1 Coríntios 4
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC
1 Thǐ tǒ dya lahyǎ pè̤ phú Jesǔ Krístu a prè̤me̤tè̤phú tahenuô. Thǐ tǒ dya lahyǎ pè̤ phú prè̤me̤tè̤phú tahe dố a ithyóithya hésoplǒ pé̤ ǔ ná tè̤má̤tè̤cò́ dố ǔ thè́gněnò́ híto dố nuôkhè̌ tahe. Rò Cò́marya dyétǎ̤hò́ pè̤ tè̤me̤ dố pè̤ ki me̤ yě agně hò́.
1 Que os homens nos considerem, pois, como simples operários de Cristo e administradores dos mistérios de Deus.
2 Kayǎ dố ǔ dyétǎ̤ lǔ tè̤me̤ tahenuô, a tǒbè cò́ ná atè̤me̤.
2 Ora, o que se exige dos administradores é que sejam fiéis.
3 Thǐ ki hécò́ vǎ ná Paulu tôkuôròma ryázṳ̂́e ní̤cyá̤ è è̌, ma ryá zṳ̂́ení̤ to è̌ cò́ bèbè, a lé̤héo náto. Kayǎ dố aruô tahe ki hé vǎ bèbè, a lé̤héo nátoto, me̤těhérò vǎ né̤byacè ní̤dû cò́ rò vǎ hélya̤ ní̤dyénò́ vǎné̤ phú thǐ hé vǎ nuô tôphuố꤮ to.
3 A mim pouco se me dá ser julgado por vós ou por tribunal humano, pois nem eu me julgo a mim mesmo.
4 Vǎ thè́plò yěnuô mo̤mo̤ a mo̤ prè́, vǎ thè́plò yě a dya ka̤khyě ná vǎ tè̤thû́ tôcô꤮ to. Vǎ thè́plò yě a hé vǎ phútětě꤮ bèbè, alé̤hé o tôcô꤮ to. Vǎ me̤tè̤ yěnuô athû́ è̌, ma atǒ è̌ nuô, prè̤ dố a thè́gně vǎrivǎkyǎ rò a ki ce̤myá vǎ pǎ tôprè̤nuôma tû́prè́ Byacè tôprè̤ prè́.
4 De nada me acusa a consciência; contudo, nem por isso sou justificado. Meu juiz é o Senhor.
5 Phúnuôrò tè̤cirya ashuốakhè̌ hyǎ bè tyahíto nuô, cuố cirya tǎ ǔ tôprè̤꤮ tǎmé̤. Opò̤́ tuố̤ lahyǎ dố Byacè hyǎ cirya ǔ pǎ tôphuố nuô. Tè̤ouốobí dố tè̤khítè̤lò̤ akǔ tahenuô, a ki dyéhtyaluô̌ pǎ. Rò prè̤lukayǎ a tè̤tane̤ dò́uốdò́bí dố a nò̌me̤ lǔ tahenuô, Cò́marya ki dyéluô̌ thè́gně pǎ. Bínuôkhè̌ pǎ rò, phú kayǎ tôprè̤ ná tôprè̤ me̤ tè̤ nuô, Cò́marya ki htuthè́ní̤ èthǐ pǎ.
5 Por isso, não julgueis antes do tempo; esperai que venha o Senhor. Ele porá às claras o que se acha escondido nas trevas. Ele manifestará as intenções dos corações. Então cada um receberá de Deus o louvor que merece.
6 Vǎ puố̤vyá̤ thǐ, thyáphú a ki htwǒbwíhtwǒtaryě dố thǐgně rò vǎ hésoluô̌ pé̤ thǐ ná vǎrivǎkyǎ ná Apollo ari-akyǎ phú tè̤ dyéluô̌byábû̌ tôcô nuô hò́. Tè̤ dố vǎ thè́zṳ̂́ hé pé̤ thǐ angó̤lasá nuôma phúyě: “Me̤ talwólố tǎ lahyǎ phú lisǎsè̌ rǎ o nuô tǎmé̤.” Phúnuôrò yětôprè̤ rò aryáklò̌ ná dố nuôtôprè̤, cuố htuthè́ ní̤dyé lahyǎ ǔ phúnuô tôprè̤꤮ tǎmé̤.
6 Se apliquei tudo isso a mim e a Apolo foi por vossa causa, para que, por meio de nós, aprendais a não ultrapassar o que está escrito e para que vos não ensoberbeçais tomando partido a favor de um e com prejuízo de outrem.
7 Maǔpě tôprè̤ hé nè̤ ná nè̤cyá̤nè̤dè khóklò̌ dû ná ǔ phúnuô tôprè̤ pě? Lò̌꤮ tè̤ dố a o ná thǐtahe nuôma Cò́marya dyé thǐ má̤to è̌? Phúnuôrò, thǐ cuốcyé̤ htyalô̌htyamò́ ní̤dyé thǐné̤ thyácò́ná Cò́marya dyétǎ̤ krǎ thǐ má̤to nuô phútětě?
7 O que há de superior em ti? Que é que possuis que não tenhas recebido? E, se o recebeste, por que te glorias, como se o não tivesses recebido?
8 Thǐ tane̤ ná lò̌꤮ tè̤ dố thǐ lo tahenuô a o lò̌plǐ hò́, lò̌꤮ Cò́marya ò́lya̤kyǎ tahenuô thǐ ní̤bè lò̌plǐ hò́, thǐ tane̤ lahyǎ phúnuô. Thǐ tane̤ ní̤dyé lahyǎ ná thǐ htwǒ cò́dû hò́ khwí dố Cò́marya ahtyěaké̤kǔ cò́hò́ ni, manárò pè̤ rò pè̤ htwǒbè́ kuô̌ hí ǔ khwí to. Thyáphú pè̤ ki htwǒ tố̤kuô̌ khwí ná thǐ rò, vǎ thè́zṳ̂́ nò̌htwǒ kuô̌ lǎ hò́ thǐ khwí hò́.
8 Já estais fartos! Já estais ricos! Sem nós, sois reis! Praza a Deus que reineis, de fato, para que também nós reinemos convosco!
9 Vǎ hé phúyě me̤těhérò, a cô ná pè̤ Prè̤dônyǎphú tahenuô, Cò́marya dya patíklò̌ pè̤ a tó̤ ná ǔruô tahe. Htuô̌to athyáná kayǎ tǎ̤ dố htò̌kǔ tahe dố ǔ kíré̤ me̤thyě hò́ èthǐ dố kayǎ tôplutôphè a mèthènyě nuô. Rò athyáná lò̌꤮ mò́khu tanéphú tahe ná prè̤lu hekhuphú tahe myá hyǎ tǎ̤tố̤ lò̌ pè̤ nuô.
9 Porque, ao que parece, Deus nos tem posto a nós, apóstolos, na última classe dos homens, por assim dizer sentenciados à morte, visto que fomos entregues em espetáculo ao mundo, aos anjos e aos homens.
10 Me̤těhérò dố pè̤ krwǒ Krístu akhyě akhu-akhyěrò ǔ hé pè̤ ná kayǎ tamwǐ. Manárò thǐ kuô̌ke rò, thǐ htwǒhtya hò́ tè̤ tôcô꤮ tuô̌ ná Krístu hò́ akhu-akhyě, thǐ tane̤ ní̤dyé cò́ lahyǎ thǐné̤ ná prè̤cyá̤prè̤dèphú tahe hò́. Pè̤ rò pè̤ hè̌cè̤́recè̤́ dû pè̤gně prè́, thǐ rò thǐ hè̌shyoresò̌ nyacò́ dǎdu꤮ ni. Ǔ tane̤ patí dûgně pè̤ prè́. Thǐ rò ǔ me̤lǐme̤takhè̌ cò́ dû dǎdu꤮ thǐ ni.
10 Nós, estultos por causa de Cristo; e vós, sábios em Cristo! Nós, fracos; e vós, fortes! Vós, honrados; e nós, desprezados!
11 Tuố̤khǒnyá̤rò pè̤ ovǐ̤okò̌, pè̤ ovǐ̤ǒhtyě, pè̤kû̌pè̤thyá dûgně prè́ hyeca̤zè̤̌ hyeca̤mû prè́. Pè̤ khyábè dû pè̤gně ǔmṳ̂̌ǔpò̤ní̤ pè̤. Pè̤ sǒdǒhi sǒdǒprè́ dû pè̤gně prè́.
11 Até esta hora padecemos fome, sede e nudez. Somos esbofeteados, somos errantes,
12 Thyáphú pè̤ ki ebèǒhtwǒ agněnuô, pè̤ bè cyé̤pryě̤cyé̤li̤ erya̤ dûgně tè̤. Bí ǔ isò̌ pè̤ akhè̌nuô, pè̤ sò̌ri ka̤khyěsû ǔ. Bí ǔ me̤cyě̤me̤cṳ̂ pè̤ akhè̌nuô, pè̤ khyáthè́plòhtǔ sû prè́ ǔ prè́.
12 fatigamo-nos, trabalhando com as nossas próprias mãos. Insultados, abençoamos; perseguidos, suportamos; caluniados, consolamos!
13 Bí ǔ hé takhwótakè pè̤ akhè̌nuô, pè̤ hé ka̤khyěsû ryá prè́ ǔ prè́. Tuố̤khǒnyá̤yě, pè̤ ma a thyá tadû pǎdûgně prè́ ná ǔ cuố vǐkyǎ thòthwíthòdò̌ tahe ná hekhu paápaǒ nuôtahe prè́.
13 Chegamos a ser como que o lixo do mundo, a escória de todos até agora...
14 Vǎ thè́zṳ̂́ nò̌thè́tarè̤̌ thǐ rò vǎ rǎ cuố pé̤ thǐ li yěnuô má̤to. Vǎ mo̤ní̤ thǐ phú vǎphú ná vǎné̤ nuô rò vǎ ithyóithya cuố ní̤dyé thǐ prè́.
14 Não vos escrevo estas coisas para vos envergonhar, mas admoesto-vos como meus filhos muitos amados.
15 Thárá dố a ithyóithya thǐ nuô a o cò́ aprè̤ tôthò́ tadû́rò thǐphè̌ ma a o prè́ tôprè̤prè̤꤮ tuô̌ prè́. Bí vǎ hésodônyǎ pé̤ thǐ tè̤thè́krṳ̂̌mila rò thǐ zṳ̂́ehyǎ hò́ Krístu akhè̌nuô, vǎ htwǒhò́ thǐphè̌ hò́.
15 Com efeito, ainda que tivésseis dez mil mestres em Cristo, não tendes muitos pais; ora, fui eu que vos gerei em Cristo Jesus pelo Evangelho.
16 Phúnuôrò vǎ kwǐthè́zò̤ thǐ ná thǐ ki krwǒ myábû̌ kuô̌ vǎ tè̤ohtwǒprè̤ yě.
16 Por isso, vos conjuro a que sejais meus imitadores.
17 Dố tè̤ritè̤kyǎ yě akhu-akhyěrò vǎ nò̌hyǎ hò́ Timothy dố thǐ o hò́. È ma athyáná vǎphú ná vǎné̤ dố vǎ mo̤ ní̤dyé rò acò́ ná angó̤ dố Byacè akǔ tôprè̤. Kayǎ dố a krwǒ Krístu akhyě tahenuô, a tǒkò ohtwǒprè̤ lahyǎ phútěnuô, a ki dyé thè́né̤htya khyě thǐ phú vǎ ohtwǒprè̤ hò́ yěnuô pǎ. Yěnuôma tè̤ dố vǎ ithyó pé̤ kayǎ dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ Jesǔ Krístu tahe dố khǎlé̤ pwǒ̤꤮ tôpho tahenuô hò́.
17 Para isso é que vos enviei Timóteo, meu filho muito amado e fiel no Senhor. Ele vos recordará as minhas normas de conduta, tais como as ensino por toda parte, em todas as igrejas.
18 Thǐ tane̤ lahyǎ ná vǎ hyǎ olě kuô̌ pǎ dố thǐ to akhu-akhyě, dố thǐklè̌ tahehenuô a phyéhtyalô̌ lahyǎ ané̤.
18 Alguns, presumindo que eu não mais iria ter convosco, encheram-se de orgulho.
19 Manárò ki Byacè thè́plòo vǎ dố vǎ ki bè cuốolě kuô̌ thǐ hérò vǎ ki hyǎ olě lè̤́ kuô̌ thǐ pǎ. Shyé꤮ vǎ hyǎtuố̤kuô̌ thǐ pǎ rò, kayǎ dố a phyéhtyalô̌ ané̤ nuôtahe a me̤kryá꤮ ǐtěnuô vǎ ki hyǎ pṳ̌thè́gně tǒdû ná vǎné̤ pǎ. Ma èthǐ ní̤bè má̤lakǒ tè̤taryěpro̤prya̤ dố Cò́marya a o è̌, má̤torò a o byeprè́ akhǎu tabè a tè̤hébè prè́ è̌ nuô vǎ hyǎ pṳ̌thè́gně tǒdû ná vǎné̤ pǎ.
19 Mas brevemente irei ter convosco, se Deus quiser, e tomarei conhecimento não do que esses orgulhosos falam, mas do que são capazes.
20 Kayǎ dố a o dố Cò́marya ahtyěaké̤kǔ tahenuôma, a o prè́tû́ khǎu tôbè a tè̤hébè má̤to. Cò́marya htulya taplekyǎ htuô̌lò̌hò́ èthǐ atè̤dyathudyathè́ tahe ná a tè̤pro̤tè̤prya̤ hò́.
20 Porque o Reino de Deus não consiste em palavras, mas em atos.
21 Thǐ ki vǐkyǎ thǐ tè̤me̤ dố a mǔmyá̤ricyá̤ yětahe to hénuôma, vǎ ki hyǎthè́prwǒ̤ sò̌ nyǎ hò́ thǐ hò́. Thǐ ki vǐkyǎ hérò vǎ ki hyǎ hébècè̤́hébènya̤ prè́ thǐ pǎ rò vǎ ki mo̤ ní̤dyé thǐ pǎ. Phúnuôrò, thǐ thè́zṳ̂́ klò̌ lahyǎ bítě tôcôtě?
21 Que preferis? Que eu vá visitar-vos com a vara, ou com caridade e espírito de mansidão?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Coríntios 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.