2 Coríntios 2
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA
1 Vǎ ki hyǎ thè́prwǒ̤ thǐ phúnuô hérò, vǎ thè́gně nyǎ hò́ ná vǎ ki hyǎ me̤thè́plè̤̌ thǐ pǎ akhu-akhyě vǎ dyalya̤kyǎ hò́ vǎ thè́plò ná vǎ hyǎ pǎto hò́nuô̌.
1 Porque decidi por mim mesmo o seguinte: não voltar a me encontrar com vocês em tristeza.
2 Vǎ ki me̤thè́plè̤̌ thǐ hérò maǔpě ki me̤thè́krṳ̂̌ke vǎ pǎ pě? Prè̤me̤thè́krṳ̂̌ vǎ ma a o prè́tû́ thǐ dố vǎ me̤thè́plè̤̌ thǐ yěnuôtahe prè́.
2 Porque, se eu entristeço vocês, quem me alegrará, senão aquele a quem tenho entristecido?
3 Phúnuôrò, phû꤮ ná vǎ kíré̤ hyǎ dố thǐ o nuô, vǎ rǎcuố ré̤ pé̤kyǎ hò́ thǐ li dố aré̤khè̌ nuôtôba hò́ nuô̌꤮. Bínuôkhè̌ vǎ ki hyǎ olě kuô̌ thǐ hénuô, vǎ thè́gně ná thǐ ki me̤thè́plè̤̌ nyǎ vǎ prè́. Manárò thǐ ma kayǎ tahe dố a tǒkò me̤thè́krṳ̂̌ nyacò́ vǎ tahe. Vǎ thè́gně ná bí vǎ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ akhè̌nuô, thǐ klyá꤮ thè́krṳ̂̌ kuô̌nyǎ pǎ prè́.
3 E escrevi isso para que, quando eu for, não seja entristecido por aqueles que deveriam me alegrar, confiando em todos vocês de que a minha alegria é também a alegria de vocês.
4 Bí vǎ rǎcuố pé̤ thǐ li nuôtôba akhè̌nuô, vǎ thè́plòmo̤ cò́ taki꤮ to, akṳ́akyǎ̤ nyacò́ vǎ. Htuô̌to vǎ mèthèhtyě bǎtapí꤮ cò́. Manárò vǎ thè́zṳ̂́ me̤thè́plè̤̌ thǐ phúnuô má̤to, vǎ thè́zṳ̂́ nò̌thè́gně thǐ ná vǎ mo̤ cò́ thǐ bá꤮ tě phúnuôprè́.
4 Porque lhes escrevi no meio de muitos sofrimentos e angústia de coração, com muitas lágrimas, não para que vocês ficassem tristes, mas para que soubessem do amor que tenho por vocês.
5 Khǒnyá̤rò, ki hé kayǎ me̤thû́tè̤ dố thǐklè̌ nuôtôprè̤ nuô, a me̤thè́plè̤̌ tû́ vǎ má̤to, a me̤thè́plè̤̌ tuố̤kuô̌ lò̌hò́ thǐ pwǒ̤꤮ tôprè̤ hò́. Manárò vǎ thè́zṳ̂́ hélốhéklò̌ náto, vǎ ki hé ná a phû꤮ me̤thè́plè̤̌ lò̌ cò́ thǐ pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́.
5 Ora, se alguém causou tristeza, não o fez a mim, mas, para que eu não seja demasiadamente áspero, digo que em parte causou tristeza a todos vocês.
6 Prè̤me̤thû́tè̤ yětôprè̤nuô, thǐ tôplutôphè me̤za̤hò́ lǔ bánuôma a pòhò́.
6 Basta-lhe a punição imposta pela maioria.
7 Manárò, khǒnyá̤yě thǐ ki cuố plwǒkyǎ lǔ tè̤thû́ hénuôma aryáklò̌ dố thǐgně. Rò cuố dyéhè̌dyére khyěthyá è nuô. Pǎma a thè́plòpyé rò a thè́plè̤̌thè́zò̤ talwósû́lû̌ he.
7 De modo que, agora, pelo contrário, vocês devem perdoar e consolar, para que esse indivíduo não seja consumido por excessiva tristeza.
8 Phúnuô akhu-akhyě, vǎ kwǐthè́zò̤ thǐ. Cuố dyéluô̌ khyěthyá è ná thǐ mo̤tadû pǎprè́ è phúnuô ní꤮.
8 Por isso, peço que vocês confirmem o amor de vocês para com ele.
9 Vǎ rǎ pé̤ thǐ li dố aré̤khè̌ tôbanuô ma, vǎ thè́zṳ̂́ nò̌me̤za̤ thǐ ná kayǎ ní̤dǎ kuô̌ǔ ngó̤ to nuôtôprè̤ hò́. Phúnuôrò vǎ thè́zṳ̂́ thè́gně tǎ̤te̤ ná thǐ krwǒme̤kuô̌ phú vǎ ithyócuố thǐ nuô è̌, ma thǐ krwǒme̤ to è̌ phúnuôprè́.
9 E foi por isso também que eu lhes escrevi, para ter prova de que, em tudo, vocês são obedientes.
10 Khǒnyá̤yě thǐ ki plwǒkyǎ kayǎ dố thǐ me̤za̤ lǔ nuôtôprè̤ atè̤thû́ kihérò vǎ꤮ ma vǎ plwǒkyǎ kuô̌ ètè̤thû́ prè́prè́. Hékuốré̤, tè̤ dố vǎ tǒkò plwǒkyǎ ki o hérò, thyáphú a ki htwǒbwíhtwǒtaryě dố thǐgněnuô vǎ ki plwǒkyǎ kuô̌ ètè̤thû́ pǎ. Krístu ki myáhtye kuô̌dû vǎ plwǒkyǎ atè̤thû́ yěnuô pǎ.
10 A quem vocês perdoam alguma coisa, eu também perdoo. Pois o que perdoei, se é que perdoei alguma coisa, eu o fiz por causa de vocês na presença de Cristo,
11 Thyáphú khǐnéricyá̤ khuklò́ ki me̤pé̤kyǎ tǎ pè̤ tǎmé̤nuô, pè̤ bè plwǒkyǎ ǔ tè̤thû́ phúnuô. Me̤těhérò khǐnéricyá̤ khuklò́ a tè̤taze-one tahenuô pè̤ thè́gně lò̌plǐ dû hò́.
11 para que Satanás não alcance vantagem sobre nós, pois não ignoramos quais são as intenções dele.
12 Bí vǎ cuốtuố̤ hò́ dố vǐ̤ Troa akǔ rò vǎ ki hésodônyǎ pé̤ ǔ ná Krístu a tè̤thè́krṳ̂̌mila akhè̌nuô, vǎ myáhtye ná Byacè bámǒ one pé̤ htuô̌hò́ vǎ kadǎkǔ rò vǎ myáhtye ná a thè́zṳ̂́ nò̌me̤ hò́ vǎ tè̤me̤ bí vǐ̤ nuôtôvǐ̤ akǔ.
12 Quando cheguei a Trôade para pregar o evangelho de Cristo, vi que uma porta se havia aberto para mim, no Senhor.
13 Manárò vǎ thè́plòkṳ́ thè́plòkyǎ̤ kanó̤꤮ to, me̤těhérò vǎ myáhtye pè̤ puố̤vyá̤ Tito to. Phúnuôrò vǎ hémo̤héryákyǎ kayǎ o bí vǐ̤ Troa nuôtahe rò vǎ htecuốkyǎ dố Macedonia ké̤.
13 No entanto, não tive tranquilidade no meu espírito, porque não encontrei o meu irmão Tito. Por isso, despedindo-me deles, parti para a Macedônia.
14 Manárò, vǎ hébwíhétaryě htuthè́htya tè̤ dố Cò́marya me̤pé̤ hò́ pè̤ yětahe, me̤těhérò dố pè̤ yǒ htwǒhtyahò́ tè̤tôcô tố̤ná Krístu akhu-akhyě, Cò́marya cuố ré̤ dố pè̤nyěhyǎ rò pè̤ krwǒcuốkuô̌ lǔ dố khyěkhu dố athyáná ǔ dò́tǎ̤ Krístu akayǎ dố htò̌kǔ nuôtahe hò́. Cò́marya dyéluô̌ hò́ pè̤ ná ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ hò́. Cò́marya nò̌dǐtû́ hò́ pè̤ dố pè̤ ki lědyéthè́gně pé̤ ǔ ná Krístu ari-akyǎ dố athyáná tè̤nuô̤mû́nuô̤sû̌ yěnuô pwǒ̤꤮ tôpho hò́.
14 Graças, porém, a Deus, que, em Cristo, sempre nos conduz em triunfo e, por meio de nós, manifesta a fragrância do seu conhecimento em todos os lugares.
15 Pè̤ tè̤ohtwǒprè̤ ná pè̤ tè̤hésodônyǎ pé̤ ǔ yětahenuô athyáná tè̤nuô̤mû́nuô̤sû̌ dố a nuô̤mû́ pasǐ cuốtuố̤ lò̌hò́ dố kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ a o. A nuô̤mû́ cuốtuố̤ lò̌hò́ dố kayǎ dố a ní̤bèhò́ tè̤me̤lwóhteka̤ tahe a o ná kayǎ dố a ki tuố̤ hò́ dố tè̤pyétè̤kyǎ pǎ tahe a o hò́.
15 Porque nós somos para com Deus o bom perfume de Cristo, tanto entre os que estão sendo salvos como entre os que estão se perdendo.
16 Pè̤ tè̤ohtwǒprè̤ yě ná pè̤ tè̤hésodônyǎ pé̤ ǔ Krístu ari-akyǎ dố a thǔcuố ǔ dố thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ yětahenuô, athyáná tè̤nuô̤mû́nuô̤sû̌ tahe rò a nuô̤mû́vi pé̤nyacò́ kayǎ dố a ní̤bèhò́ tè̤me̤lwóhteka̤ yětahe agně hò́. Manárò kayǎ dố a ki tuố̤dố tè̤pyétè̤kyǎ pǎ tahe agněnuô, a nuô̤thò̌nuô̤ǔ pé̤ èthǐ thyáná luô̤̌thò̌ nuôprè́. Dố èthǐ zṳ̂́e kuô̌ǔ to akhu-akhyě, a ki thǔcuố èthǐ dố tè̤cirya tacṳ́prè̤ akhǎlé̤ yěnuô hò́. Pè̤ tè̤me̤ yěnuôma adu-azǎ̤ nyacò́, phúnuôrò maǔpě tôprè̤ ki me̤bè́ lakǒ tè̤me̤ phúyě tôcô nuô pě?
16 Para com estes, cheiro de morte para morte; para com aqueles, aroma de vida para vida. Quem, porém, é capaz de fazer estas coisas?
17 Kayǎ me̤ lahyǎ Cò́marya atè̤me̤ rò a ithyóithya pé̤ ǔ nuô a o è́lǎ tadû́rò pè̤ myábû̌ me̤kuô̌ phú èthǐ me̤nuô to. Me̤těhérò, thyáphú èthǐ ki ní̤bè lahyǎ rû̌ rò èthǐ hésodônyǎ pé̤ ǔ ná Cò́marya alǎ̤angó̤ prè́. Manárò pè̤ yětahenuô, Cò́marya nò̌cuố hésodônyǎ pè̤ ná Krístu ari-akyǎ, pè̤ hésodônyǎ pé̤ ǔ yěnuô Cò́marya myáhtye, pè̤ htwǒhò́ tè̤tôcô꤮ tuô̌ ná Krístu hò́ rò pè̤ ma Prè̤dônyǎphú dố a thè́plòcò́cû́ tahe hò́.
17 Porque nós não estamos, como tantos outros, mercadejando a palavra de Deus. Pelo contrário, em Cristo é que falamos na presença de Deus, com sinceridade e da parte do próprio Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.