Lucas 20

Godiha̱ Ta̱ Bolofe̱i̱ (KXW) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Sawisiei ta, Yesu e̱ Godiha̱ moso̱ kekaimidu egei hehegieibe, ta̱ uwo bolofe̱i̱ ke̱ o sasa̱i̱ kedia̱moko͡u tobolo͡u dalamo͡u, mogo͡u du dalaguadi hiye obo͡u, Mosesha̱ kuolo͡u yo dulo i obo͡u, odo odobo͡u kedia̱ haguasiemo͡u, e̱moko͡u yodulo i,
1 Certo dia, Jesus estava no pátio do Templo ensinando o povo e anunciando o evangelho . Então chegaram ali alguns chefes dos sacerdotes e alguns mestres da Lei, junto com alguns líderes do povo,
2 na̱ eimoko͡u tobo͡u, na̱me dabai ko͟͡ume koyoha̱ hu̱ya ke̱ degediya? Na̱me o koyoha̱ tobo͡u mo͡u, dabai ko͟͡u kuhe degediya?
2 e perguntaram: — Diga para nós: com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu essa autoridade?
3 E̱ o kedia̱moko͡u tobou, a̱ne ni̱moko͡u ta̱ ta yodulamo͡u. Ni̱ a̱moko͡u do̱u̱do dege tobo͡u ma,
3 Jesus respondeu:
4 Jonha̱ fafeleya degedibe o kedia̱ dabai? Ha hebeniha̱ dabai?
4 Quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas?
5 Kegemo͡u, hiye o kedia̱ dio͟͡uno͡u tugulo tobolo͡u i, di hebeniha̱ biyode tobo͡u babe, e̱ge, ni̱ Jonha̱ tobo͡u di ke̱me kagemo͡u damale̱yodili mei? de yoduye.
5 Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — O que é que vamos dizer? Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
6 Haba di obeno͡u tawaga degediyode tobo͡u bane, o kedia̱ di igiye wouba tofigile ile. Yobe, o sasa̱i̱ kedia̱ge Jonbe habage-degele-duguo-tobo͡u di-odade tawale i kaha̱ degemo͡u.
6 Mas, se dissermos que foram pessoas, esta multidão vai nos apedrejar, pois eles acham que João era profeta .
7 Kegemo͡u, o kedia̱ Yesuko͡u tobolo͡u i, Jonbe o koyoha̱ tobo͡u mo͡u haguei ke̱me ei ta tewe meiyode tobolo͡u i.
7 Por isso responderam: — Nós não sabemos quem deu autoridade a João para batizar.
8 Yesuha̱ne tobou, a̱ne o koyoha̱ a̱ tobo͡u mo͡u dabai ko͟͡u dege haguei ke̱me a̱ ni̱moko͡u ta tobolo͡u meiyodei.
8 Jesus disse:
9 Yesuha̱ o sasa̱i̱ kedia̱moko͡u ta̱ makai ko͡u gue tobou, o taha̱ e̱ hebe haimiko͡u hebe hou sogogama, o ilo kedia̱moko͡u e̱ hebe hai ke̱ heliofe̱i̱ nele̱mo͡u, makisi degemabeede tobou. E̱ hebe kolo ilo kelebe e̱ biyode tobo͡u ma, sa ahudo kuhe fogo͡u i. Folomo͡u, sa kele hiyedo delei.
9 Depois Jesus contou esta parábola para o povo:
10 Habage, hebe kolo suwi degeimo͡u, hebe hai obo͡u kaha̱ ahudo dalali, hebe kolo ilo kele mo͟͡uma hagua yo͟͡umako͡u ne̱mabadomo͡u, e̱ dabai o ta tobo͡u mo͡u i. Ke̱no͡u si hebe hai dabai degele idi o kedia̱ge dabai o ke̱ hagua fele̱i̱mo͡u duguomo͡u, dia̱ e̱ tolo͡u ma̱ womamo͡u, na̱me mo͡u fogo͡u iyede tobolo͡u i.
10 Quando chegou o tempo da colheita, ele mandou um empregado para receber a sua parte. Mas os lavradores bateram nele e o mandaram de volta sem nada.
11 Kegeimo͡u, hebe hai obo͡u kaha̱ haba o ta tobo͡u mo͡u imo͡u, dia̱ o ke̱ne tolo͡u ma̱, bo͡u basiado womamo͡u, na̱ne mo͡u fogo͡u iyede tobolo͡u i.
11 O dono mandou outro empregado, mas eles também bateram nele, depois o trataram de modo vergonhoso e o mandaram de volta sem nada.
12 Kegemo͡u, e̱ o haba ta tobo͡u mo͡u i. Ile foloumo͡u, o ke̱ne dia̱ woma hebele mugu.
12 Então ele enviou um terceiro empregado, mas os lavradores também bateram nele e o expulsaram.
13 Kegemo͡u, hebe hai obo͡u kaha̱ tobou, a̱ kagele? A̱ tawali, a̱ ma̱ o dihi, mayo͟͡u tagalido koko͡u tobo͡u ba, e̱ ibasi, dia̱ e̱ ta̱ dulo ileyodei.
13 Aí o dono da plantação pensou: “O que vou fazer? Já sei: vou mandar o meu filho querido. Tenho certeza de que vão respeitá-lo.”
14 Dihi ke̱ ile foloumo͡u, hebe hai dabai degele idi o kedia̱ e̱ duguomo͡u, dio͟͡uno͡u tugulo tobolo͡u i, o ko͟͡ume, e̱ aye toubabe, e̱ ayeha̱ bi olo͡u fe̱i̱be e̱ molo͟͡u. Kegei degemo͡u, di dihi ko͟͡une wouba tolo iba, hebe hai ko͟͡u di mo͟͡umebeede tobolo͡u i.
14 — Mas, quando os lavradores viram o filho, disseram: “Este é o filho do dono; ele vai herdar a plantação. Vamos matá-lo, e a plantação será nossa.”
15 Dia̱ kege tobo͡u ma, dihi ke̱ tolo͡u ma̱ mala̱ ya, hebe hai hagule̱ko͡u ge woumo͡u tolo iyodei.
15 — Então eles jogaram o filho para fora da plantação e o mataram. Aí Jesus perguntou:
16 Hebe hai obo͡u kaha̱ge ile, o hebe hai dabai degele ili kedia̱ wouba tofigieiba, e̱ hebe hai ke̱ o ilo kedia̱moko͡u nele̱yode tobou. O kedia̱ ta̱ ke̱ dulomo͡u tobolo͡u i, kegebe ta degeda.
16 Ele virá, matará aqueles homens e dará a plantação a outros lavradores. Então as pessoas que estavam ouvindo disseram: — Que Deus não permita que isso aconteça!
17 Ke̱no͡u si, Yesuha̱ dia̱moko͡u maselemo͡u yodu, ta̱ Godiha̱ kuguoko͡u nala̱i̱ dala ko͟͡umaha̱ sibige̱ kagei?
17 Mas Jesus olhou bem para eles e disse:
18 O kedia̱ mouti kaha̱ tageto͡u fiya fo̱u̱babe, die dio olo͡u fe̱i̱ gobo͡u gile male̱. Mouti kaha̱ o tageto͡u fiya fo̱u̱babe, die dio olo͡u fe̱i̱be gagile tuwele̱do male̱yode tobou.
18 Quem cair em cima dessa pedra ficará em pedaços. E, se a pedra cair sobre alguém, essa pessoa vai virar pó.
19 Kegemo͡u, Mosesha̱ kuolo͡u yo dulo i obo͡u, mogo͡u du dalaguadi hiye obo͡u kedia̱ Yesuha̱ ta̱ makai ke̱me dia̱moko͡u no͡u ma̱ tobolo͡u dade tawalemo͡u, Yesube toto tolo͡u ma̱ ta̱ salamo͡u ko͡u degele iye, ke̱no͡u si dia̱ o sasa̱i̱ kedia̱moko͡u gue̱ degemo͡u kege ta degeli mei.
19 Os mestres da Lei e os chefes dos sacerdotes sabiam que era contra eles que Jesus havia contado essa parábola e queriam prendê-lo ali mesmo, porém tinham medo do povo.
20 Kegemo͡u, mogo͡u du dalaguadi hiye obo͡u, Mosesha̱ kuolo͡u yo dulo i obo͡u kedia̱ Yesu diho̱ ebele dalaguali, die dabai degedi o kedia̱moko͡u tobo͡u mo͡u, dia̱ amafe̱i̱, Yesuha̱ ta̱ kage tobolo͡u ke̱ dulamo͡u yai. Hiye o kedia̱ge ta̱ e̱ tobolo͡u koko͡u ge hobo͡u e̱ tolo͡u ba, gamani hiye o koko͡u ne̱i̱ba, gamani hiye o kaha̱ e̱ kuhe ta̱ sayadomo͡u degele i.
20 Então começaram a vigiar Jesus. Pagaram alguns homens para fazerem perguntas a ele. Eles deviam fingir que eram sinceros e procurar conseguir alguma prova contra Jesus. Assim os mestres da Lei e os chefes dos sacerdotes teriam uma desculpa para o prender e entregar nas mãos do Governador romano.
21 Hiye o kedia̱ die dabai degedi o kedia̱ Yesuko͡u ya fologa ko͡u gue tobolo͡u i, Tisa, ei ko͡u tewe, na̱ eimoko͡u ta̱ do̱u̱dono͡u hehegie tobo͡u di. Na̱ge o hu̱ dalabo͡u, o hu̱ meibo͡u kedia̱moko͡u ta̱ tano͡u fe̱i̱no͡u tobo͡u di. Na̱ Godiha̱ midiho̱ hehegiedibe, damale̱do ke̱no͡u hehegiedi.
21 Esses homens perguntaram: — Mestre, sabemos que aquilo que o senhor diz e ensina é certo. Sabemos também que o senhor não julga pela aparência e ensina a verdade sobre a maneira de viver que Deus exige.
22 Ei yodu ta̱ huyadefe̱i̱ ta dala. Dige sibidi sele kefema, gamani hiye o Sisarko͡u de nele̱, ha nele̱ saga̱i̱ mei?
22 Diga: é ou não é contra a nossa Lei pagar impostos ao Imperador romano?
23 Ke̱no͡u si Yesuha̱ge dia̱me ta̱eno͡u tobolo͡u dade tawai. E̱ dia̱moko͡u tobou,
23 Mas Jesus percebeu a má intenção deles e disse:
24 sele dio ta mala̱ hagua, a̱moko͡u hegimabeedei. Figisa ko͟͡ubo͡u, hu̱ ko͟͡ubo͡u debe koyohale? Dia̱ge Sisarhaleyodele i.
24 — Tragam aqui uma moeda. De quem são o nome e a cara que estão gravados nela? — São do Imperador! — responderam eles.
25 Yesuha̱ dia̱moko͡u tobou, damale̱do, Sisarha̱ bi debabe, Sisarko͡u ne̱ma. Godiha̱ bi debabe, Godiko͡u ne̱mabeedei.
25 Então Jesus disse:
26 Yesuha̱ o sasa̱i̱ dihi̱le koko͡u ge kegeno͡u tobou. E̱ ta̱ kasaga̱i̱ ta tobo͡u mo͡u dulo ili mei. Ta̱ ke̱me dia̱ ta sima tobolo͡u ili mei. Kesigiemo͡u, ta̱ mei degele i.
26 Eles não puderam conseguir nenhuma prova contra Jesus diante do povo. Por isso ficaram calados, admirados com a resposta dele.
27 Kegemo͡u, Sadyusi o kedia̱ Yesuko͡u yai. Dia̱ge o tofigieibe hagua̱ gehe̱ degele ile meiyode tobolo͡u idi. Dia̱ ya fologamo͡u, Yesuko͡u ko͡u gue yodulo i,
27 Alguns saduceus , os quais afirmam que ninguém ressuscita, chegaram perto de Jesus
28 Tisa, Mosesha̱ dimoko͡u ta̱ ta ko͡u gue nala̱i̱, o taha̱ sobo͡u huloba dihi degeli mei toubabe, e̱ soso͡u mei degeiye deba, haba e̱ mala̱ha̱ kuei sasa̱i̱ ke̱ huloba dihi degeibabe, dihi ke̱me e̱ eye̱ha̱ dihi degele.
28 e disseram: — Mestre, Moisés escreveu para nós a seguinte
29 Afudo, o eye̱ mala̱ olo͡u fe̱i̱be dioyosi kege. Wolo kaha̱ sobo͡u huye, dihi degeli mei tolo i.
29 Acontece que havia sete irmãos. O mais velho casou e morreu sem deixar filhos.
30 Tolo imo͡u, ha e̱ mala̱ha̱ne sobo͡u ke̱no͡u hu.
30 Então o segundo casou com a viúva,
31 Ke̱ne tolo i, dihi degeli mei. Ha e̱ mala̱ taha̱ne nebe ke̱no͡u tefei. Ke̱no͡u tefele kegega iligi olo͡u fe̱i̱ dioyosi kege tofigiema mei degei. Dihi ta degele ili mei.
31 e depois, o terceiro. E assim a mesma coisa aconteceu com os sete irmãos, isto é, todos morreram sem deixar filhos.
32 Habagedo sobo͡u ke̱ne tolo i.
32 Depois a mulher também morreu.
33 Kegeba, o tofigile i kedia̱ hagua̱ iba, sobo͡u ke̱ne haguo̱u̱babe, sobo͡u ke̱me o koyoha̱ sasa̱i̱? O dioyosi kege kedia̱ sobo͡u ke̱ ko͡u humo͡u iyode tobolo͡u i.
33 Portanto, no dia da ressurreição, de qual dos sete a mulher vai ser esposa? Pois todos eles casaram com ela!
34 Kegemo͡u, Yesuha̱ dia̱moko͡u ko͡u gue tobou, ifi ko͡u bo͡u gebe, oye sasa̱i̱ hudi, sasa̱i̱yene o hudi.
34 Jesus respondeu:
35 Ke̱no͡u si habagebe, Godiha̱ tobo͡u ba, o tofigiei kedia̱me hagua̱ gehe̱ degemababe, sobo͡u hulo mei, mo͡u kege tafalaguale.
35 Mas as pessoas que merecem alcançar a ressurreição e a vida futura não vão casar lá,
36 Yobe, dia̱ haba tofigile mei, e̱sol o saga̱i̱ degele ile. Dia̱me Godiha̱ sisigo̱, widaimiko͡u ge hagua̱gieimo͡u, gehe̱ degele i kaha̱ degemo͡u.
36 pois serão como os anjos e não poderão morrer. Serão filhos de Deus porque ressuscitaram.
37 Mosesha̱ne o tofigiei kedia̱ haguale̱ ke̱ ko͡u hehegiei. E̱ge hebe ta douye no̱u̱mo͡u dugu kaha̱ ta̱ ke̱ kuguoko͡u nala̱i̱ dala kuhe̱,
37 E Moisés mostra claramente que os mortos serão ressuscitados. Quando fala do espinheiro que estava em fogo, ele escreve que o Senhor é “o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.”
38 E̱me tofigiei o kedia̱ Godi mei. Godibe o gehe̱ dalagua kedia̱ die Godi. E̱ dihi̱le kelebe o sasa̱i̱ olo͡u fe̱i̱ sosou dalayode tobou.
38 Isso mostra que Deus é Deus dos vivos e não dos mortos, pois para ele todos estão vivos.
39 Kuolo͡u yo dulo i o ilo kele ta̱, Yesuha̱ tobolo͡u ke̱ dulomo͡u tobolo͡u i, Tisa, ne̱ ta̱be bolofe̱i̱doyodele i.
39 Aí alguns mestres da Lei disseram: — Boa resposta, Mestre!
40 Kegemo͡u, Sadyusi o kedia̱ e̱moko͡u gue̱ degemo͡u be, haba tage ta yodulo ili mei.
40 E não tinham coragem de lhe fazer mais perguntas.
41 Kegemo͡u, Yesuha̱ o sasa̱i̱ kedia̱moko͡u ko͡u gue yodu, kadegemo͡u dia̱ge Godiha̱ makai o Kelesube Devitha̱ dihiyode tobolo͡u iya? dei.
41 Em seguida Jesus perguntou a eles:
42 Die̱ Fedi Kuguoko͡u be, di dugulube, Devitha̱no͡u tobou,
42 Pois o próprio Davi diz assim no livro de Salmos:
43 a̱ ne̱ ho o kedia̱ mo͟͡umaba, ne̱ abogo͟͡u hayedu kefeguloyodei. Buk Song 110:1
43 até que eu ponha os seus inimigos
44 Devitha̱ge Kelesube e̱ Hiye Oyodei debabe, ni̱ge kageimo͡u o ke̱me Devitha̱ dihiyodele iya?
44 Se Davi chama o Messias de Senhor, como é que o Messias pode ser descendente de Davi?
45 O sasa̱i̱ kedia̱ Yesuha̱ ta̱ tobolo͡u ke̱ dulo dalaguamo͡u, e̱ yo͟͡u e̱ dabai degedi o kedia̱moko͡u tobou,
45 O povo todo estava escutando, e Jesus disse aos discípulos:
46 kuolo͡u yo dulo i o kedia̱moko͡u be ni̱o͡u tawaibo͡u. O kedia̱ge yukuei sasado ke̱ ka̱ma suluguadibe, kefegudi sa koko͡u ge oe dia̱ duguo agali bolofe̱i̱yodele idi ke̱ tagale idi. Egei moso̱ko͡u ne fologamo͡u be, egei tobolo͡u o ke̱ hafe̱i̱do dege duwogualeno͡u tagale idi, o sasa̱i̱ kedia̱ dia̱me hu̱bo͡u odade tawamabadomo͡u. Oe nale̱ hiyedo kefema digumo͡u, nala̱ idi kelegene, dia̱me duwodi bolofe̱i̱do koko͡u duwogualeno͡u tagale idi.
46 — Cuidado com os
47 Dia̱ kuei sobo͡u kedia̱moko͡u ogo͡u ga idibe, die moso̱ko͡u fologa, ogo͡u ga tobo͡u ma, bi hiyouye mo͟͡uma idi. Haba tabe, diho̱ baga̱ tobolo͡u idine, dia̱ ta̱eno͡u sasado dege tobolo͡u idi. O kegele idi kedia̱me Godiha̱ hebe kasaga̱i̱ hiye folodo nele̱yode tobou.
47 Exploram as viúvas e roubam os seus bens; e, para disfarçar, fazem orações compridas. Portanto, o castigo que eles vão sofrer será pior ainda!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.