Lucas 7
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ACF
1 Kɛn Isa jaay taaɗ naŋ taarin̰ naan jeege tu aas se, naan̰ ɓaa ɛnd maakŋ gɛgɛr kɛn Kaparnayum ki.
1 E, depois de concluir todos estes discursos perante o povo, entrou em Cafarnaum.
2 Gɔtn se bubm asgarge se ɔk ɓulu kalaŋ bin se naan̰ jen̰ dɛn aak eyo. Naɓo ɓulin̰ se ooc kɔɔn̰ɔ kaam yoa.
2 E o servo de um certo centurião, a quem muito estimava, estava doente, e moribundo.
3 Kɛn gaabm se jaay booy jꞋɔɔs maan Isa se, gɔtn se naan̰ iin̰ ɔl magal Yaudge kandum taa ɓaa sɛl mɛtn Isa num, aɗe ɓaa utu kɛɗn lapia ɓulin̰ ki se.
3 E, quando ouviu falar de Jesus, enviou-lhe uns anciãos dos judeus, rogando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Kɛn magal Yaudge jaay aan gɔtn Isa ki se, naaɗe eemin̰ nɔɔ ɔɔ: «Bɛɛki num, gɛn tɛɗn bɛɛ se, Ꞌtɛɗn gaab kɛn se.
4 E, chegando eles junto de Jesus, rogaram-lhe muito, dizendo: É digno de que lhe concedas isto,
5 Taa naaje Yaudge se, gaabm se jejeki dɛna ɔɔ naan̰ mala ɓo iin̰jeki ɓee kɛn kꞋlee kꞋtusn maak ki se.»
5 Porque ama a nossa nação, e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Gɔtn se Isa ɓaa ute naaɗe. Num kɛn naan̰ aan te cɛɛ ɓee magal asgarge tu ey sum ɓo, bubm asgar *Rɔmɛge ɔlo mɛɗin̰ge taa an̰ taaɗn ɔɔ: «Mɛluma, ɔn̰te dabar roi gɛn ɓaaɗo ɓeem ki, taa maam se mꞋaas ɗim naani ki eyo.
6 E foi Jesus com eles; mas, quando já estava perto da casa, enviou-lhe o centurião uns amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes, porque não sou digno de que entres debaixo do meu telhado.
7 Taa naan̰ se ɓo, maam mꞋɔŋ mꞋɓaa te gɔti ki ey se. Num gɔtn ɗaari ki se, naai Ꞌtaaɗ ute taari sum ɓo, debm tɛɗn naabum se Ꞌkɔŋ lapia.
7 E por isso nem ainda me julguei digno de ir ter contigo; dize, porém, uma palavra, e o meu criado sarará.
8 Taa maam se, kic mꞋkaam ji deb kuuy, naɓo mꞋɔk asgarge kaam ji maam kici. Kɛn mꞋiŋgga num mꞋɗeek deb kalaŋ ki mꞋɔɔ: ꞋƁaa se, naan̰ iin̰ Ꞌɓaa. Ɔɔ mꞋɗeek deb kuuy ki mꞋɔɔ: ꞋƁaaɗo se, naan̰ iin̰ ɓaaɗo. Ɔɔ ɓulum ki se jaay, mꞋɗeekin̰ mꞋɔɔ: ꞋTɛɗn nakŋ ese se, naan̰ iin̰ tɛɗin̰a.»
8 Porque também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados sob o meu poder, e digo a este: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Kɛn Isa jaay booy taar ese se, taara se ɔkin̰ taaɗ eyo. Gɔtn se naan̰ tɛrl aak jee dɛngen ɓaaɗo mɛtin̰ ki se ɔɔ naan̰ ɗeekɗen ɔɔ: «ꞋBooyki mꞋasen taaɗa: maakŋ gaan *Israɛlge tun ute dɛnɗe kic ɓo maam mꞋɔŋ te nam jaay aal maakin̰ do *Raa ki aan gɔɔ gaabm ara se eyo.»
9 E, ouvindo isto Jesus, maravilhou-se dele, e voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos que nem ainda em Israel tenho achado tanta fé.
10 Kɔr jee naan̰ ɔlɗeno naaba jaay aan ɓeen se, naaɗe ɔŋ ɓul se ɔŋga lapia.
10 E, voltando para casa os que foram enviados, acharam são o servo enfermo.
11 Naan̰ kɛn se jaay, Isa iin̰ ɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn kꞋdaŋin̰ Nayn. Jee mɛtin̰ ki ute jeege dɛna ɓaa ute naan̰a.
11 E aconteceu que, no dia seguinte, ele foi à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos, e uma grande multidão;
12 Kɛn Isa ute jeege jaay aan taa ɗoob kɛn jꞋan kɛnd maakŋ gɛgɛr ki se, naaɗe aak jeege uuno yoa ɔɔ kɛn ooy se goon mɛnd‑daaye ɔɔ naan̰ kalin̰ ki sum ɓo maakŋ kon̰ ki. Gɔtn se jeege dɛna daan mɛnd se.
12 E, quando chegou perto da porta da cidade, eis que levavam um defunto, filho único de sua mãe, que era viúva; e com ela ia uma grande multidão da cidade.
13 Kɛn Mɛljege jaay aak ko goono se, naan̰ ɛɛjin̰ don̰ ki ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Ɔn̰te Ꞌtɔɔyɔ.»
13 E, vendo-a, o Senhor moveu-se de íntima compaixão por ela, e disse-lhe: Não chores.
14 Gɔtn se Isa iiko cɛɛ jeege tun uuno yo se, ɔnd jin̰ do baraŋgal ki ɔɔ gɔtn se, jee ɓaan ɓaa ute yo se ɗaara ɔɔ Isa ɗeek goon kɔɗ ki se ɔɔ: «MꞋɗeeki mꞋɔɔ, iin̰i!»
14 E, chegando-se, tocou o esquife (e os que o levavam pararam), e disse: Jovem, a ti te digo: Levanta-te. E o que fora defunto assentou-se, e começou a falar.
15 Gɔtn se goon kɔɗn ooyga kooy se duru iin̰ iŋg ute mɛtin̰a ɔɔ baag taaɗn taara. Ɔɔ Isa ɔk ɛɗin̰ kon̰ ki.
15 E entregou-o à sua mãe.
16 Kɛn jeege jaay aak nakŋ se, ɓeere ɓaa ɔkɗe paac ɔɔ naaɗe *nook Raa ɔɔ: «Debm taaɗ taar teeco taar Raa ki magal se, ɓɛrɛ, ɓaaɗoga daanjege tu. Kɛse Raa mala ɓo ɓaaɗoga kaakŋ jeen̰ge!»
16 E de todos se apoderou o temor, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e Deus visitou o seu povo.
17 Taa naan̰ se ɓo jee taa naaŋ Jude ki ute jee kɛn taa naaŋge tun cɛɛs ki se, paac se iŋg ɓo gɛn kɔɔsn maana do nakge tun kɛn Isa tɛɗo se.
17 E correu dele esta fama por toda a Judéia e por toda a terra circunvizinha.
18 Gɔtn se jee mɛtn Jan‑Batist ki ɓaaɗo taaɗ mɛlɗe ki. Kɛn Jan jaay booy taarɗe sum se, maakɗe ki se naan̰ daŋ jeege dio,
18 E os discípulos de João anunciaram-lhe todas estas coisas.
19 ɔɔ ɔlɗe gɔtn Mɛlje Isa ki taa Ꞌɓaa tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Naai ɓo debm kɛn jeege iŋg aak kaama jꞋɔɔ utu aɗe ɓaa se lɔɓu kꞋbooy nam kuuy lɛ?»
19 E João, chamando dois dos seusdiscípulos, enviou-os a Jesus, dizendo: És tu aquele que havia de vir, ou esperamos outro?
20 Kɛn naaɗe jaay aan gɔtn Isa ki se, jee se taaɗ ɔɔ: «Naaje se Jan‑Batist ɓo ɔljeno gɔti ki ɔɔ kꞋtɔnd mɛti: naai ɓo debm kɛn jeege iŋg aak kaama jꞋɔɔ utu aɗe ɓaa se lɔɓu kꞋbooy nam kuuy lɛ?»
20 E, quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João o Batista enviou-nos a perguntar-te: És tu aquele que havia de vir, ou esperamos outro?
21 Naanɗe ki se sum ɓo, Isa ɛɗ lapia jee kɔɔn̰ɗege tu dɛna. Maakɗe ki se jeegen kɛn kɔɔn̰ɔ tujɗenga tuju ute jee ɔk kɔɔn̰ sitange se kic naan̰ ɛɗɗen lapia ɔɔ jee kaam‑tɔɔkge dɛn se kic ɓo naan̰ ɔɔɗɗen kaamɗege.
21 E, na mesma hora, curou muitos de enfermidades, e males, e espíritos maus, e deu vista a muitos cegos.
22 Gɔtn se Isa ɗeek jeege tun Jan ɔlɗeno naaba se ɔɔ: «ꞋƁaa Ꞌtaaɗki Jan ki nakŋ naase mala aakin̰kiga ute kaamse ɔɔ booyin̰kiga ute bise: jee kaam‑tɔɔkge lɛ aakga, jee cɛkɛɗge lɛ leega talam talam, jee bikiɗge lɛ ɔŋga lapia ɔɔ roɗege lɛ tooɗga kɔlɔn̰ kɔlɔn̰, jee duguyge lɛ ɓɔrse booy booyo, jee ooyga kooy kic lɛ duroga daan yoge tu ɔɔ Labar Jiga se lɛ, kꞋtaaɗin̰ga jee daayge tu.
22 Respondendo, então, Jesus, disse-lhes: Ide, e anunciai a João o que tendes visto e ouvido: que os cegos vêem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos ressuscitam e aos pobres anuncia-se o evangelho.
23 Maak‑raapo debm kɛn jaay ai kaamin̰ ɔn̰te ɗoobm gɛn kaal maakin̰ do maam ki ey se.»
23 E bem-aventurado é aquele que em mim se não escandalizar.
24 Kɛn jee Jan ɔlɗeno naaba jaay ɔk tɛrl ɓaa se, Isa baag taaɗn taar Jan se jee dɛnge tu ɔɔ: «Do kɔɗ‑ɓaar ki se naase tap ɓo iŋgkiro kaakŋ naŋa? Lɔɓu iŋgkiro kaakŋ mu taa baar kɛn kuul teen̰ ɓaansin̰ kaam ara kaam ara se la?
24 E, tendo-se retirado os mensageiros de João, começou a dizer à multidão acerca de João: Que saístes a ver no deserto? uma cana abalada pelo vento?
25 A‑a! Bin num naase iŋgkiro kaakŋ naŋa? Lɔɓu iŋgkiro kaakŋ gaabm kɛn tus kalge aak bɛɛ se lɛ? Gɔtɔ. Jee lee tus kalgen aak bɛɛ gɛn koono se ute jee maalge se, naaɗe se tiŋg maakŋ ɓee gaarin̰ge tu.
25 Mas que saístes a ver? um homem trajado de vestes delicadas? Eis que os que andam com preciosas vestiduras, e em delícias, estão nos paços reais.
26 Lɔɓu naase tap ɓo iŋgkiro kaakŋ naŋa? Naase se iŋgkiro kaakŋ debm taaɗ taar teeco taar Raa ki se la? Ɗeere, Ꞌbooyki mꞋasen taaɗa: naan̰ se debm taaɗ taar teeco taar Raa ki naɓo naan̰ magal cir debm taaɗ taar teeco taar Raa ki se daala.
26 Mas que saístes a ver? um profeta? Sim, vos digo, e muito mais do que profeta.
27 Naan̰ se ɓo debm kɛn Raa taaɗo taarin̰ do dɔkin̰ maakŋ Kitap ki ɔɔ:
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis que envio o meu anjo diante da tua face, O qual preparará diante de ti o teu caminho.
28 «ꞋBooyki mꞋasen taaɗa: maakŋ jeege tun mɛndge toojɗen do naaŋ ki ara bini aan do Jan ki se, debm kɛn magal cirin̰ Jan se, gɔtɔ. Anum debm *maakŋ Gaar Raa ki se baat aan gɔɔ ɗi kic ɓo, naan̰ se ɓo magal cir Jan.
28 E eu vos digo que, entre os nascidos de mulheres, não há maior profeta do que João o Batista; mas o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 «Jee dɛnge ute *jee tɔkŋ miirge jaay booy taarin̰ se, Jan *batizɗe taa naaɗe jeelga Raa se tɛɗ naka ute ɗoobin̰a.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Num gaŋ *Parizige utu jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage se, naaɗe se baate tookŋ do nakge tun kɛn Raa je ɔɔ aɗen tɛɗn naaɗe ki se. Bin ɓo, naaɗe baate tookŋ kɛn Jan aɗen batizi.»
30 Mas os fariseus e os doutores da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 Tɛr Isa taaɗɗen ɔɔ: «Jee ɓɔrse tap ɓo, mꞋaɗen kɔmb bɛyɛ ute naŋge? Naaɗe tap ɓo tec naŋge?
31 E disse o Senhor: A quem, pois, compararei os homens desta geração, e a quem são semelhantes?
32 Naaɗe se tec aan gɔɔ gaangen iŋg bɔɔr ki jaay taaɗ ute naapa ɔɔ:
32 São semelhantes aos meninos que, assentados nas praças, clamam uns aos outros, e dizem: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamo-vos lamentações, e não chorastes.
33 «Ey num Jan‑Batist ɓaaɗo se, naan̰ ɔs mapp eyo ɔɔ aay tɔtn koojn̰ bin̰ eyo ɔɔ naase ɔɔki num: naan̰ se debm sitan!
33 Porque veio João o Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Tem demônio;
34 Kɛn *Goon Deba jaay ɓaaɗo se ɔsɔ ɔɔ aaye, naɓo naase ɔɔki num: naan̰ se debm kaam‑kɔsɔ ɔɔ debm kaay‑koono ɔɔ ɔk mɛɗɛ ute jee tɔkŋ miirge ɔɔ ute jee *kusin̰ge!
34 Veio o Filho do homem, que come e bebe, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e pecadores.
35 Num gaŋ jee took aal maakɗe don̰ ki se, aak ɔkga jeel‑taar Raa se ute ɗoobin̰a.»
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Ɓii kalaŋ kɔɗ *Parizi kalaŋ bini, daŋ Isa ɓeen̰ ki, gɛn ɓaa kɔsn ute naan̰a. Kɛn Isa jaay ɓaa ɓeen̰ ki se, gɔtn se naaɗe tooɗ ute cɛɛsɗe jaay ɓo baag kɔsɔ do tabil ki.
36 E rogou-lhe um dos fariseus que comesse com ele; e, entrando em casa do fariseu, assentou-se à mesa.
37 Mɛnda kalaŋ iin̰o maakŋ gɛgɛr kɛn se ɔɔ jeege paac jeelin̰ naan̰ se, mɛnd tɛɗn kusin̰a. Naan̰ ɓaaɗo ɔŋɗe taa naan̰ booyga booy jꞋɔɔ Isa utu iŋg ɔs kɔs gɔtn kɔɗ Parizi ki se. Kɛn naan̰ ɓaaɗo ɓaa se, naan̰ uuno naka aan gɔɔ k‑ɓɔkɔlɔ kalaŋ ko ɓo kꞋcɔɔc kꞋɗaapin̰a. K‑ɓɔkɔl se kꞋɗaapin̰ ute nakŋ kɛn kꞋdaŋin̰ albatir, ɔɔ naan̰ se ɗooc ute itir.
37 E eis que uma mulher da cidade, uma pecadora, sabendo que ele estava à mesa em casa do fariseu, levou um vaso de alabastro com ungüento;
38 Naan̰ ɓaaɗo kaam jɛ Isa ki ɔɔ naan̰ eeme ɔn̰ kaa‑maanin̰ se neet jɛ Isa ɔɔ naan̰ ɔtin̰sin̰ ute bɛɛkin̰a ɔɔ baam ɔk aay jɛn̰ se ute maak‑raapo ɔɔ ɔɔyin̰ itir do jɛn̰ ki.
38 E, estando por detrás, aos seus pés, chorando, começou a regar-lhe os pés com lágrimas, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça; e beijava-lhe os pés, e ungia-lhos com o ungüento.
39 Kɔɗ Parizi kɛn daŋ Isa ɓeen̰ ki jaay aak nakŋ bin se, taaɗ ute maakin̰ ɔɔ: «Kɛn gaabm se jaay debm taaɗ taar teeco taar Raa ki ɗeer num, mɛnd ɓaaɗo utin̰ se, naan̰ an̰ Ꞌjeelin̰ naan̰ se, mɛnd tɛɗn kusin̰a.»
39 Quando isto viu o fariseu que o tinha convidado, falava consigo, dizendo: Se este fora profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que lhe tocou, pois é uma pecadora.
40 Gɔtn se Isa taaɗin̰ ɔɔ: «Simon, maam se mꞋɔk taara mꞋai ɗeeke.» Naan̰ tɛrlin̰ ɔɔ: «Debm dooy jeege, Ꞌtaaɗa.»
40 E respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, uma coisa tenho a dizer-te. E ele disse: Dize-a, Mestre.
41 Isa ɔɔ: «ꞋBooyo. Debm kalaŋ ɔk jee sɛɛge dio. Deb kalaŋ se ey num an̰ kɔgŋ tamma kaar‑mii ɔɔ debm kuuy se lɛ ey num an̰ kɔgŋ tamma si‑mii.
41 Um certo credor tinha dois devedores: um devia-lhe quinhentos dinheiros, e outro cinqüenta.
42 Num gaŋ ɗim naaɗe aan kɔgŋ sɛɛɗe gɔtɔ se, naaɗe di se paac, naan̰ tɔɔlɗen sɛɛɗege se naata. Num maakŋ naaɗe kɛn di se, debm ɛɗɗen sɛɛ se kɛn gay ɓo an̰ Ꞌje ciri?»
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou-lhes a ambos. Dize, pois, qual deles o amará mais?
43 Simon tɛrlin̰ ɔɔ: «Gɛn maam ki num mꞋɔɔ, debm kɛn sɛɛn̰ dɛn jaay ɓo kꞋtɔɔlin̰sin̰ se.» Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Kɛse naai Ꞌtaaɗga taar mɛt ki.»
43 E Simão, respondendo, disse: Tenho para mim que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Julgaste bem.
44 Gɔtn se Isa uun tɛrl aak mɛnd se, ɔɔ ɗeek Simon ki ɔɔ: «Naai aak mɛnd se ɗaamo! Gɔtn maam mꞋɛndo ɓei ki se, naai ɛɗum te maan tugŋ jɛm eyo; num gaŋ mɛnd se neetum jɛm ute kaa‑maanin̰a ɔɔ ɔtumsin̰ ute bɛɛkin̰a.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta regou-me os pés com lágrimas, e os enxugou com os cabelos de sua cabeça.
45 Ɔɔ naai Ꞌbaam ɔk aay te taarum ute maak‑raap eyo; num mɛnd se kɛn maam mꞋaan sum se, gɔtn naan̰ baam ɔk aay jɛma ute maak‑raapo sum se, ɔn̰um te eyo.
45 Não me deste ósculo, mas esta, desde que entrou, não tem cessado de me beijar os pés.
46 Naai ɔtum te uubm oot dom ki eyo; num mɛnd se ɔtum itir jɛm ki.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo, mas esta ungiu-me os pés com ungüento.
47 ꞋƁooyo mꞋai taaɗa: mɛnd se kusin̰in̰gen dɛn se, Raa tɔɔlisin̰ga naatn. Taa naan̰ se ɓo, naan̰ jem dɛn se. Gaŋ debm kꞋtɔɔlin̰ kusin̰in̰ baat se, naan̰ kic ɓo ɔk maak‑je baata.»
47 Por isso te digo que os seus muitos pecados lhe são perdoados, porque muito amou; mas aquele a quem pouco é perdoado pouco ama.
48 Tɛr Isa taaɗ mɛnd ki ɔɔ: «Kusin̰ige se maam mꞋtɔɔlisin̰ga naata.»
48 E disse-lhe a ela: Os teus pecados te são perdoados.
49 Jeegen iŋg ɔs ute naaɗe se, baag taaɗn ute naapa ɔɔ: «Kɛse tap ɓo naŋa jaay taaɗ taa Ꞌtɔɔl kusin̰ jeege se?»
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que até perdoa pecados?
50 Isa ɗeek mɛnd ki ɔɔ: «Mɛnda, ute kaal maaki kɛn naai aal dom ki se, aajiga. Iin̰i, Ꞌɓaa ute lapia.»
50 E disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.