Atos 22
ʼWʋsuslolue loluu ʼsɛbhɛ (KYF) vs NVT
1 «Na bhelia -yɔ na didea, a pʋ yukwli, na 'dɛɛ gbʋ 'wʋsawɛlɩ na yia -slɛɛn da aɩn -yla gbaa.»
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Da Pɔlʋ mɩa gbada wa -yla, wa 'nʋa we zuifʋwɛlɩ 'wʋ, 'ɩn wa yia ŋwɛ 'mu blenyii.
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 «Zuifʋ ɩn -mɩa, Talɩsɩgbe 'wʋ wa gwalɩa 'mɩ, Silisi -dʋdʋ -gʋ. 'Ɩn -seli wa zʋa 'mɩ -Zeluzalɛmʋ. Gamaliɛlɩ -wa na -slolunyɔ, mɔ -slolua 'mɩ -amɩaa dʋkpasɩɩ tite kpɛɛn kpɛɛn. -Lagɔɔ gbʋ mɩ 'ya -amɩ dlɩɩ 'kadʋʋ, a 'dɛ weee 'bhisa -zɛɛn.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Nyɩma -wa mɩa -Zezuu 'Yloogblʋ -gʋ, ɩn ka wa 'klɩyɩe 'wʋpalɩ, ɩn ka wa 'bha. 'Ɩn ɩn yia wa 'llukpe palɩ, we yi nʋkpasia -zɛoo, we yi 'ŋwnɩ -zɛoo, -zugba na pa wa -kaslʋ 'wʋ.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 *-Lagɔbʋbɔnyaa -kanyɔ 'kadʋ -yɔ Zuifʋʋ nyɩma kpasɩ weee mneni wa 'ka gba, nɩɩ, gbʋzɔnʋ na gbaa. Wa ka 'mɩ 'sɛbhɛnya yoo 'nyɛ, na bhelia Zuifʋ mɩa -Damasɩgbe nʋkplɛɛ 'gbʋ. 'Ɩn ɩn yia wee 'gbe nʋkplɛ mnɩ, waa -Lagɔnyɩma mɩa -mɔ, ɩn 'ka wa 'llukpe 'palɩ, ɩn 'ka wa -mɔ -Zeluzalɛmʋ kwa, 'ɩn wa 'ka wa -kaslʋ 'wʋpa.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 «'Ɩn, ɩn mɩ 'yloogblʋ, ɩn 'ka -Damasɩgbe -yɔ cɩpaa yi, 'ylʋgbagbʋ ylʋ nya tɔʋn, san 'kadʋ yabhlo 'bhʋa yalɩ, 'ɩn we yia 'mɩ gbeli.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Ɩn bhlia dʋdʋ, 'ɩn ɩn yia wɛlɩ yabhlo 'nʋ, we nɛɛ 'mɩ -ylaɛ: ‹Sɔlʋ, Sɔlʋ, lɛɛ ka 'gbʋ -na palɩ 'mɩ 'klɩyɩe 'wʋa?›
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 «'Ɩn ɩn yia layɩbhaɛ: ‹Na -Kanyɔ, nyɔɔ -ɩn -mɩa?›
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Na nɔnɔnya ka wee san -yɔyɩ, 'ɩn -ɔ mɩa 'mɩ -yla gbʋ gbada, wa'a 'nʋ -mɔɔ wɛlɩ.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 «Tɔʋn, ɩn yia layɩbhaɛ: ‹Na -Kanyɔ, sa ɩn 'ka nʋa?›
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Ɩn ka 'lɔ wee saan 'tɩtɛ -mɩnɩɩ 'gbʋ, na nɔnɔnya kpaa na sɔ la, 'ɩn wa yia 'mɩ -Damasɩ kwa.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 «-Mɔ -Damasɩ, nyɩmɛ yabhlo mɩ -bha, 'mɔ wa laa Ananiasɩ. Nyɩmɛ -ɔ zʋa -bha -Lagɔ, 'mɔ ɔ -mɩa, 'ɩn ɔ zʋa Moizɩɩ tite 'nʋŋwɛ. -Damasɩgbee Zuifʋ weee gbaa gbʋzɔnʋ gbʋ ɔ daa.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Ananiasɩ yia na -gbɛ, ɔ 'yligbea 'mɩ kwesi, 'ɩn ɔ nɛɛ 'mɩ -ylaɛ: ‹Sɔlʋ, na bheli, -na 'yli -blo!› -Bha -bhlokpadɛ, na 'yli -bloa, 'ɩn ɩn yia ɔ -yɔyɩ vaa.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 «'Ɩn ɔ yia we -gʋdɩ 'mɩ -ylaɛ: ‹-Amɩaa dʋkpasɩɩ -Lagɔ ka -bha -mɩ -sa 'cɩn, -ɩn 'ka ɔ dʋmagbʋ yibheli, 'ɩn -ɔ -wa Nyɩmɛ Tɩklɩɩ, -ɩn 'ka ɔ -yɔyɩ, -ɩn 'ka ɔ 'dɛɛ wɛlɩ 'nʋ.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Nɩɩ, ɔ gbʋdayɩnyɔ -na yia -zɛa. 'Ɩn -we -ɩn 'yɩa -yɔ, 'ɩn -ɩn 'nʋa, -ɩn 'ka we gba dʋdʋgʋ -nyɩma weee -yla.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 'Ɩn -slɛɛn, lɛɛ ka 'gbʋ -na wʋa? -Ɩn -sɔ 'wʋ, -ɩn yi, -ɩn la Nyɩmaa -Kanyɔɔ 'ŋnɩ, wa 'ka -mɩ batizee, -Lagɔ 'ka -mɩ -yɔwɔlʋ, -na gbʋnyii 'ka -mɩ kwɛyli 'bhʋ.›
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 «-Mʋʋ 'bɩgʋ, ɩn yia lʋbhiti -Zeluzalɛmʋ. 'Ylɩ yabhlo nya, ɩn mɩ -Lagɔ bhubhoeda -Lagɔbudu 'kadʋ zɔ, 'ɩn Nyɩmaa -Kanyɔ yia 'mɩ 'klʋtlalɩ na 'yli 'wʋ.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 'Ɩn, ɩn 'yɩa Nyɩmaa -Kanyɔ -yɔ, 'ɩn ɔ nɛɛ 'mɩ -ylaɛ: ‹-Ɩn 'pulo kwɛ la, -ɩn 'bhʋ -Zeluzalɛmʋ slʋɩ! Nɩɩ, na gbʋ -na yia gbaa, -mɔ -nyɩma 'na 'ka we -yɔŋwnu.›
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 «Ɩn yia we 'bɩgʋpalɩɛ: ‹Nyɩmaa -Kanyɔ, wa 'dɛ -yi we 'ji nɩɩ, ɩn ka -Lagɔbudunya zɔ 'plɩlɩ, 'ɩn nyɩma -wa ŋwnua -na gbʋ -yɔ, -zugba na pa wa -kaslʋ 'wʋ, 'ɩn na sɛlɩ wa.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 'Ɩn da wa 'kaa -na gbʋdayɩnyɔ Etiɛnɩ 'bha, -amɩ mɩ 'ya -bha. -Wa mɩa ɔ 'bhada, ɩn ka wa ŋwnunu, 'ɩn ɩn yia wa -bananya 'yliyɔzʋ.›
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 «'Ɩn Nyɩmaa -Kanyɔ nɛɛ 'mɩ -ylaɛ: ‹-Ɩn mnɩ, nɩɩ, tiea na yia -mɩ 'pɩpɩ, nyɩma -wa 'nɩa Zuifʋʋ gbɛgbɛɩn!› »
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Nyɩmaa -zlo pʋlʋa Pɔlʋ yukwli tɩklɩɩ, tɔʋn, ɔ yia wɛlɩnya -mɩnɩɩ gbagbɩe bhɩa. 'Ɩn wa yia 'wʋkpɩkpɩe bhliɛ: «A -sa nyɩmɛ nɩ la! A 'bha ɔ! Ɔ 'nɩ we 'klʋ -ka, ɔ 'ka 'yliyɔgada -tʋ, dʋdʋ nɩ -gʋ!»
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Wa 'kpɩa 'wʋ 'tɩtɛɛ, wa vitelia wa -bananya, 'ɩn wa yia bla yalɩ 'mni.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Wlɔmʋʋ 'slʋjaa -kanyɔ 'kadʋ nɛɛ, wa 'pa Pɔlʋ 'slʋjaa -budu 'kadʋ zɔ. Wa 'ka ɔ sɛlɩ, 'ɩn gbʋ -we ka 'gbʋ nyɩmaa -zlo mɩa sa ɔ 'wluo 'kpɩlɩda, ɔ 'ka we gba, 'ɩn -mɔɔ 'ka we 'nʋ.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 'Ɩn da wa gbʋan Pɔlʋ wa 'ka ɔ sɛlɩa yi, tɔʋn, 'slʋjaa glʋ gbuu 'yugalɩnyɔ mɩa -bha, Pɔlʋ yia ɔ layɩbha 'lee: «We se mɩ aɩn -yla, a 'ka *Wlɔmʋ -dʋdʋwlakpɛ sɛlɩ, -zugba a 'nɩ -slɔ ɔ -yɔgbʋ 'wʋbhuu?»
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Da ɔɔ 'slʋjayu 'nʋa wɛlɩ -mɩnɩ, 'ɩn ɔ yia 'slʋjaa -kanyɔ 'kadʋ wɛlɩ kwa, ɔ nɛɛ ɔ -ylaɛ: «Lɛɛ -lu -na yi yaa dɛ lɛnʋa? Ɔɔ nyɩmɛ -mɔnɩ, Wlɔmʋ -dʋdʋwlakpɛ -wa!»
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 'Slʋjaa -kanyɔ 'kadʋ yia Pɔlʋ 'yɩa, ɔ bɛa ɔ -yɔ. Ɔ yia ɔ layɩbhaɛ: «Gba gbʋzɔnʋ, Wlɔmʋ -dʋdʋwlakpɛ -ɩn -mɩa 'piɛɩn yɩ?»
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 'Ɩn 'slʋjaa -kanyɔ 'kadʋ nɛɛ: «'Gwɛzi 'kadʋ ɩn plʋlʋa 'bhie, ɩn yia Wlɔmʋ -dʋdʋwlakpɛ -zɛ.»
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 -Bha -bhlokpadɛ, -wa 'ka yaa Pɔlʋ sɛlɩ, 'ɩn ɔ 'ka gba, -maa yia ɔ gwevla. Da 'slʋjaa -kanyɔ 'kadʋ yibhelia we 'ji nɩɩ, Pɔlʋ -ɔ ɔ gbʋan, -mɔɔ mɩ Wlɔmʋ -dʋdʋwlakpɛ nya, 'ɩn ɔ 'dɛ yia nyanɔ nʋ.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Gbʋ -we Zuifʋ dɩa Pɔlʋ 'wlu, 'slʋjaa -kanyɔ 'kadʋ 'yɩbha ɔ 'ka we 'wʋlanʋ kpɛɛn kpɛɛn. We 'gbʋ, zlɩ zlɩa, 'ɩn ɔ yia ɔ gbʋan -llukpe 'wʋsa. 'Ɩn ɔ yia -Lagɔbʋbɔnyaa -cɩan -yɔ gbʋwliwʋdɩnya 'wlugbeli. 'Bhie, ɔ -yɔ Pɔlʋ yia wa 'yu yi.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.