Hebreus 9
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 Khǒnyá̤rò tè̤ô̌lya̤ aré̤ tômû̌ dố Cò́marya ò́lya̤kyǎ akayǎ tahenuô, a o ná a tè̤cò́bucò́bè̌ a tè̤thyótè̤thya lé̤klǒlé̤khya tahe ná lé̤cò́bè̌ lé̤thûdu sǎsè̌ dố prè̤lu kayǎ isò́htya ènuô tômě
1 A primeira aliança tinha leis sobre a adoração e tinha também um santuário construído por seres humanos, onde se adorava a Deus.
2 Lé̤thûdu yěnuô a o nyě̤tó̤. Aré̤ tôtó̤nuô ǔ dya-o ná mikò̌rè̤́ tôkhu, dǐrè̤́ htyalô̌ tôkhu ná khò́mǔ sǎsè̌ dố ǔ dyahtya o lǔ dố dǐrè̤́ htyalô̌khu tahe. Yětôtó̤ nuôma ǔ è́ ná tè̤sǎsè̌ khǎlé̤.
2 Foi armada uma Tenda , dividida em duas partes. Na parte da frente, chamada Lugar Santo , ficavam o candelabro e a mesa com os pães oferecidos a Deus.
3 Lé̤thûdu a kadǎkǔ lé̤nuô̌ yěnuô ǔ cò̌ tǎ̤tṳ̂̌bí ná ikè̤̌ tôba. Ikè̤̌ opǎ tôba dố ǔ cò̌bí tǎ̤tṳ̂̌kyǎ dố nyě tôtó̤ dố ǔ è́ ná tè̤khǎlé̤ sǎsè̌lố yěnuô tôtó̤.
3 Atrás da segunda cortina ficava a parte que era chamada de Lugar Santíssimo .
4 Khǎlé̤ yětôtó̤ akǔnuô, tè̤lǔrè̤́htè̌ dố ǔ lé̤sû́û̌htya ná tè̤nuô̤mû́nuô̤sû̌ tahenuô a o tôkhu, htuô̌rò tè̤ô̌lya̤ tốsǎsè̌ dố ǔ lǒbí lǔ ná htè̌ nuô a o tômě. Dố tốyě akǔnuô, ǔ dyanuô̌o ná thǒbyáphú tômě rò ǔ sunuô̌o ná khò́mǔmǎna, ná Aròn ihtyábǒ dố alè dyácè̤́htya nuôtôbǒ, ná tè̤mekyǎngó̤ amû̌shyé a tè̤ô̌lya̤ lò̤́ba nuô nyě̤ba.
4 Ali estava colocado o altar de ouro onde era queimado o incenso, e também estava colocada a arca da aliança , toda coberta de ouro. Dentro da arca estavam a vasilha de ouro com o maná , o bastão de Arão, do qual tinham saído brotos, e as duas placas de pedra com os mandamentos escritos nelas.
5 Dố tốsǎsè̌yě akhunuô, ǔ byáo mò́khu tanéphú dố ǔ è́ ná cherubim aplya takhè̌yě nyě̤prè̤ o rò a huốbítǎ̤ adá dố tốsǎsè̌ akhudò́ dố Cò́marya lé̤plwǒkyǎ ǔ tè̤thû́ yě alo̤nuô. Lé̤dônyǎplǒ pé̤ thǐ nuô a o è́꤮ lǎpǎ akhu-akhyě, khǒnyá̤rò hépwǒ̤hédwǒ lò̌ pé̤ thǐ to.
5 Em cima da arca, representando a Presença Divina, estavam os querubins , com as suas asas abertas sobre o lugar onde os pecados eram perdoados. Mas agora não é o momento de explicar os detalhes dessas coisas.
6 Bí ǔ taritaryǎ dya tǎ̤tǒtǎ̤bè htuô̌lò̌hò́ tè̤yětahe dố akhǎlé̤ ná akhǎlé̤ akhè̌nuô, pwǒ̤nyěnyě꤮ bwídu tahe nuô̌ dố lé̤thûdukǔ aré̤lố tôtó̤ rò a nuô̌me̤ lahyǎ a tè̤phyétè̤me̤.
6 Depois de tudo isso ter sido preparado, os sacerdotes entram todos os dias na parte da frente da Tenda, que é o Lugar Santo, para cumprir os seus deveres religiosos.
7 Manárò dố tè̤sǎsè̌ lốǔyě tôtó̤ akǔnuô, a nuô̌ní̤ prè́tû́ bwídukhulố nuôtôprè̤ prè́. Tônanuô a nuô̌prè́ tôphuố rò a bè phyénuô̌ní̤ thwi dố a ki lǔhtya ní̤dyédû atè̤thû́ agně yěnuô, ná kayǎ dố a tane̤ tuố̤to rò a me̤thû́ tǎ̤tyá̤ tahe atè̤thû́ agně.
7 Mas somente o Grande Sacerdote entra na parte de trás, que é o Lugar Santíssimo, e isso apenas uma vez por ano. Ele oferece a Deus o sangue de animais, em favor de si mesmo e também pelos pecados que o povo cometeu sem saber que estava pecando.
8 Dố tè̤yě akhu-akhyě Thè́ Sǎsè̌ Byacè dyéluô̌ pé̤ pè̤, ki ǔ nò̌e ní̤dyé tadûpǎ lé̤thûdu alye̤ yětômě hérò klyálé̤nuô̌ dố lé̤thû má̤lakǒ yětômě akǔnuô, a lṳmǒ híto.
8 Por meio disso tudo, o Espírito Santo nos ensina, de modo bem claro, que a entrada para o Lugar Santíssimo ainda não foi aberta enquanto a parte da frente, que é o Lugar Santo, continuar sendo usada.
9 Tè̤yětahe ma a thè́zṳ̂́ dyéluô̌khohò́ pè̤ tè̤mátè̤dyǎ dố pè̤ htû̌khè̌ khǒnyá̤khè̌ yětahe hò́. A thè́zṳ̂́ zṳ̌luô̌hò́ pè̤ ná tè̤lǔtè̤tyǎ yětahe ná tè̤phútè̤lye̤ dố ǔ lǔhtya è yětahenuô, a me̤ mwǒ̤plǐphuốcyá̤ pé̤ prè̤ hyǎ cò́bucò́bè̌htya tè̤yě tahe athè́plò to.
9 Isso é um símbolo para hoje. Quer dizer que as ofertas e os sacrifícios de animais oferecidos a Deus não tornam perfeito o coração das pessoas que o adoram.
10 Tè̤lǔtè̤tyǎ yětahenuô, a tate thè́lè̤htyaní̤ prè́ tè̤cò́bucò́bè̌ a lé̤klǒlé̤khya tahe dố a hé ná yěma ení̤, yěma ǒní̤ to, tǒbè sǐplǐsǐplè̤́ né̤ phúyě phúnuô, a hé yěnuôtahe hò́. Tè̤thyótè̤thya yěnuôma dố né̤klò̤́ pházye tôkyě, prè̤lukayǎ bè krwǒme̤ tuố̤dố Cò́marya me̤taple pé̤ èthǐ klyá athè̌ tôbǒ.
10 Essas ofertas e sacrifícios têm a ver somente com comida, com bebida e com várias cerimônias de purificação . São regras externas que têm valor somente até que Deus renove todas as coisas.
11 Manárò khǒnyá̤yě Krístu hyǎ htwǒhò́ phú prè̤lǔtyǎ khuklò́ dố adulố ǔ tôprè̤ nuôhò́. A phyéhyǎní̤ pé̤ pè̤ tè̤twó̤tè̤ryá dố a o ná pè̤ khǒnyá̤yě tahe hò́. A cuốnuô̌ htuô̌hò́ dố lé̤thûdu dố aduklò̌, a lốbǎklò̌ ná kayǎ me̤nuô tômě akǔhò́. Lé̤thûdu yěnuô, kayǎ isò́ ná atakhu tôprè̤꤮ má̤to, ǔ byálya̤ lǔ má̤toto, a o dố hekhu yěnuô má̤toto.
11 Mas Cristo veio como o Grande Sacerdote das coisas boas que já estão aqui. A Tenda em que ele serve é melhor e mais perfeita e não foi construída por seres humanos, isto é, não é deste mundo.
12 Bí a cuốnuô̌ lǔtyǎhtyatè̤ dố tè̤khǎlé̤ sǎsè̌ lốǔ yětôtó̤ akhè̌nuô, a phyénuô̌ní̤ pé̤ tahe athwi, pṳ́phè̌ tahe athwi nuômá̤to. A ki nuô̌ lǔtyǎhtyatè̤ agněnuô, a phyénuô̌ ní̤dyédû ná athwi akhu-akhyě, a hyǎnuô̌ prè́ tôphuố rò ahtuô̌aplû́ lǎhò́, rò a me̤lwóhteka̤ pè̤ tacṳ́prè̤ hò́.
12 Quando Cristo veio e entrou, uma vez por todas, no Lugar Santíssimo , ele não levou consigo sangue de bodes ou de bezerros para oferecer como sacrifício. Pelo contrário, ele ofereceu o seu próprio sangue e conseguiu para nós a salvação eterna.
13 Dố pè̤ tè̤thyótè̤thya alye̤yě akǔnuô, pé̤ tahe ná pṳ́phè̌ló̤ tahe athwi yě ná pṳ́phú dố ǔ sû́û̌ htwǒlò̌ lǔ ná kò́phè yětahenuô, ǔ bè pruố ná kayǎ dố a taprómǔmyá̤ví ná tè̤cò́bucò́bè̌ alé̤klǒ yěnuô tôprè̤ alo̤, me̤těhérò thyáphú ané̤klò̤́ ki mwǒ̤plǐthǐplo dố aklò̌ tôkyě agněnuôrò, èthǐ me̤mwǒ̤plǐ lǔ phúnuô.
13 O sangue de bodes e de touros e as cinzas da bezerra queimada são espalhados sobre as pessoas impuras , e elas ficam purificadas por fora.
14 Phúnuôrò, tane̤ myámò̌ lahyǎ Krístu athwi yěnuô, a ki me̤ mwǒ̤plǐ bǔphuốklò̌lố cò́ pè̤ ná tè̤yětahe pǎ cò́. Dố Cò́marya a Thè́ Sǎsè̌ ohtwǒprè̤ tacṳ́prè̤ akhu-akhyě, Krístu lǔhtyahò́ ané̤klò̤́ dố atè̤thû́ o tôcô꤮ to yě dố Cò́marya a o hò́. Thyáphú pè̤ ki me̤pé̤ Cò́marya dố a htwǒprè̤ yětôprè̤ atè̤me̤ agněnuô, Krístu ki sǐplǐkyǎ pè̤ thè́plò yětahe ná pè̤ tè̤me̤ dố abwíataryě okuô̌ǔ to yětahe ná athwi pǎ.
14 Se isso é assim, imaginem então quanto maior ainda é o poder do sangue de Cristo! Por meio do Espírito eterno ele se ofereceu a si mesmo a Deus como sacrifício sem defeito. E o seu sangue nos purifica por dentro, tirando as nossas culpas; assim podemos servir ao Deus vivo, pois já não praticamos cerimônias que não valem nada.
15 Dố tè̤ritè̤kyǎ yě akhu-akhyě, tè̤sò̌ri tacṳ́prè̤ dố Cò́marya ò́lya̤kyǎ pé̤ htuô̌hò́ kayǎ dố a è́ lǔ tahe ki ní̤bèpǎ agněnuô, Krístu phyéhyǎní̤ pé̤ hò́ Cò́marya akayǎ tahe tè̤ô̌lya̤ athè̌ yětôcô dố Cò́marya a o hò́. Thyáphú Krístu ki ihtaka̤ rò plwǒhte palǎ cuốkyǎ kayǎ o dố tè̤ô̌lya̤ alye̤ alè̤̌ nuôtahe agněnuô, a bè khyáthyěkyǎ athè́. Dố a khyáthyě athè́ akhu-akhyě, èthǐ ní̤bè bè́kuô̌hò́ ucè̌tazè̌, a tè̤sò̌risò̌bǔ tacṳ́prè̤ dố Cò́marya ò́lya̤ htuô̌hò́ yětahenuô hò́.
15 Portanto, é Cristo quem consegue fazer uma nova aliança , para que os que foram chamados por Deus possam receber as bênçãos eternas que o próprio Deus prometeu. Isso pode ser feito porque houve uma morte que livrou as pessoas dos pecados que praticaram enquanto a primeira aliança estava em vigor.
16 Hékuốré̤ li tôba dố kayǎ tôprè̤prè̤ ki rǎokyǎ ná kayǎ yětôprè̤ ki bèní̤ kayǎthyě nuôtôprè̤ a ucè̌tazè̌ hénuôma, thyáphú a ki ní̤bè ucè̌tazè̌ yěnuô, a bè dyéluô̌ ná kayǎ rǎkyǎ liyě tôprè̤ ma a bè thyě htuô̌hò́, phúnuô.
16 Onde há um testamento , é necessário provar que a pessoa que o fez já morreu.
17 Kayǎ dố a rǎkyǎ lithyě yětôba tôprè̤nuô, a ki ohtwǒprè̤ pǎprè́ hérò, liyětôba me̤cyá̤ tôcô꤮ to. Manárò shyé꤮ a thyě htuô̌hò́ pǎma tû́rò kayǎ nuôtôprè̤ phyéní̤ no kayǎthyě nuôtôprè̤ a ucè̌tazè̌ prè́.
17 Pois o testamento não vale nada enquanto estiver vivo quem o fez; só depois da morte dessa pessoa é que o testamento tem valor.
18 Phúnuô akhu-akhyě, thyáphú tè̤ô̌lya̤ aré̤ nuôtômû̌ ki cáhtya me̤tè̤ agněnuô, a lo tè̤phútè̤lye̤ dố ǔ lǔhtya lǔ yěnuô athwi.
18 É por isso que a primeira aliança entrou em vigor somente com o uso do sangue de animais.
19 Bí Mosè héluô̌ pé̤ htuô̌lò̌hò́ kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ná lò̌꤮ Cò́marya mekyǎ a tè̤thyótè̤thya tahe akhè̌nuô, a phyé pṳ́phú tahe athwi ná pé̤ tahe athwi rò a kluô̌ sǐlyǎ̤tố̤ ná htyě, htuô̌rò a phyé thímísûli̤ rò a boma ná thòphyǎ dố ǔ è́ ná hyssóphyǎphú yětôphyǎ akhyě rò a tasí ná li dố ǔ rǎo ná Cò́marya a tè̤thyótè̤thya a tè̤mekyǎngó̤yě tôba, htuô̌to a tasíní̤ lò̌ ná kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
19 Em primeiro lugar, Moisés anunciou ao povo todos os mandamentos conforme estavam na lei . Depois pegou o sangue dos bezerros e dos bodes, misturou com água e borrifou o livro da lei e todo o povo, usando lã tingida de vermelho e hissopo .
20 Mosè hé kayǎ tahe, “Thwi yěnuôma a me̤klò̤me̤ma hò́ Cò́marya tè̤ô̌lya̤ dố Cò́marya mekyǎ dố thǐ ki krwǒme̤kuô̌ agně nuôhò́” a hé èthǐ phúnuô.
20 Então disse: “Este é o sangue que sela a aliança, que Deus mandou vocês obedecerem.”
21 Htuô̌rò lé̤thûdu sǎsè̌ yětômě ná lò̌ tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố ǔ nò̌e è ná tè̤cò́bucò́bè̌ agně tahenuô, a tasí kuô̌ lò̌ ná thwi phúnuônuô.
21 Da mesma forma Moisés também borrifou sangue sobre a Tenda e sobre todos os objetos usados na adoração.
22 Ki hé tǎ̤tǎ̤꤮ ma, tè̤thyótè̤thya hé, tǎ̤tè̤ dố ǔ nò̌e è ná tè̤cò́bucò́bè̌ agně tahenuô, ǔ bè me̤mwǒ̤plǐ lǔ ná thwi nuô a phû kíré̤ lò̌ cò́ pwǒ̤tôcô. Thwi ki htwítǎ̤ to nuô, Cò́marya plwǒkyǎbè́ tè̤thû́ tôcô꤮ to.
22 De fato, de acordo com a lei, quase tudo é purificado com sangue. E, não havendo derramamento de sangue, não há perdão de pecados.
23 Lé̤thûdu sǎsè̌yě ná tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố ǔ nò̌e è ná tè̤cò́bucò́bè̌ agně tahenuô, ǔ me̤ byábû̌kuô̌ mò́khuyě a tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ tahe prè́. Tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ odố akǔ pwǒ̤꤮ tôcô nuô ǔ bè me̤ mwǒ̤plǐ lò̌ è ná tè̤phútè̤lye̤ athwi phúnuô. Manárò mò́khu atǎ̤tè̤ má̤lakǒ tahenuô, ǔ ki me̤ mwǒ̤plǐ è ná tè̤lǔhtya dố aryálố klò̌pǎ cò́ ná tè̤phútè̤lye̤ athwiyě nuô cò́.
23 Essas coisas, que eram cópias das realidades celestiais, deviam ser purificadas desse modo; mas as próprias coisas celestiais exigem sacrifícios bem melhores.
24 Me̤těhérò lé̤thûdu sǎsè̌ dố ǔ me̤ ná kayǎ takhu rò ǔ myábû̌ me̤kuô̌ prè́ amuố̤klò̤́ má̤lakǒ yětômě akǔ nuô, Krístu cuốnuô̌ bínuô má̤to. A cuốnuô̌ ní̤dû dố mò́khu rò khǒnyá̤yě a kwǐthè́zò̤ pé̤ pè̤ dố Cò́marya anyěhyǎ.
24 Cristo não entrou num Lugar Santo feito por seres humanos, que é a cópia do verdadeiro Lugar. Ele entrou no próprio céu, onde agora aparece na presença de Deus para pedir em nosso favor.
25 Bwídukhulố yětôprè̤nuô, a bè phyéní̤ tè̤phútè̤lye̤ athwi rò a nuô̌ dố tè̤khǎlé̤ sǎsè̌lố nuôtôtó̤ pwǒ̤nana꤮ cò́ tadû́rò Krístu yěnuô a nuô̌ lǔhtya ané̤ tôphuố htuô̌ tôphuố phúnuô má̤to.
25 O Grande Sacerdote entra, todos os anos, no Lugar Santíssimo , levando consigo sangue de um animal. Porém Cristo não entrou para se oferecer muitas vezes.
26 Ki Krístu lonuô̌ tamǒmǒ kuô̌ phúnuô kihérò, a tǒbè khyáthyě tamǒmǒ kuô̌ athè́ dố hekhu htwǒhtyalú akhè̌ pǎ cò́ kǒkǒ. A lo khyáthyě phúnuôto. Khǒnyá̤yě bí hekhu kíré̤ phû꤮ tadûhò́ akhè̌nuô, a hyǎ khyáthyě prè́ tôphuố rò a htuô̌plû́ lǎhò́. Dố a lǔhtyaní̤ ané̤klò̤́ ná ané̤yě akhu-akhyě, a phyécuố taphǎkyǎ prè̤lu kayǎ tahe atè̤thû́ tahe hò́.
26 Se fosse assim, ele teria de sofrer muitas vezes desde a criação do mundo. Pelo contrário, uma vez por todas ele apareceu agora, quando os tempos estão chegando ao fim, para tirar os pecados por meio do sacrifício de si mesmo.
27 Kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ bè thyě prè́ tôphuốprè́. Rò a thyěhtuô̌ pǎnuô, Cò́marya ki cirya èthǐ pǎ.
27 Cada pessoa tem de morrer uma vez só e depois ser julgada por Deus.
28 Phúnuôhò́ thyáphú Krístu ki phyécuố taphǎkyǎ lò̌ kayǎ è́prè̤ atè̤thû́ tahenuô rò a khyáthyě prè́ tôphuố prè́. A hyǎ khyěthyá pǎ tadû́rò a ki hyǎ phyécuố taphǎkyǎ pé̤ pè̤ tè̤thû́ pǎnuô má̤to. A ki hyǎ me̤lwóhteka̤ kayǎ dố a opò̤́myásû̌ lǔ nuôtahe pǎ prè́.
28 Assim também Cristo foi oferecido uma só vez em sacrifício, para tirar os pecados de muitas pessoas. Depois ele aparecerá pela segunda vez, não para tirar pecados, mas para salvar as pessoas que estão esperando por ele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.