Atos 20

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Kɛn mɛtn taar se jaay deel se, Pɔl ɔl kꞋdaŋ kꞋtuso jee aalga kaal maakɗe do Isa *al‑Masi ki ɔɔ naan̰ ɛɗɗen kaay kaama jaay ɓo ɗeekɗen ɔɔ iŋgki lapia ɔɔ naan̰ uun ɗoobm taa naaŋ Masedoan.
1 Passado o tumulto, Paulo mandou chamar os discípulos e os encorajou. Então se despediu e partiu para a Macedônia.
2 Kaaɗ kɛn naan̰ aal teeco teec taa naaŋ kɛn ese se, jee aalga kaal maakɗe do Isa al‑Masi ki se, naan̰ taaɗɗenga taarge dɛna kɛn ɛɗɗen kaay kaama, jaay ɓo naan̰ iin̰ ɓaa taa naaŋ Grɛkge tu.
2 Enquanto estava lá, encorajou os discípulos em todas as cidades por onde passou. Em seguida, desceu à Grécia,
3 Gɔtn se, naan̰ tiŋg laapa mɔtɔ. Aan kaaɗ kɛn jaay naan̰ ɓaa kookŋ maakŋ markab ki gɛn ɓaa taa naaŋ Siri ki se, naan̰ booy ɔɔ Yaudge se, dɔɔkga dɔɔk taarɗe ron̰ ki gɛn kutin̰a. Taa naan̰ se ɓo, naan̰ uun doa gɛn tɛrl ɓaa taa naaŋ Masedoan ki.
3 onde ficou por três meses. Quando se preparava para navegar de volta à Síria, descobriu que alguns judeus conspiravam contra sua vida e decidiu voltar pela Macedônia.
4 Jeegen kɛn lee ute naan̰ se, naaɗe se ɓo: Sopatrɔs goon Pirus kɛn iin̰o maakŋ gɛgɛr kɛn Bere, Aristark ute Sekundus, naaɗe se iin̰o maakŋ gɛgɛr kɛn Tɛsalonik ki ɔɔ Gayusn kɛn iin̰o maakŋ gɛgɛr kɛn Derbe ɔɔ Tisik ute Tropim kɛn iin̰o taa naaŋ Azi kɛn kaam kalaŋ ɔɔ kɛse Timote.
4 Alguns homens viajavam com ele: Sópatro, filho de Pirro, de Bereia; Aristarco e Secundo, de Tessalônica; Gaio, de Derbe; Timóteo; e Tíquico e Trófimo, da província da Ásia.
5 Jee se ɔnd naana ɓaa booyje maakŋ gɛgɛr kɛn Troas ki.
5 Eles foram adiante e esperaram por nós em Trôade.
6 Gaŋ naaje se kꞋtɛɗ Laa mappan ɔk ɔrɔm eyo aas jaay ɓo, jꞋiin̰ Pilip ki se, jꞋook maakŋ markab ki kꞋtɛɗ ɓii mii jaay ɓo kꞋɓaa kꞋjꞋɔŋɗe maakŋ gɛgɛr kɛn Troas ki. Gɔtn se, naaje kꞋtiŋgo ɓii cili.
6 Terminada a Festa dos Pães sem Fermento, embarcamos num navio em Filipos e, cinco dias depois, nos reencontramos em Trôade, onde ficamos uma semana.
7 Kɛn aan *ɓii sebit ki tɛgɛr se, naaje kꞋtus kꞋjꞋɔs kalaŋ jaay ɓo kꞋjꞋuun sɛn‑sɛn. Gɔtn se Pɔl baag taaɗn gɛnaage tun ɗoobm Isa *al‑Masi kɛn tus gɔtn ese. Aan gɔɔ naan̰ mɛtbeeki sum ɓo ɓaa ɓaa se, naan̰ taaɗɗen taara bini aan daan ɓea.
7 No primeiro dia da semana, nos reunimos com os irmãos de lá para o partir do pão. Paulo começou a falar ao povo e, como pretendia embarcar no dia seguinte, continuou até a meia-noite.
8 — ausente —
8 A sala no andar superior onde estávamos reunidos era iluminada por muitas lamparinas.
9 — ausente —
9 O discurso de Paulo se estendeu por horas, e um jovem chamado Êutico, que estava sentado no parapeito da janela, ficou muito sonolento. Por fim, adormeceu profundamente, caiu de uma altura de três andares e morreu.
10 Gɔtn se Pɔl bɔɔyo ɔɔ no uunin̰ ɔkin̰ kaaɗin̰ ki ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: «Naase ɔn̰ki rose urlu. Ɓɛrɛ, naan̰ utu zɛɛrɛ!»
10 Paulo desceu, inclinou-se sobre o jovem e o abraçou. “Não se desesperem”, disse ele. “O rapaz está vivo!”
11 Gɔtn se, Pɔl ɔk tɛrl ook ɓaa maakŋ ɓee ki gɔtin̰ ki, naan̰ dup ɛɗɗen mappa ɔɔ kꞋjꞋɔs tɛlɛ. Tɛr, naan̰ baagɗen taaɗn daala bini gɔtɔ iipi, jaay ɓo naan̰ ɗeekɗen ɔɔ: «Iŋgki lapia. Maam se mꞋɓaaga jaayo!»
11 Então todos subiram novamente, partiram o pão e comeram juntos. Paulo continuou a lhes falar até o amanhecer e depois partiu.
12 Num, kɛn goon kɔɗn duro se lɛ, naaɗe ɔk ɓaansin̰ ɓeen̰ ki ɔɔ gɔtn se, jee paacn̰ kɛn aakin̰ se, maakɗe raapo.
12 Enquanto isso, o jovem foi levado para casa vivo, e todos sentiram grande alívio.
13 Naan̰ kɛn se, naaje kꞋjꞋook maakŋ markab ki jꞋɔnd naana gɛn ɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Asɔs, gɛn ɓaa kuun Pɔl gɔtn ese. Taa Pɔl se, uunga kuun doa gɛn ɓaa ute jɛn̰a.
13 Paulo foi por terra até Assôs, onde havia definido que devíamos esperar por ele, enquanto nós fomos de navio.
14 Kɛn Pɔl jaay ɓaa ɔŋje maakŋ gɛgɛr kɛn Asɔs ki se, gɔtn se naaje kꞋjꞋuunin̰ maakŋ markab ki ɔɔ kꞋɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Mitɛlɛn ki.
14 Encontrou-se conosco em Assôs e navegamos juntos até Mitilene.
15 Mɛtbeen̰ki kꞋjꞋiin̰ gɔtn ese ɔɔ kꞋɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Sio ki, ɔɔ mɛtbeen̰ kɛn kuuy se, naaje kꞋjꞋiin̰ kꞋɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Samɔs ki. Tɛr, ɓii kɛn kuuy se, jꞋiin̰ Samɔs ki se, kꞋɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Milɛ ki.
15 No dia seguinte, passamos em frente à ilha de Quios. No outro dia, atravessamos para a ilha de Samos e, um dia depois, chegamos a Mileto.
16 Naaje kꞋjꞋuun ɗoobm se taa Pɔl se, bɛɛki num, je naar ɓaa Jeruzalɛm ki gɛn ɓaa tɛɗn Laa Pantekɔt. Taa naan̰ se ɓo, naan̰ deel cɛɛ gɛgɛr kɛn Ɛpɛz ki kic ɓo, baate kaal maak ki, taa naan̰ je takal ron̰a taa naaŋ Azi ki se eyo.
16 Paulo havia decidido não aportar em Éfeso, pois não queria passar mais tempo na província da Ásia. Tinha pressa de chegar a Jerusalém, se possível, para a Festa de Pentecostes.
17 Kɛn naaje kꞋjꞋaan maakŋ gɛgɛr kɛn Milɛ ki se, Pɔl ɔl kꞋɓaa kꞋdaŋo jee naan eglizn Ɛpɛz ki, taa utu an̰ kɔŋ gɔtn ese.
17 Por isso, em Mileto, mandou chamar os presbíteros da igreja de Éfeso.
18 Kɛn naaɗe jaay aan ɔŋin̰ se, Pɔl tɛɗɗen tɔɔsɛ ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: «Gɔtn maam mꞋaan gɔtse ki jaay mꞋtiŋgo maakse ki sum se, naase Ꞌjeelumki.
18 Quando chegaram, ele lhes disse: “Vocês sabem que, desde o dia em que pisei na província da Ásia até agora,
19 Kɛn maam mꞋtiŋgo maakse ki se, maam mꞋɔɔpo rom baat jaay ɓo mꞋtɛɗo naabm Mɛljege Isa se. Kaaɗ kɛn se, maam mꞋiŋgo maakŋ kaa‑maan ki ɔɔ mꞋdabarga dɛna taa Yaudgen dɔɔkga dɔɔk taarɗe jaay Ꞌje am tɔɔl se.
19 fiz o trabalho do Senhor humildemente e com muitas lágrimas. Suportei as provações decorrentes das intrigas dos judeus
20 ꞋJeelki, naan̰ kɛn se, maam mꞋdooyseno ɔɔ mꞋtaaɗseno taar *Raa naan jeege tu, ɔɔ maakŋ ɓeesege tu se, taargen jaay asen noogse, kalaŋ tap ɓo, maam mꞋdirigŋ te eyo.
20 e jamais deixei de dizer a vocês o que precisavam ouvir, seja publicamente, seja em seus lares.
21 Maam mꞋtaaɗ Yaudge tu ute jeegen Yaudge eyo mꞋɔɔ kꞋtɛrl maakɗe do Raa ki ɔɔ jꞋaal maakɗe do Mɛljege Isa ki.
21 Anunciei uma única mensagem tanto para judeus como para gregos: é necessário que se arrependam, se voltem para Deus e tenham fé em nosso Senhor Jesus.
22 «Ɓɔrse, maam se mꞋɓaa ɓaa Jeruzalɛm ki. Kɛse *Nirl Salal ɓo ɔlum ɔɔ mꞋɓaa ɔɔ maam se mꞋjeel eyo nakŋ jaay utu kaan dom ki gɔtn naane se.
22 “Agora, impelido pelo Espírito, vou a Jerusalém. Não sei o que me espera ali,
23 Naɓo, maakŋ gɛgɛr kɛn maam mꞋaanga tak se, Nirl Salal ɔɔjum ɔɔ kɛn maam jaay mꞋɓaaga Jeruzalɛm ki se, jꞋutu jꞋam ɓaa kɔl daŋgay ki ɔɔ jꞋutu jꞋam dabar dɛna.
23 senão que o Espírito Santo me diz, em todas as cidades, que tenho pela frente prisão e sofrimento.
24 Gaŋ maam se mꞋaak kiŋgum do naaŋ ki se, aan gɔɔ nakŋ cɛrɛ; nakŋ kɛn ɔɔn̰um maam ki tak se, mꞋje naabm kɛn Mɛljege Isa ɛɗumsin̰ kaam jim se, mꞋan̰ tɛɗn kaasin̰ ute ɗoobin̰a ɔɔ naabm kɛn Mɛljege ɛɗumsin̰ se taa mꞋtaaɗn Labar Jigan gɛn Isa *al‑Masi ɔɔ ute naan̰ se ɓo, Raa tɛɗn bɛɛn̰a jeege tu.
24 Mas minha vida não vale coisa alguma para mim, a menos que eu a use para completar minha carreira e a missão que me foi confiada pelo Senhor Jesus: dar testemunho das boas-novas da graça de Deus.
25 «ꞋBooyki, maam kɛn mꞋtiŋgo daanse ki jaay, mꞋtaaɗseno taar Gaar Raa se mɔɔtn naan ki se, naase amki kaak ey sum.
25 “Agora sei que nenhum de vocês, a quem anunciei o reino, me verá outra vez.
26 Taa naan̰ se ɓo, jaaki maam mꞋɔk mind kaluma ɔɔ mꞋɗeekseni naan ki se, debm jaay utga num, maam se ɔlum eyo.
26 Por isso, declaro hoje que, se alguém se perder, não será por minha culpa,
27 Taa maam se mꞋtaaɗsenoga nakŋ kɛn paacn̰ Raa maakin̰ jen ro ki, taar ɗim kalaŋ tap ɓo, maam mꞋɔysesin̰ te eyo.
27 pois não deixei de anunciar tudo que Deus quer que vocês saibam.
28 «Ɓɔrse, naase se iŋg ɔndki kɔndɔ ɔɔ Ꞌsaapki do egliz kɛn Nirl Salal ɛɗsesin̰ kaam jise se ɔɔ aakɗeki doɗe ki; bin se, Ꞌgaamɗeki aan gɔɔ dɔɔl baatge, taa egliz se Raa dugin̰ga dugu ute moosin̰a.
28 “Portanto, cuidem de si mesmos e do rebanho sobre o qual o Espírito Santo os colocou como bispos, a fim de pastorearem sua igreja, comprada com seu próprio sangue.
29 «Maam mꞋjeele, kɛn maam jaay mꞋɓaaga se, jeege se ute aɗe goon̰ kɛnd maakse ki aan gɔɔ k‑sogsogigen ɛndga maakŋ dɔɔl baatge tu num, lee wɔɔkɗe se.
29 Sei que depois de minha partida surgirão em seu meio falsos mestres, lobos ferozes que não pouparão o rebanho.
30 Ɔɔ maakse ki se kic jee mɛtin̰ge utu dooy jeege ute taargen mɛt ki eyo. Naaɗe utu kɔl jeegen aalga kaal maakɗe do Isa ki se, kic ɓo utu kuun taarɗe.
30 Até mesmo entre vocês se levantarão homens que distorcerão a verdade a fim de conquistar seguidores.
31 Bin se, iŋgki do mɛtɛkse ki. ꞋJeelki maakŋ ɓaar kɛn mɔtɔ se, nɔɔrɔ katara, maam mꞋɔn̰ te eyo ɔɔ naŋa kic ɓo, maam mꞋdɛjin̰ga ɔɔ taa naase se, maam mꞋeemga dɛn aak eyo.
31 Portanto, vigiem! Lembrem-se dos três anos que estive com vocês, de como dia e noite nunca deixei de aconselhar com lágrimas cada um de vocês.
32 «Ɓɔrse, maam mꞋɔn̰se kaam ji Raa ɔɔ naase Ꞌsaapki do taar Raa kɛn maam mꞋtaaɗseno mꞋɔɔ: Raa se naan̰ debm bɛɛ. Ute taar se ɓo, naan̰ asen kɛɗn tɔɔgɔ do kaal maakse kɛn naase aalki do Isa ki se. Ute naan̰ se, naase aki kɔŋ bɛɗse ute jee kɛn naan̰ tɛɗɗenga tɛɗga jee naan̰gen salal se.
32 “E, agora, eu os entrego a Deus e à mensagem de sua graça que pode edificá-los e dar-lhes uma herança junto com todos que ele separou para si.
33 «Gaŋ maam lɛ, mꞋjeɗe te gurs nam eyo ɔɔ daab ute kal nam kic lɛ, maam mꞋjeɗe te eyo.
33 “Jamais cobicei a prata, o ouro ou as roupas de alguém.
34 Naase Ꞌjeelki ute naabm kɛn maam mꞋtɛɗ ute jim mala se ɓo, maam mꞋute jeemge se aasjen kiŋgje.
34 Vocês sabem que estas minhas mãos trabalharam para prover as minhas necessidades e as dos que estavam comigo.
35 Ute naabm daayum maam mꞋtɛɗ daanse ki se, maam mꞋje mꞋasen taaɗn mꞋɔɔ: Ꞌtɛɗki naaba jaay ɓo jꞋanki noogŋ jee daayge. Ɔɔ kꞋsaapki do taar Mɛljege Isa kɛn taaɗ ɔɔ: ‹Debm ɛɗ naka deb ki se, maakin̰ raap cir debm kɛn jꞋɛɗin̰ kɛɗa.›»
35 Fui exemplo constante de como podemos, com trabalho árduo, ajudar os necessitados, lembrando as palavras do Senhor Jesus: ‘Há bênção maior em dar que em receber’”.
36 Kɛn Pɔl jaay taaɗ naŋ taarin̰ se, naan̰ ɛrg naaŋ ki ute naaɗe paac ɔɔ eem Raa.
36 Quando Paulo terminou de falar, ajoelhou-se e orou com eles.
37 — ausente —
37 Todos choraram muito enquanto se despediam dele com abraços e beijos.
38 — ausente —
38 O que mais os entristeceu foi ele ter dito que nunca mais o veriam. Então eles o acompanharam até o navio.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.