Atos 9
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARC
1 Bínuôakhè̌ Saulu hé thè́isě Byacè a khǒpacè̤̌ tahe dố a ki me̤thyě èthǐ. A cuố dố bwídukhulố tôprè̤ a o
1 E Saulo, respirando ainda ameaças e mortes contra os discípulos do Senhor, dirigiu-se ao sumo sacerdote
2 rò a cuốkwǐthè́zò̤ lǔ ná a ki rǎcuốní̤ likhyáthè́ tahe rò a ki rǎcuố pé̤ Juda tè̤cò́bè̌hǒ dố a o dố vǐ̤ Damasco akǔ nuôtahe a o. Likhyáthè́ yětahenuô, a hé cuố èthǐ ná prè̤mò bèbè, prè̤khǔ bèbè, ǔpěpě꤮ bèbè, dǎ Saulu myáhtye ná èthǐ krwǒme̤kuô̌ Byacè Jesǔ aklyá tahe hénuô, a ki pṳ̂́ èthǐ pǎ rò a ki thǔka̤kyǎ èthǐ dố vǐ̤ Jerusalem pǎ, a rǎcuố phúnuô.
2 e pediu-lhe cartas para Damasco, para as sinagogas, a fim de que, se encontrasse alguns daquela seita, quer homens, quer mulheres, os conduzisse presos a Jerusalém.
3 Saulu cuố dố vǐ̤ Damasco rò bí a phû cuốtuố̤hò́ vǐ̤ akhè̌nuô, tè̤lǐtakhè̌ dố mò́khu sátakhè̌ tǎ̤tava̤ dố lǔ khǎshyé.
3 E, indo no caminho, aconteceu que, chegando perto de Damasco, subitamente o cercou um resplendor de luz do céu.
4 Rò a lakhû́tǎ̤ dố hekhu rò a ní̤huô̌ ngó̤pra̤htya tômû̌ rò a hé lǔ, “Saulu, Saulu, nè̤ me̤cyě̤me̤cṳ̂ vǎ me̤tě?”
4 E, caindo em terra, ouviu uma voz que lhe dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
5 Rò Saulu sudyǎsû lǔ, “Byacè꤮ nè̤ ma ǔpě?”
5 E ele disse: Quem és, Senhor? E disse o Senhor: Eu sou Jesus, a quem tu persegues. Duro é para ti recalcitrar contra os aguilhões.
6 Manárò kahtòmò̌ rò cuốnuô̌ dố vǐ̤kǔ nuô. Nè̤ tǒ me̤kryá꤮ phútěnuô, ǔ ki hésodû nè̤ pǎ.”
6 E ele, tremendo e atônito, disse: Senhor, que queres que faça? E disse- lhe o Senhor: Levanta-te e entra na cidade, e lá te será dito o que te convém fazer.
7 Kayǎ dố a krwǒcuốkuô̌ ná Saulu yětahenuô a ní̤huô̌ ngó̤pra̤ tadû́rò a myáhtye kayǎ tôprè̤꤮ to akhu-akhyě, tṳ̂̌꤮, a okuố lò̌ lahyǎ rò a tane̤plǒ hébè pǎ tôcô꤮ to. A htetapa̤ lò̌plǐ cò́ èthǐ.
7 E os varões, que iam com ele, pararam espantados, ouvindo a voz, mas não vendo ninguém.
8 Saulu kahtò rò a yácû́ myákalò̌hte tadû́rò a myáhtye tôcô꤮ to akhu-akhyě èthǐ cwicuố lǔ rò a thǔnuô̌ lǔ dố vǐ̤ Damasco akǔ.
8 E Saulo levantou-se da terra e, abrindo os olhos, não via a ninguém. E, guiando-o pela mão, o conduziram a Damasco.
9 Rò thuô̌nyěthuô̌thè̌ akǔ a myáhtyecyá̤to, htuô̌to ae-aǒ tôcô꤮ to.
9 E esteve três dias sem ver, e não comeu, nem bebeu.
10 Dố vǐ̤ Damasco akǔnuô prè̤zṳ̂́etè̤phú dố amwi̤ ná Anania o tôprè̤. A myáhtyelwóré̤ tè̤ rò dố a tè̤myáhtyelwóré̤ akǔyěnuô Byacè è́ è, “Anania!” Rò a té ka̤khyěsû, “Byacè vǎo prè́.”
10 E havia em Damasco um certo discípulo chamado Ananias. E disse-lhe o Senhor em visão: Ananias! E ele respondeu: Eis-me aqui, Senhor!
11 Rò Byacè hé lǔ, “O taritaryǎ mò̌ nè̤né̤ rò cuố mò̌ dố klyá nuôtôbǒ dố ǔ è́ amwi̤ ná klyácò́ hénuô tôbǒ rò cuố sudyǎ mò̌ vǐ̤ Tarsophú dố amwi̤ ná Saulu dố Juda ahikǔ nuô. Khǒnyá̤rò a kwǐcò́bè̌ hò́ tè̤.
11 E disse- lhe o Senhor: Levanta-te, e vai à rua chamada Direita, e pergunta em casa de Judas por um homem de Tarso chamado Saulo; pois eis que ele está orando;
12 Rò a myáhtyelwóré̤ hò́, thyáphú a ki myáhtye ka̤khyě khyěthyá agněnuô, kayǎ dố amwi̤ ná Anania hénuô tôprè̤ hyǎ dố lǔo rò a hyǎ dyahtya atakhu dố lǔlo̤.”
12 e numa visão ele viu que entrava um homem chamado Ananias e punha sobre ele a mão, para que tornasse a ver.
13 Anania hésû, “Byacè, kayǎ yětôprè̤ ari-akyǎ nuô, vǎ ní̤huô̌ ǔ è́prè̤ héhtuô̌pé̤ è́lǎ hò́ vǎ, a me̤cyě̤me̤cṳ̂ nè̤ kayǎsǎsè̌ o dố vǐ̤ Jerusalem akǔ nuôtahe, hévǎ.
13 E respondeu Ananias: Senhor, de muitos ouvi acerca deste homem, quantos males tem feito aos teus santos em Jerusalém;
14 Htuô̌to, a hyǎ dố vǐ̤ Damasco yěnuôma a hyǎ dố a kíré̤ hyǎpṳ̂́ lò̌lò̌꤮ kayǎ dố a cò́bè̌ nè̤ nuôtahe prè́. Bwídukhu tahe dyé è taryěshyosò̌ meně.”
14 e aqui tem poder dos principais dos sacerdotes para prender a todos os que invocam o teu nome.
15 Manárò Byacè hé lǔ, “Cuốmò̌, me̤těhérò vǎ nwóhtya hò́ è dố a ki hésodônyǎ pé̤ Judaphú má̤to tahe ná khwí tahe, ná Israelphú tahe ná vǎrivǎkyǎ pǎ.
15 Disse-lhe, porém, o Senhor: Vai, porque este é para mim um vaso escolhido para levar o meu nome diante dos gentios, e dos reis, e dos filhos de Israel.
16 Lò̌꤮ tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ dố a tǒbè khyá dố vǎkhuvǎkhyě tahenuô vǎ ki dyéluô̌ sǐné̤ cò́dû lǔ ná vǎné̤ pǎ.”
16 E eu lhe mostrarei quanto deve padecer pelo meu nome.
17 Phúnuôrò Anania cuốnuô̌ dố hi bí Saulu o ní̤dyé nuôtômě akǔ. Htuô̌rò a nuô̌dyahtya atakhu dố Saulu alo̤ rò a hé lǔ, “Puố̤vyá̤ Saulu, thyáphú nè̤ ki myáhtye ka̤khyě ryá khyěthyá, htuô̌rò thyáphú nè̤ ki lốbǎhtya ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè agněnuô, Byacè Jesǔ dố a oluô̌htya pé̤ htuô̌hò́ nè̤ dố klyálo̤ nuôtôprè̤, nò̌hyǎ vǎ dố nè̤o hò́.”
17 E Ananias foi, e entrou na casa, e, impondo-lhe as mãos, disse: Irmão Saulo, o Senhor Jesus, que te apareceu no caminho por onde vinhas, me enviou, para que tornes a ver e sejas cheio do Espírito Santo.
18 Bínuô tôphuốtuô̌ tè̤ dố athyáná tè̤̌ba o dố lǔ mèthèplòlo̤ nuô latǎ̤kyǎ rò a myáhtye ka̤khyě khyěthyá. Yětôphuốrò a kahtò rò a cuố plwǒ ka̤khyě ané̤ ná htyě.
18 E logo lhe caíram dos olhos como que umas escamas, e recuperou a vista; e, levantando-se, foi batizado.
19 Ae-aǒ khyěthyá rò ahè̌are ohtya khyěthyá.
19 E, tendo comido, ficou confortado. E esteve Saulo alguns dias com os discípulos que estavam em Damasco.
20 Rò tôphuốtuô̌ Saulu htecuố tǒdè̌ dố Juda tè̤cò́bè̌hǒ tahe akǔ rò a cuốhésodônyǎ pé̤ ǔ ná Jesǔ ma Cò́marya aphúkhǔ tôprè̤ ari-akyǎ.
20 E logo, nas sinagogas, pregava a Jesus, que este era o Filho de Deus.
21 Lò̌꤮ kayǎ dố a ní̤huô̌ lǔ hébè tahenuô, a htetapa̤ lò̌plǐ èthǐ rò a hé lahyǎ, “È ma kayǎ dố a cuốlṳ̂ me̤thyě kayǎ dố a cò́bè̌ Jesǔ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ nuôtahe tôprè̤ má̤to è̌? A hyǎ bíyě rò a ki hyǎpṳ̂́ kayǎ prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe rò a kíré̤ thǔka̤ ǔ dố bwídukhu tahe a o vǎhéto?”
21 Todos os que o ouviam estavam atônitos e diziam: Não é este o que em Jerusalém perseguia os que invocavam este nome e para isso veio aqui, para os levar presos aos principais dos sacerdotes?
22 Saulu a tè̤hésodônyǎ pé̤ ǔ yěnuô a taryěshyosò̌ duhyǎ ná duhyǎ cò́ rò a khyáluô̌ tǎ̤te̤ pé̤ ǔ ná Jesǔ ma Krístu má̤lakǒ cò́ tôprè̤ akhu-akhyě, tuố̤ cò́ dố Judaphú o bí vǐ̤ Damasco akǔ nuôtahe hésûka̤khyě cyá̤ pǎ cò́ lǔ tôcô꤮ to.
22 Saulo, porém, se esforçava muito mais e confundia os judeus que habitavam em Damasco, provando que aquele era o Cristo.
23 Mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyěhyǎ hò́ taki rò Judaphú tahe okú tǎ̤sû ní̤dyé lǔ rò a tane̤ kreme̤thyě Saulu.
23 E, tendo passado muitos dias, os judeus tomaram conselho entre si para o matar.
24 Manárò ǔ hésoluô̌ thè́gně pé̤ lǔ ná ǔ ki kre me̤thyě lǔ pǎ, rò thyáphú ǔ ki me̤thyění̤ lǔ agněnuô ǔ opò̤́ bí vǐ̤ kadǎduhtû̌nuô mò̤́khíkhí mò̤́sè̌klè̌klè̌ cò́.
24 Mas as suas ciladas vieram ao conhecimento de Saulo; e, como eles guardavam as portas, tanto de dia como de noite, para poderem tirar-lhe a vida,
25 Manárò bí mò̤́khí akhè̌nuô, Saulu a khǒpacè̤̌ tahe sunuô̌ lǔ dố thu tômě akǔ rò a htya cya̤tǎ̤ lǔ dố vǐ̤ǔhtyalô̌ kadǎphú akǔ tôkǔ rò a cya̤tǎ̤kyǎ lǔ dố vǐ̤ǔdu klò̌tôkyě.
25 tomando-o de noite os discípulos, o desceram, dentro de um cesto, pelo muro.
26 Saulu ka̤ dố vǐ̤ Jerusalem rò a yácû́ bò́thyókhè́khǒ ané̤ ná prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe tadû́rò èthǐ thè́isě lò̌plǐ lǔlé̤. È htwǒ hò́ prè̤zṳ̂́enyá̤ephú tôprè̤ hò́ tadû́rò èthǐ zṳ̂́e lǔ to.
26 E, quando Saulo chegou a Jerusalém, procurava ajuntar-se aos discípulos, mas todos o temiam, não crendo que fosse discípulo.
27 Yětôphuốrò Barnaba me̤cwó̤ lǔ rò a è́cuố lǔ dố Prè̤dônyǎphú tahe a o. Rò a dyáluô̌ thè́gně pé̤ èthǐ ná Saulu myáhtyehò́ Byacè Jesǔ bí a cuố dố vǐ̤ Damasco akhè̌nuô, htuô̌rò Byacè hésoluô̌ pé̤ htuô̌hò́ lǔ ná è ari-akyǎ tahe. Htuô̌to Barnaba hésoluô̌ pé̤kuô̌ pó̤ èthǐ ná Saulu hésodônyǎ khû̌khû̌hǎhǎ pé̤ cò́ vǐ̤ Damascophú tahe ná Jesǔ ari-akyǎ.
27 Então, Barnabé, tomando-o consigo, o trouxe aos apóstolos e lhes contou como no caminho ele vira ao Senhor, e este lhe falara, e como em Damasco falara ousadamente no nome de Jesus.
28 Phúnuôrò Saulu otố̤ kuô̌ná èthǐ rò a cuố lě hésodônyǎ khû̌hǎ pé̤ cò́ ǔ ná Byacè ari-akyǎ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ pwǒ̤꤮ tôpho.
28 E andava com eles em Jerusalém, entrando e saindo.
29 A dônyǎplǒ ka̤khyěhyǎnyě sû ná Helleniaphú tahe tadû́rò èthǐ yácû́ myápṳ̌ klyá dố a ki me̤thyě lǔ.
29 E falava ousadamente no nome de Jesus. Falava e disputava também contra os gregos, mas eles procuravam matá-lo.
30 Bí prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yě akhè̌nuô, èthǐ è́hte cuốkyǎ Saulu dố vǐ̤ Caesarea rò thǔcuốkyǎ lǔ dố vǐ̤ Tarso.
30 Sabendo- o, porém, os irmãos, o acompanharam até Cesareia e o enviaram a Tarso.
31 Phúnuôrò bínuôakhè̌ prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú dố a o dố Judaké̤, Galilea ké̤, Samaria ké̤ yětahe akǔ tahe othuôokrě nò́kuô̌ no ǔ prè́. Dố Thè́ Sǎsè̌ Byacè akhu-akhyě prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú tahe ahè̌are shyohtyasò̌htya, èthǐ ní̤hè̌ní̤re, èthǐ oró̤oè́htya rò ohtwǒprè̤ lahyǎ dố tè̤beduzṳ̂́nyá̤ Byacè akǔ.
31 Assim, pois, as igrejas em toda a Judeia, e Galileia, e Samaria tinham paz e eram edificadas; e se multiplicavam, andando no temor do Senhor e na consolação do Espírito Santo.
32 Petru cuốlě lò̌ khǎlé̤ pwǒ̤꤮ tôpho. Tôphuốpǎ rò a cuốolěo tố̤kuô̌ prè̤zṳ̂́enyá̤ephú dố a o dố vǐ̤ Lydda nuôtahe a o.
32 E aconteceu que, passando Pedro por toda parte, veio também aos santos que habitavam em Lida.
33 Rò a cuố myáhtye tǎ̤sû ná kayǎ thyětôkyě dố amwi̤ ná Aenea o bínuô tôprè̤, a omyěkhû́ oprè́ dố lé̤myěkhu rò a kahtòbè́to nuô a o hò́ analwǐ̤thyó hò́.
33 E achou ali certo homem chamado Eneias, jazendo numa cama havia oito anos, o qual era paralítico.
34 Rò Petru hé è, “Aenea꤮ Jesǔ Krístu zasǐmé̤hò́ nè̤ hò́. Ihtò mò̌ rò kè̤́klyédwó nè̤ lé̤myěnuô” rò Aenea kahtò tapluố̤taplyě cò́.
34 E disse-lhe Pedro: Eneias, Jesus Cristo te dá saúde; levanta-te e faze a tua cama. E logo se levantou.
35 Lò̌꤮ kayǎ o dố vǐ̤ Lydda akǔ ná Sharòn nyekhu tahenuô a myáhtye tè̤me̤htwǒhtya phúyě akhu-akhyě a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ kuô̌ lò̌plǐ Byacè.
35 E viram-no todos os que habitavam em Lida e Sarona, os quais se converteram ao Senhor.
36 Bí vǐ̤ Joppa akǔnuô prè̤mò dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ Jesǔ nuô a o tôprè̤ amwi̤ ná Tabitha (Greek ngó̤ ma amwi̤ ná Dorca, angó̤lasá ma takhyě tôduô̌) a tè̤shuốtè̤khè̌ lò̌꤮ plǐ nuô a me̤bwíme̤taryě pé̤ ǔruô htuô̌rò me̤cwó̤me̤kǒ pé̤ kayǎ sǒphásǒrya̤phú tahe.
36 E havia em Jope uma discípula chamada Tabita, que, traduzido, se diz Dorcas. Esta estava cheia de boas obras e esmolas que fazia.
37 Bínuôkhè̌ aswí rò a thyěkyǎ. Aluô̤̌to̤ yěnuô, ǔ iluố̤plǐiluố̤phuố ryá htuô̌hò́ ná htyě rò ǔ dya-o lǔ dố hidò́kǔ dố akhu tôtó̤.
37 E aconteceu, naqueles dias, que, enfermando ela, morreu; e, tendo-a lavado, a depositaram num quarto alto.
38 Vǐ̤ Lydda yěnuô, a ophû ná vǐ̤ Joppa akhu-akhyě, bí prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe ní̤huô̌ ná Petru o dố vǐ̤ Lydda akhè̌nuô, èthǐ nò̌cuố kayǎ thè́nyě̤ dố lǔo rò a cuố kwǐthè́zò̤ lǔ, “Khyáthè́dǒ me̤pryǎpryǎ rò hyǎpryǎ dố pè̤ o hénuô̌!”
38 E, como Lida era perto de Jope, ouvindo os discípulos que Pedro estava ali, lhe mandaram dois varões, rogando-lhe que não se demorasse em vir ter com eles.
39 Rò Petru taritaryǎhtyaní̤ ané̤ rò a htecuố ró̤kuô̌ ná èthǐ. A cuốtuố̤ dố èthǐo akhè̌nuô, èthǐ è́htya lǔ dố hidò́kǔ dố akhu tôtó̤. Rò lò̌꤮ prè̤mòokryá tahe o lahyǎ bínuô rò èthǐ kahtò nguố̤ tava̤ lò̌plǐ ná Petru rò a dyéluô̌ pé̤ Petru ná ca̤ ná ca̤klò̌ thǐtahe dố Dorca isè́ pé̤ èthǐ bí a ohtwǒprè̤ tố̤kuô̌pǎ ná èthǐ akhè̌ nuôtahe.
39 E, levantando-se Pedro, foi com eles. Quando chegou, o levaram ao quarto alto, e todas as viúvas o rodearam, chorando e mostrando as túnicas e vestes que Dorcas fizera quando estava com elas.
40 Petru nò̌htekyǎ lò̌ ǔ dố aklò̌ rò a dángṳ̂lya̤ kwǐcò́bè̌ tè̤. Htuô̌rò a tarí myácuố dố Dorca luô̤̌to̤ lé̤onuô rò a hé, “Tabitha꤮ kahtòmò̌” a hé rò Tabitha myákalò̌hte rò a myáhtye Petru akhè̌ a kahtò onyǎo.
40 Mas Pedro, fazendo- as sair a todas, pôs-se de joelhos e orou; e, voltando-se para o corpo, disse: Tabita, levanta-te. E ela abriu os olhos e, vendo a Pedro, assentou-se.
41 Petru zó̤hyǎ atakhu rò a cwikahtò lǔ. Htuô̌rò a è́nuô̌ khyěthyá prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe ná prè̤mòokryá tahe rò a dyéluô̌ èthǐ ná prè̤mò dố a htwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá yětôprè̤.
41 E ele, dando-lhe a mão, a levantou e, chamando os santos e as viúvas, apresentou-lha viva.
42 Tè̤ritè̤kyǎ yěnuô, a luô̌pasǐcuố tuố̤ lò̌ dố vǐ̤ Joppa tôké̤lè̤̌ rò ǔ zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ è́kuô̌lǎ Byacè.
42 E foi isto notório por toda a Jope, e muitos creram no Senhor.
43 Petru onyě̤kuô̌pó̤ ná èthǐ bínuô mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤kúkuô̌pǎ lǎ sálé̤ dố Simonè hi bí vǐ̤ Joppa akǔ nuô. Simonè ma kayǎ dố a me̤hte tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ yětahenuô ná tè̤mi̤tè̤myá̤ aphá tôprè̤.
43 E ficou muitos dias em Jope, com um certo Simão, curtidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.