João 4
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs VC
1 Kɛn Isa jaay booy ɔɔ *Parizige booyga ɔɔ naan̰ jee mɛtin̰ ki tɛɗga dɛna ɔɔ naan̰ lee *batiz jeege dɛn cir gɛn Jan se,
1 O Senhor soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele recrutava e batizava mais discípulos que João
2 kɛn tap se, Isa mala ɓo lee batiz jeege eyo, num jee mɛtin̰ ki ɓo lee batiz jeege.
2 {se bem que não era Jesus quem batizava, mas os seus discípulos}.
3 Gɔtn se Isa iin̰ ɔn̰ taa naaŋ Jude se ɔɔ ɔk tɛrl ɓaa taa naaŋ Galile ki daala.
3 Deixou a Judéia e voltou para a Galiléia.
4 Gɛn ɓaa Galile ki se, bɛɛki se, naan̰ utu Ꞌkaal taa naaŋ Samari ki jaayo.
4 Ora, devia passar por Samaria.
5 Kɛn naan̰ jaay aal kaal taa naaŋ Samari ki se, naan̰ aan maakŋ naaŋ kɛn kꞋdaŋin̰ Siikar. Ɔɔ Siikar se, naan̰ cɛɛ maakŋ gɔt kɛn *Yakub ɛɗo do dɔkin̰ goonin̰ Yusup ki.
5 Chegou, pois, a uma localidade da Samaria, chamada Sicar, junto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Gɔtn ese ɔk buɗu ɔɔ buɗn se kꞋdaŋin̰ buɗn Yakub. Kɛn Isa jaay aan gɔtn ese se, kaaɗa aasga katara tir ɔɔ naan̰ jaay lee ɔɔr se ɓaa iŋg cɛɛ buɗ kɛn ese.
6 Ali havia o poço de Jacó. E Jesus, fatigado da viagem, sentou-se à beira do poço. Era por volta do meio-dia.
7 Gɔtn se mɛnd Samari kalaŋ bini ɓaaɗo gɛn takŋ maane. Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Ɛɗumo tu maane mꞋkaaye.»
7 Veio uma mulher da Samaria tirar água. Pediu-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 Kaaɗ kɛn se jee mɛtin̰ ki ɓaaga maakŋ gɛgɛr ki taa aɗeno ɓaa dugŋ nakŋ kɔsɔ.
8 {Pois os discípulos tinham ido à cidade comprar mantimentos.}
9 Gaŋ mɛnd kɛn mɛnd Samari se ɗeek Isa ki ɔɔ: «Naai lɛ kɔɗ Yaud, num Ꞌtɔnd mɛtn maan kaaye gɔtn maam mɛnd Samari ki se, gɛn ɗio?» (Taa Yaudge ute Samarige se lɛ, taarɗe ɓaa eyo.)
9 Aquela samaritana lhe disse: Sendo tu judeu, como pedes de beber a mim, que sou samaritana!... {Pois os judeus não se comunicavam com os samaritanos.}
10 Gɔtn se, Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Kɛn naai jaay Ꞌjeel nakŋ kɛn *Raa utu kɛɗn jeege tu se num, debm kɛn ɗeeki ɔɔ ɛɗumo maane mꞋkaay se, ey num naai ɓo Ꞌtɔnd mɛtn maan kaaye gɔtin̰ ki. Ɔɔ naan̰ se ai kɛɗn maan daayum tooɗ ɔɔy kɔl kɔl ɔɔ ɛɗ kaaja.»
10 Respondeu-lhe Jesus: Se conhecesses o dom de Deus, e quem é que te diz: Dá-me de beber, certamente lhe pedirias tu mesma e ele te daria uma água viva.
11 Gaŋ mɛnda se ɗeekin̰ ɔɔ: «Naka, buɗu se lɛ jɛrlɛ ɔɔ naai lɛ ɔk dɛlɛ eyo. Num maan daayum tooɗ ɔɔy kɔl kɔl ɔɔ ɛɗ kaaja se an̰ kɔŋ gay?
11 A mulher lhe replicou: Senhor, não tens com que tirá-la, e o poço é fundo... donde tens, pois, essa água viva?
12 Ɓugje Yakub kɛn uɗjeno buɗn se, naan̰ mala, gɛnin̰ge ɔɔ te maalin̰ge kic ɓo aayo buɗ kɛn ara. Num naai se, magal cir ɓugje Yakub la?»
12 És, porventura, maior do que o nosso pai Jacó, que nos deu este poço, do qual ele mesmo bebeu e também os seus filhos e os seus rebanhos?
13 Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Debm kɛn aay maan buɗ kɛn ese se, tɛɗga sum ɓo maane utu an̰ tɔɔl kuuy daala.
13 Respondeu-lhe Jesus: Todo aquele que beber desta água tornará a ter sede,
14 Num debm kɛn jaay Ꞌkaay maan maam mꞋan̰ kɛɗ se, mɔɔtn kuuy maane an̰ tɔɔl eyo, taa maan maam mꞋan̰ kɛɗ se, daayum tooɗn kɔɔy kɔl kɔl maakin̰ ki ɔɔ an̰ kɛɗn *kaajn̰ gɛn daayum.»
14 mas o que beber da água que eu lhe der jamais terá sede. Mas a água que eu lhe der virá a ser nele fonte de água, que jorrará até a vida eterna.
15 Gɔtn se mɛnda ɗeekin̰ ɔɔ: «Naka, ɛɗumo maan se taa mɔɔtn kuuy maane am tɔɔlum eyo, ɔɔ maam lɛ mɔɔtn mꞋaɗe ɓaa ara gɛn takŋ maan ey sum.»
15 A mulher suplicou: Senhor, dá-me desta água, para eu já não ter sede nem vir aqui tirá-la!
16 Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «ꞋƁaa daŋo gaabi ɔɔ tum Ꞌɓaakiro kalaŋ gɔtn ara.»
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e volta cá.
17 Gaŋ mɛnda se tɛrlin̰ ɔɔ: «Maam se mꞋɔk gaab eyo.» Gɔtn se, Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Taar kɛn naai Ꞌtaaɗ ɔɔ maam se mꞋɔk gaab ey se, kɛse mɛt ki.
17 A mulher respondeu: Não tenho marido. Disse Jesus: Tens razão em dizer que não tens marido.
18 Taa naai se Ꞌtɔkoga gaabge mii, num gaabm kɛn naai iŋg ɓɔrse se gaabi eyo. Taa naan̰ se, taar naai Ꞌtaaɗ se taar mɛt ki.»
18 Tiveste cinco maridos, e o que agora tens não é teu. Nisto disseste a verdade.
19 Gɔtn se mɛnda ɗeekin̰ ɔɔ: «Naka, maam mꞋaaki naai se, debm taaɗ taar teeco taar Raa ki.
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que és profeta!...
20 Ey num bubm naajege se, eem Raa do ko kɛn ese, num naase Yaudge lɛ ɔɔki gɔtn keem Raa se, maakŋ gɛgɛr Jeruzalɛm ki kalin̰ ki sum.»
20 Nossos pais adoraram neste monte, mas vós dizeis que é em Jerusalém que se deve adorar.
21 Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Ko naka, Ꞌtook taar kɛn maam mꞋtaaɗi se: kaaɗin̰ utu kaana gɛn keem Raa Bubu se, naase an̰ki ɓaa kɔŋ keem do ko kɛn ara ki eyo ɔɔ Jeruzalɛm ki eyo kici.
21 Jesus respondeu: Mulher, acredita-me, vem a hora em que não adorareis o Pai, nem neste monte nem em Jerusalém.
22 Naase jee Samari ki se lɛ, eemki Raa kɛn naase Ꞌjeel ɔkki mɛtin̰ eyo. Num gaŋ naaje Yaudge se naaje kꞋjꞋeem Raa kɛn naaje kꞋjeel jꞋɔk mɛtin̰a, taa debm utu kaajn̰ jeege se aɗe teecn̰ daan Yaudge tu.
22 Vós adorais o que não conheceis, nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Num kaaɗin̰ se utu Ꞌkaana ɔɔ ɓɔrse kaaɗin̰ se aasga, *Nirl Raa se utu tɛɗn jeege se Ꞌjeel keem Raa mala mala. Jeegen eem Raa bin se ɓo kɛn Raa Bubu jen ro ki.
23 Mas vem a hora, e já chegou, em que os verdadeiros adoradores hão de adorar o Pai em espírito e verdade, e são esses adoradores que o Pai deseja.
24 Raa se naan̰ ɓo Mɛl‑kaaja ɔɔ jee jaay an̰ keemin̰ naan̰ mala mala se, jee se kɛn Nirlin̰ tɛɗɗenga naaɗe aasga jee an̰ lee keeme. Naaɗe se ɓo kɛn naan̰ ɛɗɗenga kaaja.»
24 Deus é espírito, e os seus adoradores devem adorá-lo em espírito e verdade.
25 Gɔtn se mɛnda taaɗin̰ ɔɔ: «Maam se mꞋjeel debm kꞋdaŋin̰ *al‑Masi, kɛn ute taar Grɛk kꞋdaŋin̰ *Krist se, utu aɗe ɓaao. Kɛn naan̰ jaay ɓaaɗoga se utu ajen taaɗn tɔɔkŋ mɛtn nakgen se paac kalaŋ kalaŋ.»
25 Respondeu a mulher: Sei que deve vir o Messias {que se chama Cristo}; quando, pois, vier, ele nos fará conhecer todas as coisas.
26 Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Debm kɛn taaɗi se ɓo, maama.»
26 Disse-lhe Jesus: Sou eu, quem fala contigo.
27 Gɔtn se jee mɛtin̰ ki ɓaaɗo ɔŋin̰a. Kɛn naaɗe jaay aak Isa taaɗ taaɗ te mɛnda se, paac ɔkɗen taaɗ eyo. Num gaŋ debm kɛn jaay an̰ taaɗn ɔɔ naai Ꞌje ɗi? Lɔ taaɗ te mɛnd se, gɛn ɗi se gɔtɔ?
27 Nisso seus discípulos chegaram e maravilharam-se de que estivesse falando com uma mulher. Ninguém, todavia, perguntou: Que perguntas? Ou: Que falas com ela?
28 Gɔtn ese mɛnda iin̰ ɔn̰ kɔɔyin̰a ɔɔ ɔk tɛrl ɓaa maakŋ gɛgɛr ki ɔɔ ɓaa taaɗ jeege tu ɔɔ:
28 A mulher deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 «ꞋƁaaɗo aakki tu. Maam mꞋɔŋo gaabm naane se, taaɗ tɔɔɗumo mɛtuma do nakge tun maam tɛɗo se paac. Naan̰ se ɓo Ꞌtɛɗn al‑Masi lɛ ɗaam?»
29 Vinde e vede um homem que me contou tudo o que tenho feito. Não seria ele, porventura, o Cristo?
30 Jeege se teeco maakŋ gɛgɛr ki ɔɔ ɓaaɗo ɔŋ Isa.
30 Eles saíram da cidade e vieram ter com Jesus.
31 Kaaɗ kɛn mɛnda jaay tɛrl ɓaa ɓeen se, jee mɛtn Isa ki taaɗ dɔɔkin̰ taara ɔɔ: «Debm dooyje, ɓaaɗo ɔs jaayo.»
31 Entretanto, os discípulos lhe pediam: Mestre, come.
32 Gaŋ naan̰ tɛrlɗen ɔɔ: «Nakŋ kɔsn kɛn maam mꞋlee mꞋɔs se naase Ꞌjeelki eyo.»
32 Mas ele lhes disse: Tenho um alimento para comer que vós não conheceis.
33 Gɔtn se jee mɛtin̰ ki taaɗ te naapa ɔɔ: «Kaaɗn naane nam ɛɗin̰ga nakŋ kɔsɔ lɛ ɗaam?»
33 Os discípulos perguntavam uns aos outros: Alguém lhe teria trazido de comer?
34 Tɛr Isa taaɗɗen daala ɔɔ: «Kɛse ɓo nakŋ kɔsuma: maam Raa ɔlumo se, taa mꞋan̰ Ꞌtɛɗn nakŋ kɛn maakin̰ jen ro ki, ɔɔ naabm kɛn naan̰ ɛɗumsin̰ se mꞋan̰ tɛɗ kaas te ɗoobin̰a.
34 Disse-lhes Jesus: Meu alimento é fazer a vontade daquele que me enviou e cumprir a sua obra.
35 Naase lee Ꞌtaaɗki ɔɔki: ‹Kaaɗn kɔjɔ se, ɔɔpga laapa sɔɔ jaayo.› Num maam mꞋɗeeksen mꞋɔɔ: uunki kaam se, aakki maakŋ‑gɔtɔ se tɛɗga gɛn kɔjɔ.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses e vem a colheita? Eis que vos digo: levantai os vossos olhos e vede os campos, porque já estão brancos para a ceifa.
36 Debm kɔjn̰ maakŋ gɔtɔ se ɓɔrse ɓo baagga kɔŋ bɛɗin̰a, taa naan̰ tus tus nakgen naan̰ ɔj se gɛn tiŋg gɛn daayum. Taa naan̰ se debm kɔɔcɔ ute debm kɔjn̰ maakŋ gɔtɔ se, naaɗe paac maakɗe raap aas kaasa.
36 O que ceifa recebe o salário e ajunta fruto para a vida eterna; assim o semeador e o ceifador juntamente se regozijarão.
37 Kaan̰ kaa taar ese se, taaɗ taar mɛt ki, kɛn ɗeek ɔɔ: ‹Deb kalaŋ ɓaaɗo ɔɔcɔ, debm kuuy ɓo ɓaaɗo ɔjɔ.›
37 Porque eis que se pode dizer com toda verdade: Um é o que semeia outro é o que ceifa.
38 Maam se mꞋɔlse gɛn kɔjn̰ maakŋ gɔtn kɛn naase Ꞌnaamki te dubar naabin̰ eyo; jee kuuy naab dabaro, num gaŋ naase se, Ꞌɓaaɗo ɔŋki ɓo ɔjki kɔj sum.»
38 Enviei-vos a ceifar onde não tendes trabalhado; outros trabalharam, e vós entrastes nos seus trabalhos.
39 Maakŋ gɛgɛr kɛn ese se *Samarige dɛna kɛn took aal maakɗe do Isa ki, do taar mɛnd kɛn ɗeekɗeno ɔɔ: «Naan̰ taaɗ tɔɔɗumo mɛtuma do nakge tun maam mꞋtɛɗo se paac.»
39 Muitos foram os samaritanos daquela cidade que creram nele por causa da palavra da mulher, que lhes declarara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Kɛn Samarige jaay ɓaaɗo ɔŋ Isa se, naaɗe tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Iŋg te naaje.» Gɔtn se Isa ɔɔp iŋg te naaɗe ɓii dio.
40 Assim, quando os samaritanos foram ter com ele, pediram que ficasse com eles. Ele permaneceu ali dois dias.
41 Gɔtn se do taar kɛn Isa taaɗɗen se, jee took aal maakɗe don̰ ki se dɛn cir daala.
41 Ainda muitos outros creram nele por causa das suas palavras.
42 Gɔtn se naaɗe taaɗ mɛnd ki ɔɔ: «Naaje jꞋaal maakje don̰ ki se, do taar naai ki sum eyo. Num naaje mala kꞋbooyga te bije ɔɔ kꞋjeelin̰ga ɗeere, naan̰ se ɓo Debm Kaajn̰ jeegen do naaŋ ki.»
42 E diziam à mulher: Já não é por causa da tua declaração que cremos, mas nós mesmos ouvimos e sabemos ser este verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Gɔtn se Isa tɛɗ ɓii dio, jaay ɓo iin̰ ɔn̰ gɔtn ese ɔɔ ɔk tɛrl ɓaa taa naaŋ Galile ki daala.
43 Passados os dois dias, Jesus partiu para a Galiléia.
44 Taa naan̰ mala taaɗga taaɗ te taarin̰a ɔɔ debm taaɗ taar teeco taar Raa ki se, jee maakŋ naaŋin̰ ki mala se aalin̰ maak ki eyo.
44 {Ele mesmo havia declarado que um profeta não é honrado na sua pátria.}
45 Num kɛn naan̰ jaay aan taa naaŋ Galile ki se, jee Galile ki dɔɔɗ ɔkin̰ jiga taa naaɗe kic iŋgo Jeruzalɛm ki gɛn *laa Paak ɔɔ naaɗe kic aakkiga nakgen paacn̰ kɛn Isa tɛɗo se.
45 Chegando à Galiléia, acolheram-no os galileus, porque tinham visto tudo o que fizera durante a festa em Jerusalém; pois também eles tinham ido à festa.
46 Gɔtn se Isa tɛrlo maakŋ naaŋ Kana ki kɛn taa naaŋ Galile ki; gɔtn se ɓo kɛn naan̰ dɛl maane tɛɗ tɔtn koojn̰ bin̰ se. Gaŋ maakŋ Kaparnayum ki se magala kalaŋ bin se goonin̰ gaaba kɔɔn̰ɔ.
46 Ele voltou, pois, a Caná da Galiléia, onde transformara água em vinho. Havia então em Cafarnaum um oficial do rei, cujo filho estava doente.
47 Kɛn gaabm se jaay booy jꞋɔɔ Isa iin̰o taa naaŋ Jude ki ɔɔ ɓaaɗoga taa naaŋ Galile ki se, gɔtn se naan̰ ɓaaɗo ɔŋin̰a ɔɔ tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Jaamus, Ꞌbɔɔy Ꞌɓaaɗo ɛɗum lapia goonum kɛn ɔɔpga baata ɓaa ɓaa kooyo se.»
47 Ao ouvir que Jesus vinha da Judéia para a Galiléia, foi a ele e rogou-lhe que descesse e curasse seu filho, que estava prestes a morrer.
48 Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Kɛn naase se, jaay aakki te nakŋ‑kɔɔɓ eyo, te nakŋ kɛn deel do debkilimi ey se, naase maakse Ꞌtook eyo.»
48 Disse-lhe Jesus: Se não virdes milagres e prodígios, não credes...
49 Magal se ɗeekin̰ ɔɔ: «Jaamus, kɔr goonum ooy te ey ɓɔrt se Ꞌbɔɔy Ꞌɓaaɗo.»
49 Pediu-lhe o oficial: Senhor, desce antes que meu filho morra!
50 Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Iin̰ Ꞌɓaa, gooni gaaba se aajga.» Gaabm se aal maakin̰ do taar kɛn Isa taaɗin̰ se ɔɔ naan̰ uun ɗoobin̰a ɔk tɛrl ɓaa.
50 Vai, disse-lhe Jesus, o teu filho está passando bem! O homem acreditou na palavra de Jesus e partiu.
51 Kɛn gaabm se jaay uun ɗoobo tɛrl bɔɔy ɓaa ɓaa se, jee tɛɗn naabin̰ge an̰ ɓaaɗo dɔɔɗin̰a ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Gooni gaaba se aajga.»
51 Enquanto ia descendo, os criados vieram-lhe ao encontro e lhe disseram: Teu filho está passando bem.
52 Naan̰ tɔnd mɛtɗe ɔɔ: «Goono se ɔŋ lapia kaaɗ ɗi?» Naaɗe tɛrlin̰ ɔɔ: «Tɛrko katar do tɛgɛr ki sum ɓo ron̰ ɔŋ kɛɗɛk se tɔɔlin̰.»
52 Indagou então deles a hora em que se sentira melhor. Responderam-lhe: Ontem à sétima hora a febre o deixou.
53 Gɔtn se bubm goono saap ɔŋ kaaɗn ese ɓo, kaaɗn kɛn Isa taaɗin̰ ɔɔ: «Gooni kɛn gaaba se aajga.» Gɔtn ese se sum ɓo, naan̰ ute jee maakŋ ɓeen̰ ki se paac took aal maakɗe do Isa ki.
53 Reconheceu o pai ser a mesma hora em que Jesus dissera: Teu filho está passando bem. E creu tanto ele como toda a sua casa.
54 Kɛse ɓo nakŋ‑kɔɔɓm gɛn k‑dige, kɛn Isa tɛɗin̰ taa naaŋ Galile ki kaaɗ kɛn naan̰ iin̰o taa naaŋ Jude ki.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez, depois de voltar da Judéia para a Galiléia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.