Gálatas 2
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARC
1 Dố khyě shyélwǐ̤na htuô̌nuô vǎ ná Barnaba ka̤khyě khyěthyá dố vǐ̤ Jerusalem rò vǎ è́ka̤ní̤ tố̤kuô̌ pó̤ ná Tito.
1 Depois, passados catorze anos, subi outra vez a Jerusalém com Barnabé, levando também comigo Tito.
2 Cò́marya dyéluô̌htya vǎ ná vǎ tǒbè cuố bínuô akhu-akhyěrò vǎ cuố prè́. Bí vǎ o bínuô akhè̌, vǎ myáhtyehuôní̤ ná kayǎ dố ǔ dya èthǐ ná prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ khuklò́khuklyǎ tahe rò vǎ hésoplǒní̤ pé̤ èthǐ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila phú vǎ hésodônyǎ pé̤ ǔ pwǒ̤꤮ phuố dố Judaphú má̤to tahe aklè̌ nuôprè́. Vǎ tè̤hésodônyǎ dố a talwókyǎ htuô̌nuô tahe bèbè, khǒnyá̤yě tahenuô bèbè, vǎ thè́zṳ̂́ nò̌htwǒhtya kyǎdě to.
2 E subi por uma revelação e lhes expus o evangelho que prego entre os gentios e particularmente aos que estavam em estima, para que de maneira alguma não corresse ou não tivesse corrido em vão.
3 Tito dố a okuô̌ ná vǎ yětôprè̤ nuôma myěcôruô Greekphú cò́ tôprè̤ tadû́rò tè̤dû́talíphá nuô, ǔ nò̌shyo ná è tôprè̤꤮ to.
3 Mas nem ainda Tito, que estava comigo, sendo grego, foi constrangido a circuncidar-se.
4 Manárò kayǎ tahehenuô a thè́zṳ̂́ nò̌dû́talí Tito phá. Èthǐ nuôtahe ma kayǎ dố a klwolahǒ ané̤ phú puố̤vyá̤ nuôtahe prè́. Thyáphú èthǐ ki nuô̌pṳ̌ htû́huôní̤ pè̤ ní̤ htuô̌hò́ tè̤palǎ dố Jesǔ Krístu akǔ yěnuôrò èthǐ hyǎnuô̌huô dố pè̤klè̌ prè́. Rò èthǐ thè́zṳ̂́ nò̌htwǒhtya pè̤ ná Judaphú tahe a tè̤thyótè̤thya acṳ̂́ prè́.
4 E isso por causa dos falsos irmãos que se tinham entremetido e secretamente entraram a espiar a nossa liberdade que temos em Cristo Jesus, para nos porem em servidão;
5 Manárò thyáphú tè̤thè́krṳ̂̌mila amá̤acò́ yě ki oklò̤oma dố thǐkǔ agněnuôrò, pè̤ ní̤dǎ kuô̌ ná èthǐ tè̤hébè taki꤮ to.
5 aos quais, nem ainda por uma hora, cedemos com sujeição, para que a verdade do evangelho permanecesse entre vós.
6 Rò kayǎ dố ǔ nò̌htwǒ èthǐ ná khuklò́khuklyǎ dố prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ akǔ tahe nuôma a nò̌sunuô̌lố sunuô̌klò̌ pó̤ ná vǎ tè̤hésodônyǎ yěnuôtahe tôcô꤮ to. Ǔ hé ná èthǐ ma khuklò́khuklyǎ dố amwi̤ladu cò́ tahe tadû́rò vǎ thè́gně ná Cò́marya nuô a myádu myápatí ná ǔ tôprè̤꤮ to.
6 E, quanto àqueles que pareciam ser alguma coisa (quais tenham sido noutro tempo, não se me dá; Deus não aceita a aparência do homem), esses, digo, que pareciam ser alguma coisa, nada me comunicaram;
7 Kayǎ htwǒ khuklò́khuklyǎ nuôtahe hélốhéklò̌ ná vǎ tè̤hésodônyǎ tôcô꤮ to. A hé taplé꤮ pǎ cò́ vǎ, èthǐ myáhtye dố Cò́marya dyé vǎ tè̤phyétè̤me̤ dố vǎ ki lě hésodônyǎ pé̤ ǔ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila dố Judaphú má̤to tahe a o phú a dyétǎ̤ htuô̌hò́ Petru tè̤me̤ má̤dû tè̤me̤ dố a bè hésodônyǎ pé̤ ǔ tè̤thè́krṳ̂̌mila dố Judaphú tahe aklè̌ nuô hò́.
7 antes, pelo contrário, quando viram que o evangelho da incircuncisão me estava confiado, como a Pedro o da circuncisão
8 Me̤těhérò Cò́marya dyétǎ̤ dǐtû́ hò́ a taryěpro̤prya̤ ná Petru dố a ki me̤ tè̤me̤ phú Prè̤dônyǎphú tôprè̤nuô dố Judaphú tahe agněhò́. A thyá phúnuôhò́ Cò́marya dyétǎ̤ dǐtû́ kuô̌hò́ vǎ ná vǎ ki me̤kuô̌phú Prè̤dônyǎphú tôprè̤nuô dố Judaphú má̤to tahe agně hò́hò́.
8 (porque aquele que operou eficazmente em Pedro para o apostolado da circuncisão, esse operou também em mim com eficácia para com os gentios),
9 Jakomo ná Petru ná Giovanni dố ǔ dya hò́ èthǐ ná khuklò́khuklyǎ yětahenuô, a thè́gněplǒ lahyǎ ná tè̤bwítè̤taryě yěnuôma Cò́marya dyé vǎ prè́, a myáhtye lahyǎ phúnuô. Dố tè̤yě akhu-akhyě, èthǐ myáhtye ná Barnaba ná vǎ nuôma prè̤me̤ró̤lǔtè̤ ná èthǐ phúnuô prè́. Èthǐ thè́plòsutǒ thuôhtyěsubè hò́ ná pè̤ ki me̤tè̤ dố Judaphú má̤to tahe aklè̌hò́, rò èthǐ kuô̌ke rò a ki me̤ ke dố Judaphú tahe aklè̌ phúnuô prè́.
9 e conhecendo Tiago, Cefas e João, que eram considerados como as colunas, a graça que se me havia dado, deram-nos as destras, em comunhão comigo e com Barnabé, para que nós fôssemos aos gentios e eles, à circuncisão;
10 Tû́ tè̤tôcô dố èthǐ thè́zṳ̂́ nò̌me̤ pè̤ nuôma má̤prè́tû́ pè̤ ki sǒtapa̤ me̤cwó̤ tǎ kayǎ sǒphásǒrya̤ tahe tǎmé̤ nuôprè́. Yěnuôma tè̤tôcô dố vǎ thè́plòshyo me̤nyǎ dûhò́ nuôprè́.
10 recomendando-nos somente que nos lembrássemos dos pobres, o que também procurei fazer com diligência.
11 Manárò bí Petru o dố vǐ̤ Antioko akhè̌nuô, a yǒ me̤tè̤tǒto akhu-akhyě vǎ hé è dố kayǎ zṳ̂́e Krístu tahe a mèthènyě cò́.
11 E, chegando Pedro à Antioquia, lhe resisti na cara, porque era repreensível.
12 Me̤těhérò bí Jakomo nò̌hyǎ akayǎ Judaphú dố a zṳ̂́enyá̤etè̤ tahe hyǎtuố̤ tyahíto akhè̌nuô, Petru etố̤ǒtố̤kuô̌ ná Judaphú má̤to dố a zṳ̂́enyá̤e Krístu tahe. A etố̤ǒtố̤ phúyěnuôma atǒ prè́. Manárò dốkhyě, bí Jakomo nò̌hyǎ akayǎ yětahe hyǎtuố̤hò́ akhè̌nuô, a thò́thû́ taphǎ cuốkyǎ rò a etố̤ǒtố̤kuô̌ pǎ ná èthǐ nuôtahe to, me̤těhérò Jakomo a khǒbò́thyó Judaphú yětahenuô, a thè́zṳ̂́ nò̌dû́talí dûgně Judaphú má̤to tahe aphá akhu-akhyě, a thè́isě èthǐlé̤ rò a thò́thû́ taphǎ cuốkyǎ prè́.
12 Porque, antes que alguns tivessem chegado da parte de Tiago, comia com os gentios; mas, depois que chegaram, se foi retirando e se apartou deles, temendo os que eram da circuncisão.
13 Judaphú dố a zṳ̂́e Krístu dố aruô tahenuô a thè́gně ná Petru me̤ yěnuôma a tǒto tadû́rò a krwǒme̤kuô̌ phú Petru me̤nuônuô. Barnaba krwǒme̤kuô̌ dûhò́ phú èthǐ cyé̤khácyé̤kho me̤nuô hò́hò́.
13 E os outros judeus também dissimulavam com ele, de maneira que até Barnabé se deixou levar pela sua dissimulação.
14 Bí vǎ myáhtye dố èthǐ cuốtǒ pǎ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila a tè̤má̤tè̤cò́ aklyáaklǒ to akhè̌nuô, vǎ hé Petru dố èthǐ mèthènyě, “Nè̤ ma Judaphú tôprè̤ tadû́rò nè̤ ohtwǒprè̤ phú Judaphú má̤to tôprè̤ nuôma aní̤ hò́. Phú Judaphú tôprè̤ alé̤klǒ me̤nuô, nè̤ tǒ lokrwǒ me̤kuô̌ pǎtohò́, me̤těhérò khǒnyá̤yě nè̤ zṳ̂́e htuô̌hò́ Krístu hò́. Me̤phúnuôrò khǒnyá̤yě nè̤ cuố nò̌shyo Judaphú má̤to dố a zṳ̂́e Krístu tahe ná a ki krwǒme̤kuô̌ phú Judaphú alé̤klǒ nuôma aní̤ nyǎ è̌?”
14 Mas, quando vi que não andavam bem e direitamente conforme a verdade do evangelho, disse a Pedro na presença de todos: Se tu, sendo judeu, vives como os gentios e não como judeu, por que obrigas os gentios a viverem como judeus?
15 Vǎ hé plehyǎpó̤ Petru, “Pè̤ rò pè̤ opacè̤̌lya̤ phú Judaphú dố a thè́gně Cò́marya a tè̤thyótè̤thya yětahenuô̌. Pè̤ ma athyáná Judaphú má̤to dố a thè́gně kuô̌ǔ tè̤thyótè̤thya to nuôtahe má̤to. Htuô̌rò kayǎ phúnuô tahe ma pè̤ è́ èthǐ ná prè̤oraphú.
15 Nós somos judeus por natureza e não pecadores dentre os gentios.
16 Manárò pè̤ Judaphú dố a zṳ̂́e Krístu yětahe nuôma, pè̤ thè́gně ná Cò́marya dyacò́dyate̤ kayǎ tôprè̤nuôma a dyacò́dyate̤ lǔ ná a lṳ̂krwǒ me̤kuô̌ tè̤thyótè̤thya akhyěnuô má̤to. Má̤prè́ tû́ a zṳ̂́enyá̤e Jesǔ Krístu yěnuô prè́. Pè̤ yětahenuô bèbè, thyáphú Cò́marya ki dyacò́dyate̤ kuô̌ pè̤ ná pè̤ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ Krístu yě akhyě nuôrò, pè̤ zṳ̂́enyá̤e kuô̌hò́ Jesǔ Krístu hò́. Má̤ dố pè̤ krwǒme̤kuô̌ tè̤thyótè̤thya akhyěnuô má̤to, me̤těhérò dố ǔ lṳ̂krwǒ me̤bè́ tè̤thyótè̤thya akhyě rò ǔ htwǒhtyabè́ kayǎcò́kayǎte̤ nuô a o tôprè̤꤮ to.
16 Sabendo que o homem não é justificado pelas obras da lei, mas pela fé em Jesus Cristo, temos também crido em Jesus Cristo, para sermos justificados pela fé de Cristo e não pelas obras da lei, porquanto pelas obras da lei nenhuma carne será justificada.
17 “Bí pè̤ yácû́ myápṳ̌ ná Cò́marya ki dyacò́dyate̤ pè̤ dố Krístu khukhyě akhè̌nuô, ǔ myáhtye prè́ pè̤ phú pè̤ htwǒ prè̤oraphú thyáná Judaphú má̤to nuôtahe prè́. Ki a htwǒprè́ phúnuôprè́ hérò, Krístu ma prè̤ dố a nò̌shyo pè̤ ná pè̤ bè me̤tè̤thû́ phúnuô è̌? A nò̌shyo pè̤ phúnuô má̤to.
17 Pois, se nós, que procuramos ser justificados em Cristo, nós mesmos também somos achados pecadores, é, porventura, Cristo ministro do pecado? De maneira nenhuma.
18 Manárò ki vǎ taklyé hé ka̤khyěkhó khyěthyá vǎngó̤ ná Cò́marya dyacò́dyate̤ kayǎ dố a lṳ̂krwǒme̤ kuô̌ tè̤thyótè̤thya nuôtahe prè́ kihérò vǎ ki htwǒ pǎprè́ prè̤ora-othyǎphú tôprè̤ prè́.
18 Porque, se torno a edificar aquilo que destruí, constituo-me a mim mesmo transgressor.
19 Bí vǎ yácû́ lṳ̂krwǒme̤ tè̤thyótè̤thya akhè̌nuô, vǎ lṳ̂ me̤tǒ bè́cyá̤ Cò́marya athè́plò tôphuố꤮ to. Phúnuôrò thyáphú vǎ ki ohtwǒprè̤bè́ pé̤ dố Cò́marya agněnuôrò, vǎ thyěkyǎhò́ dố tè̤thyótè̤thya akǔ hò́.
19 Porque eu, pela lei, estou morto para a lei, para viver para Deus.
20 Yěnuôma a thyáhò́ ná vǎ thyě tố̤kuô̌ ná Krístu dố krusu alo̤ hò́. Vǎ ohtwǒprè̤ má̤pǎto hò́ tadû́rò Krístu ohtwǒprè̤ hò́ dố vǎkǔ hò́. Tè̤ohtwǒprè̤ dố vǎ ohtwǒprè̤ khǒnyá̤ yěnuôma má̤prè́ vǎ ohtwǒprè̤ dố tè̤zṳ̂́e Cò́marya aphúkhǔ dố a mo̤ní̤ vǎ rò a dyélya̤kyǎ a thè́htwǒprè̤ dố vǎgně yěnuô tôprè̤ akhyě prè́.
20 Já estou crucificado com Cristo; e vivo, não mais eu, mas Cristo vive em mim; e a vida que agora vivo na carne vivo-a na fé do Filho de Deus, o qual me amou e se entregou a si mesmo por mim.
21 Vǎ vǐkyǎ Cò́marya abwíataryě to, me̤těhérò kayǎ tôprè̤prè̤ ki htwǒhtya bè́cyá̤ kayǎcò́kayǎte̤ ná lṳ̂krwǒme̤ tè̤thyótè̤thya akhyě prè́ kihérò, Krístu khyáthyě athè́ yěnuôma a kyǎdě lò̌hò́.”
21 Não aniquilo a graça de Deus; porque, se a justiça provém da lei, segue-se que Cristo morreu debalde.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.