1 Tessalonicenses 2
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs VC
1 Gɛnaamge, naase mala Ꞌjeelin̰ki, kɛn naaje jaay jꞋiŋgo gɔtse ki jaay naase Ꞌdɔɔɗ ɔkjekiro jiga se, cɛr eyo.
1 Bem sabeis, irmãos, que a nossa ida a vós não foi em vão.
2 Num naase kic Ꞌjeelki naaje se kꞋdabarjenoga ɔɔ kꞋnaajenoga maakŋ gɛgɛr kɛn Pilip ki, jaay ɓo kꞋjꞋiin̰ kꞋɓaaɗo gɔtse ki. Ey num jee wɔɔyjege se tap ɓo paac paac ɔn̰jen ɗoob eyo, naɓo Raa se, ɛɗjenga kaay kaama taa jꞋasen taaɗn Labar Jiga gɛn Isa *al‑Masi.
2 Apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como sabeis, ousamos, confiados em nosso Deus, pregar-vos o Evangelho de Deus em meio de muitas lutas.
3 Taa taar Raa kɛn naaje kꞋɓaa kꞋtaaɗsen se, ɔk taar‑kɔɔɓ eyo. Ɔɔ naaje lɛ kꞋjꞋɔk saapm jaay jig ey se do nam ki eyo ɔɔ kꞋje kaan̰ nam dal eyo.
3 A nossa pregação não provém de erro, nem de intenções fraudulentas, nem de engano.
4 Gaŋ Raa se naan̰ aakje naaje jꞋan̰ kɔŋ kaas se jaay ɓo, naan̰ ɛɗjeno Labar Jiga gɛn Isa se kaam jije gɛn ɓaa taaɗn jeege tu. Anum naaje kꞋje kꞋtaaɗ se kꞋje ɓo kꞋtɛɗn nakŋ kɛn tɔɔl jikilimge tu eyo, num kɛn tɔɔl Raa ki, naan̰ kɛn jeel naŋ saapm maakjege tu paac.
4 Mas, como Deus nos julgou dignos de nos confiar o Evangelho, falamos, não para agradar aos homens, e sim a Deus, que sonda os nossos corações.
5 Taa naase Ꞌjeelki, naaje kꞋjꞋɔŋ kꞋtaaɗ te taar gɛn kaan̰ nam dal eyo ɔɔ kꞋje te ɗoobm tam eyo ɔɔ Raa kic ɓo jeele.
5 Com efeito, nunca usamos de adulação, como sabeis, nem fomos levados por fins interesseiros. Deus é testemunha.
6 Ɔɔ naaje se kꞋjeɗo te ɗoobm naase ɓo ajeki tɔɔm eyo ɔɔ kꞋje jee kuuy ɓo aje tɔɔm ey kici.
6 Não buscamos glórias humanas, nem de vós nem de outros.
7 Ey num naaje kꞋjee kaan̰ naabm al‑Masige se, naaje ɓo kɛn kꞋjee magalsegen kɛn jꞋɔk ɗoobo ajekiga tɛɗn naaba, gaŋ naaje kꞋjꞋɔŋ kꞋtɛɗin̰o te naan̰ se eyo. Num naaje jꞋiŋgo maakse ki se kꞋtɛɗo jeegen ɔn̰ roɗe urlu aan gɔɔ ko gaangen kɛn aak do gɛnɗege tu.
7 Na qualidade de apóstolos de Cristo, poderíamos apresentar-nos como pessoas de autoridade. Todavia, nos fizemos discretos no meio de vós. Como a mãe a acariciar os seus filhinhos,
8 Taa maak‑je naaje kꞋjꞋɔk dose ki se, kꞋje ɓo jꞋaseno taaɗn Labar Jigan gɛn Raa se sum eyo, num jꞋɔn̰ roje paac ɓo taa naase, taa naase Ꞌtɛɗkiga jee kɔɔn̰ maakjege.
8 assim, em nossa ternura por vós, desejávamos não só comunicar-vos o Evangelho de Deus, mas até a nossa própria vida, porquanto nos sois muito queridos.
9 Ɗeere gɛnaamge, naase utu Ꞌsaapki do dubarje ki ɔɔ do naab kɛn naaje kꞋtɛɗ jaay ɔɔr naŋjeno tak tak se. Naaje kꞋtɛɗo naaba nɔɔrɔ katara, taa maakse ki se naaje kꞋje kꞋkɔɔpm kaam ji nam eyo ɔɔ ute naan̰ se ɓo, naaje kꞋtaaɗseno Labar Jigan gɛn Raa se.
9 Vós vos lembrais, irmãos, dos nossos trabalhos e de nossa fadiga. Trabalhando noite e dia, para não sermos pesados a nenhum de vós, pregamo-vos o Evangelho de Deus.
10 Naase kic ɓo saaɗjege ɔɔ Raa kic ɓo saaɗje: naaje jꞋiŋgo daan naase jeege tun aalkiga kaal maakse do Isa al‑Masi ki se, kiŋgje se, kiŋg *salal ute ɗoobin̰a ɔɔ nakŋ jaay akiro kɔŋ aak kus roje ki se gɔtɔ.
10 Vós sois testemunhas, e também Deus, de quão santa, justa e irrepreensivelmente nos portamos convosco que crestes.
11 Naase Ꞌjeelki, maakse ki se, naŋa kic naaje jꞋaakin̰o don̰ ki aan gɔɔ bubm kɛn aak do gɛnin̰ge tu se.
11 E sabeis que procedemos com cada um de vós como um pai com seus filhos:
12 Naaje kꞋdɛjseno ɔɔ kꞋjꞋɛɗseno kaay kaama ɔɔ kꞋtaaɗseno kꞋje aki kiŋg aan gɔɔ kɛn Raa maakin̰ jen ro ki, naan̰ kɛn daŋseno taa aki kɛnd maakŋ gaarin̰ ki ɔɔ maakŋ *nookin̰ ki.
12 nós vos temos exortado, estimulado, conjurado a vos comportardes de maneira digna de Deus, que vos chama ao seu Reino e à sua glória.
13 Taa naan̰ se ɓo naaje kꞋtiŋg kꞋtɔɔm Raa taa naase booy uunkiroga taar Raa kɛn naaje kꞋtaaɗseno se, naase Ꞌtookkiga do ki ɔɔ Ꞌjeelin̰ki taargen se gɛn jikilimge eyo num taar Raa. Ɔɔ ɗeere, naan̰ se taar Raa mala. Ɗeere, taar se utu tɛɗn naaba maakŋ naase kɛn aalkiga maakse do Isa *al‑Masi ki se kici.
13 Por isso é que também nós não cessamos de dar graças a Deus, porque recebestes a palavra de Deus, que de nós ouvistes, e a acolhestes, não como palavra de homens, mas como aquilo que realmente é, como palavra de Deus, que age eficazmente em vós, os fiéis.
14 Bin num gɛnaamge, naase kic Ꞌtɛɗkiga aan gɔɔ jee *eglizgen taa naaŋ Jude ki kɛn tɛɗga jee Isa al‑Masige se. Naaɗe se, taasɗe Yaudgen mɛtin̰ge lee dabarɗeno ɔɔ ɓɔrse se, naase kic taassege lee dabarse bin kici.
14 Com efeito, irmãos, vós vos tornastes imitadores das igrejas de Deus que estão na Judéia, das igrejas de Jesus Cristo. Tivestes que sofrer da parte dos vossos compatriotas o mesmo que eles sofreram dos judeus,
15 Naaɗe Yaudge se ɓo kɛn tɔɔlo Mɛljege Isa ute jee kɛn taaɗ taar teeco taar Raa ki, ɔɔ naaɗe se ɓo kɛn lee dabarjeno naaje kici. Ɔɔ nakgen Yaudge tɛɗ se tɔɔl Raa ki eyo ɔɔ naaɗe se tɛɗga jee wɔɔy jikilimge paac.
15 aqueles judeus que mataram o Senhor Jesus, que nos perseguiram, que não são do agrado de Deus, que são inimigos de todos os homens,
16 Naaɗe Yaudgen ese se ɓo, gaasjen gɛn taaɗn taar Raa jeege tun Yaudge eyo taa naaɗe Ꞌkɔŋ kaaj eyo. Kɛn naaɗe tɛɗ bin se naaɗe lee ziiɗ *kusin̰ɗege do kusin̰ɗe kɛn naaɗe lee tɛɗ se. Ɔɔ ɓɔrse se kusin̰ɗe se deelga gɔtin̰a. Num do taar tɔɔlin̰ ki se, maak‑taar Raa se, bɔɔyoga doɗe ki.
16 visto que nos proíbem pregar aos gentios para que se salvem. E com isto vão enchendo sempre mais a medida dos seus pecados. Mas a ira de Deus acabou por atingi-los.
17 Gɛnaamge, gɔtn kꞋjꞋiin̰ kꞋjꞋɔn̰seno sum se, daanin̰ dɔkga kꞋjꞋɔŋ kꞋjꞋaakki te daan‑kaam naapge eyo. Ute naan̰ se kic ɓo, naaje jꞋutu kꞋsaap dose ki. Bin num, ute ɗoobm gay kic ɓo naaje kꞋje jꞋasen ɓaa kaakŋ daala. Taa naaje se kꞋjꞋɔk maak‑je dose ki dɛn aak eyo.
17 Nós, irmãos, separados de vós por algum tempo - de vista, não de coração -, temos o mais vivo e ardente desejo de vos rever.
18 Taa naaje kꞋje kꞋkɔkŋ tɛrl jꞋasen ɓaa kaaka, kɛn tap ki se maam Pɔl ɓo mꞋtaaɗ mꞋɗɔɔlga ɗɔɔlɔ gɛn ɓaa kaak se, naɓo *Ɓubm sitange se gaasjen ɗoobo.
18 Pelo que fizemos o possível por ir visitar-vos, ao menos eu, Paulo, em diversas ocasiões. Mas Satanás nos impediu.
19 Gɛnaamge, Ꞌjeelki, naase ɓo jee kɛn naaje kꞋjꞋɔnd doje dose ki, ɔɔ ɛɗjen maak‑raapo ɓii kɛn Mɛljege Isa aɗe ɓaa se taa naase se naaje doje tɛɗn raan. Taa naase ɓo kɛn Ꞌtaaɗki jeege tu paac ɔɔki naabje se, naabm jiga.
19 Pois quem, senão vós, será a nossa esperança, a nossa alegria e a nossa coroa de glória ante nosso Senhor Jesus, no dia de sua vinda?
20 Ɗeer ɗeer, naaje se maakje raapm dose ki ɔɔ naaje *kꞋnook Raa taa naase.
20 Sim, sois vós a nossa glória e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.