2 Coríntios 7
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA
1 Khǒbò́thyó thǐ꤮ lò̌ Cò́marya ò́lya̤ tahe nuôma pè̤gně lò̌ hò́. Phúnuôrò, pè̤ ki cuố taphǎkyǎ ná pè̤né̤klò̤́ a tè̤thè́zṳ̂́ mǔmyá̤ricyá̤ tahe ná pè̤ thè́plò a tè̤tane̤ mǔmyá̤ricyá̤ yěnuô tahe pó꤮. Rò dố pè̤ thè́isě dyaduzṳ̂́nyá̤ Cò́marya yě akhu-akhyěrò pè̤ ki htwǒhtya lahyǎ dû kayǎ dố a sǎsè̌ tahe pó꤮.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Puố̤vyá̤ thǐ꤮, dyéluô̌kuô̌ lahyǎ thǐ tè̤mo̤ pè̤ to꤮. Pè̤ me̤thû́me̤plánò́ ná ǔ tôprè̤꤮ to. Pè̤ me̤pyá̤me̤sè̌nò́ ná ǔ tôprè̤꤮ toto. Pè̤ cuốetṳ̂̌ǒplè nò́ ná ǔkhu tôprè̤꤮ toto.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Vǎ hé phúyě rò vǎ thè́zṳ̂́ dya thǐ tè̤thû́ phúnuô má̤to. Me̤těhérò phú vǎ héhtuô̌hò́ thǐ nuô, thǐ ma kayǎ dố pè̤ mo̤ ní̤dyé è tahe. Phúnuôrò pè̤ thyě cò́bèbè, pè̤ htwǒprè̤ bèbè, pè̤ mo̤tadû nyǎ thǐ prè́.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Vǎ zṳ̂́e tǎ̤te̤ ní̤dyé nyacò́ thǐ rò vǎ htuthè́ ní̤dyé nyacò́ thǐ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́ meně. Phúnuô akhu-akhyě pè̤ myáhtyebè è́nyacò́ ná tè̤pyá̤tè̤sè̌ tadû́rò pè̤ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ prè́, htuô̌to pè̤ thè́plòmo̤ prè́.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Bí pè̤ hyǎtuố̤hò́ dố Macedoniaké̤ akhè̌nuô, tè̤pyá̤tè̤sè̌ yě a krwǒtadû kuô̌pǎ ná pè̤, a okuốto, me̤těhérò bínuôkhè̌ kayǎ dố a thè́hte pè̤ tahenuô a hyǎklyéhyǎngǎ pè̤ rò pè̤ thè́plòkṳ́ thè́plòkyǎ̤ nyacò́.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Manárò Cò́marya dố a dyéshyodyésò̌htya kayǎ dố a thè́plòpyé tahe yětôprè̤nuô, a dyéhè̌dyére hò́ pè̤ hò́, me̤těhérò Tito hyǎtuố̤kuô̌ hò́ pè̤ hò́.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Tito hyǎtuố̤ rò pè̤ thè́krṳ̂̌ tû́dûnuô má̤to, a héso pé̤ pè̤ ná thǐ dyéhè̌dyére lǔ phútě nuô akhu-akhyě a me̤thè́krṳ̂̌ kuô̌ nyacò́ pè̤. A hésoluô̌ pé̤ pè̤ ná thǐ nethuô myáhtye kanó̤ vǎ to, htuô̌rò thǐ tane̤thè́plè̤̌ ní̤dyé thǐ tè̤me̤thû́ tahe, htuô̌to thǐ o taritaryǎ onehò́ dố thǐ ki hébè takè̤bíní̤ pé̤ vǎ, a hésoluô̌ní̤ pé̤ vǎ phúyě akhu-akhyě, khǒnyá̤rò vǎ lé thè́krṳ̂̌lố pǎpǎ.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Li dố vǎ rǎcuố pé̤ thǐ dố aré̤khè̌ tôbanuôma, a ki me̤thè́plè̤̌ nyacò́ thǐ tadû́rò vǎ tane̤kṳ́ ná to, vǎ dya ná aryá prè́. Vǎ thǔcuố lú pé̤ thǐ li akhè̌nuô, vǎ myáhtye ná a me̤thè́plè̤̌ thǐ akhu-akhyě, vǎ tane̤kṳ́ ní̤dyé, manárò a me̤thè́plè̤̌ prè́ thǐ taplô̤phú prè́.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Manárò khǒnyá̤yě, vǎ thè́krṳ̂̌ hò́. Thǐ thè́plè̤̌thè́zò̤ akhu-akhyěrò vǎ thè́krṳ̂̌ phúnuô má̤to. Thǐ tè̤thè́plè̤̌thè́zò̤ yěnuô, a dyéhtwǒhtya hò́ thǐ tè̤za̤ lya̤ní̤dû thǐné̤ hò́ akhu-akhyěrò vǎ thè́krṳ̂̌ prè́. Cò́marya thè́zṳ̂́hò́ kayǎ dố a thè́plè̤̌thè́zò̤ phúnuô tahe hò́. Phúnuô akhu-akhyě pè̤ me̤pyá̤me̤sè̌ thǐ tôcô꤮ to.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Me̤těhérò, tè̤thè́plè̤̌thè́zò̤ dố Cò́marya dyéhtwǒhtya yěnuôma, a nò̌ htulya taplekyǎ pè̤ thè́plò dố pè̤ ki ní̤bè tè̤me̤lwóhteka̤ agně prè́ akhu-akhyě, pè̤ lo tane̤kṳ́ pé̤ ná tè̤thè́plè̤̌thè́zò̤ dố Cò́marya dyéhtwǒhtya yěnuôtahe to. Manárò prè̤lukayǎ alé̤klǒ thè́plè̤̌thè́zò̤ tahenuô, a dyéohtya prè́ tè̤thyě prè́.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Dố thǐ thè́plè̤̌thè́zò̤ akhu-akhyěrò Cò́marya me̤pé̤ thǐ phútě nuô, myámò̌ lahyǎ! Thǐ thè́plòshyo me̤hyǎhò́ lahyǎ tè̤cò́tè̤te̤ tahe hò́, thǐ thè́plòshyo dyéluô̌ hò́ thǐ me̤tè̤ dố atǒ tahe hò́. Thǐ thè́plòdu hyǎhò́ kayǎ me̤tè̤thû́ dố thǐklè̌ tahenuô hò́, thǐ thè́isě hyǎhò́ ná Cò́marya ki cirya thǐ pǎ hò́. Thǐ thè́zṳ̂́ myáhtye khyěthyá pè̤ hò́. Thǐ thè́plòshyo ní̤dǎhò́ ngó̤ rò thǐ ki ciryahò́ kayǎ dố a me̤thû́tè̤ nuôtahe hò́. Dố thǐ me̤ lahyǎ hò́ phúyě akhu-akhyě, thǐ dyéluô̌ hò́ ná khǒnyá̤yě thǐ tè̤thû́ o pǎto hò́.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Phúnuôrò, li dố vǎ rǎcuốpé̤ thǐ dố aré̤khè̌ tôbanuô ma, vǎ rǎcuố pé̤ kayǎ dố a me̤thû́tè̤ nuôtôprè̤ ná kayǎ nuôtôprè̤ me̤thû́ǔ nuôtahe akhu-akhyě tû́dû má̤to, thyáphú thǐ ki thè́gně ná thǐ dyélya̤ cò́ thǐthè́ dố pè̤gně bá꤮ těnuô, vǎ rǎcuố tố̤kuô̌dû phúnuô. Thǐ mo̤ pè̤ bá꤮ těnuô Cò́marya thè́gně tǎ̤te̤ lò̌plǐ cò́.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Phúnuô akhu-akhyě, pè̤ thè́plòmo̤ thyěkyǎ cò́.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Bí Tito cuố tyahí dố thǐ o híto nuô, vǎ htuthè́ ní̤dyé thǐ dố Tito anyěhyǎ cò́ meně. Thǐ me̤ má̤lakǒ cò́ hò́ phú vǎ htuthè́ ní̤dyé thǐ nuô hò́. Thǐ me̤tarè̤̌nò́ vǎ tôphuố꤮ to. Phú vǎ hébècò́hébète̤ thǐ pwǒ̤꤮ tôphuố nuô, pè̤ hé pé̤ Tito ná thǐrithǐkyǎ nuôma pè̤ hébècò́hébète̤ prè́prè́.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Phúnuôrò, bí a thè́né̤htya tuố̤bè khyěthyá thǐ o taritaryǎ one thǐné̤ ná thǐ ní̤dǎ a tè̤ithyóithya htuô̌to thǐ è́mo̤sû lǔ ná tè̤thè́isě, tanyǎ̤tadè cò́ akhè̌nuô, a lé mo̤hyǎ shyolốklò̌ pó̤ cò́ thǐ cò́.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Vǎ zṳ̂́e lò̌lá̤kathe ní̤ cò́ thǐ rò vǎ thè́krṳ̂̌ nyacò́.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.