Lucas 15
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARC
1 Gɔtn se *jee tɔkŋ miirge ute jeegen jeege paacn̰ jeelɗe naaɗe se jee *kusin̰ge se, paac utu ɓaaɗo gɔtn Isa ki gɛn booy taarin̰a.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 *Parizige ute jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage kɛn gɔtn ese se, mooy naaŋ ki dir dir ɗeek ɔɔ: «Gaabm se tiŋg ɓo gɛn kɔkŋ jee kusin̰ge ron̰ ki sum ɔɔ tɔs ute naaɗe!»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Gɔtn se Isa taaɗɗen ute kaal naagŋ taara ɔɔ:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 «Aan gɔɔ maakse ki se, debm kɛn ɔk baatge kaaru jaay maakɗe ki se kalaŋ iigga num, baatgen sik‑jɛrnaŋ‑kaar‑jɛrnaŋ kuuy se naan̰ aɗe kɔn̰ kɔɗ‑ɓaar ki, taa Ꞌɓaa je kɛn kalaŋ iig kiig se, an̰ je bini an̰o kɔŋ jaay ey la?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Kɛn jaay ɓaa ɔŋin̰ga se, naan̰ an̰o kuun kaal daamin̰ ki ute maak‑raapo.
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 Ɔɔ kɛn naan̰ jaay tɛrl ɓaaɗoga ɓeen se, naan̰ Ꞌdaŋ tusn mɛɗin̰ge ute jee do daamboogin̰ge ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: ‹ꞋƁaakiro, jꞋaki tɛɗn maak‑raapo ute maama, taa baatum iigo se, maam mꞋɔŋin̰ga.›
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 Bin ɓo Ꞌbooyki mꞋasen taaɗa: maakŋ jee kusin̰ge tu se, deb kalaŋ jaay tɛrlga maakin̰a do *Raa ki num, taa debm ese se jee maakŋ raa ki paac se maakɗe‑raapm don̰ ki cir jee si‑jɛrnaŋ‑kaar‑jɛrnaŋ kɛn an ɗim eyo gɛn tɛrl maakɗe do Raa ki se.»
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Lɔ aan gɔɔ mɛnd jaay ɔk tamma sik. Ɔɔ kɛn kalaŋ jaay oocga num, naan̰ utu Ꞌkɔɔcn̰ lɔɔmpɔ ɔɔ Ꞌkɔtn maakŋ ɓeen̰a se bini an̰ je kɔŋ jaay ey la?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 Kɛn naan̰ jaay ɔŋin̰ga num, naan̰ aɗe daŋ tusn mɛɗin̰ge ute jee do daamboogin̰ge ɔɔ aɗen taaɗn ɔɔ: ‹ꞋƁaakiro, jꞋaki tɛɗn maak‑raapo ute maama, taa tamman iigo se, maam mꞋɔŋin̰ga.›
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Bin ɓo, Ꞌbooyki mꞋasen taaɗa: kɛn debm *kusin̰ kalaŋ sum ɓo tɛrlga maakin̰ do Raa ki se, taa debm ese se, *kɔɗn Raage maakɗe raapo.»
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Gɔtn se Isa tɛr taaɗɗen daala ɔɔ: «Gaaba kalaŋ ɔk gaangen gaabge dio.
11 E disse:
12 Goon baat se ɗeek bubin̰ ki ɔɔ: ‹Bua, maakŋ maalige tun kɛn naai ooyga num jꞋajesin̰ nig se, ɛɗumo bɛɗuma.› Gɔtn se bubin̰ tooko ɔɔ nigɗesin̰a.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 Kɛn jꞋɛɗin̰ bɛɗin̰ jaay tɛɗ ɓii kandum se, nakin̰ge se, naan̰ tɔs dugɗe naatn ɔɔ ute gursn se, naan̰ iin̰ ɓaa taa naaŋ dɔkɔ. Gɔtn naane se, naan̰ iŋg cɛɛpm te gursin̰ se cɛrɛ.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 Kɛn naan̰ jaay ut naŋ gursin̰ sum se, gɔtn se, ɓo ɛnd maakŋ naaŋ kɛn se ɔɔ tɔɔl tɛɗ daama jeege tu ɔɔ ɓo se, ɔlin̰ maakŋ daay ki.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Gɔtn se, naan̰ iin̰ ɓaa tɛɗn naaba gɔtn gaab ki kalaŋ bini, gaabm se ɔlin̰ n̰Ꞌɓaa n̰Ꞌbɔɔbm kin̰zirin̰ge maakŋ‑gɔt ki.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Naan̰ je Ꞌkɔsn kɔjn̰ mɔrɔmb kɛn kin̰zirge lee ɔs se kic ɓo, gaŋ nam ɛɗin̰ eyo.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 «Gɔtn se, naan̰ baag saapm do ron̰ ki ɔɔ taaɗ te maakin̰ ɔɔ: ‹Nakage, bubum se ɔk jee tɛɗn naabge kando kando kɛn ɔs ɔɔp taarɗe ki, naɓo maam mꞋkɔn̰ rom gɔtn ara mꞋkooy gɛn ɓo ne?
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ɓɔrse, maam mꞋkiin̰ tɛrl ɓaa gɔtn bubum ki, mꞋan̰ ɓaa ɗeekŋ mꞋɔɔ: bua, maam se mꞋtujga naan Raa ki ɔɔ mꞋtujga naai ki kici;
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 ɔɔ maam se, mꞋaas te gɛn kɔŋ tɛɗn gooni ey sum; aakum aan gɔɔ jee tɛɗn naabige se sum.›
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 Gɔtn se naan̰ iin̰ uun ɗoobm ɓee bubin̰a.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Gɔtn se goonin̰ ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Bua, maam se mꞋtujga naan Raa ki ɔɔ mꞋtujiga naai ki. Ɔn̰te Ꞌkaakum aan gɔɔ mꞋgooni sum.›
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Gaŋ bubin̰ ɗeek jee tɛɗn naabin̰ge tu ɔɔ: ‹ꞋƁaankiro ute kal aak bɛɛ se yɔkɔɗɔ, uusin̰sin̰ki ron̰ ki, ɔlin̰ki kɔɗɔkɔ jin̰ ki ɔɔ Ꞌtɔlin̰ki saa jɛn̰ ki.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 Ɔk Ꞌɓaankiro ute goon maraŋ kɛn eer sal sal se, Ꞌtɔɔlin̰ki, ɔɔ Ꞌtɛɗjeki kɔsɔ, taa jꞋaki tɛɗn maak‑raapjege.
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 Taa goonum kɛn ey num ooyga kooy ɗɛl ɗɛl se, aajga ɔɔ naan̰ kɛn iigga kiig ɗɛl ɗɛl se, ɔk tɛrl ɓaaɗoga ɓeene.› Gɔtn se naaɗe baag tɛɗn maak‑raapɗe.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 «Kaaɗ kɛn se, goonin̰ magal se utu maakŋ‑gɔt ki. Kɛn naan̰ ɓaaɗo ɓaa jaay aan gɔɔr ute ɓee se, naan̰ booy kaa ɔkga lɛt ɔɔ jeege daam daama.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Gɔtn se maakŋ jee tɛɗn naabm bubin̰ge tu se, naan̰ daŋo deb kalaŋ ɔɔ tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: ‹Ɗi ɓo tɛɗa?›
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Gaabm se tɛrlin̰ ɔɔ: ‹Gɛnaai ɓo ɓaaɗoga. Taa naan̰ tɛrl ɓaaɗo ɔŋga bubi ute lapi se ɓo, bubi tɔɔlin̰ga goon maraŋ eer sal sal se.›
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Gɔtn se goon magal se maakin̰ tuju ɔɔ naan̰ baate kɛnd ɓeene. Naan̰ kɛn se, bubin̰ teec ɓaaɗo ɔŋin̰a ɔɔ sɛlin̰ mɛtin̰a.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 Naɓo naan̰ tɛrl bubin̰ ki ɔɔ: ‹ꞋBooyo! Ɓaara ɓaara ɓo, maam mꞋlee mꞋtɛɗi naabige se aan gɔɔ debm tɛɗn naabi sum ɔɔ ɓii kalaŋ tap ɓo, mꞋbaate te taari eyo. Ute naan̰ se kic ɓo, ɓii kalaŋ jaay naai am kɛɗn goon bin̰i kalaŋ taa mꞋan tɛɗn maak‑raapo ute mɛɗumge kic ɓo gɔtɔ.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Num gaŋ gooni kɛn ut naŋo maalige ute mɛnd kɛɛsn gaabge jaay ɔk tɛrlo se, naai Ꞌtɔɔlin̰ goon maraŋ eer sal sal se!›
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Gɔtn se bubin̰ tɛrlin̰ ɔɔ: ‹Goonuma, naai se daayum utu te maama ɔɔ maal maam mꞋɔk se lɛ, paac gɛn naai.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Gaŋ bɛɛki num, ɓaaɗo jꞋaki kɔsɔ ɔɔ jꞋaki tɛɗn maak‑raapjege. Aaka! Gɛnaai se ey num ooyga kooy ɗɛl ɗɛl, naɓo aajga ɔɔ naan̰ kɛn iigga kiig ɗɛl ɗɛl se, ɔk tɛrl ɓaaɗoga ɓeene.›»
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.