1 Tessalonicenses 2

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Gɛnaamge, naase mala Ꞌjeelin̰ki, kɛn naaje jaay jꞋiŋgo gɔtse ki jaay naase Ꞌdɔɔɗ ɔkjekiro jiga se, cɛr eyo.
1 Porque vós, irmãos, sabeis, pessoalmente, que a nossa estada entre vós não se tornou infrutífera;
2 Num naase kic Ꞌjeelki naaje se kꞋdabarjenoga ɔɔ kꞋnaajenoga maakŋ gɛgɛr kɛn Pilip ki, jaay ɓo kꞋjꞋiin̰ kꞋɓaaɗo gɔtse ki. Ey num jee wɔɔyjege se tap ɓo paac paac ɔn̰jen ɗoob eyo, naɓo Raa se, ɛɗjenga kaay kaama taa jꞋasen taaɗn Labar Jiga gɛn Isa *al‑Masi.
2 mas, apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como é do vosso conhecimento, tivemos ousada confiança em nosso Deus, para vos anunciar o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Taa taar Raa kɛn naaje kꞋɓaa kꞋtaaɗsen se, ɔk taar‑kɔɔɓ eyo. Ɔɔ naaje lɛ kꞋjꞋɔk saapm jaay jig ey se do nam ki eyo ɔɔ kꞋje kaan̰ nam dal eyo.
3 Pois a nossa exortação não procede de engano, nem de impureza, nem se baseia em dolo;
4 Gaŋ Raa se naan̰ aakje naaje jꞋan̰ kɔŋ kaas se jaay ɓo, naan̰ ɛɗjeno Labar Jiga gɛn Isa se kaam jije gɛn ɓaa taaɗn jeege tu. Anum naaje kꞋje kꞋtaaɗ se kꞋje ɓo kꞋtɛɗn nakŋ kɛn tɔɔl jikilimge tu eyo, num kɛn tɔɔl Raa ki, naan̰ kɛn jeel naŋ saapm maakjege tu paac.
4 pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de nos confiar ele o evangelho, assim falamos, não para que agrademos a homens, e sim a Deus, que prova o nosso coração.
5 Taa naase Ꞌjeelki, naaje kꞋjꞋɔŋ kꞋtaaɗ te taar gɛn kaan̰ nam dal eyo ɔɔ kꞋje te ɗoobm tam eyo ɔɔ Raa kic ɓo jeele.
5 A verdade é que nunca usamos de linguagem de bajulação, como sabeis, nem de intuitos gananciosos. Deus disto é testemunha.
6 Ɔɔ naaje se kꞋjeɗo te ɗoobm naase ɓo ajeki tɔɔm eyo ɔɔ kꞋje jee kuuy ɓo aje tɔɔm ey kici.
6 Também jamais andamos buscando glória de homens, nem de vós, nem de outros.
7 Ey num naaje kꞋjee kaan̰ naabm al‑Masige se, naaje ɓo kɛn kꞋjee magalsegen kɛn jꞋɔk ɗoobo ajekiga tɛɗn naaba, gaŋ naaje kꞋjꞋɔŋ kꞋtɛɗin̰o te naan̰ se eyo. Num naaje jꞋiŋgo maakse ki se kꞋtɛɗo jeegen ɔn̰ roɗe urlu aan gɔɔ ko gaangen kɛn aak do gɛnɗege tu.
7 Embora pudéssemos, como enviados de Cristo, exigir de vós a nossa manutenção, todavia, nos tornamos carinhosos entre vós, qual ama que acaricia os próprios filhos;
8 Taa maak‑je naaje kꞋjꞋɔk dose ki se, kꞋje ɓo jꞋaseno taaɗn Labar Jigan gɛn Raa se sum eyo, num jꞋɔn̰ roje paac ɓo taa naase, taa naase Ꞌtɛɗkiga jee kɔɔn̰ maakjege.
8 assim, querendo-vos muito, estávamos prontos a oferecer-vos não somente o evangelho de Deus, mas, igualmente, a própria vida; por isso que vos tornastes muito amados de nós.
9 Ɗeere gɛnaamge, naase utu Ꞌsaapki do dubarje ki ɔɔ do naab kɛn naaje kꞋtɛɗ jaay ɔɔr naŋjeno tak tak se. Naaje kꞋtɛɗo naaba nɔɔrɔ katara, taa maakse ki se naaje kꞋje kꞋkɔɔpm kaam ji nam eyo ɔɔ ute naan̰ se ɓo, naaje kꞋtaaɗseno Labar Jigan gɛn Raa se.
9 Porque, vos recordais, irmãos, do nosso labor e fadiga; e de como, noite e dia labutando para não vivermos à custa de nenhum de vós, vos proclamamos o evangelho de Deus.
10 Naase kic ɓo saaɗjege ɔɔ Raa kic ɓo saaɗje: naaje jꞋiŋgo daan naase jeege tun aalkiga kaal maakse do Isa al‑Masi ki se, kiŋgje se, kiŋg *salal ute ɗoobin̰a ɔɔ nakŋ jaay akiro kɔŋ aak kus roje ki se gɔtɔ.
10 Vós e Deus sois testemunhas do modo por que piedosa, justa e irrepreensivelmente procedemos em relação a vós outros, que credes.
11 Naase Ꞌjeelki, maakse ki se, naŋa kic naaje jꞋaakin̰o don̰ ki aan gɔɔ bubm kɛn aak do gɛnin̰ge tu se.
11 E sabeis, ainda, de que maneira, como pai a seus filhos, a cada um de vós,
12 Naaje kꞋdɛjseno ɔɔ kꞋjꞋɛɗseno kaay kaama ɔɔ kꞋtaaɗseno kꞋje aki kiŋg aan gɔɔ kɛn Raa maakin̰ jen ro ki, naan̰ kɛn daŋseno taa aki kɛnd maakŋ gaarin̰ ki ɔɔ maakŋ *nookin̰ ki.
12 exortamos, consolamos e admoestamos, para viverdes por modo digno de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Taa naan̰ se ɓo naaje kꞋtiŋg kꞋtɔɔm Raa taa naase booy uunkiroga taar Raa kɛn naaje kꞋtaaɗseno se, naase Ꞌtookkiga do ki ɔɔ Ꞌjeelin̰ki taargen se gɛn jikilimge eyo num taar Raa. Ɔɔ ɗeere, naan̰ se taar Raa mala. Ɗeere, taar se utu tɛɗn naaba maakŋ naase kɛn aalkiga maakse do Isa *al‑Masi ki se kici.
13 Outra razão ainda temos nós para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, tendo vós recebido a palavra que de nós ouvistes, que é de Deus, acolhestes não como palavra de homens, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual, com efeito, está operando eficazmente em vós, os que credes.
14 Bin num gɛnaamge, naase kic Ꞌtɛɗkiga aan gɔɔ jee *eglizgen taa naaŋ Jude ki kɛn tɛɗga jee Isa al‑Masige se. Naaɗe se, taasɗe Yaudgen mɛtin̰ge lee dabarɗeno ɔɔ ɓɔrse se, naase kic taassege lee dabarse bin kici.
14 Tanto é assim, irmãos, que vos tornastes imitadores das igrejas de Deus existentes na Judeia em Cristo Jesus; porque também padecestes, da parte dos vossos patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,
15 Naaɗe Yaudge se ɓo kɛn tɔɔlo Mɛljege Isa ute jee kɛn taaɗ taar teeco taar Raa ki, ɔɔ naaɗe se ɓo kɛn lee dabarjeno naaje kici. Ɔɔ nakgen Yaudge tɛɗ se tɔɔl Raa ki eyo ɔɔ naaɗe se tɛɗga jee wɔɔy jikilimge paac.
15 os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são adversários de todos os homens,
16 Naaɗe Yaudgen ese se ɓo, gaasjen gɛn taaɗn taar Raa jeege tun Yaudge eyo taa naaɗe Ꞌkɔŋ kaaj eyo. Kɛn naaɗe tɛɗ bin se naaɗe lee ziiɗ *kusin̰ɗege do kusin̰ɗe kɛn naaɗe lee tɛɗ se. Ɔɔ ɓɔrse se kusin̰ɗe se deelga gɔtin̰a. Num do taar tɔɔlin̰ ki se, maak‑taar Raa se, bɔɔyoga doɗe ki.
16 a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de irem enchendo sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, sobreveio contra eles, definitivamente.
17 Gɛnaamge, gɔtn kꞋjꞋiin̰ kꞋjꞋɔn̰seno sum se, daanin̰ dɔkga kꞋjꞋɔŋ kꞋjꞋaakki te daan‑kaam naapge eyo. Ute naan̰ se kic ɓo, naaje jꞋutu kꞋsaap dose ki. Bin num, ute ɗoobm gay kic ɓo naaje kꞋje jꞋasen ɓaa kaakŋ daala. Taa naaje se kꞋjꞋɔk maak‑je dose ki dɛn aak eyo.
17 Ora, nós, irmãos, orfanados, por breve tempo, de vossa presença, não, porém, do coração, com tanto mais empenho diligenciamos, com grande desejo, ir ver-vos pessoalmente.
18 Taa naaje kꞋje kꞋkɔkŋ tɛrl jꞋasen ɓaa kaaka, kɛn tap ki se maam Pɔl ɓo mꞋtaaɗ mꞋɗɔɔlga ɗɔɔlɔ gɛn ɓaa kaak se, naɓo *Ɓubm sitange se gaasjen ɗoobo.
18 Por isso, quisemos ir até vós (pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas); contudo, Satanás nos barrou o caminho.
19 Gɛnaamge, Ꞌjeelki, naase ɓo jee kɛn naaje kꞋjꞋɔnd doje dose ki, ɔɔ ɛɗjen maak‑raapo ɓii kɛn Mɛljege Isa aɗe ɓaa se taa naase se naaje doje tɛɗn raan. Taa naase ɓo kɛn Ꞌtaaɗki jeege tu paac ɔɔki naabje se, naabm jiga.
19 Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa em que exultamos, na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não sois vós?
20 Ɗeer ɗeer, naaje se maakje raapm dose ki ɔɔ naaje *kꞋnook Raa taa naase.
20 Sim, vós sois realmente a nossa glória e a nossa alegria!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.