Apocalipse 10
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs VC
1 Tɛr maam mꞋaak kɔɗn Raa kuuy tɔɔgɔ bɔɔyo maakŋ raa ki. Ɔɔ naan̰ uuso kal gapara ɔɔ teelo don̰ ute wɔɔjn̰ maakŋ raa; ɔɔ daan‑kaamin̰ aan gɔɔ kaaɗa ɔɔ jɛn̰ge magal aan gɔɔ duliyu ɔɔ tec pooɗo.
1 Vi então outro anjo vigoroso descer do céu, revestido de uma nuvem e com o arco-íris em torno da cabeça. Seu rosto era como sol, e as suas pernas como colunas de fogo.
2 Naan̰ ɔk kitapm baata kꞋpaatin̰ga paat se jin̰ ki. Ɔɔ jɛ daamin̰ se, naan̰ ɔɓin̰ do baar ki ɔɔ jɛ jeelin̰ se lɛ, naan̰ ɔɓin̰ naaŋ ki.
2 Segurava na mão um pequeno livro aberto. Pôs o pé direito sobre o mar, o esquerdo sobre a terra
3 Gɔtn se naan̰ ɔɔɗ ɔɔy makɔn̰ aan gɔɔ tupiyu. Kɛn naan̰ jaay ɔɔɗ ɔɔy se, maam mꞋbooy raa taat tiirin̰ tiirin̰ gɔtɔ kaam cili.
3 e começou a clamar em alta voz, como um leão que ruge. Quando clamou, os sete trovões ressoaram.
4 Ɔɔ kɛn Raa jaay taat aas se, maam mꞋje mꞋraaŋ mɛtn taarin̰a, naɓo mꞋbooy mind nam maakŋ raa ki taaɗum ɔɔ: «Mɛtn taar kɛn Raa taatn gɔtɔ kaam cili se, ɔkin̰ maaki ki, ɔn̰te Ꞌraaŋin̰a.»
4 Quando cessaram de falar, dispunha-me a escrever, mas ouvi uma voz do céu que dizia: Sela o que falaram os sete trovões e não o escrevas.
5 Tɛr kɔɗn Raa kɛn jaay maam mꞋaakin̰o ɔɓo jɛn̰ kalaŋ do baar ki ɔɔ kɛn kalaŋ do naaŋ ki se, uun ji daamin̰ raan.
5 Então o anjo, que eu vira de pé sobre o mar e a terra, levantou a mão direita para o céu
6 Gɔtn se naan̰ naam taarin̰a ute ro debm kɛn tiŋg daayum daayum se, naan̰ ɓo debm kɛn aalo maakŋ raa ute nakgen maak ki paac, do naaŋ ute nakgen do ki paac ɔɔ baar ute nakgen maak ki paac. Naan̰ taaɗ ɔɔ: «Naan ki se, jꞋaɗen kɔn̰ gɔt ey sum.
6 e jurou por aquele que vive pelos séculos dos séculos, que criou o céu e tudo o que há nele, a terra e tudo o que ela contém, o mar e tudo o que encerra, que não haveria mais tempo;
7 Taa do dɔkin̰ se, *Raa taaɗɗega jee kaan̰ naabin̰ge tun taaɗ taar teeco taarin̰ ki kaaɗ kɛn naan̰ utu tɛɗn nakŋ kɛn naan̰ uuno do ro ki jaay *jeege jeel mɛtin̰ ey se. Kɛn kɔɗn Raa k‑cilige jaay tuuyga pulin̰ num, Raa utu Ꞌtɛɗn nakŋ se Ꞌkaan ɗoobin̰ ki.»
7 mas nos dias em que soasse a trombeta do sétimo anjo, se cumpriria o mistério de Deus, de acordo com a boa nova que confiou a seus servos, os profetas.
8 Tɛr mind nam kɛn maam mꞋbooyin̰o taaɗum maakŋ raa ki se, taaɗum kuuy daala ɔɔ: «ꞋƁaa gɔtn kɔɗn Raa kɛn ɔɓ jɛn̰ kalaŋ do baar ki ɔɔ kɛn kalaŋ do naaŋ ki se, ɔko kitapm kɛn kꞋpaatin̰ga paatn kɛn naan̰ ɔkin̰ jin̰ ki se.»
8 Então a voz que ouvi do céu falou-me de novo, e disse: Vai e toma o pequeno livro aberto da mão do anjo que está em pé sobre o mar e a terra.
9 Gɔtn se, maam mꞋɓaa mꞋɔŋin̰a ɔɔ mꞋtɔnd mɛtin̰ mꞋɔɔ ɛɗumo kitapm baatn kɛn jii ki se. Naan̰ ɗeekum ɔɔ: «Ɔk ɔsin̰ paac! Kɛn naai jaay utu ɔsin̰ kɔs se, ai nijim taari ki aan gɔɔ teeje, naɓo kɛn naan̰ bɔɔyga maaki ki se, ai kaacn̰ kaaɗi.»
9 Fui eu, pois, ter com o anjo, dizendo-lhe que me desse o pequeno livro. E ele me disse: Toma e devora-o! Ele te será amargo nas entranhas, mas, na boca, doce como o mel.
10 Kɛn maam mꞋɔko kitapm baatn ji kɔɗn Raa ki jaay mꞋɔsin̰ se, mꞋnaamin̰ taarum ki se, nijim aan gɔɔ teeje. Num kɛn naan̰ jaay bɔɔy aan maakum ki sum se, mꞋnaamin̰ aacum kaaɗuma.
10 Tomei então o pequeno livro da mão do anjo e o comi. De fato, em minha boca tinha a doçura do mel, mas depois de o ter comido, amargou-me nas entranhas.
11 Tɛr kꞋtaaɗum jꞋɔɔ: «Jeegen te dɛnɗe, ute mɛtjilɗege, ute taar naaŋɗege ɔɔ ute gaarɗege se, Ꞌɓaa taaɗɗen taar teeco taar Raa ki se kuuy daala.»
11 Então foi-me explicado: Urge que ainda profetizes de novo a numerosas nações, povos, línguas e reis.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.