Atos 13
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ACF
1 Prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ bí vǐ̤ Antioko akǔnuô prè̤pro̤ ná Thárá o tahe. Maǔpě hénuôma Barnaba, Simeonè (Dố ǔ è́ lǔ ná kayǎzyelò̤) ná Lucio (Vǐ̤ Cyreneophú), Menaen (Ǔ buô duhtya ró̤kuô̌ è ná Khwí Herodè) ná Saulu yětahe hò́.
1 E na igreja que estava em Antioquia havia alguns profetas e doutores, a saber: Barnabé e Simeão chamado Níger, e Lúcio, cireneu, e Manaém, que fora criado com Herodes o tetrarca, e Saulo.
2 Bí èthǐ cò́bucò́bè̌htya Byacè rò duôe sèesèǒ akhè̌nuô, Thè́ Sǎsè̌ Byacè hé èthǐ, “Nwóhte khókyǎ pé̤ vǎ Barnaba ná Saulu nuô. Me̤těhérò vǎ nwóhtya one htuô̌hò́ èthǐ dố a ki bè me̤ vǎ tè̤me̤.”
2 E, servindo eles ao Senhor, e jejuando, disse o Espírito Santo: Apartai-me a Barnabé e a Saulo para a obra a que os tenho chamado.
3 Èthǐ duôe sèesèǒ rò a kwǐcò́bè̌, htuô̌rò èthǐ dyahtya atakhu dố Saulu ná Barnaba alo̤ rò a nò̌htecuố èthǐ.
3 Então, jejuando e orando, e pondo sobre eles as mãos, os despediram.
4 Barnaba ná Saulu cuố phú Thè́ Sǎsè̌ Byacè nò̌cuố èthǐ nuô. Èthǐ tǎ̤lya̤cuố dố vǐ̤ Seleucia bí ǔ lé̤ka̤báo thòklyědu akhǎlé̤ nuôtôpho rò èthǐ htya sidyání̤ lahyǎ thòklyědu bínuô rò htecuố dố Cyprú klû́.
4 E assim estes, enviados pelo Espírito Santo, desceram a Selêucia e dali navegaram para Chipre.
5 Bí èthǐ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Salami akhè̌nuô, a cuố hésodônyǎ pé̤ ǔ ná Cò́marya alǎ̤angó̤ dố Judaphú tè̤cò́bè̌hǒ tahe akǔ. Giovanni Marko cuố tố̤kuô̌ ná èthǐ rò a me̤cwó̤kuô̌ èthǐ.
5 E, chegados a Salamina, anunciavam a palavra de Deus nas sinagogas dos judeus; e tinham também a João como cooperador.
6 Èthǐ cuốhtyanuô̌ dố Cyprú klû́khu rò a cuố luplú tuố̤dố vǐ̤ Papho o dố klû́tadû nuôtôvǐ̤. Èthǐ myáhtye tǎ̤sû ná Juda prè̤pro̤ lahǒlahyaphú dố a cuốlě dyéluô̌ pé̤ ǔ ná tè̤me̤taple ǔmèthè tôprè̤. Amwi̤ ná Bar‑Jesǔ.
6 E, havendo atravessado a ilha até Pafos, acharam um certo judeu mágico, falso profeta, chamado Barjesus,
7 È ma a me̤pé̤ khwídu Sergio tè̤me̤. Khwídu Sergio ma kayǎ dố a dè tôprè̤. A thè́zṳ̂́ ní̤huô̌ Cò́marya alǎ̤angó̤ rò a è́hyǎ Barnaba ná Saulu.
7 O qual estava com o procônsul Sérgio Paulo, homem prudente. Este, chamando a si Barnabé e Saulo, procurava muito ouvir a palavra de Deus.
8 Manárò kayǎ me̤taple ǔ mèthè Elyma yětôprè̤nuô, (Yěma Bar‑Jesǔ amwi̤ ná Greek ngó̤), thyáphú khwídu kizṳ̂́kinyá̤ kuô̌ tǎmé̤ nuôrò, a pṳ̌ me̤dídyǎ tǎ̤tṳ̂̌ èthǐ.
8 Mas resistia-lhes Elimas, o encantador (porque assim se interpreta o seu nome), procurando apartar da fé o procônsul.
9 Bínuô Saulu (Ǔ thè́gně kuô̌pó̤ èmwi̤ ná Paulu) yětôprè̤nuô, a lốbǎ ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè. Rò a myárè̤̌ tǒdè̌ kayǎ me̤taple ǔmèthè nuôtôprè̤.
9 Todavia Saulo, que também se chama Paulo, cheio do Espírito Santo, e fixando os olhos nele,
10 Rò a hé lǔ, “Nè̤ ma prè̤ dố a me̤ khǐnéricyá̤ khuklò́ atè̤me̤ tôprè̤. Nè̤ ma kayǎ dố a thè́hte lò̌꤮ tè̤ dố acò́ate̤ nuôtahe. Nè̤ lốbǎ cò́ ná tè̤lahǒlahya ná tè̤mǔmyá̤ricyá̤ pwǒ̤tôcô, nè̤ pṳ̌ me̤taplò̌taple lahǒ lò̌ Byacè a tè̤má̤tè̤cò́ yěnuô pwǒ̤꤮ tôphuố cò́.
10 Disse: Ó filho do diabo, cheio de todo o engano e de toda a malícia, inimigo de toda a justiça, não cessarás de perturbar os retos caminhos do Senhor?
11 Khǒnyá̤yě Byacè ki cirya nè̤, nè̤ ki mèthèkhí pǎ, Cò́marya ki nò̌lǐka̤khyě nè̤ to hénuô, nè̤ ki myáhtyecyá̤ pǎ tè̤lǐ tohò́.”
11 Eis aí, pois, agora contra ti a mão do Senhor, e ficarás cego, sem ver o sol por algum tempo. E no mesmo instante a escuridão e as trevas caíram sobre ele e, andando à roda, buscava a quem o guiasse pela mão.
12 Bí khwídu yětôprè̤ myáhtye tè̤me̤htwǒhtya ané̤ phúyě akhè̌nuô, a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ kuô̌ Jesǔ. A ní̤huô̌ ǔ ithyó pé̤ lǔ Byacè ari-akyǎ rò a khyéthukhyéthè́ nyacò́.
12 Então o procônsul, vendo o que havia acontecido, creu, maravilhado da doutrina do Senhor.
13 Paulu ná kayǎ dố a cuố tố̤kuô̌ ná lǔ tahe sidyácuốní̤ thòklyědu bí vǐ̤ Papho nuôrò htecuố dố vǐ̤ Perga dố a o dố Pamphylia ké̤kǔnuô. Cuốtuố̤ bínuô rò Giovanni Marko htecuố khókyǎ ná èthǐ rò a ka̤khyě dố vǐ̤ Jerusalem.
13 E, partindo de Pafos, Paulo e os que estavam com ele chegaram a Perge, da Panfília. Mas João, apartando-se deles, voltou para Jerusalém.
14 Èthǐ odố vǐ̤ Perga rò htecuố lahyǎ dố vǐ̤ Antioko o dố Pisidia ké̤kǔnuô tôvǐ̤. Rò bí Judaphú Mò̤́nyěduô bè akhè̌nuô, èthǐ cuốnuô̌ onyǎo dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ.
14 E eles, saindo de Perge, chegaram a Antioquia, da Pisídia, e, entrando na sinagoga, num dia de sábado, assentaram-se;
15 Bí ǔ hốhtyahtuô̌hò́ Mosè ali tè̤thyótè̤thya ná li dố prè̤pro̤ rǎone nuôtahe akhè̌nuô, tè̤cò́bè̌hǒ khuklò́ tahe nò̌cuốsudyǎ kayǎ tôprè̤ ná èthǐ rò a hé èthǐ, “Puố̤vyá̤ thǐ꤮, thǐ lé̤dyéhè̌dyére kayǎ bè́mṳ yětahe ki o tômû̌mû̌ hérò, pè̤ thè́zṳ̂́ nò̌dyéhè̌dyére thǐ.”
15 E, depois da lição da lei e dos profetas, lhes mandaram dizer os principais da sinagoga: Homens irmãos, se tendes alguma palavra de consolação para o povo, falai.
16 Paulu ihtò rò a vû́vyá̤luô̌ atakhu. Me̤těhénuôrò a thè́zṳ̂́ nò̌thuôthuô꤮ o kayǎ yětahe rò a cáhtya hébè, “Puố̤vyá̤ Israel aklwǐalyǎ thǐtahe ná Judaphú má̤to rò a cò́bucò́bè̌htya Cò́marya bíyě thǐtahe lò̌꤮ plǐ thǐ꤮, ní̤dǎ lahyǎ.
16 E, levantando-se Paulo, e pedindo silêncio com a mão, disse: Homens israelitas, e os que temeis a Deus, ouvi:
17 Judaphú a Cò́marya nwóhtya pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe rò bí èthǐ cuốokuốlè́ dố Egypt ké̤ akhè̌nuô, a dyé htwǒhtya èthǐ ná kayǎ myěcôdu tôcô. Cò́marya è́hteka̤kyǎ èthǐ dố Egypt ké̤kǔ ná a tè̤pro̤tè̤prya̤ dố adu-azǎ̤ yěnuô hò́.
17 O Deus deste povo de Israel escolheu a nossos pais, e exaltou o povo, sendo eles estrangeiros na terra do Egito; e com braço poderoso os tirou dela;
18 Rò a bè khyáthè́plòhtǔní̤ èthǐ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu nuô analwǐ̤shyě cò́.
18 E suportou os seus costumes no deserto por espaço de quase quarenta anos.
19 Kayǎ myěcôphú thuô̌thyótômyě dố a o dố Canan ké̤kǔ tahenuô Cò́marya me̤pé̤kyǎ pé̤ èthǐ, rò a dyé ké̤yětôba ná Israelphú rò a htwǒ hò́ èthǐké̤.
19 E, destruindo a sete nações na terra de Canaã, deu-lhes por sorte a terra deles.
20 Tè̤ dố a ki htwǒhtya phúyěnuô, anyě̤ cò́ ana lwǐ̤zè̤nyǎ̤shyě cò́.
20 E, depois disto, por quase quatrocentos e cinqüenta anos, lhes deu juízes, até ao profeta Samuel.
21 Htuô̌rò èthǐ kwǐ Samuelè ná a ki nwóhtya pé̤ èthǐ khwí dố a ki pốní̤ pé̤ èthǐ tôprè̤. Rò Cò́marya nwóhtya pé̤ èthǐ ná Kish aphúkhǔ Saulu. È ma Benjamino aklwǐalyǎ rò a htwǒ pé̤ èthǐ khwí analwǐ̤shyě.
21 E depois pediram um rei, e Deus lhes deu por quarenta anos, a Saul filho de Cis, homem da tribo de Benjamim.
22 Dốkhyěrò Cò́marya dyatǎ̤kyǎ Saulu dố khwí akhǎlé̤ rò a nò̌htwǒhtyake Davi ná èthǐ khwí. Davi ari-akyǎ yěnuô Cò́marya héhtuô̌hò́, ‘Vǎ myáhtyehtuô̌hò́ Jesse aphúkhǔ Davi ma kayǎ tôprè̤ dố a me̤mo̤nyacò́ vǎ thè́plò rò a ki me̤ lò̌plǐ phú vǎ thè́zṳ̂́ nò̌me̤ lǔ nuô pǎ.’
22 E, quando este foi retirado, levantou-lhes como rei a Davi, ao qual também deu testemunho, e disse: Achei a Davi, filho de Jessé, homem conforme o meu coração, que executará toda a minha vontade.
23 “Phú Cò́marya ò́lya̤ one htuô̌hò́ ná a ki nò̌hyǎlya̤ Jesǔ phú prè̤me̤lwóhteka̤ Israel aklwǐalyǎ thǐtahe agně tôprè̤ pǎ nuô, a ki ohtwǒhtya dố Davi aklwǐalyǎ tǎ̤palya̤ dǐtû́ yěnuô pǎ a hé phúnuô.
23 Da descendência deste, conforme a promessa, levantou Deus a Jesus para Salvador de Israel;
24 Bí Jesǔ hyǎ tyahíto nuô, Giovanni hésodônyǎ pé̤lò̌ Israelphú tahe ná èthǐ ki za̤ ní̤dû lahyǎ ané̤ rò a ki plwǒka̤ lahyǎ ané̤ ná htyě, phúnuô.
24 Tendo primeiramente João, antes da vinda dele, pregado a todo o povo de Israel o batismo de arrependimento.
25 Bí Giovanni me̤ atè̤me̤ kíré̤ phû htuô̌hò́ akhè̌nuô, a héso pé̤ kayǎ bè́mṳ tahe, ‘Thǐ tane̤ vǎ ná ǔpě? Vǎ ma kayǎ dố thǐ opò̤́myásû̌ aklyá nuôtôprè̤ má̤to. Nuôtôprè̤ ma a ki hyǎ dố vǎkhyěkhu pǎ, rò vǎ ki htulyě pé̤prè́ lǔ khupháplye̤ prè́ nuô̌꤮ vǎ kò ná è to.’
25 Mas João, quando completava a carreira, disse: Quem pensais vós que eu sou? Eu não sou o Cristo; mas eis que após mim vem aquele a quem não sou digno de desatar as alparcas dos pés.
26 “Puố̤vyá̤ Abraham aklwǐalyǎ thǐtahe ná Judaphú má̤to dố a o bíyě rò a cò́bucò́bè̌htya kuô̌ Cò́marya tahe lò̌꤮ plǐ thǐ꤮, tè̤me̤lwóhteka̤ ari-akyǎ yěnuô, ǔ thǔhyǎ pé̤ dố pè̤gně prè́.
26 Homens irmãos, filhos da geração de Abraão, e os que dentre vós temem a Deus, a vós vos é enviada a palavra desta salvação.
27 Me̤těhérò vǐ̤ Jerusalemphú tahe ná èthǐ akhuklò́ tahenuô a thè́gně kuô̌ lǔ ná è ma prè̤me̤lwóhteka̤ a Byacè tôprè̤ phúnuôto. Htuô̌to prè̤pro̤tahe alǎ̤angó̤ dố ǔ hốluô̌htya è bí Judaphú a Mò̤́nyěduô pwǒ̤꤮ tôphuố nuôtahe bèbè, èthǐ thè́gně tǎ̤plú kuô̌ǔ angó̤lasá to. Phúnuôrò thyáphú prè̤pro̤ tahe alǎ̤angó̤ ki lốhtyabǎhtya agněnuô, a nò̌cirya thyěkyǎ hò́ Jesǔ prè́.
27 Por não terem conhecido a este, os que habitavam em Jerusalém, e os seus príncipes, condenaram-no, cumprindo assim as vozes dos profetas que se lêem todos os sábados.
28 Tè̤thû́tè̤plá dố a ki cirya thyěkyǎ Jesǔ agněnuôma a myáhtye tôcô꤮ to tadû́rò ǔ nò̌shyo Khwí Pilato dố a ki ciryathyěkyǎ lǔ hò́.
28 E, embora não achassem alguma causa de morte, pediram a Pilatos que ele fosse morto.
29 Bí èthǐ me̤htuô̌ lò̌hò́ phú lisǎsè̌ héone lǔrilǔkyǎ akhè̌nuô, èthǐ cuốphyétǎ̤kyǎ lǔ dố krusulo̤ rò èthǐ cuốsunuô̌kyǎ lǔ dố luô̤̌kǔ.
29 E, havendo eles cumprido todas as coisas que dele estavam escritas, tirando-o do madeiro, o puseram na sepultura;
30 Manárò Cò́marya me̤htwǒprè̤ ihtòka̤khyě khyěthyá lǔ dố tè̤thyě.
30 Mas Deus o ressuscitou dentre os mortos.
31 Htuô̌rò Byacè Jesǔ yě a dyéluô̌ mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤kú꤮ pé̤lǎ sálé̤ ané̤ ná kayǎ dố a cáhtya krwǒkuô̌ lǔkhyě, cáhtya dố Galilea ké̤ tuố̤dố vǐ̤ Jerusalem nuôtahe. Khǒnyá̤rò, èthǐ htwǒhtyahò́ prè̤khyáathè́ dố lǔgně rò a cuố khyápé̤hò́ Israelphú tahe hò́.
31 E ele por muitos dias foi visto pelos que subiram com ele da Galiléia a Jerusalém, e são suas testemunhas para com o povo.
32 “Khǒnyá̤rò pè̤ héso pé̤ thǐ tè̤thè́krṳ̂̌mila: Tè̤ dố Cò́marya ò́lya̤ pé̤ htuô̌hò́ ná pè̤phyěpè̤phuô̌ dố꤮ nyénu nuôtahe,
32 E nós vos anunciamos que a promessa que foi feita aos pais, Deus a cumpriu a nós, seus filhos, ressuscitando a Jesus;
33 khǒnyá̤rò a me̤lốbǎ pé̤hò́ pè̤ hò́ ma dố Cò́marya me̤-ihtò htwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá hò́ Jesǔ dố tè̤thyě hò́. Pè̤ ma pè̤ klwǐlyǎ tǎ̤kalya̤ dố pè̤phyěpè̤phuô̌ yětahe a o hò́ rò a me̤lốbǎ pé̤hò́ pè̤ hò́. Phú ǔ rǎo dố Li Htuthè́htya amǎ̤du nyě̤tó̤tôtó̤ akǔnuô a hé,
33 Como também está escrito no salmo segundo: Meu filho és tu, hoje te gerei.
34 “Cò́marya me̤-ihtò htwǒprè̤ ka̤khyě Krístu dố tè̤thyě hò́ rò athò̌alò cyá̤ pǎto hò́. Cò́marya hé,
34 E que o ressuscitaria dentre os mortos, para nunca mais tornar à corrupção, disse-o assim: As santas e fiéis bênçãos de Davi vos darei.
35 “Phú prè̤rǎli irǒ htuthè́htya hé pó̤,
35 Por isso também em outro salmo diz: Não permitirás que o teu santo veja corrupção.
36 “Me̤těhérò Cò́marya taze-onekyǎ pé̤ Davi mú꤮ nukhè̌ rò Davi me̤htuô̌kyǎ bí ahtû̌khè̌ nuô, rò dốkhyěnuô a thyěkyǎ. Rò ǔ iluốtǎ̤tố̤ lǔ ná aphè̌ dố꤮ nyénu tahe rò ané̤klò̤́ thò̌kyǎ bínuô.
36 Porque, na verdade, tendo Davi no seu tempo servido conforme a vontade de Deus, dormiu, foi posto junto de seus pais e viu a corrupção.
37 Manárò kayǎ dố Cò́marya dyé htwǒprè̤ ka̤khyě è tôprè̤nuô athò̌alò to.
37 Mas aquele a quem Deus ressuscitou nenhuma corrupção viu.
38 “Phúnuô akhu-akhyě, puố̤vyá̤ lò̌꤮ plǐ thǐ꤮ vǎ thè́zṳ̂́ nò̌thè́gně tǎ̤te̤ kuô̌ thǐ ná ǔ hésodônyǎ pé̤ thǐ tè̤plwǒkyǎ thǐ tè̤thû́ nuôma má̤dố Jesǔ Krístu akhu-akhyě prè́.
38 Seja-vos, pois, notório, homens irmàos, que por este se vos anuncia a remissão dos pecados.
39 Dố Jesǔ me̤htuô̌hò́ akhu-akhyě, kayǎ dố a zṳ̂́e Jesǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ nuô Cò́marya plwǒkyǎ lò̌hò́ lǔtè̤thû́ rò a dyacò́dyate̤kyǎ lǔ hò́. Dố thǐ krwǒlṳ̂ me̤kuô̌ Mosè a tè̤thyótè̤thya akhu-akhyě, Cò́marya plwǒkyǎcyá̤ thǐ tè̤thû́ nuôtahe taki꤮ to.
39 E de tudo o que, pela lei de Moisés, não pudestes ser justificados, por ele é justificado todo aquele que crê.
40 Phúnuôrò rò̤ní̤ lahyǎ thǐné̤, me̤těhérò thǐ ki me̤htwǒhtya tǎ thǐné̤ phú prè̤pro̤ tahe héone htuô̌hò́ nuôtahe tǎmé̤.
40 Vede, pois, que não venha sobre vós o que está dito nos profetas:
41 Prè̤pro̤ hé,
41 Vede, ó desprezadores, e espantai-vos e desaparecei;porque opero uma obra em vossos dias,ora tal que não crereis, se alguém vo-la contar.
42 Bí Paulu ná Barnaba htecuốkyǎ dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ akhè̌nuô, kayǎ bè́mṳ tahe nò̌hyǎpó̤ èthǐ shyé꤮ Judaphú a Mò̤́nyěduô bè khyěthyá dốkhyě thuô̌thyótônyě pǎ rò a nò̌hésodônyǎ è́htya pó̤ èthǐ ná tè̤ritè̤kyǎ thǐtahe.
42 E, saídos os judeus da sinagoga, os gentios rogaram que no sábado seguinte lhes fossem ditas as mesmas coisas.
43 Rò bí ǔ cò́bè̌ htuô̌hò́ dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ akhè̌nuô, Judaphú tahe ná Judaphú má̤to dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ kuô̌ Judaphú a tè̤cò́bucò́bè̌ tahenuô, a krwǒplukrwǒphè kuô̌lò̌ Paulu ná Barnaba akhyě. Rò èthǐ hébè dyéhè̌dyére shyosò̌htya kayǎ dố a krwǒkuô̌ lǔkhyě nuôtahe ná a ki ohtwǒprè̤ thè́lè̤ plehyǎ ní̤kuô̌ lahyǎ ané̤ dố Cò́marya abwíataryě akǔ.
43 E, despedida a sinagoga, muitos dos judeus e dos prosélitos religiosos seguiram Paulo e Barnabé; os quais, falando-lhes, os exortavam a que permanecessem na graça de Deus.
44 Dốkhyě thuô̌thyótônyě bí Judaphú a Mò̤́nyěduô bè khyěthyá akhè̌nuô, kayǎ dố a hyǎ ní̤dǎkuô̌ Byacè Cò́marya alǎ̤angó̤ tahenuô a phû꤮ lò̌ cò́ tôvǐ̤lò̌ cò́.
44 E no sábado seguinte ajuntou-se quase toda a cidade para ouvir a palavra de Deus.
45 Bí Judaphú tahe myáhtye kayǎ hyǎró̤hyǎè́ akhè̌nuô, èthǐ thè́kothè́khwè́ ní̤kuô̌ nyacò́ Paulu rò a htésû pacyé̤ishyékyǎ Paulu a tè̤hébèhésû̌ tahe.
45 Então os judeus, vendo a multidão, encheram-se de inveja e, blasfemando, contradiziam o que Paulo falava.
46 Htuô̌rò Paulu ná Barnaba lé hébè khû̌hǎlố pó̤pó̤ cò́, rò a hé, “Pè̤ tǒbè hésodônyǎ ré̤lố pé̤ thǐ ná Cò́marya alǎ̤angó̤. Manárò thǐ zṳ̂́enyá̤e pè̤ tè̤dônyǎ yěnuô to akhu-akhyě, thǐ ciryalya̤ ní̤dyédû hò́ thǐné̤ phú kayǎ dố a kò ní̤bè kuô̌ǔ thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ to nuôtahe hò́. Phúnuôrò pè̤ ki dyakyǎ thǐ rò pè̤ ki cuố dố Judaphú má̤to tahe a o.
46 Mas Paulo e Barnabé, usando de ousadia, disseram: Era mister que a vós se vos pregasse primeiro a palavra de Deus; mas, visto que a rejeitais, e não vos julgais dignos da vida eterna, eis que nos voltamos para os gentios;
47 Me̤těhérò, Byacè mekyǎ pè̤ angó̤,
47 Porque o Senhor assim no-lo mandou:eu te pus para luz dos gentios,a fim de que sejas para salvação até os confins da terra.
48 Bí Judaphú má̤to yětahe ní̤huô̌nò́ kuô̌ hò́ tè̤yě akhè̌nuô, èthǐ thè́krṳ̂̌ rò htuthè́htya Byacè alǎ̤angó̤ yětahe hò́. Rò kayǎ dố Cò́marya nwóhtya hò́ èthǐ dố a ki ní̤bèkuô̌ thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ tahenuô, a htwǒka̤ lahyǎ prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe hò́.
48 E os gentios, ouvindo isto, alegraram-se, e glorificavam a palavra do Senhor; e creram todos quantos estavam ordenados para a vida eterna.
49 Byacè Cò́marya alǎ̤angó̤ yěnuô, ǔ bè hésodônyǎ luô̌pasǐcuố lò̌ è tôké̤lè̤̌ hò́.
49 E a palavra do Senhor se divulgava por toda aquela província.
50 Manárò thyáphú ǔ ki me̤cyě̤me̤cṳ̂ Paulu ná Barnaba yěnuôrò Judaphú thǐ tahenuô, a nò̌shyo shyakrwǒ prè̤mò dố a cò́bè̌ Cò́marya rò a htwǒ khuklò́ tahe, ná prè̤khǔ dố a htwǒ khuklò́ dố vǐ̤kǔ nuôtahe, rò a nò̌cuốryǎ̤ dǐtû́ pó̤ kayǎ yětahe mikuố. Rò èthǐ vè̤́htekyǎ Paulu ná Barnaba dố èthǐ ké̤kǔ.
50 Mas os judeus incitaram algumas mulheres religiosas e honestas, e os principais da cidade, e levantaram perseguição contra Paulo e Barnabé, e os lançaram fora dos seus termos.
51 Phúnuôrò Prè̤dônyǎphú tahe thuô̌tǎ̤kyǎ hemû dố a khanyělè̤̌. Yěma a dyéluô̌kyǎ vǐ̤kǔphú bínuô tahe ná tè̤mátè̤dyǎ tôcô hò́, me̤těhérò èthǐ vǐ̤kǔphú tahenuô, a htésû vè̤́htekyǎ èthǐ, rò èthǐ htecuốkyǎ dố vǐ̤ Iconio.
51 Sacudindo, porém, contra eles o pó dos seus pés, partiram para Icônio.
52 Rò prè̤zṳ̂́etè̤phú o bí Pisidia ké̤, vǐ̤ Antioko akǔ tahenuô, èthǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ nyacò́ rò a lốbǎ lahyǎ cò́ ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè.
52 E os discípulos estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.