Atos 10
Godiha̱ Ta̱ Bolofe̱i̱ (KXW) vs ARIB
1 Sa Sisaria tie o ta, e̱ hu̱be Kornilius, e̱me sa Itali ami o kedia̱ dia daladi o.
1 Um homem em Cesaréia, por nome Cornélio, centurião da corte chamada italiana,
2 E̱bo͡u e̱ soso͡u bo͡u dia̱me olo͡u fe̱i̱ egei dulomo͡u, Godiha̱ hayedu dalaguadi o sasa̱i̱. E̱ge Juda o sasa̱i̱ bibo͡u mei kedia̱ dogo͡u gudi. Godiko͡u ne diho̱ baga̱ tobo͡u di.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, e que fazia muitas esmolas ao povo e de contínuo orava a Deus,
3 Sawisiei ta kelege, habi 3 klok saga̱i̱ kege, e̱ diho̱ boholo͡u ma̱mo͡u tama̱do dugube, Godiha̱ e̱sol o taha̱ folomo͡u ko͡u gue tobou, Kornilius deimo͡u du.
3 cerca da hora nona do dia, viu claramente em visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e lhe dizia: Cornélio!
4 E̱ ke̱ dulomo͡u, gue̱ hiyedo degemo͡u yodu, Hiye O, na̱ kageimo͡u a̱moko͡u tama̱ degeiya?
4 Este, fitando nele os olhos e atemorizado, perguntou: Que é, Senhor? O anjo respondeu-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 Ifi na̱ o ilo kele tobo͡u ba, sa Jopako͡u ile, o ta, e̱ hu̱be Saimon, e̱ hu̱ tabe Pitayodele idi ke̱ tobo͡u ba, na̱moko͡u haguayedei.
5 agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro;
6 Pita e̱me o ta, e̱ hu̱be Saimonbo͡u de dala, gali kolo dabai degedi o kaha̱ moso̱ko͡u. Moso̱ ke̱me to̱ dawala ko koko͡u duwoyode tobou.
6 este se acha hospedado com um certo Simão, curtidor, cuja casa fica à beira-mar. {Ele te dirá o que deves fazer.}
7 Kegemo͡u, e̱sol o kaha̱ Korniliusko͡u ta̱ ke̱ tobo͡u ma fogo͡u imo͡u, Korniliusha̱ e̱ dabai degedi o bolo̱u̱bo͡u, haba ami o tabo͡u de haguisai. Ami o ke̱ne egei dudi o, Korniliusbo͡u de daladi.
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, Cornélio chamou dois dos seus domésticos e um piedoso soldado dos que estavam a seu serviço;
8 O kamadia kedia̱ haguasieimo͡u, e̱ dia̱moko͡u e̱ dugu ke̱ olo͡u fe̱i̱ tobo͡u mamo͡u, ni̱ sa Jopako͡u imabeede tobo͡u mo͡u, fogo͡u yai.
8 e, havendo contado tudo, os enviou a Jope.
9 O Korniliusha̱ tobo͡u mo͡u yai kedia̱ yolugi ali tiasigei. Sabiyoumo͡u yolugi, agali duo sa Jopa hafe̱i̱ degeimo͡u be, Pita e̱me moso̱ tageto͡u diho̱ baga̱ tobo͡u lamo͡u felei.
9 No dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado para orar, cerca de hora sexta.
10 E̱ duwoli, hegie degemo͡u, nale̱ nale̱ saga̱i̱ degei. O tae nale̱ you sili kelege, e̱ diho̱ boholo͡u ma̱ dugube,
10 E tendo fome, quis comer; mas enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase,
11 agudio a solo͟͡uma̱i̱. Yukuei ye saga̱i̱ degei ke̱ migimo͡u dugube, ti bolo̱u̱ bolo̱u̱ kaha̱ tolo͡u mo͡u to͡u fofo͡u gue, mihi̱ko͡u migimo͡u dugu.
11 e via o céu aberto e um objeto descendo, como se fosse um grande lençol, sendo baixado pelas quatro pontas sobre a terra,
12 Yukuei ye kodu gali su̱do dalamo͡u dugu, wai saga̱i̱bo͡u, sabi saga̱i̱bo͡u, siobo͡u su̱do dalaguamo͡u dugu.
12 no qual havia de todos os quadrúpedes e répteis da terra e aves do céu.
13 E̱ ke̱ maseligi, ta̱ uwo ta ko͡u gue tobo͡u mo͡u du, Pita, na̱ hagua̱ba, gali ko͟͡u woma na̱yedeimo͡u du.
13 E uma voz lhe disse: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Ke̱no͡u si Pitaha̱ tobou, Hiye O, a̱ gali ko͟͡ume nale̱ meido. Gali kuolo͡u ma̱i̱ dalamo͡u be a̱ ta na̱diyo mei. Ne̱ dihi̱le koko͡u gali ko͟͡u no̱u̱babe kasaga̱i̱yode tobou.
14 Mas Pedro respondeu: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Ta̱ uwo kaha̱ e̱moko͡u haba tage ko͡u gue tobou, gali Godiha̱ na̱yede tobou ke̱me hobo͡u kasaga̱i̱yode tobo͡u dayede tobo͡u mo͡u du.
15 Pela segunda vez lhe falou a voz: Não chames tu comum ao que Deus purificou.
16 Yukuei ye kaha̱ kamadia kege tama̱ degemamo͡u, kelegeno͡u boholo͡u ma̱, agudileto͡u mala̱ foloumo͡u dugu.
16 Sucedeu isto por três vezes; e logo foi o objeto recolhido ao céu.
17 Kegemo͡u, Pita e̱ yo͟͡u dugu kaha̱ sibige̱be kage domo͡u fi̱ hiyedo ma̱ duwomo͡u, o Korniliusha̱ tobo͡u mo͡u haguasiei o kedia̱ haguasiligi, omoko͡u Saimonha̱ moso̱be kili̱ya duwo de yodugamo͡u haguasiligi, moso̱ adiko͡u fele̱gai.
17 Enquanto Pedro refletia, perplexo, sobre o que seria a visão que tivera, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam à porta.
18 Fele̱gamo͡u tafalaguali ko͡u gue haguisa tobou, o Saimon, e̱ hu̱ tabe Pita, o ke̱me ko͡u le de dala?
18 E, chamando, indagavam se ali estava hospedado Simão, que tinha por sobrenome Pedro.
19 Pita e̱ yo͟͡u dugu ke̱no͡u fima̱ duwomo͡u, Duo Bolofe̱i̱ha̱ e̱moko͡u tobou, na̱ du, o kamadia kege na̱ ka haguasiliyodei.
19 Estando Pedro ainda a meditar sobre a visão, o Espírito lhe disse: Eis que dois homens te procuram.
20 Na̱ hagua̱ma mulo̱ba, o kedia̱bo͡u de i. Na̱ hobo͡u fi̱ hiyedo ma̱da. Dia̱me a̱ tobo͡u mo͡u, haguasieiyode tobou.
20 Levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu tos enviei.
21 Kegemo͡u, Pitaha̱ mulo̱, o kedia̱ duguo tobou, o ni̱ dugulamo͡u kolube, a̱ kuhe̱. Ni̱me kadegeimo͡u haguasieiya?
21 E descendo Pedro ao encontro desses homens, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que viestes?
22 O kedia̱ tobou, eibe ami o kedia̱ dia daladi o Korniliusha̱ tobo͡u mo͡u, haguasili. E̱me do̱u̱do o, Godiha̱ hayedu daladi. Juda o olo͡u fe̱i̱ kedia̱ne e̱me o bolo̱doyode tobolo͡u idi. Kegemo͡u, e̱ tobo͡u mo͡u, ei kuhe haguasili. Yobe, Godiha̱ e̱sol o taha̱ na̱me e̱ moso̱ko͡u ileba, egei tobo͡u ba e̱ge duyede tobou.
22 Eles responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação judaica, foi avisado por um santo anjo para te chamar à sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 Pitaha̱ ta̱ ke̱ dulomo͡u tobou, ni̱ ko͡u le tiamabeedei. Tiei sabiyoumo͡u, hagua̱, o kedia̱bo͡u de i. O ilo, damale̱yodei o sa Jopa tie o kedia̱ne yai.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, os hospedou. No dia seguinte levantou-se e partiu com eles, e alguns irmãos, dentre os de Jope, o acompanharam.
24 Pitabo͡u dia̱ yolugi, ali tano͡u tiasigemo͡u, sa Sisariako͡u fologai. Kelegebe, Kornilius e̱me yo͟͡u e̱ soso͡u bo͡u, e̱ mogodo dia̱bo͡u olo͡u fe̱i̱ kedia̱ ko͡u haguisoumo͡u, e̱ moso̱ko͡u kefeguo baha duwoguamo͡u, Pita kuhe felei.
24 No outro dia entrou em Cesaréia. E Cornélio os esperava, tendo reunido os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Pitabo͡u dia̱ moso̱du falamo͡u degeimo͡u, Korniliusha̱ mulo̱mo͡u, Pitaha̱ e̱ abogo͟͡u hafe̱i̱ dege yubu sugulo fiyamo͡u duwei.
25 Quando Pedro ia entrar, veio-lhe Cornélio ao encontro e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 Ke̱no͡u si Pitaha̱ e̱ dobogo͟͡u tolo͡u hagua̱giemo͡u, na̱ hagua̱yedei. A̱ne sa sibige̱ ono͡u yode tobou.
26 Mas Pedro o ergueu, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Dilie ta̱ komo͡u moso̱du fologamo͡u, Pitaha̱ dugube, o sasa̱i̱ su̱do kefeguo duwoguamo͡u dugu.
27 E conversando com ele, entrou e achou muitos reunidos,
28 Kegemo͡u, Pitaha̱ o sasa̱i̱ kedia̱moko͡u tobou, Juda o eibe sa ta obo͡u de geleguo duwolobe kuolo͡u hiyedo ke̱me ni̱o͡u ko͡u tewe. Mosesha̱ eimoko͡u be, ni̱ sa ta o kedia̱me gelegudamabeedema kuolo͡u dogogu. Ke̱no͡u si Godiha̱ a̱moko͡u hegibe, sa ta o kedia̱me Godiha̱ dihi̱le koko͡u ta kasaga̱i̱yodema, dia̱bo͡u gelegulo ke̱ ta kuolo͡u dogogudayede tobou.
28 e disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem devo chamar comum ou imundo;
29 Kegei kaha̱, ni̱ a̱moko͡u haguayede toboube, a̱ dulomo͡u hagulu kuhe̱. A̱ dafali mei. Haba a̱ ni̱moko͡u yodulube, kageimo͡u ni̱ a̱ haguayede tobolou?
29 pelo que, sendo chamado, vim sem objeção. Pergunto pois: Por que razão mandastes chamar-me?
30 Kegemo͡u, Korniliusha̱ tobou, sawisiei 4 kege you mei degele dalamo͡u kelege, habi 3 klok nebe ko͡u gueimo͡u, a̱ ma̱ moso̱ko͡u duwoli, diho̱ baga̱ tobou. A̱ diho̱ baga̱ tobolo͡u duwoli dugube, o ta toto haguamo͡u, a̱moko͡u midiho̱ dege tafalamo͡u dugube, e̱ yukueibe fo̱ degei hoho̱ hiyedo dugu.
30 Então disse Cornélio: Faz agora quatro dias que eu estava orando em minha casa à hora nona, e eis que diante de mim se apresentou um homem com vestiduras resplandecentes,
31 E̱sol o kaha̱ a̱moko͡u ko͡u gue tobou, Kornilius, Godiha̱ge na̱ diho̱ baga̱ tobo͡u dibe ko͡u du. Haba na̱ o sasa̱i̱ bi mei kedia̱moko͡u bibo͡u selebo͡u ne̱di ke̱ne e̱ ko͡u tewe.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Kegemo͡u, na̱ o ilo kele tobo͡u ba, sa Jopako͡u ile, o Saimon, e̱ hu̱ tabe Pitayodele idi ke̱ tobo͡u ba, haguayedei. O ke̱me o gali kolo dabai degedi o Saimonha̱ moso̱ko͡u dala, moso̱ to̱ dawala ko koko͡u duwo ke̱.
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro; ele está hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 E̱sol o kaha̱ ta̱ ke̱ tobo͡u mo͡u, kelegeno͡u a̱ o ilo kele totodo tobo͡u mo͡u yai, na̱ tobo͡u ba haguayadomo͡u. Ei na̱me haguei kaha̱ bolofe̱i̱yodili kuhe̱. Ifibe ei olo͡u fe̱i̱ haguasie, Godiha̱ dihi̱le kuoko͡u kefeguo duwogua kuhe̱, Hiye Oha̱ na̱moko͡u tobou ke̱ na̱ eimoko͡u hehegie tobo͡u ba, ei olo͡u fe̱i̱ dulamo͡u.
33 Portanto mandei logo chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora pois estamos todos aqui presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto te foi ordenado pelo Senhor.
34 Kegemo͡u, Pitaha̱ ko͡u gue tobou, damale̱do, ifibe a̱ tawali, Godiha̱ sa sibige̱ o sasa̱i̱ dibe e̱sofe̱i̱ e̱sofe̱i̱ dei mei, olo͡u fe̱i̱ tefeleno͡u do dugulu.
34 Então Pedro, tomando a palavra, disse: Na verdade reconheço que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Sa sa o sasa̱i̱ koyoha̱ Godiha̱ hayedu dalali, midiho̱ do̱u̱do ke̱no͡u milo͡u mo͡u be, o ke̱me Godiha̱ge tobeko͡u mugudiyo mei, o koko͡u hoho̱ hiyedo degedi.
35 mas que lhe é aceitável aquele que, em qualquer nação, o teme e pratica o que é justo.
36 Ta̱, Godiha̱ Israel o sasa̱i̱ eimoko͡u ne̱i̱ ke̱me ni̱ ko͡u tewe. Ta̱ uwo bolofe̱i̱ ke̱me ko͡u gue, Yesu Kelesube o sasa̱i̱ olo͡u fe̱i̱ di Hiye O. E̱ degeiye, di Godibo͡u de mogo tano͡u degei.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo {este é o Senhor de todos}.
37 Sa Israel koko͡u tama̱ degemo͡u ibe ni̱ ko͡u tewe. Ke̱me sa Galiliko͡u ge yomogoube, Jonha̱ fafeleya tofo͡u mabeedei kelege yomogou.
37 esta palavra, vós bem sabeis, foi proclamada por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou,
38 Godiha̱ sa Nasaret o Yesu e̱moko͡u Duo Bolofe̱i̱bo͡u, nele̱ hiyedobo͡u de nele̱mo͡u, e̱bo͡u de dalamo͡u, e̱ sa sa olo͡u fe̱i̱ sulugi, midiho̱ bolofe̱i̱ milo͡u gamo͡u, o sasa̱i̱ Tama̱ha̱ to͡u mo͡u suluguadi kedia̱ olo͡u fe̱i̱ bologuo̱u̱mo͡u, bolo̱ degele i.
38 concernente a Jesus de Nazaré, como Deus o ungiu com o Espírito Santo e com poder; o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do Diabo, porque Deus era com ele.
39 Eibe e̱ sa Judabo͡u sa Jerusalembo͡u koko͡u ge e̱ milo͡u ga sumo͡u dugu ke̱ hehegie tobolo͡u idi. E̱me o kedia̱ hebe fufuguoma̱i̱to͡u dogoguomo͡u, ikoke degele imo͡u tolo i.
39 Nós somos testemunhas de tudo quanto fez, tanto na terra dos judeus como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Ke̱no͡u si sawisiei kamadia kege mei degeimo͡u, Godiha̱ e̱ haba hagua̱gimo͡u, e̱ gehe̱ dege hagua̱ma ilemo͡u, o sasa̱i̱ dihi̱le koko͡u sumo͡u dugulo i.
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e lhe concedeu que se manifestasse,
41 E̱ tama̱ degeibe, e̱ Juda o olo͡u fe̱i̱ kedia̱moko͡u tama̱ degeli mei. E̱ Godiha̱ makai o eimoko͡u no͡u tama̱ degei. E̱ widaiko͡u ge hagua̱ma hagua fele̱mo͡u, eibo͡u de duwoli, nale̱bo͡u hue̱i̱bo͡u de nala̱ duwei.
41 não a todo povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 E̱ eimoko͡u be o sasa̱i̱ kedia̱moko͡u egei tobolo͡u ba, haba Godiha̱ e̱me o sasa̱i̱ tofigili meibo͡u tofigieibo͡u olo͡u fe̱i̱ kedia̱ ta̱ sai fidi oyodema makama̱i̱yode tobo͡u mabeede tobou.
42 Este nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Habage-degele-duguo-tobo͡u di-o olo͡u fe̱i̱ kedia̱ e̱ habage degele ke̱ ko͡u gue tobolo͡u idi, o sasa̱i̱ olo͡u fe̱i̱be e̱ hu̱ya ke̱ damale̱yodeibasi, die midiho̱ kasaga̱i̱ milo͡u gadi ke̱me Godiha̱ gebe meiyodele.
43 A ele todos os profetas dão testemunho de que todo o que nele crê receberá a remissão dos pecados pelo seu nome.
44 Pitaha̱ egei ke̱ tobolo͡u dalamo͡u, o sasa̱i̱ ta̱ ke̱ dulo ili ke̱ Duo Bolofe̱i̱ha̱ tolo͡u hobogou.
44 Enquanto Pedro ainda dizia estas coisas, desceu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Juda o damale̱yodele i, Pitabo͡u de haguasiei kedia̱ ke̱ duguo kesigiemo͡u tobolo͡u i, Godiha̱ e̱ Duo Bolofe̱i̱ tobo͡u mo͡u migimo͡u, sa ta o sasa̱i̱ kedia̱moko͡u ne solo͡u do neli̱yode tobolo͡u i.
45 Os crentes que eram de circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que também sobre os gentios se derramasse o dom do Espírito Santo;
46 Kege tobolo͡u i kaha̱ yobe ko͡u gue, sa ta o sasa̱i̱ kedia̱me ta̱ gehe̱ gehe̱ ta̱e tobolo͡u mo͡u, Godiha̱ hu̱ hebele foguo tobolo͡u imo͡u dulo i kaha̱ degemo͡u. Pitaha̱ ke̱ dulomo͡u, ko͡u gue tobou,
46 porque os ouviam falar línguas e magnificar a Deus.
47 Godiha̱ eimoko͡u be Duo Bolofe̱i̱ ko͡u ne̱i̱ saga̱i̱ ke̱no͡u tefei, e̱ge sa ta kedia̱moko͡u ne neli̱ kuhe̱. Kegei kaha̱ degemo͡u, o sasa̱i̱ kedia̱ hue̱i̱liko͡u fafeleya tofolo͡u ke̱me obe akogulo saga̱i̱ meiyode tobou.
47 Respondeu então Pedro: Pode alguém porventura recusar a água para que não sejam batizados estes que também, como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Pitaha̱ haba o sasa̱i̱ kedia̱moko͡u, ni̱ Yesu Kelesuha̱ hu̱ya ke̱ fafeleya tofo͡u mabeede tobou. Fafeleya tofo͡u mamo͡u, dia̱ Pitako͡u dia̱bo͡u de huyadefe̱i̱ dalayede tobolo͡u i.
48 Mandou, pois, que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe rogaram que ficasse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.