Atos 9
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVI
1 Bínuôakhè̌ Saulu hé thè́isě Byacè a khǒpacè̤̌ tahe dố a ki me̤thyě èthǐ. A cuố dố bwídukhulố tôprè̤ a o
1 Enquanto isso, Saulo ainda respirava ameaças de morte contra os discípulos do Senhor. Dirigindo-se ao sumo sacerdote,
2 rò a cuốkwǐthè́zò̤ lǔ ná a ki rǎcuốní̤ likhyáthè́ tahe rò a ki rǎcuố pé̤ Juda tè̤cò́bè̌hǒ dố a o dố vǐ̤ Damasco akǔ nuôtahe a o. Likhyáthè́ yětahenuô, a hé cuố èthǐ ná prè̤mò bèbè, prè̤khǔ bèbè, ǔpěpě꤮ bèbè, dǎ Saulu myáhtye ná èthǐ krwǒme̤kuô̌ Byacè Jesǔ aklyá tahe hénuô, a ki pṳ̂́ èthǐ pǎ rò a ki thǔka̤kyǎ èthǐ dố vǐ̤ Jerusalem pǎ, a rǎcuố phúnuô.
2 pediu-lhe cartas para as sinagogas de Damasco, de maneira que, caso encontrasse ali homens ou mulheres que pertencessem ao Caminho, pudesse levá-los presos para Jerusalém.
3 Saulu cuố dố vǐ̤ Damasco rò bí a phû cuốtuố̤hò́ vǐ̤ akhè̌nuô, tè̤lǐtakhè̌ dố mò́khu sátakhè̌ tǎ̤tava̤ dố lǔ khǎshyé.
3 Em sua viagem, quando se aproximava de Damasco, de repente brilhou ao seu redor uma luz vinda do céu.
4 Rò a lakhû́tǎ̤ dố hekhu rò a ní̤huô̌ ngó̤pra̤htya tômû̌ rò a hé lǔ, “Saulu, Saulu, nè̤ me̤cyě̤me̤cṳ̂ vǎ me̤tě?”
4 Ele caiu por terra e ouviu uma voz que lhe dizia: "Saulo, Saulo, por que você me persegue? "
5 Rò Saulu sudyǎsû lǔ, “Byacè꤮ nè̤ ma ǔpě?”
5 Saulo perguntou: "Quem és tu, Senhor? " Ele respondeu: "Eu sou Jesus, a quem você persegue.
6 Manárò kahtòmò̌ rò cuốnuô̌ dố vǐ̤kǔ nuô. Nè̤ tǒ me̤kryá꤮ phútěnuô, ǔ ki hésodû nè̤ pǎ.”
6 Levante-se, entre na cidade; alguém lhe dirá o que você deve fazer".
7 Kayǎ dố a krwǒcuốkuô̌ ná Saulu yětahenuô a ní̤huô̌ ngó̤pra̤ tadû́rò a myáhtye kayǎ tôprè̤꤮ to akhu-akhyě, tṳ̂̌꤮, a okuố lò̌ lahyǎ rò a tane̤plǒ hébè pǎ tôcô꤮ to. A htetapa̤ lò̌plǐ cò́ èthǐ.
7 Os homens que viajavam com Saulo pararam emudecidos; ouviam a voz mas não viam ninguém.
8 Saulu kahtò rò a yácû́ myákalò̌hte tadû́rò a myáhtye tôcô꤮ to akhu-akhyě èthǐ cwicuố lǔ rò a thǔnuô̌ lǔ dố vǐ̤ Damasco akǔ.
8 Saulo levantou-se do chão e, abrindo os olhos, não conseguia ver nada. E eles o levaram pela mão até Damasco.
9 Rò thuô̌nyěthuô̌thè̌ akǔ a myáhtyecyá̤to, htuô̌to ae-aǒ tôcô꤮ to.
9 Por três dias ele esteve cego, não comeu nem bebeu.
10 Dố vǐ̤ Damasco akǔnuô prè̤zṳ̂́etè̤phú dố amwi̤ ná Anania o tôprè̤. A myáhtyelwóré̤ tè̤ rò dố a tè̤myáhtyelwóré̤ akǔyěnuô Byacè è́ è, “Anania!” Rò a té ka̤khyěsû, “Byacè vǎo prè́.”
10 Em Damasco havia um discípulo chamado Ananias. O Senhor o chamou numa visão: "Ananias! " "Eis-me aqui, Senhor", respondeu ele.
11 Rò Byacè hé lǔ, “O taritaryǎ mò̌ nè̤né̤ rò cuố mò̌ dố klyá nuôtôbǒ dố ǔ è́ amwi̤ ná klyácò́ hénuô tôbǒ rò cuố sudyǎ mò̌ vǐ̤ Tarsophú dố amwi̤ ná Saulu dố Juda ahikǔ nuô. Khǒnyá̤rò a kwǐcò́bè̌ hò́ tè̤.
11 O Senhor lhe disse: "Vá à casa de Judas, na rua chamada Direita, e pergunte por um homem de Tarso chamado Saulo. Ele está orando;
12 Rò a myáhtyelwóré̤ hò́, thyáphú a ki myáhtye ka̤khyě khyěthyá agněnuô, kayǎ dố amwi̤ ná Anania hénuô tôprè̤ hyǎ dố lǔo rò a hyǎ dyahtya atakhu dố lǔlo̤.”
12 numa visão viu um homem chamado Ananias chegar e impor-lhe as mãos para que voltasse a ver".
13 Anania hésû, “Byacè, kayǎ yětôprè̤ ari-akyǎ nuô, vǎ ní̤huô̌ ǔ è́prè̤ héhtuô̌pé̤ è́lǎ hò́ vǎ, a me̤cyě̤me̤cṳ̂ nè̤ kayǎsǎsè̌ o dố vǐ̤ Jerusalem akǔ nuôtahe, hévǎ.
13 Respondeu Ananias: "Senhor, tenho ouvido muita coisa a respeito desse homem e de todo o mal que ele tem feito aos teus santos em Jerusalém.
14 Htuô̌to, a hyǎ dố vǐ̤ Damasco yěnuôma a hyǎ dố a kíré̤ hyǎpṳ̂́ lò̌lò̌꤮ kayǎ dố a cò́bè̌ nè̤ nuôtahe prè́. Bwídukhu tahe dyé è taryěshyosò̌ meně.”
14 Ele chegou aqui com autorização dos chefes dos sacerdotes para prender todos os que invocam o teu nome".
15 Manárò Byacè hé lǔ, “Cuốmò̌, me̤těhérò vǎ nwóhtya hò́ è dố a ki hésodônyǎ pé̤ Judaphú má̤to tahe ná khwí tahe, ná Israelphú tahe ná vǎrivǎkyǎ pǎ.
15 Mas o Senhor disse a Ananias: "Vá! Este homem é meu instrumento escolhido para levar o meu nome perante os gentios e seus reis, e perante o povo de Israel.
16 Lò̌꤮ tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ dố a tǒbè khyá dố vǎkhuvǎkhyě tahenuô vǎ ki dyéluô̌ sǐné̤ cò́dû lǔ ná vǎné̤ pǎ.”
16 Mostrarei a ele o quanto deve sofrer pelo meu nome".
17 Phúnuôrò Anania cuốnuô̌ dố hi bí Saulu o ní̤dyé nuôtômě akǔ. Htuô̌rò a nuô̌dyahtya atakhu dố Saulu alo̤ rò a hé lǔ, “Puố̤vyá̤ Saulu, thyáphú nè̤ ki myáhtye ka̤khyě ryá khyěthyá, htuô̌rò thyáphú nè̤ ki lốbǎhtya ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè agněnuô, Byacè Jesǔ dố a oluô̌htya pé̤ htuô̌hò́ nè̤ dố klyálo̤ nuôtôprè̤, nò̌hyǎ vǎ dố nè̤o hò́.”
17 Então Ananias foi, entrou na casa, impôs as mãos sobre Saulo e disse: "Irmão Saulo, o Senhor Jesus, que lhe apareceu no caminho por onde você vinha, enviou-me para que você volte a ver e seja cheio do Espírito Santo".
18 Bínuô tôphuốtuô̌ tè̤ dố athyáná tè̤̌ba o dố lǔ mèthèplòlo̤ nuô latǎ̤kyǎ rò a myáhtye ka̤khyě khyěthyá. Yětôphuốrò a kahtò rò a cuố plwǒ ka̤khyě ané̤ ná htyě.
18 Imediatamente, algo como escamas caiu dos olhos de Saulo e ele passou a ver novamente. Levantando-se, foi batizado
19 Ae-aǒ khyěthyá rò ahè̌are ohtya khyěthyá.
19 e, depois de comer, recuperou as forças. Saulo passou vários dias com os discípulos em Damasco.
20 Rò tôphuốtuô̌ Saulu htecuố tǒdè̌ dố Juda tè̤cò́bè̌hǒ tahe akǔ rò a cuốhésodônyǎ pé̤ ǔ ná Jesǔ ma Cò́marya aphúkhǔ tôprè̤ ari-akyǎ.
20 Logo começou a pregar nas sinagogas que Jesus é o Filho de Deus.
21 Lò̌꤮ kayǎ dố a ní̤huô̌ lǔ hébè tahenuô, a htetapa̤ lò̌plǐ èthǐ rò a hé lahyǎ, “È ma kayǎ dố a cuốlṳ̂ me̤thyě kayǎ dố a cò́bè̌ Jesǔ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ nuôtahe tôprè̤ má̤to è̌? A hyǎ bíyě rò a ki hyǎpṳ̂́ kayǎ prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe rò a kíré̤ thǔka̤ ǔ dố bwídukhu tahe a o vǎhéto?”
21 Todos os que o ouviam ficavam perplexos e perguntavam: "Não é ele o homem que procurava destruir em Jerusalém aqueles que invocam este nome? E não veio para cá justamente para levá-los presos aos chefes dos sacerdotes? "
22 Saulu a tè̤hésodônyǎ pé̤ ǔ yěnuô a taryěshyosò̌ duhyǎ ná duhyǎ cò́ rò a khyáluô̌ tǎ̤te̤ pé̤ ǔ ná Jesǔ ma Krístu má̤lakǒ cò́ tôprè̤ akhu-akhyě, tuố̤ cò́ dố Judaphú o bí vǐ̤ Damasco akǔ nuôtahe hésûka̤khyě cyá̤ pǎ cò́ lǔ tôcô꤮ to.
22 Todavia, Saulo se fortalecia cada vez mais e confundia os judeus que viviam em Damasco, demonstrando que Jesus é o Cristo.
23 Mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyěhyǎ hò́ taki rò Judaphú tahe okú tǎ̤sû ní̤dyé lǔ rò a tane̤ kreme̤thyě Saulu.
23 Decorridos muitos dias, os judeus decidiram de comum acordo matá-lo,
24 Manárò ǔ hésoluô̌ thè́gně pé̤ lǔ ná ǔ ki kre me̤thyě lǔ pǎ, rò thyáphú ǔ ki me̤thyění̤ lǔ agněnuô ǔ opò̤́ bí vǐ̤ kadǎduhtû̌nuô mò̤́khíkhí mò̤́sè̌klè̌klè̌ cò́.
24 mas Saulo ficou sabendo do plano deles. Dia e noite eles vigiavam as portas da cidade a fim de matá-lo.
25 Manárò bí mò̤́khí akhè̌nuô, Saulu a khǒpacè̤̌ tahe sunuô̌ lǔ dố thu tômě akǔ rò a htya cya̤tǎ̤ lǔ dố vǐ̤ǔhtyalô̌ kadǎphú akǔ tôkǔ rò a cya̤tǎ̤kyǎ lǔ dố vǐ̤ǔdu klò̌tôkyě.
25 Mas os seus discípulos o levaram de noite e o fizeram descer num cesto, através de uma abertura na muralha.
26 Saulu ka̤ dố vǐ̤ Jerusalem rò a yácû́ bò́thyókhè́khǒ ané̤ ná prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe tadû́rò èthǐ thè́isě lò̌plǐ lǔlé̤. È htwǒ hò́ prè̤zṳ̂́enyá̤ephú tôprè̤ hò́ tadû́rò èthǐ zṳ̂́e lǔ to.
26 Quando chegou a Jerusalém, tentou reunir-se aos discípulos, mas todos estavam com medo dele, não acreditando que fosse realmente um discípulo.
27 Yětôphuốrò Barnaba me̤cwó̤ lǔ rò a è́cuố lǔ dố Prè̤dônyǎphú tahe a o. Rò a dyáluô̌ thè́gně pé̤ èthǐ ná Saulu myáhtyehò́ Byacè Jesǔ bí a cuố dố vǐ̤ Damasco akhè̌nuô, htuô̌rò Byacè hésoluô̌ pé̤ htuô̌hò́ lǔ ná è ari-akyǎ tahe. Htuô̌to Barnaba hésoluô̌ pé̤kuô̌ pó̤ èthǐ ná Saulu hésodônyǎ khû̌khû̌hǎhǎ pé̤ cò́ vǐ̤ Damascophú tahe ná Jesǔ ari-akyǎ.
27 Então Barnabé o levou aos apóstolos e lhes contou como, no caminho, Saulo vira o Senhor, que lhe falara, e como em Damasco ele havia pregado corajosamente em nome de Jesus.
28 Phúnuôrò Saulu otố̤ kuô̌ná èthǐ rò a cuố lě hésodônyǎ khû̌hǎ pé̤ cò́ ǔ ná Byacè ari-akyǎ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ pwǒ̤꤮ tôpho.
28 Assim, Saulo ficou com eles, e andava com liberdade em Jerusalém, pregando corajosamente em nome do Senhor.
29 A dônyǎplǒ ka̤khyěhyǎnyě sû ná Helleniaphú tahe tadû́rò èthǐ yácû́ myápṳ̌ klyá dố a ki me̤thyě lǔ.
29 Falava e discutia com os judeus de fala grega, mas estes tentavam matá-lo.
30 Bí prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yě akhè̌nuô, èthǐ è́hte cuốkyǎ Saulu dố vǐ̤ Caesarea rò thǔcuốkyǎ lǔ dố vǐ̤ Tarso.
30 Sabendo disso, os irmãos o levaram para Cesaréia e o enviaram para Tarso.
31 Phúnuôrò bínuôakhè̌ prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú dố a o dố Judaké̤, Galilea ké̤, Samaria ké̤ yětahe akǔ tahe othuôokrě nò́kuô̌ no ǔ prè́. Dố Thè́ Sǎsè̌ Byacè akhu-akhyě prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú tahe ahè̌are shyohtyasò̌htya, èthǐ ní̤hè̌ní̤re, èthǐ oró̤oè́htya rò ohtwǒprè̤ lahyǎ dố tè̤beduzṳ̂́nyá̤ Byacè akǔ.
31 A igreja passava por um período de paz em toda a Judéia, Galiléia e Samaria. Ela se edificava e, encorajada pelo Espírito Santo, crescia em número, vivendo no temor do Senhor.
32 Petru cuốlě lò̌ khǎlé̤ pwǒ̤꤮ tôpho. Tôphuốpǎ rò a cuốolěo tố̤kuô̌ prè̤zṳ̂́enyá̤ephú dố a o dố vǐ̤ Lydda nuôtahe a o.
32 Viajando por toda parte, Pedro foi visitar os santos que viviam em Lida.
33 Rò a cuố myáhtye tǎ̤sû ná kayǎ thyětôkyě dố amwi̤ ná Aenea o bínuô tôprè̤, a omyěkhû́ oprè́ dố lé̤myěkhu rò a kahtòbè́to nuô a o hò́ analwǐ̤thyó hò́.
33 Ali encontrou um paralítico chamado Enéias, que estava acamado fazia oito anos.
34 Rò Petru hé è, “Aenea꤮ Jesǔ Krístu zasǐmé̤hò́ nè̤ hò́. Ihtò mò̌ rò kè̤́klyédwó nè̤ lé̤myěnuô” rò Aenea kahtò tapluố̤taplyě cò́.
34 Disse-lhe Pedro: "Enéias, Jesus Cristo vai curá-lo! Levante-se e arrume a sua cama". Ele se levantou imediatamente.
35 Lò̌꤮ kayǎ o dố vǐ̤ Lydda akǔ ná Sharòn nyekhu tahenuô a myáhtye tè̤me̤htwǒhtya phúyě akhu-akhyě a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ kuô̌ lò̌plǐ Byacè.
35 Todos os que viviam em Lida e Sarona o viram e se converteram ao Senhor.
36 Bí vǐ̤ Joppa akǔnuô prè̤mò dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ Jesǔ nuô a o tôprè̤ amwi̤ ná Tabitha (Greek ngó̤ ma amwi̤ ná Dorca, angó̤lasá ma takhyě tôduô̌) a tè̤shuốtè̤khè̌ lò̌꤮ plǐ nuô a me̤bwíme̤taryě pé̤ ǔruô htuô̌rò me̤cwó̤me̤kǒ pé̤ kayǎ sǒphásǒrya̤phú tahe.
36 Em Jope havia uma discípula chamada Tabita, que em grego é Dorcas, que se dedicava a praticar boas obras e dar esmolas.
37 Bínuôkhè̌ aswí rò a thyěkyǎ. Aluô̤̌to̤ yěnuô, ǔ iluố̤plǐiluố̤phuố ryá htuô̌hò́ ná htyě rò ǔ dya-o lǔ dố hidò́kǔ dố akhu tôtó̤.
37 Naqueles dias ela ficou doente e morreu, e seu corpo foi lavado e colocado num quarto do andar superior.
38 Vǐ̤ Lydda yěnuô, a ophû ná vǐ̤ Joppa akhu-akhyě, bí prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe ní̤huô̌ ná Petru o dố vǐ̤ Lydda akhè̌nuô, èthǐ nò̌cuố kayǎ thè́nyě̤ dố lǔo rò a cuố kwǐthè́zò̤ lǔ, “Khyáthè́dǒ me̤pryǎpryǎ rò hyǎpryǎ dố pè̤ o hénuô̌!”
38 Lida ficava perto de Jope, e quando os discípulos ouviram falar que Pedro estava em Lida, mandaram-lhe dois homens dizer-lhe: "Não se demore em vir até nós".
39 Rò Petru taritaryǎhtyaní̤ ané̤ rò a htecuố ró̤kuô̌ ná èthǐ. A cuốtuố̤ dố èthǐo akhè̌nuô, èthǐ è́htya lǔ dố hidò́kǔ dố akhu tôtó̤. Rò lò̌꤮ prè̤mòokryá tahe o lahyǎ bínuô rò èthǐ kahtò nguố̤ tava̤ lò̌plǐ ná Petru rò a dyéluô̌ pé̤ Petru ná ca̤ ná ca̤klò̌ thǐtahe dố Dorca isè́ pé̤ èthǐ bí a ohtwǒprè̤ tố̤kuô̌pǎ ná èthǐ akhè̌ nuôtahe.
39 Pedro foi com eles e, quando chegou, foi levado para o quarto do andar superior. Todas as viúvas o rodearam, chorando e mostrando-lhe os vestidos e outras roupas que Dorcas tinha feito quando ainda estava com elas.
40 Petru nò̌htekyǎ lò̌ ǔ dố aklò̌ rò a dángṳ̂lya̤ kwǐcò́bè̌ tè̤. Htuô̌rò a tarí myácuố dố Dorca luô̤̌to̤ lé̤onuô rò a hé, “Tabitha꤮ kahtòmò̌” a hé rò Tabitha myákalò̌hte rò a myáhtye Petru akhè̌ a kahtò onyǎo.
40 Pedro mandou que todos saíssem do quarto; depois, ajoelhou-se e orou. Voltando-se para a mulher morta, disse: "Tabita, levante-se". Ela abriu os olhos e, vendo Pedro, sentou-se.
41 Petru zó̤hyǎ atakhu rò a cwikahtò lǔ. Htuô̌rò a è́nuô̌ khyěthyá prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe ná prè̤mòokryá tahe rò a dyéluô̌ èthǐ ná prè̤mò dố a htwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá yětôprè̤.
41 Tomando-a pela mão, ajudou-a a pôr-se de pé. Então, chamando os santos e as viúvas, apresentou-a viva.
42 Tè̤ritè̤kyǎ yěnuô, a luô̌pasǐcuố tuố̤ lò̌ dố vǐ̤ Joppa tôké̤lè̤̌ rò ǔ zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ è́kuô̌lǎ Byacè.
42 Este fato se tornou conhecido em toda a cidade de Jope, e muitos creram no Senhor.
43 Petru onyě̤kuô̌pó̤ ná èthǐ bínuô mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤kúkuô̌pǎ lǎ sálé̤ dố Simonè hi bí vǐ̤ Joppa akǔ nuô. Simonè ma kayǎ dố a me̤hte tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ yětahenuô ná tè̤mi̤tè̤myá̤ aphá tôprè̤.
43 Pedro ficou em Jope durante algum tempo, com um curtidor de couro chamado Simão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.