2 Coríntios 7
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC
1 Khǒbò́thyó thǐ꤮ lò̌ Cò́marya ò́lya̤ tahe nuôma pè̤gně lò̌ hò́. Phúnuôrò, pè̤ ki cuố taphǎkyǎ ná pè̤né̤klò̤́ a tè̤thè́zṳ̂́ mǔmyá̤ricyá̤ tahe ná pè̤ thè́plò a tè̤tane̤ mǔmyá̤ricyá̤ yěnuô tahe pó꤮. Rò dố pè̤ thè́isě dyaduzṳ̂́nyá̤ Cò́marya yě akhu-akhyěrò pè̤ ki htwǒhtya lahyǎ dû kayǎ dố a sǎsè̌ tahe pó꤮.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Puố̤vyá̤ thǐ꤮, dyéluô̌kuô̌ lahyǎ thǐ tè̤mo̤ pè̤ to꤮. Pè̤ me̤thû́me̤plánò́ ná ǔ tôprè̤꤮ to. Pè̤ me̤pyá̤me̤sè̌nò́ ná ǔ tôprè̤꤮ toto. Pè̤ cuốetṳ̂̌ǒplè nò́ ná ǔkhu tôprè̤꤮ toto.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Vǎ hé phúyě rò vǎ thè́zṳ̂́ dya thǐ tè̤thû́ phúnuô má̤to. Me̤těhérò phú vǎ héhtuô̌hò́ thǐ nuô, thǐ ma kayǎ dố pè̤ mo̤ ní̤dyé è tahe. Phúnuôrò pè̤ thyě cò́bèbè, pè̤ htwǒprè̤ bèbè, pè̤ mo̤tadû nyǎ thǐ prè́.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Vǎ zṳ̂́e tǎ̤te̤ ní̤dyé nyacò́ thǐ rò vǎ htuthè́ ní̤dyé nyacò́ thǐ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́ meně. Phúnuô akhu-akhyě pè̤ myáhtyebè è́nyacò́ ná tè̤pyá̤tè̤sè̌ tadû́rò pè̤ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ prè́, htuô̌to pè̤ thè́plòmo̤ prè́.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Bí pè̤ hyǎtuố̤hò́ dố Macedoniaké̤ akhè̌nuô, tè̤pyá̤tè̤sè̌ yě a krwǒtadû kuô̌pǎ ná pè̤, a okuốto, me̤těhérò bínuôkhè̌ kayǎ dố a thè́hte pè̤ tahenuô a hyǎklyéhyǎngǎ pè̤ rò pè̤ thè́plòkṳ́ thè́plòkyǎ̤ nyacò́.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Manárò Cò́marya dố a dyéshyodyésò̌htya kayǎ dố a thè́plòpyé tahe yětôprè̤nuô, a dyéhè̌dyére hò́ pè̤ hò́, me̤těhérò Tito hyǎtuố̤kuô̌ hò́ pè̤ hò́.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Tito hyǎtuố̤ rò pè̤ thè́krṳ̂̌ tû́dûnuô má̤to, a héso pé̤ pè̤ ná thǐ dyéhè̌dyére lǔ phútě nuô akhu-akhyě a me̤thè́krṳ̂̌ kuô̌ nyacò́ pè̤. A hésoluô̌ pé̤ pè̤ ná thǐ nethuô myáhtye kanó̤ vǎ to, htuô̌rò thǐ tane̤thè́plè̤̌ ní̤dyé thǐ tè̤me̤thû́ tahe, htuô̌to thǐ o taritaryǎ onehò́ dố thǐ ki hébè takè̤bíní̤ pé̤ vǎ, a hésoluô̌ní̤ pé̤ vǎ phúyě akhu-akhyě, khǒnyá̤rò vǎ lé thè́krṳ̂̌lố pǎpǎ.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Li dố vǎ rǎcuố pé̤ thǐ dố aré̤khè̌ tôbanuôma, a ki me̤thè́plè̤̌ nyacò́ thǐ tadû́rò vǎ tane̤kṳ́ ná to, vǎ dya ná aryá prè́. Vǎ thǔcuố lú pé̤ thǐ li akhè̌nuô, vǎ myáhtye ná a me̤thè́plè̤̌ thǐ akhu-akhyě, vǎ tane̤kṳ́ ní̤dyé, manárò a me̤thè́plè̤̌ prè́ thǐ taplô̤phú prè́.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Manárò khǒnyá̤yě, vǎ thè́krṳ̂̌ hò́. Thǐ thè́plè̤̌thè́zò̤ akhu-akhyěrò vǎ thè́krṳ̂̌ phúnuô má̤to. Thǐ tè̤thè́plè̤̌thè́zò̤ yěnuô, a dyéhtwǒhtya hò́ thǐ tè̤za̤ lya̤ní̤dû thǐné̤ hò́ akhu-akhyěrò vǎ thè́krṳ̂̌ prè́. Cò́marya thè́zṳ̂́hò́ kayǎ dố a thè́plè̤̌thè́zò̤ phúnuô tahe hò́. Phúnuô akhu-akhyě pè̤ me̤pyá̤me̤sè̌ thǐ tôcô꤮ to.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Me̤těhérò, tè̤thè́plè̤̌thè́zò̤ dố Cò́marya dyéhtwǒhtya yěnuôma, a nò̌ htulya taplekyǎ pè̤ thè́plò dố pè̤ ki ní̤bè tè̤me̤lwóhteka̤ agně prè́ akhu-akhyě, pè̤ lo tane̤kṳ́ pé̤ ná tè̤thè́plè̤̌thè́zò̤ dố Cò́marya dyéhtwǒhtya yěnuôtahe to. Manárò prè̤lukayǎ alé̤klǒ thè́plè̤̌thè́zò̤ tahenuô, a dyéohtya prè́ tè̤thyě prè́.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Dố thǐ thè́plè̤̌thè́zò̤ akhu-akhyěrò Cò́marya me̤pé̤ thǐ phútě nuô, myámò̌ lahyǎ! Thǐ thè́plòshyo me̤hyǎhò́ lahyǎ tè̤cò́tè̤te̤ tahe hò́, thǐ thè́plòshyo dyéluô̌ hò́ thǐ me̤tè̤ dố atǒ tahe hò́. Thǐ thè́plòdu hyǎhò́ kayǎ me̤tè̤thû́ dố thǐklè̌ tahenuô hò́, thǐ thè́isě hyǎhò́ ná Cò́marya ki cirya thǐ pǎ hò́. Thǐ thè́zṳ̂́ myáhtye khyěthyá pè̤ hò́. Thǐ thè́plòshyo ní̤dǎhò́ ngó̤ rò thǐ ki ciryahò́ kayǎ dố a me̤thû́tè̤ nuôtahe hò́. Dố thǐ me̤ lahyǎ hò́ phúyě akhu-akhyě, thǐ dyéluô̌ hò́ ná khǒnyá̤yě thǐ tè̤thû́ o pǎto hò́.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Phúnuôrò, li dố vǎ rǎcuốpé̤ thǐ dố aré̤khè̌ tôbanuô ma, vǎ rǎcuố pé̤ kayǎ dố a me̤thû́tè̤ nuôtôprè̤ ná kayǎ nuôtôprè̤ me̤thû́ǔ nuôtahe akhu-akhyě tû́dû má̤to, thyáphú thǐ ki thè́gně ná thǐ dyélya̤ cò́ thǐthè́ dố pè̤gně bá꤮ těnuô, vǎ rǎcuố tố̤kuô̌dû phúnuô. Thǐ mo̤ pè̤ bá꤮ těnuô Cò́marya thè́gně tǎ̤te̤ lò̌plǐ cò́.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Phúnuô akhu-akhyě, pè̤ thè́plòmo̤ thyěkyǎ cò́.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Bí Tito cuố tyahí dố thǐ o híto nuô, vǎ htuthè́ ní̤dyé thǐ dố Tito anyěhyǎ cò́ meně. Thǐ me̤ má̤lakǒ cò́ hò́ phú vǎ htuthè́ ní̤dyé thǐ nuô hò́. Thǐ me̤tarè̤̌nò́ vǎ tôphuố꤮ to. Phú vǎ hébècò́hébète̤ thǐ pwǒ̤꤮ tôphuố nuô, pè̤ hé pé̤ Tito ná thǐrithǐkyǎ nuôma pè̤ hébècò́hébète̤ prè́prè́.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Phúnuôrò, bí a thè́né̤htya tuố̤bè khyěthyá thǐ o taritaryǎ one thǐné̤ ná thǐ ní̤dǎ a tè̤ithyóithya htuô̌to thǐ è́mo̤sû lǔ ná tè̤thè́isě, tanyǎ̤tadè cò́ akhè̌nuô, a lé mo̤hyǎ shyolốklò̌ pó̤ cò́ thǐ cò́.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Vǎ zṳ̂́e lò̌lá̤kathe ní̤ cò́ thǐ rò vǎ thè́krṳ̂̌ nyacò́.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.