rò ǔ sunuô̌o ná khò́mǔmǎna, ná Aròn ihtyábǒ dố alè dyácè̤́htya nuôtôbǒ, ná tè̤mekyǎngó̤ amû̌shyé a tè̤ô̌lya̤ lò̤́ba nuô nyě̤ba.
4 onde se encontravam o altar de ouro para o incenso e a arca da aliança, totalmente revestida de ouro. Nessa arca estavam o vaso de ouro contendo o maná, a vara de Arão que floresceu e as tábuas da aliança.
5 Dố tốsǎsè̌yě akhunuô, ǔ byáo mò́khu tanéphú dố ǔ è́ ná cherubim aplya takhè̌yě nyě̤prè̤ o rò a huốbítǎ̤ adá dố tốsǎsè̌ akhudò́ dố Cò́marya lé̤plwǒkyǎ ǔ tè̤thû́ yě alo̤nuô. Lé̤dônyǎplǒ pé̤ thǐ nuô a o è́꤮ lǎpǎ akhu-akhyě, khǒnyá̤rò hépwǒ̤hédwǒ lò̌ pé̤ thǐ to.
5 Acima da arca estavam os querubins da Glória, que com sua sombra cobriam a tampa da arca. A respeito dessas coisas não cabe agora falar detalhadamente.
6 Bí ǔ taritaryǎ dya tǎ̤tǒtǎ̤bè htuô̌lò̌hò́ tè̤yětahe dố akhǎlé̤ ná akhǎlé̤ akhè̌nuô, pwǒ̤nyěnyě꤮ bwídu tahe nuô̌ dố lé̤thûdukǔ aré̤lố tôtó̤ rò a nuô̌me̤ lahyǎ a tè̤phyétè̤me̤.
6 Estando tudo assim preparado, os sacerdotes entravam regularmente no Lugar Santo do tabernáculo, para exercer o seu ministério.
7 Manárò dố tè̤sǎsè̌ lốǔyě tôtó̤ akǔnuô, a nuô̌ní̤ prè́tû́ bwídukhulố nuôtôprè̤ prè́. Tônanuô a nuô̌prè́ tôphuố rò a bè phyénuô̌ní̤ thwi dố a ki lǔhtya ní̤dyédû atè̤thû́ agně yěnuô, ná kayǎ dố a tane̤ tuố̤to rò a me̤thû́ tǎ̤tyá̤ tahe atè̤thû́ agně.
7 No entanto, somente o sumo sacerdote entrava no Santo dos Santos, apenas uma vez por ano, e nunca sem apresentar o sangue do sacrifício, que ele oferecia por si mesmo e pelos pecados que o povo havia cometido por ignorância.
8 Dố tè̤yě akhu-akhyě Thè́ Sǎsè̌ Byacè dyéluô̌ pé̤ pè̤, ki ǔ nò̌e ní̤dyé tadûpǎ lé̤thûdu alye̤ yětômě hérò klyálé̤nuô̌ dố lé̤thû má̤lakǒ yětômě akǔnuô, a lṳmǒ híto.
8 Dessa forma, o Espírito Santo estava mostrando que ainda não havia sido manifestado o caminho para o Santo dos Santos enquanto ainda permanecia o primeiro tabernáculo.
9 Tè̤yětahe ma a thè́zṳ̂́ dyéluô̌khohò́ pè̤ tè̤mátè̤dyǎ dố pè̤ htû̌khè̌ khǒnyá̤khè̌ yětahe hò́. A thè́zṳ̂́ zṳ̌luô̌hò́ pè̤ ná tè̤lǔtè̤tyǎ yětahe ná tè̤phútè̤lye̤ dố ǔ lǔhtya è yětahenuô, a me̤ mwǒ̤plǐphuốcyá̤ pé̤ prè̤ hyǎ cò́bucò́bè̌htya tè̤yě tahe athè́plò to.
9 Isso é uma ilustração para os nossos dias, indicando que as ofertas e os sacrifícios oferecidos não podiam dar ao adorador uma consciência perfeitamente limpa.
10 Tè̤lǔtè̤tyǎ yětahenuô, a tate thè́lè̤htyaní̤ prè́ tè̤cò́bucò́bè̌ a lé̤klǒlé̤khya tahe dố a hé ná yěma ení̤, yěma ǒní̤ to, tǒbè sǐplǐsǐplè̤́ né̤ phúyě phúnuô, a hé yěnuôtahe hò́. Tè̤thyótè̤thya yěnuôma dố né̤klò̤́ pházye tôkyě, prè̤lukayǎ bè krwǒme̤ tuố̤dố Cò́marya me̤taple pé̤ èthǐ klyá athè̌ tôbǒ.
10 Eram apenas prescrições que tratavam de comida e bebida e de várias cerimônias de purificação com água; essas ordenanças exteriores foram impostas até o tempo da nova ordem.
11 Manárò khǒnyá̤yě Krístu hyǎ htwǒhò́ phú prè̤lǔtyǎ khuklò́ dố adulố ǔ tôprè̤ nuôhò́. A phyéhyǎní̤ pé̤ pè̤ tè̤twó̤tè̤ryá dố a o ná pè̤ khǒnyá̤yě tahe hò́. A cuốnuô̌ htuô̌hò́ dố lé̤thûdu dố aduklò̌, a lốbǎklò̌ ná kayǎ me̤nuô tômě akǔhò́. Lé̤thûdu yěnuô, kayǎ isò́ ná atakhu tôprè̤꤮ má̤to, ǔ byálya̤ lǔ má̤toto, a o dố hekhu yěnuô má̤toto.
11 Quando Cristo veio como sumo sacerdote dos benefícios agora presentes, ele adentrou o maior e mais perfeito tabernáculo, não feito pelo homem, isto é, não pertencente a esta criação.
12 Bí a cuốnuô̌ lǔtyǎhtyatè̤ dố tè̤khǎlé̤ sǎsè̌ lốǔ yětôtó̤ akhè̌nuô, a phyénuô̌ní̤ pé̤ tahe athwi, pṳ́phè̌ tahe athwi nuômá̤to. A ki nuô̌ lǔtyǎhtyatè̤ agněnuô, a phyénuô̌ ní̤dyédû ná athwi akhu-akhyě, a hyǎnuô̌ prè́ tôphuố rò ahtuô̌aplû́ lǎhò́, rò a me̤lwóhteka̤ pè̤ tacṳ́prè̤ hò́.
12 Não por meio de sangue de bodes e novilhos, mas pelo seu próprio sangue, ele entrou no Santo dos Santos, uma vez por todas, e obteve eterna redenção.
13 Dố pè̤ tè̤thyótè̤thya alye̤yě akǔnuô, pé̤ tahe ná pṳ́phè̌ló̤ tahe athwi yě ná pṳ́phú dố ǔ sû́û̌ htwǒlò̌ lǔ ná kò́phè yětahenuô, ǔ bè pruố ná kayǎ dố a taprómǔmyá̤ví ná tè̤cò́bucò́bè̌ alé̤klǒ yěnuô tôprè̤ alo̤, me̤těhérò thyáphú ané̤klò̤́ ki mwǒ̤plǐthǐplo dố aklò̌ tôkyě agněnuôrò, èthǐ me̤mwǒ̤plǐ lǔ phúnuô.
13 Ora, se o sangue de bodes e touros e as cinzas de uma novilha espalhadas sobre os que estão cerimonialmente impuros os santificam de forma que se tornam exteriormente puros,
14 Phúnuôrò, tane̤ myámò̌ lahyǎ Krístu athwi yěnuô, a ki me̤ mwǒ̤plǐ bǔphuốklò̌lố cò́ pè̤ ná tè̤yětahe pǎ cò́. Dố Cò́marya a Thè́ Sǎsè̌ ohtwǒprè̤ tacṳ́prè̤ akhu-akhyě, Krístu lǔhtyahò́ ané̤klò̤́ dố atè̤thû́ o tôcô꤮ to yě dố Cò́marya a o hò́. Thyáphú pè̤ ki me̤pé̤ Cò́marya dố a htwǒprè̤ yětôprè̤ atè̤me̤ agněnuô, Krístu ki sǐplǐkyǎ pè̤ thè́plò yětahe ná pè̤ tè̤me̤ dố abwíataryě okuô̌ǔ to yětahe ná athwi pǎ.
14 quanto mais, então, o sangue de Cristo, que pelo Espírito eterno se ofereceu de forma imaculada a Deus, purificará a nossa consciência de atos que levam à morte, de modo que sirvamos ao Deus vivo!
15 Dố tè̤ritè̤kyǎ yě akhu-akhyě, tè̤sò̌ri tacṳ́prè̤ dố Cò́marya ò́lya̤kyǎ pé̤ htuô̌hò́ kayǎ dố a è́ lǔ tahe ki ní̤bèpǎ agněnuô, Krístu phyéhyǎní̤ pé̤ hò́ Cò́marya akayǎ tahe tè̤ô̌lya̤ athè̌ yětôcô dố Cò́marya a o hò́. Thyáphú Krístu ki ihtaka̤ rò plwǒhte palǎ cuốkyǎ kayǎ o dố tè̤ô̌lya̤ alye̤ alè̤̌ nuôtahe agněnuô, a bè khyáthyěkyǎ athè́. Dố a khyáthyě athè́ akhu-akhyě, èthǐ ní̤bè bè́kuô̌hò́ ucè̌tazè̌, a tè̤sò̌risò̌bǔ tacṳ́prè̤ dố Cò́marya ò́lya̤ htuô̌hò́ yětahenuô hò́.
15 Por essa razão, Cristo é o mediador de uma nova aliança para que os que são chamados recebam a promessa da herança eterna, visto que ele morreu como resgate pelas transgressões cometidas sob a primeira aliança.
16 Hékuốré̤ li tôba dố kayǎ tôprè̤prè̤ ki rǎokyǎ ná kayǎ yětôprè̤ ki bèní̤ kayǎthyě nuôtôprè̤ a ucè̌tazè̌ hénuôma, thyáphú a ki ní̤bè ucè̌tazè̌ yěnuô, a bè dyéluô̌ ná kayǎ rǎkyǎ liyě tôprè̤ ma a bè thyě htuô̌hò́, phúnuô.
16 No caso de um testamento, é necessário que comprove a morte daquele que o fez;
17 Kayǎ dố a rǎkyǎ lithyě yětôba tôprè̤nuô, a ki ohtwǒprè̤ pǎprè́ hérò, liyětôba me̤cyá̤ tôcô꤮ to. Manárò shyé꤮ a thyě htuô̌hò́ pǎma tû́rò kayǎ nuôtôprè̤ phyéní̤ no kayǎthyě nuôtôprè̤ a ucè̌tazè̌ prè́.
17 pois um testamento só é validado no caso de morte, uma vez que nunca vigora enquanto está vivo aquele que o fez.
18 Phúnuô akhu-akhyě, thyáphú tè̤ô̌lya̤ aré̤ nuôtômû̌ ki cáhtya me̤tè̤ agněnuô, a lo tè̤phútè̤lye̤ dố ǔ lǔhtya lǔ yěnuô athwi.
18 Por isso, nem a primeira aliança foi sancionada sem sangue.
19 Bí Mosè héluô̌ pé̤ htuô̌lò̌hò́ kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ná lò̌꤮ Cò́marya mekyǎ a tè̤thyótè̤thya tahe akhè̌nuô, a phyé pṳ́phú tahe athwi ná pé̤ tahe athwi rò a kluô̌ sǐlyǎ̤tố̤ ná htyě, htuô̌rò a phyé thímísûli̤ rò a boma ná thòphyǎ dố ǔ è́ ná hyssóphyǎphú yětôphyǎ akhyě rò a tasí ná li dố ǔ rǎo ná Cò́marya a tè̤thyótè̤thya a tè̤mekyǎngó̤yě tôba, htuô̌to a tasíní̤ lò̌ ná kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
19 Quando Moisés terminou de proclamar todos os mandamentos da Lei a todo o povo, levou sangue de novilhos e de bodes, juntamente com água, lã vermelha e ramos de hissopo, e aspergiu o próprio livro e todo o povo, dizendo:
20 Mosè hé kayǎ tahe, “Thwi yěnuôma a me̤klò̤me̤ma hò́ Cò́marya tè̤ô̌lya̤ dố Cò́marya mekyǎ dố thǐ ki krwǒme̤kuô̌ agně nuôhò́” a hé èthǐ phúnuô.
20 "Este é o sangue da aliança que Deus ordenou que vocês obedeçam".
21 Htuô̌rò lé̤thûdu sǎsè̌ yětômě ná lò̌ tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố ǔ nò̌e è ná tè̤cò́bucò́bè̌ agně tahenuô, a tasí kuô̌ lò̌ ná thwi phúnuônuô.
21 Da mesma forma, aspergiu com o sangue o tabernáculo e todos os utensílios das suas cerimônias.
22 Ki hé tǎ̤tǎ̤꤮ ma, tè̤thyótè̤thya hé, tǎ̤tè̤ dố ǔ nò̌e è ná tè̤cò́bucò́bè̌ agně tahenuô, ǔ bè me̤mwǒ̤plǐ lǔ ná thwi nuô a phû kíré̤ lò̌ cò́ pwǒ̤tôcô. Thwi ki htwítǎ̤ to nuô, Cò́marya plwǒkyǎbè́ tè̤thû́ tôcô꤮ to.
22 De fato, segundo a Lei, quase todas as coisas são purificadas com sangue, e sem derramamento de sangue não há perdão.
23 Lé̤thûdu sǎsè̌yě ná tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố ǔ nò̌e è ná tè̤cò́bucò́bè̌ agně tahenuô, ǔ me̤ byábû̌kuô̌ mò́khuyě a tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ tahe prè́. Tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ odố akǔ pwǒ̤꤮ tôcô nuô ǔ bè me̤ mwǒ̤plǐ lò̌ è ná tè̤phútè̤lye̤ athwi phúnuô. Manárò mò́khu atǎ̤tè̤ má̤lakǒ tahenuô, ǔ ki me̤ mwǒ̤plǐ è ná tè̤lǔhtya dố aryálố klò̌pǎ cò́ ná tè̤phútè̤lye̤ athwiyě nuô cò́.
23 Portanto, era necessário que as cópias das coisas que estão nos céus fossem purificadas com esses sacrifícios, mas as próprias coisas celestiais com sacrifícios superiores.
24 Me̤těhérò lé̤thûdu sǎsè̌ dố ǔ me̤ ná kayǎ takhu rò ǔ myábû̌ me̤kuô̌ prè́ amuố̤klò̤́ má̤lakǒ yětômě akǔ nuô, Krístu cuốnuô̌ bínuô má̤to. A cuốnuô̌ ní̤dû dố mò́khu rò khǒnyá̤yě a kwǐthè́zò̤ pé̤ pè̤ dố Cò́marya anyěhyǎ.
24 Pois Cristo não entrou em santuário feito por homens, uma simples representação do verdadeiro; ele entrou no próprio céu, para agora se apresentar diante de Deus em nosso favor;
25 Bwídukhulố yětôprè̤nuô, a bè phyéní̤ tè̤phútè̤lye̤ athwi rò a nuô̌ dố tè̤khǎlé̤ sǎsè̌lố nuôtôtó̤ pwǒ̤nana꤮ cò́ tadû́rò Krístu yěnuô a nuô̌ lǔhtya ané̤ tôphuố htuô̌ tôphuố phúnuô má̤to.
25 não, porém, para se oferecer repetidas vezes à semelhança do sumo sacerdote que entra no Santo dos Santos todos os anos, com sangue alheio.
26 Ki Krístu lonuô̌ tamǒmǒ kuô̌ phúnuô kihérò, a tǒbè khyáthyě tamǒmǒ kuô̌ athè́ dố hekhu htwǒhtyalú akhè̌ pǎ cò́ kǒkǒ. A lo khyáthyě phúnuôto. Khǒnyá̤yě bí hekhu kíré̤ phû꤮ tadûhò́ akhè̌nuô, a hyǎ khyáthyě prè́ tôphuố rò a htuô̌plû́ lǎhò́. Dố a lǔhtyaní̤ ané̤klò̤́ ná ané̤yě akhu-akhyě, a phyécuố taphǎkyǎ prè̤lu kayǎ tahe atè̤thû́ tahe hò́.
26 Se assim fosse, Cristo precisaria sofrer muitas vezes, desde o começo do mundo. Mas agora ele apareceu uma vez por todas no fim dos tempos, para aniquilar o pecado mediante o sacrifício de si mesmo.
27 Kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ bè thyě prè́ tôphuốprè́. Rò a thyěhtuô̌ pǎnuô, Cò́marya ki cirya èthǐ pǎ.
27 Da mesma forma, como o homem está destinado a morrer uma só vez e depois disso enfrentar o juízo,
28 Phúnuôhò́ thyáphú Krístu ki phyécuố taphǎkyǎ lò̌ kayǎ è́prè̤ atè̤thû́ tahenuô rò a khyáthyě prè́ tôphuố prè́. A hyǎ khyěthyá pǎ tadû́rò a ki hyǎ phyécuố taphǎkyǎ pé̤ pè̤ tè̤thû́ pǎnuô má̤to. A ki hyǎ me̤lwóhteka̤ kayǎ dố a opò̤́myásû̌ lǔ nuôtahe pǎ prè́.
28 assim também Cristo foi oferecido em sacrifício uma única vez, para tirar os pecados de muitos; e aparecerá segunda vez, não para tirar o pecado, mas para trazer salvação aos que o aguardam.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.