Mateus 9
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARA
1 Tɛr Isa ook maakŋ markab ki, gaaŋ baar ɓaa maakŋ gɛgɛrin̰ ki.
1 Entrando Jesus num barco, passou para o outro lado e foi para a sua própria cidade.
2 Gɔtn se jeege uuno debm kꞋruŋguyu do nakŋ tooɗin̰ ki, ɔɔ ɓaano gɔtn Isa ki. Kɛn Isa jaay aak naaɗe aal maakɗe don̰ ki se, ɗeek debm kꞋruŋguy ki se ɔɔ: «Aay kaami goonuma! *Kusin̰ige se, maam mꞋtɔɔlisin̰ga naatn.»
2 E eis que lhe trouxeram um paralítico deitado num leito. Vendo-lhes a fé, Jesus disse ao paralítico: Tem bom ânimo, filho; estão perdoados os teus pecados.
3 Gaŋ jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage kandum se baag taaɗn ute maakɗe ɔɔ: «Gaabm ese se naan̰ naaj naaj *Raa.»
3 Mas alguns escribas diziam consigo: Este blasfema.
4 Kɛn Isa jaay jeel saapɗe sum se, ɗeekɗen ɔɔ: «Taa ɗi jaay naase Ꞌsaapki nakŋ jig eyo ute maakse bin se?
4 Jesus, porém, conhecendo-lhes os pensamentos, disse: Por que cogitais o mal no vosso coração?
5 Gɛn naase ki num kɛn gay ɓo ɔɔn̰ ciri kɛn mꞋɗeekŋ mꞋɔɔ: ‹Kusin̰ige se, maam mꞋtɔɔlisin̰ga naatn› lɔɓu kɛn mꞋɗeekŋ mꞋɔɔ: ‹Iin̰i ɔɔ Ꞌlea› se ɓo ɔɔn̰ cir lɛ?
5 Pois qual é mais fácil? Dizer: Estão perdoados os teus pecados, ou dizer: Levanta-te e anda?
6 Bin num, naase aki Ꞌjeele maam *mꞋGoon Deba se, do naaŋ ki ara se, mꞋɔk tɔɔgɔ gɛn tɔɔl kusin̰ jeege.» Gɔtn se, Isa ɗeek debm kꞋruŋguy ki ɔɔ: «Iin̰i, uun nakŋ tooɗi se ɔɔ Ꞌɓaa ɓei ki!»
6 Ora, para que saibais que o Filho do Homem tem sobre a terra autoridade para perdoar pecados — disse, então, ao paralítico: Levanta-te, toma o teu leito e vai para tua casa.
7 Gɔtn se gaaba se iin̰i ɔɔ ɓaa ɓeen̰ ki.
7 E, levantando-se, partiu para sua casa.
8 Kɛn dɔɔl jee dɛnge jaay aak nakŋ ese se, ɓeere ɓaa ɔkɗe ɔɔ gɔtn se naaɗe tɔɔm Raa kɛn ɛɗ tɔɔgŋ bin se jikilimge tu.
8 Vendo isto, as multidões, possuídas de temor, glorificaram a Deus, que dera tal autoridade aos homens.
9 Kɛn Isa jaay deel deel naane se, naan̰ aak gaaba kalaŋ kꞋdaŋin̰ Matiye *debm tɔkŋ miiri iŋg kiŋg gɔtn tɛɗn naabin̰ ki. Naan̰ ɗeekin̰ ɔɔ: «Iin̰i Ꞌdaanuma!» Gɔtn se sum ɓo Matiye iin̰i ɔɔ daanin̰a.
9 Partindo Jesus dali, viu um homem chamado Mateus sentado na coletoria e disse-lhe: Segue-me! Ele se levantou e o seguiu.
10 Ɓii kalaŋ Isa ute jee mɛtin̰ ki iŋg ɔs kɔs ɓee Matiye ki se, *jee tɔkŋ miirge dɛna te jee kusin̰ge se ɓaaɗo iŋg ɔs te naaɗe kici.
10 E sucedeu que, estando ele em casa, à mesa, muitos publicanos e pecadores vieram e tomaram lugares com Jesus e seus discípulos.
11 Kɛn *Parizige jaay aak nakŋ ese se, naaɗe ɗeek jeege tun mɛtn Isa ki ɔɔ: «Gɛn ɗi jaay Debm dooyse se iŋg ɔs te jee tɔkŋ miirge ɔɔ jee tɛɗn kusin̰ge se?»
11 Ora, vendo isto, os fariseus perguntavam aos discípulos: Por que come o vosso Mestre com os publicanos e pecadores?
12 Kɛn Isa jaay booy taarɗe se, ɗeekɗen ɔɔ: «Jee roɗe kiji se, naaɗe je daptor eyo, num kɛn je daptor se, jee kɔɔn̰ge.
12 Mas Jesus, ouvindo, disse: Os sãos não precisam de médico, e sim os doentes.
13 Bin num Ꞌɓaa Ꞌsaapki do taar kɛn Raa taaɗno se kɛn ɔɔ: Maam mꞋje amki tɔjn̰ *sɛrkɛ sum eyo, num nakŋ maam mꞋje se, Ꞌtɛɗki bɛɛ ɓo jeege tu. Maam mꞋɓaaɗo se gɛn daŋ jee kɛn saap ɔɔ naaɗe aak bɛɛ naan Raa ki se eyo, num maam mꞋɓaaɗo se gɛn jee jeel roɗe ki, naaɗe jee kusin̰ge se.»
13 Ide, porém, e aprendei o que significa:
14 Gɔtn se jee mɛtn Jan‑Batist ki ɓaaɗo tɔnd mɛtn Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Naaje jꞋute *Parizige se kꞋlee kꞋtuun siam; anum gɛn ɗi jaay jee mɛtn naai ki uun siam ey se?»
14 Vieram, depois, os discípulos de João e lhe perguntaram: Por que jejuamos nós, e os fariseus [muitas vezes], e teus discípulos não jejuam?
15 Isa tɛrlɗen ɔɔ: «Jeegen ɓaaɗo kɔkŋ mɛnda jaay gaabm mɛnda utu se, naaɗe Ꞌkɔŋ kiŋg maak‑tuj ki la? Mɛt ki eyo. Naaɗe se kɔŋ kuun siam eyo kɛn mɛl mɛnda jaay utu te naaɗe se. Num gaŋ ɓii kalaŋ kaaɗin̰ utu Ꞌkaana gaabm mɛnda jꞋan̰ kɔɔɗn naatn se jaay ɓo mɛɗin̰ge se Ꞌkuun siam.
15 Respondeu-lhes Jesus: Podem, acaso, estar tristes os convidados para o casamento, enquanto o noivo está com eles? Dias virão, contudo, em que lhes será tirado o noivo, e nesses dias hão de jejuar.
16 «ꞋBooyki: nam kɔŋ kaal kal kiji ro kal kɛn koon eyo. Ey num kal kiji se an nɛɛpm ute kal koono. Ɔɔ gɔtn nɛɛpin̰ se Ꞌtɛɗn magal cir kɛn do dɔkin̰a.
16 Ninguém põe remendo de pano novo em veste velha; porque o remendo tira parte da veste, e fica maior a rotura.
17 Ɔɔ tɔtn koojn̰ bin̰ utu iin̰ kiin̰ se jꞋan̰ kɔŋ maakŋ k‑lɛɛtɛrge tun koon eyo. Ey num tɔtn koojn̰ bin̰ utu iin̰ kiin̰ se an dɔɔbm ute k‑lɛɛtɛrge. Ɔɔ tɔtɔ se lɛ kɔɔy naaŋ ki cɛrɛ, ɔɔ k‑lɛɛtɛrge se lɛ tujn̰ kici. Bin num, tɔtn koojn̰ bin̰ utu iin̰ kiin̰ se jꞋan̰ kɔmbin̰ maakŋ k‑lɛɛtɛrge tun kiji; taa bin se, tɔtn maak ki se lɛ tuj eyo ɔɔ k‑lɛɛtɛrge se lɛ kɔŋ Ꞌdɔɔb eyo.»
17 Nem se põe vinho novo em odres velhos; do contrário, rompem-se os odres, derrama-se o vinho, e os odres se perdem. Mas põe-se vinho novo em odres novos, e ambos se conservam.
18 Kaaɗ kɛn Isa utu taaɗɗen taaɗ ɓɔrt sum ɓo, maakŋ magal Yaudge tu se deb kalaŋ ɓaaɗo ɔŋin̰a, ɛrg naanin̰ ki ɗeekin̰ ɔɔ: «Goonum mɛnda se te ooy kooy ɓɔrse sum, Ꞌɓaaɗo kɔnd ji don̰ ki taa naan̰ duru.»
18 Enquanto estas coisas lhes dizia, eis que um chefe, aproximando-se, o adorou e disse: Minha filha faleceu agora mesmo; mas vem, impõe a mão sobre ela, e viverá.
19 Gɔtn se Isa ute jee mɛtin̰ ki iin̰ ɔk mɛtin̰a.
19 E Jesus, levantando-se, o seguia, e também os seus discípulos.
20 — ausente —
20 E eis que uma mulher, que durante doze anos vinha padecendo de uma hemorragia, veio por trás dele e lhe tocou na orla da veste;
21 — ausente —
21 porque dizia consigo mesma: Se eu apenas lhe tocar a veste, ficarei curada.
22 Isa ɔk tɛrl aakin̰a ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Aay kaami goonuma! Taa naai aalga maaki dom ki se, kaal maaki se aajiga.» Ɔɔ kaaɗ kɛn se sum ɓo, mɛnda se ɔŋ lapia.
22 E Jesus, voltando-se e vendo-a, disse: Tem bom ânimo, filha, a tua fé te salvou. E, desde aquele instante, a mulher ficou sã.
23 Kɛn Isa jaay aan ɓee gaab kɛn magal Yaudge se, naan̰ ɔŋ jee tuuy kaage ɔɔ jee dɛnge se lɛ ɗaar tɔɔy tɔɔy makɔn̰ɔ.
23 Tendo Jesus chegado à casa do chefe e vendo os tocadores de flauta e o povo em alvoroço, disse:
24 Naan̰ ɗeekɗen ɔɔ: «ꞋTeecki naatn! Ɓɛrɛ, goon mɛnda se lɛ ooy te eyo, naan̰ tooɗ tooɗ bi sum.» Gaŋ gɔtn se naaɗe ooyin̰ koogo mɛtin̰ ki.
24 Retirai-vos, porque não está morta a menina, mas dorme. E riam-se dele.
25 Kɛn jee dɛn jaay jꞋɔɔɗɗeno naatn se, Isa ɛnd maakŋ ɓee ki ɔɔ ɔk ji goon mɛnda ɔɔ gɔtn se goon mɛnda se iin̰i.
25 Mas, afastado o povo, entrou Jesus, tomou a menina pela mão, e ela se levantou.
26 Gɔtn se labarin̰ se wɔɔk dɔɔɗ taa naaŋ gɔtn ese paac.
26 E a fama deste acontecimento correu por toda aquela terra.
27 Kɛn Isa iin̰ gɔtn se jaay ɓaa ɓaa se, gɔtn se jee kaam‑tɔɔkge dio ɔk mɛtin̰a ɔɔ tɔɔɗ tɔɔy ɔɔ: «Ɛɛjjen doje ki, naai *Goon Daud!»
27 Partindo Jesus dali, seguiram-no dois cegos, clamando: Tem compaixão de nós, Filho de Davi!
28 Kɛn Isa jaay aan ɓeen se, jee kaam‑tɔɔkge se ɓaaɗo ɔŋin̰a ɔɔ naan̰ ɗeekɗen ɔɔ: «Naase Ꞌtook aalki maakse dom ki la kɛn maam mꞋɔk tɔɔgɔ gɛn tɛɗn nakŋ ese se?» Naaɗe tɛrlin̰ ɔɔ: «Yɛɛ Mɛlje, naaje kꞋtooko.»
28 Tendo ele entrado em casa, aproximaram-se os cegos, e Jesus lhes perguntou: Credes que eu posso fazer isso? Responderam-lhe: Sim, Senhor!
29 Gɔtn se Isa uun jin̰ tɔndɗen kaamɗege tu ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: «Aan gɔɔ naase aalkiga maakse dom ki se, nakŋ naase Ꞌjeki se Ꞌkaan̰ kaama.»
29 Então, lhes tocou os olhos, dizendo: Faça-se-vos conforme a vossa fé.
30 Naan̰ kɛn se sum ɓo, kaamɗege naar tɔɔɗ taaka. Num gɔtn ese se Isa aacɗen kaama ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: «Ɔndki kɔndɔ: taar se, ɔn̰te Ꞌɓaa taaɗin̰ki nam ki.»
30 E abriram-se-lhes os olhos. Jesus, porém, os advertiu severamente, dizendo: Acautelai-vos de que ninguém o saiba.
31 Num gaŋ kɛn naaɗe jaay iin̰ ɓaa ɓaa sum se, nakŋ Isa tɛɗɗen se, naaɗe ɓaa wɔɔkin̰ taa naaŋ kɛn ese paac.
31 Saindo eles, porém, divulgaram-lhe a fama por toda aquela terra.
32 Gaŋ kɛn jee kaam‑tɔɔkgen di se jaay teec ɓaa ɓaa sum se, naan̰ kɛn se, naaɗe ɓaano gɔtn Isa ki ute gaaba kalaŋ bin se, ɔk kɔɔn̰ sitan kɛn ɔlin̰ ɔŋ taaɗ taar eyo.
32 Ao retirarem-se eles, foi-lhe trazido um mudo endemoninhado.
33 Gɔtn se Isa tuur te sitan ro gaab kɛn ese se, ɔɔ gaabm ɔŋ taaɗ taar ey se, baag taaɗn taara cɛy. Ɔɔ kɛn jee dɛnge aak se nakŋ se deel doɗe ɔɔ ɔkɗen taaɗ eyo ɔɔ ɗeek ɔɔ: «Maakŋ *Israɛl ki paac se, nakŋ bin se ɓii kalaŋ kꞋjꞋaak te eyo!»
33 E, expelido o demônio, falou o mudo; e as multidões se admiravam, dizendo: Jamais se viu tal coisa em Israel!
34 Gaŋ *Parizige se ɗeek ɔɔ: «Ute *Ɓubm sitange se ɓo naan̰ tuur sitange ro jeege tu.»
34 Mas os fariseus murmuravam: Pelo maioral dos demônios é que expele os demônios.
35 Isa lee ɓaa maakŋ gɛgɛrge tu ɔɔ maakŋ naaŋge tu paac, lee dooy jeege maakŋ *ɓeege tun Yaudge lee tusn maak ki. Naan̰ lee taaɗɗen Labar Jiga gɛn *maakŋ Gaar Raa ɔɔ lee ɛɗ lapi jee kɔɔn̰ge tu paac ɔɔ jeegen paacn̰ kɔɔn̰ɔ tujɗenga tuju.
35 E percorria Jesus todas as cidades e povoados, ensinando nas sinagogas, pregando o evangelho do reino e curando toda sorte de doenças e enfermidades.
36 Kɛn naan̰ aak jee dɛnge se, naan̰ ɛɛjɗen doɗe ki taa naaɗe se ɔɔrga ɔɔ maakɗe tujga aan gɔɔ baatgen ɔk debm gaam eyo.
36 Vendo ele as multidões, compadeceu-se delas, porque estavam aflitas e exaustas como ovelhas que não têm pastor.
37 Gɔtn se Isa ɗeek jeege tun mɛtin̰ ki ɔɔ: «Maakŋ‑gɔtn tɛɗga gɛn kɔjɔ se dɛna, naɓo jee tɛɗn naabge se, baata.
37 E, então, se dirigiu a seus discípulos: A seara, na verdade, é grande, mas os trabalhadores são poucos.
38 Bin num, Ꞌtɔndki mɛtn Mɛl maakŋ‑gɔtɔ taa aɗe kɔl jee tɛɗn naabge do ki gɛn kɔjn̰ maakŋ gɔtin̰a.»
38 Rogai, pois, ao Senhor da seara que mande trabalhadores para a sua seara.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.