Lucas 5
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARIB
1 Ɓii kalaŋ, Isa ɗaar ɗaar taa baar kɛn kꞋdaŋin̰ Genezarɛt se ɔɔ gɔtn se jee dɛnge ɓaaɗo deebin̰ bat gɛn booy taar *Raa.
1 Certa vez, quando a multidão apertava Jesus para ouvir a palavra de Deus, ele estava junto ao lago de Genezaré;
2 Gɔtn se Isa aak markabge dio ɗaar ɗaar taa baar ki ɔɔ jee toocn̰ kɛn̰jgen bɔɔyo maak ki se ɗaar tug tug gɛndɗege.
2 e viu dois barcos junto à praia do lago; mas os pescadores haviam descido deles, e estavam lavando as redes.
3 Gɔtn se Isa ook maakŋ markab kɛn kalaŋ ɔɔ markabm ese se gɛn Simon. Naan̰ taaɗ Simon ki ɔɔ: «Iik Ꞌɓaa naan ki cɔkɔ.» Gɔtn se Isa iŋg maakŋ markab ki ɔɔ baag dooy jee dɛnge.
3 Entrando ele num dos barcos, que era o de Simão, pediu-lhe que o afastasse um pouco da terra; e, sentando-se, ensinava do barco as multidões.
4 Kɛn naan̰ jaay taaɗ naŋ taarin̰ se, naan̰ ɗeek Simon ki ɔɔ: «Iik Ꞌɓaa gɔtn kɛn maanin̰ jɛrlɛ, ute jeeige se, Ꞌtuunki gɛndsege maan gɛn toocn̰ kɛn̰jge.»
4 Quando acabou de falar, disse a Simão: Faze-te ao largo e lançai as vossas redes para a pesca.
5 Simon tɛrlin̰ ɔɔ: «Debm dooy jeege, daan nɔɔr ki ute magalin̰ se, naaje kꞋdabarga dɛna naɓo jꞋɔŋ te ɗim eyo. Num gaŋ do taari ki se, gɛndge se maam mꞋaɗen tuun maan.»
5 Ao que disse Simão: Mestre, trabalhamos a noite toda, e nada apanhamos; mas, sobre tua palavra, lançarei as redes.
6 Kɛn naaɗe jaay tuun gɛndɗege maan se, naaɗe uuno kɛn̰jge dɛna; bini gɛndɗege kic ɓo ɓaa ɓaa nɛɛpɛ!
6 Feito isto, apanharam uma grande quantidade de peixes, de modo que as redes se rompiam.
7 Naaɗe daŋ mɛɗɗegen maakŋ markab kɛn kuuy se te jiɗe taa aɗe ɓaa num, aɗen noogo. Mɛɗɗege jaay ɓaaɗo ɔŋɗe se, markabɗegen di se paac naaɗe ɗoocin̰ tal tal ute kɛn̰jge, bini ɓaa ɓaa duubm maan.
7 Acenaram então aos companheiros que estavam no outro barco, para virem ajudá-los. Eles, pois, vieram, e encheram ambos os barcos, de maneira tal que quase iam a pique.
8 Kɛn Simon Piɛr jaay aak nakŋ ese se, naan̰ ɓaaɗo ooc mɛtn jɛ Isa ki ɗeekin̰ ɔɔ: «Mɛluma, iik naatn cɛɛm ki; taa maam se mꞋdebm *kusin̰a.»
8 Vendo isso Simão Pedro, prostrou-se aos pés de Jesus, dizendo: Retira-te de mim, Senhor, porque sou um homem pecador.
9 Taa kɛn̰jgen dɛn kɛn naaɗe uuno se, Piɛr ute mɛɗin̰ge se ɓeere ɓaa ɔkɗe.
9 Pois, à vista da pesca que haviam feito, o espanto se apoderara dele e de todos os que com ele estavam,
10 Mɛɗin̰gen Jak ute Jan kɛn gaan Zebedege se aak se, ɓeere ɔkɗe kici. Gɔtn se Isa ɗeek Simon ki ɔɔ: «Ɔn̰te ɓeere! Naan ki se, naai Ꞌɓaa je jikilimge ɓo anɗeno ɓaa ɗoobm Raa ki.»
10 bem como de Tiago e João, filhos de Zebedeu, que eram sócios de Simão. Disse Jesus a Simão: Não temas; de agora em diante serás pescador de homens.
11 Markabɗege se naaɗe tiik ɓaano taa jɛŋ ki ɔɔ gɔtn ese sum ɓo, naaɗe rɛsn te nakɗege paac ɔɔ daanin̰a.
11 E, levando eles os barcos para a terra, deixaram tudo e o seguiram.
12 Ɓii kalaŋ Isa iin̰ ɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn kalaŋ ɔɔ gɔtn se debm bikiɗi ɓaaɗo ɔŋin̰a. Gaabm se ron̰ paac taal aace. Kɛn naan̰ aak Isa se, naan̰ ooc mɛtn jɛn̰ ki ɔɔ tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Mɛlje, kɛn naai Ꞌje num, ɛɗum lapia taa rom se ɗaapm Ꞌtooɗn kɔlɔn̰ kɔlɔn̰.»
12 Estando ele numa das cidades, apareceu um homem cheio de lepra que, vendo a Jesus, prostrou-se com o rosto em terra e suplicou-lhe: Senhor, se quiseres, bem podes tornar-me limpo.
13 Isa ɔl jin̰ utin̰a ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Yɛɛ, maam mꞋjea, ɔn̰ roi ɗaapm Ꞌtooɗn kɔlɔn̰ kɔlɔn̰!» Gɔtn se sum ɓo, gaabm se kɔɔn̰in̰ ɔn̰in̰a.
13 Jesus, pois, estendendo a mão, tocou-lhe, dizendo: Quero; sê limpo. No mesmo instante desapareceu dele a lepra.
14 Gɔtn se Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Ɔn̰te ɓaa Ꞌtaaɗn nam ki. Taa naai ɔŋga lapi se Ꞌɓaa Ꞌtaaɗ roi *debm tɛɗn sɛrkɛ Raa ki se ɔɔ Ꞌɓaa ɛɗ *sɛrkɛ Raa ki aan gɔɔ kɛn *Musa taaɗin̰o maakŋ Kitap ki, taa naai se roi ɗaapga tooɗga kɔlɔn̰ kɔlɔn̰ se. Bin ɓo, jeege paac Ꞌjeele, naai se ɔŋga lapia.»
14 Ordenou-lhe, então, que a ninguém contasse isto. Mas vai, disse ele, mostra-te ao sacerdote e faze a oferta pela tua purificação, conforme Moisés determinou, para lhes servir de testemunho.
15 Gɔtn se jeege baag kɔɔsn maanin̰ gɔtɔ ɓaa se paac ɔɔ jeege dɛna lee tusu gɛn booy taarin̰a ɔɔ jee kɔɔn̰ge se lɛ ɓaaɗo se gɛn je lapia roɗe.
15 A sua fama, porém, se divulgava cada vez mais, e grandes multidões se ajuntavam para ouvi-lo e serem curadas das suas enfermidades.
16 Gaŋ Isa se teec ɓaa do kɔɗ‑ɓaar ki kalin̰ ki gɛn tɔnd mɛtn Raa.
16 Mas ele se retirava para os desertos, e ali orava.
17 Ɓii kalaŋ Isa dooy dooy jeege ɔɔ maakŋ jeege tun naan̰ dooyɗe dooy se ɔk *Parizige ute jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage. Naaɗe se iin̰o maakŋ naaŋge tun taa naaŋ Galile ki ute kɛngen taa naaŋ Jude ki ɔɔ ute kɛngen iin̰o maakŋ gɛgɛr kɛn Jeruzalɛm ki. Gɔtn se Isa ute tɔɔgŋ Mɛljege se, ɛɗ lapi jee kɔɔn̰ge tu.
17 Um dia, quando ele estava ensinando, achavam-se ali sentados fariseus e doutores da lei, que tinham vindo de todas as aldeias da Galiléia e da Judéia, e de Jerusalém; e o poder do Senhor estava com ele para curar.
18 Gɔtn ese sum ɓo jeege uuno debm kꞋruŋguyu do nakŋ tooɗin̰ ki. Kɛn naaɗe aan se, naaɗe je ɗoobm an kɛnd kɔŋ Isa.
18 E eis que uns homens, trazendo num leito um paralítico, procuravam introduzi-lo e pô-lo diante dele.
19 Naɓo taa jeege dɛn dɛn se naaɗe ɔŋ te ɗoobm an kɛnd kɔŋ Isa eyo. Taa naan̰ se ɓo naaɗe uun ookŋsin̰ do ɓee ki raan ɔɔ ɔɔɗ taa bɔlɔ ɔɔ naaɗe bɔɔyin̰o do nakŋ tooɗin̰ ki naan Isa ki daan jeege tu.
19 Mas, não achando por onde o pudessem introduzir por causa da multidão, subiram ao eirado e, por entre as telhas, o baixaram com o leito, para o meio de todos, diante de Jesus.
20 Kɛn Isa jaay aak naaɗe aal maakɗe don̰ ki se, ɗeek ɔɔ: «Gaaba, *kusin̰ige se, maam mꞋtɔɔlisin̰ga naatn.»
20 E vendo-lhes a fé, disse ele: Homem, são-te perdoados os teus pecados.
21 Kɛn jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage ute Parizige jaay booy se, naaɗe baag naajn̰ te naapa ute mind naaŋ ki ɔɔ: «Naan̰ se tap ɓo naŋa jaay naaj Raa bin se? Kɛn Ꞌkɔŋ tɔɔl kusin̰ deba se, Raa kalin̰ ki sum ey la?»
21 Então os escribas e os fariseus começaram a arrazoar, dizendo: Quem é este que profere blasfêmias? Quem é este que profere blasfêmias? Quem pode perdoar pecados, senão só Deus?
22 Aan gɔɔ Isa jeel maak‑saapɗe se, naan̰ tɛrlɗen ɔɔ: «Taa ɗi jaay naase Ꞌtaaɗki ute maakse bin se?
22 Jesus, porém, percebendo os seus pensamentos, respondeu, e disse-lhes: Por que arrazoais em vossos corações?
23 Gɛn naase ki num, kɛn gay ɓo ɔɔn̰ ciri, kɛn mꞋɗeekŋ mꞋɔɔ: ‹Kusin̰ige se, maam mꞋtɔɔlisin̰ga naatn› lɔɓu mꞋɗeekŋ mꞋɔɔ: ‹Iin̰i ɔɔ Ꞌlee› se lɛ?
23 Qual é mais fácil? dizer: São-te perdoados os teus pecados; ou dizer: Levanta-te, e anda?
24 Bin num, naase aki Ꞌjeele maam *mꞋGoon Deba se mꞋɔk tɔɔgɔ gɛn tɔɔl kusin̰ jeege.» Gɔtn se, Isa ɗeek debm kꞋruŋguy ki ɔɔ: «MꞋɗeeki mꞋɔɔ: iin̰i, uun nakŋ tooɗi se ɔɔ Ꞌɓaa ɓei ki.»
24 Ora, para que saibais que o Filho do homem tem sobre a terra autoridade para perdoar pecados {disse ao paralítico}, a ti te digo: Levanta-te, toma o teu leito e vai para tua casa.
25 Gɔtn ese se sum ɓo, gaabm se, iin̰ ɗaara naan jeege tu, uun nakŋ tooɗin̰a ɔɔ ɓaa ɓeen̰ ki. Kɛn naan̰ ɓaa ɓaa se naan̰ tɔɔm Raa.
25 Imediatamente se levantou diante deles, tomou o leito em que estivera deitado e foi para sua casa, glorificando a Deus.
26 Jee gɔtn ese paac nakŋ se deel doɗe ɔɔ naaɗe tɔɔm Raa kici. Gɔtn se naaɗe ɓeere ɔkɗe se, taaɗ ute naapa ɔɔ: «Nakage, jaaki se, jꞋaakkiga nakgen kɛn deel do aak eyo!»
26 E, tomados de pasmo, todos glorificavam a Deus; e diziam, cheios de temor: Hoje vimos coisas extraordinárias.
27 Kɛn nakgen se jaay deel se, Isa teec teec se aak *debm tɔkŋ miiri ron̰ Lɛbi iŋg kiŋg gɔtn tɛɗn naabin̰ ki. Naan̰ ɗeekin̰ ɔɔ: «Iin̰i Ꞌdaanuma!»
27 Depois disso saiu e, vendo um publicano chamado Levi, sentado na coletoria, disse-lhe: Segue-me.
28 Gɔtn se sum ɓo Lɛbi iin̰i, ɔn̰ nakin̰ge paac ɔɔ daan Isa.
28 Este, deixando tudo, levantou-se e o seguiu.
29 Gɔtn se Lɛbi tɛɗ kɔsɔ dɛna ɔɔ daŋ Isa ɓeen̰ ki gɛn ɓaa kɔsɔ. Ɔɔ jeege dɛna iŋg ɔs te naaɗe ɔɔ maakɗe ki se *jee tɔkŋ miirge ɔɔ jee kuuy se kici ute te naaɗe.
29 Deu-lhe então Levi um lauto banquete em sua casa; havia ali grande número de publicanos e outros que estavam com eles à mesa.
30 Gɔtn se, *Parizige ute jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage se jaay aakɗe se mooy naaŋ ki dir dir ɔɔ taaɗ jeege tun mɛtn Isa ki se ɔɔ: «Gɛn ɗi jaay naase ɔski ɔɔ aayki ute jee tɔkŋ miirge ɔɔ jee *kusin̰ge se?»
30 Murmuravam, pois, os fariseus e seus escribas contra os discípulos, perguntando: Por que comeis e bebeis com publicanos e pecadores?
31 Isa tɛrlɗen ɔɔ: «Jee roɗe kiji se, naaɗe je daptor eyo, num kɛn je daptor se, jee kɔɔn̰ge.
31 Respondeu-lhes Jesus: Não necessitam de médico os sãos, mas sim os enfermos;
32 Maam mꞋɓaaɗo se gɛn daŋ jee kɛn saap ɔɔ naaɗe aak bɛɛ naan Raa ki se eyo, num maam mꞋɓaaɗo se gɛn jee jeel roɗe ki naaɗe jee kusin̰ge, taa Ꞌtɛrl maakɗe do Raa ki.»
32 eu não vim chamar justos, mas pecadores, ao arrependimento.
33 Naan̰ kɛn se jeege ɓaaɗo taaɗ Isa ki ɔɔ: «Jee mɛtn Jan‑Batist ki ute jee mɛtn *Parizige se tɛɗga num lee tuun siam ɔɔ tɔnd mɛtn Raa. Num jee mɛtn naai ki se ɔsɔ ɔɔ aaye.»
33 Disseram-lhe eles: Os discípulos de João jejuam freqüentemente e fazem orações, como também os dos fariseus, mas os teus comem e bebem.
34 Isa tɛrlɗen ɔɔ: «Jeegen ɓaaɗo kɔkŋ mɛnda jaay gaabm mɛnda utu te naaɗe se, kaaɗ kɛn se naaɗe Ꞌkɔŋ kuun siam la? Mɛt ki eyo.
34 Respondeu-lhes Jesus: Podeis, porventura, fazer jejuar os convidados às núpcias enquanto o noivo está com eles?
35 Num gaŋ ɓii kalaŋ kaaɗin̰ utu kaana gaabm mɛnda se jꞋutu jꞋan̰ kɔɔɗn naata ɔɔ naan̰ kɛn se jaay ɓo, mɛɗin̰ge se lee tuun siam gɛn tɔnd mɛtn Raa.»
35 Dias virão, porém, em que lhes será tirado o noivo; naqueles dias, sim hão de jejuar.
36 Isa taaɗɗen ute kaal naagŋ taara daala ɔɔ: «Nam ɔk kala koono nɛɛpga nɛɛp se, aɗe kɔŋ nɛɛpm taar kal kiji jaay an̰ kal do ki eyo; ey num taa kal kijin kɛn kꞋnɛɛpo se cɛrɛ sum, ɔɔ kɛn jꞋaalin̰ga kic num, naaɗe se kɔŋ tum eyo.
36 Propôs-lhes também uma parábola: Ninguém tira um pedaço de um vestido novo para o coser em vestido velho; do contrário, não somente rasgará o novo, mas também o pedaço do novo não condirá com o velho.
37 Ɔɔ tɔtn koojn̰ bin̰ utu iin̰ kiin̰ se, jꞋɔmbin̰ maakŋ k‑lɛɛtɛrge tun koono eyo; ey num tɔtn koojn̰ bin̰ se, an dɔɔbm ute k‑lɛɛtɛrge se naatn. Ɔɔ tɔtn koojn̰ bin̰ se lɛ Ꞌkɔɔy naaŋ ki cɛrɛ ɔɔ k‑lɛɛtɛrge se lɛ, dɔɔbm tujn̰ kici.
37 E ninguém deita vinho novo em odres velhos; do contrário, o vinho novo romperá os odres e se derramará, e os odres se perderão;
38 Num gaŋ bɛɛki num, tɔtn kaam ki se jꞋan̰ kɔmb maakŋ k‑lɛɛtɛrge tun kiji kici.
38 mas vinho novo deve ser deitado em odres novos.
39 Ɔɔ debm aayga kaay tɔtn cooɗi tɔɔlum se lɛ, tɔtn kaam ki se, ɓon̰ tɔɔlin̰ ey sum. Taa naan̰ ɗeek ɔɔ: kɛn nijim cir paac se tɔtn kɛn cooɗi tɔɔlum se.»
39 E ninguém, tendo bebido o velho, quer o novo; porque diz: O velho é bom.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.