Hebreus 6
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 Phúnuôrò pè̤ dya-okyǎ lò̌ pè̤ tè̤ithyóithya pé̤ ǔ Krístu ari-akyǎ dố a khǎshyékhǎrya̤ nuôtahe rò pè̤ cuố plehyǎ kuô̌pó̤ ǔ dố nyě rò pṳ̌ ithyó thè́gně kuô̌pó̤ ǔ dố kayǎ duprè̤́gně a tè̤ithyó yětahe pó꤮. Ka̤khyě hyǎnyěnyě꤮ ǔ ithyó pé̤ pè̤ tè̤ithyóithya a khǎshyékhǎrya̤ dố a hé, thǐ bè vǐkyǎ tè̤me̤ dố abwí oto nuôtahe, rò thǐ bè zṳ̂́e Cò́marya, tè̤ithyó phúyě tahenuô, pè̤ ki pṳ̌thè́gně ka̤khyě hyǎnyě pǎto, pè̤ ki cuố plehyǎ kuô̌pó̤ ǔ dố nyě pó꤮.
1 Assim, vamos em frente a fim de chegarmos ao ensinamento de adultos, deixando para trás as primeiras lições da mensagem de Cristo. Nós não vamos colocar de novo as bases dessa mensagem, isto é, a necessidade de abandonar uma vida inútil e de crer em Deus;
2 Tè̤plwǒhtyě ari-akyǎ, dyahtya takhu dố ǔlo̤ tahe, tè̤thyě ihtòka̤khyě, tè̤cirya tacṳ́prè̤ ari-akyǎ yětahenuô, pè̤ lo pṳ̌ ithyó thè́gně tadû pǎ pè̤né̤ to.
2 o ensinamento a respeito dos batismos e da cerimônia de pôr as mãos sobre os cristãos; e a ressurreição dos mortos e o julgamento eterno.
3 Ki Cò́marya plwǒcuố plehyǎ pè̤ hérò pè̤ ki myápṳ̌ thè́gněhyǎ ró̤ pó̤ lǔ tè̤ithyóithya dố acò́azǎ̤ tahe dố nyě tôkyě pǎ.
3 Vamos em frente! E, se Deus quiser, é isso o que faremos.
4 Kayǎ dố a vǐkyǎ atè̤zṳ̂́ tahenuô èthǐ za̤ ní̤dû ka̤khyě cyá̤ pǎ ané̤ takhyá꤮ to. Dố nuôkhè̌, èthǐ thè́gně htuô̌hò́ Cò́marya a tè̤má̤tè̤cò́ tahe hò́. Èthǐ myáhtye thè́gněhyǎbènò́ htuô̌hò́ Cò́marya ashyězṳ́ rò a ní̤bèró̤ kuô̌htuô̌hò́ Thè́ Sǎsè̌ Byacè ná kayǎ dố aruôtahe hò́.
4 Como é que as pessoas que abandonaram a fé podem se arrepender de novo? Elas já estavam na luz de Deus. Já haviam experimentado o dom do céu e recebido a sua parte do Espírito Santo.
5 Cò́marya alǎ̤angó̤ nuô, aryá nyacò́ nuôma èthǐ thè́gněhyǎ htuô̌hò́. Èthǐ myáhtyehyǎbè nò́kuô̌ htuô̌hò́ Cò́marya a tè̤pro̤tè̤prya̤ shyosò̌ dố a ki oluô̌htya pé̤ ǔ shyé꤮ nopǎ tôhtû̌ nuôtahe hò́.
5 Já haviam conhecido por experiência que a palavra de Deus é boa e tinham experimentado os poderes do mundo que há de vir.
6 Èthǐ ki myáhtyehyǎ bènò́ htuô̌hò́ tè̤yětahe rò a ki tarí cuốkhókyǎ ná Cò́marya hénuô, a za̤ ní̤ ka̤khyě cyá̤ pǎ ané̤ takhyá꤮ to. Yěnuôma a thyáhò́ ná èthǐ mṳ̂̌thyěhtya khyěthyá Cò́marya aphúkhǔ dố krusulo̤ rò a me̤ thè́tarè̤̌kyǎ Byacè Jesǔ dố ǔ tôplutôphè anyěhyǎ hò́.
6 Mas depois abandonaram a fé. É impossível levar essas pessoas a se arrependerem de novo, pois estão crucificando outra vez o Filho de Deus e zombando publicamente dele.
7 Prè̤zṳ̂́etè̤phú dố athyáná hekhu dố a cwíǒ tamǒmǒ ké̤cṳ̂htyě rò a nò̌thèhtyatwó̤ thèhtyaryá pé̤ prè̤me̤-eprè́ me̤-elyá̤phú agně tahenuô, Cò́marya ki sò̌ri èthǐ pǎ.
7 Deus abençoa a terra que recebe a chuva, a qual muitas vezes cai sobre ela e produz plantas úteis para aqueles que trabalham nela.
8 Manárò hekhuyě a ki nò̌dyáhtya prè́ thòshyámò̤́ ná cǎcuố̤cǎprya̤mò̤́ taheprè́ hénuôma, abwí o tôcô꤮ to. Nyě̤tyato nuô Cò́marya ki cirya èthǐ rò a ki sû́û̌kyǎ èthǐ ná mi pǎ.
8 Mas a terra que produz mato e espinhos não serve para nada; ela corre o perigo de ser amaldiçoada por Deus e acaba sendo queimada.
9 Manárò khǒbò́thyó thǐ꤮, pè̤ hécò́ phúyě tadû́rò pè̤ zṳ̂́ení̤ thǐ prè́. Pè̤ zṳ̂́ení̤ má̤lakǒ cò́ ná thǐ ki me̤ prè́ tè̤ryá tahe pǎ. Tè̤ryá yětahenuô, a hyǎ dố thǐ ní̤bèhò́ tè̤me̤lwóhteka̤ yěnuô a o prè́.
9 Porém, ainda que falemos dessa maneira, meus queridos irmãos, estamos certos de que vocês têm as melhores bênçãos que vêm da salvação.
10 Cò́marya ma a me̤ tè̤cò́ prè́. Tè̤me̤ryá dố thǐ me̤htuô̌hò́ tahenuô a sǒtapa̤ to. Tè̤mo̤ dố thǐ dyéluô̌ htuô̌hò́ dố lǔgně ná thǐ me̤cwó̤ akayǎ tahe rò thǐ me̤cwó̤ plehyǎ tadûpǎ èthǐ yěnuô a sǒtapa̤ pé̤to.
10 Deus não é injusto. Ele não esquece o trabalho que vocês fizeram nem o amor que lhe mostraram na ajuda que deram e ainda estão dando aos seus irmãos na fé.
11 Pè̤ tè̤thè́zṳ̂́ ma phúyě: thyáphú tè̤ryá dố thǐ thè́plòhtǔ opò̤́myásû̌ tahe ki lốhtyabǎhtya pé̤ thǐ agněnuô, pè̤ thè́zṳ̂́ dố thǐ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ki thè́plòshyo me̤tuố̤ lahyǎ dố atadû phú thǐ me̤htuô̌hò́ yěnuô.
11 O nosso profundo desejo é que cada um de vocês continue com entusiasmo até o fim, para que, de fato, recebam o que esperam.
12 Pè̤ thè́zṳ̂́ nò̌htwǒ thǐ kayǎ taklě to. Má̤tôkhónuô pè̤ thè́zṳ̂́ nò̌ thyákuô̌ thǐ phú kayǎ dố a zṳ̂́e rò a khyáthè́dǒ tè̤ khǒnyá̤ yěnuôtahe prè́. Rò dố kayǎ yětahe me̤phúnuô akhu-akhyě, èthǐ ki ní̤bè lahyǎ Cò́marya a tè̤ò́lya̤ nuôtahe pǎ.
12 Não queremos que se tornem preguiçosos, mas que sejam como os que creem e têm paciência, para que assim recebam o que Deus prometeu.
13 Bí Cò́marya ò́lya̤ angó̤ tômû̌ ná Abraham akhè̌nuô, a byǎ htuô̌hò́ angó̤ ná a ki me̤ phú a ò́lya̤ nuô. Kayǎ dố aduklò̌ ná lǔ nuô a o tôprè̤꤮ to akhu-akhyě bí a byǎlya̤ angó̤ akhè̌, a pó̤ ní̤dyédû amwi̤ prè́.
13 Deus fez a promessa a Abraão e jurou cumpri-la. E, como não havia ninguém maior do que ele mesmo, Deus jurou pelo seu próprio nome.
14 Cò́marya hé lǔ, “Vǎ ò́lya̤ nè̤ ná vǎ ki sò̌ri nè̤, vǎ ki nò̌ oró̤oè́ nè̤klwǐnè̤lyǎ tahe pǎ,” a hé lǔ phúnuô.
14 Ele disse a Abraão: “Eu prometo que abençoarei você ricamente e lhe darei muitos descendentes.”
15 Abraham opò̤́ thè́plòhtǔní̤, rò dốkhyěnuô a ní̤bè Cò́marya ò́lya̤ lǔngó̤ nuôtômû̌.
15 Abraão teve paciência e por isso recebeu o que Deus havia prometido.
16 Bí kayǎ tôprè̤prè̤ thè́zṳ̂́ dyéthè́gně pé̤ ǔ ná a tè̤hébè yěnuôma a tǒprè́ akhè̌nuô, a byǎ nuô̌ní̤ a tè̤hébè ngó̤ yěnuô ná kayǎ dố a o ná apro̤aprya̤ shyosò̌ tôprè̤prè̤ amwi̤. Me̤těhérò, a ki byǎ phúnuô hérò, a me̤ okuốkyǎ tè̤klyéngǎ lǔ.
16 Quando alguém jura, usa o nome de uma pessoa que é maior do que ele, e o juramento acaba com qualquer discussão.
17 Kayǎ dố a ní̤bèhò́ Cò́marya a tè̤ò́lya̤ tahenuô, Cò́marya thè́zṳ̂́ nò̌thè́gně tǎ̤te̤ èthǐ ná phú Cò́marya ò́lya̤ htuô̌hò́ èthǐnuô, a ki me̤ lốbǎ phúnuô pǎ, a htulya taplekhó pǎto akhu-akhyě, dố a tè̤ò́lya̤ akǔnuô, a byǎ nuô̌paní̤ angó̤ bínuô.
17 Deus quis deixar bem claro aos que iam receber o que ele havia prometido que jamais mudaria a sua decisão. Por isso, junto com a promessa, fez o juramento.
18 Phúnuôrò Cò́marya dyé lò̌hò́ pè̤ a tè̤ò́lya̤ ná a tè̤byǎlya̤ní̤ angó̤yě nyě̤côlò̌ hò́. Cò́marya lahǒcyá̤to akhu-akhyě, yěnyě̤cô nuô a htulya taple khócyá̤ toto. Pè̤ dố a klya tadwǒ owóouốbí hò́ dố Cò́marya a o tahenuô, dố Cò́marya htulya taple khócyá̤ pǎ a tè̤ò́lya̤ to akhu-akhyě, pè̤ thè́plòmo̤ thè́plòsò̌htya nyacò́. Dố pè̤ thè́plòmo̤ thè́plòsò̌ akhu-akhyě, tè̤myásû̌ dố Cò́marya dyé pè̤yě nuô, pè̤ pṳ̂́ma plehyǎ tadû tuố̤bè́hò́ dố atadû hò́.
18 Portanto, há duas coisas que não podem ser mudadas, e a respeito delas Deus não pode mentir. E assim nós, que encontramos segurança nele, nos sentimos muito encorajados a nos manter firmes na esperança que nos foi dada.
19 Pè̤ tè̤myásû̌ yěnuô athyáná lò̤́du dố a cwi okuốma thòklyědu dố pè̤ thè́htwǒprè̤ agně yětômě nuôhò́. Phú bwídukhulố nuôtôprè̤ nuô̌cuố talwóbè́ ná ikè̤̌ badu dố ǔ cò̤́tǎ̤tṳ̂̌bí è dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ nuôtôba, rò phú è nuô̌ tuố̤hò́ dố tè̤khǎlé̤ sǎsè̌ akǔ yěnuô, pè̤ tè̤myásû̌ yě a klò̤ma, a tǎ̤te̤, rò a thǔnuô̌ tuố̤kuô̌dûhò́ pè̤ dố Cò́marya anyěhyǎ phúnuôhò́.
19 Essa esperança mantém segura e firme a nossa vida, assim como a âncora mantém seguro o barco. Ela passa pela cortina do templo do céu e entra no Lugar Santíssimo celestial.
20 Jesǔ cuốnuô̌ré̤ pé̤hò́ pè̤khǎlé̤ dố nyě hò́. A htwǒ pé̤hò́ pè̤ bwídukhulố dố a o khyǎnyě̤ tacṳ́prè̤ yěnuôhò́. È yěnuô a thyáhò́ ná bwídu Melchizedè dố nuôkhè̌ tôprè̤hò́.
20 Foi lá que, para o nosso bem, Jesus entrou antes de nós. E ele se tornou para sempre o Grande Sacerdote , na ordem do sacerdócio de Melquisedeque.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.