Atos 7

TAFO AYO (KXF) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Egerœ nganga Ndjaba yu Etiene adœke: «Œneke á endje pa dœ ɨ'ɨrɨ zœ kœdœ adja o'o a?»
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Etiene gi adœke: «Alaya mœ œdœ pe alaba mœ, 'e dji mœ kane. Ndjaba nœ mokɔ wuta lima ga tœ ata azœ dœ Abrayamo lɔkɔ á tshe sœ lima ɓa lakpɨ Mezopotami, utshunœ adœke tshe gu kœmbœrœ ogo Harane.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 Tshe pa lima fœ she adœke: “Katœ ogo zœ œdœ pe bɨngɨ nœ zœ tɨ, yé œ gu ndœ ogo á mœ yisœ nœ fœ ɓœ.”
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 Yé Abrayamo katœ ogo nœ ye ɓa lakpɨ Kalade tɨ, œ ro kœmbœrœ ogo ɓa lakpɨ Harane. Aba Abrayamo tshu ɓa zœ yé manda kuzu ye, Ndjaba gi lima Abrayamo ga lœ ogo á 'e sœ lœ nœ ngɔngɔ asœke.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Kashe Ndjaba fafa lima Abrayamo tœ ayengɔ ɔshɔnœ bale nene, á œdœ ndje osho nœ kœto ada ye ga tœnœ nene. Kashe tshe pa lima ndœ nœ fœ she adœke œne za bala ogonœ asœke fœ she dœ aatanœ, andaa œshe dœ́ Abrayamo gugu lima damba dœ gbolo nene.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Yé Ndjaba kpa pa lima fœ she atake: “Aata zœ œ mbœrœ bala angbɨ ogo. Endje te bala akanga ɓa zœ, yé œ wu oyo manda ungu kama vana.
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Kashe œmœ Ndjaba, mœ pa adœke mœ wa bala ngbanga ga tœ ogo á endje te akanga lœ nœ. Manda nœ, endje wuta ɓa zœ yé œ gu ndœ kœza avwala fœ mœ kpœtœ oshonœ asœke.”
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 «Ndjaba lu madu dœ Abrayamo yé ambáránœ kœdœ kœwa gaza ayakoshe. Mbœrœ tœnœ dá Abrayamo wa gbolo nœ ye dœ Izaka tœ gaza ɔlɔ á tshe mbœrœ olo mindu dœ votɔ manda kœzu she. Awa bale Izaka wa lima gbolo nœ ye dœ Yakobo yé Yakobo wa ndje agbolo yakoshe nœ ye ndjokpa dœ bisha, á endje dœ́ aata azœ tœ gaza.»
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 «Aata azœ mbœrœ lima uku ga tœ Yozefu yé œ ka lima she mbœrœ kœte kanga ɓa lœ Ezipito, kashe Ndjaba sœ lima dœ she awa bale.
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Tshe gi she lœ oyo nœ ye kɔ, œ to kœwusœtœ fœ she yé á mbœrœ adœke tshe wuta ɔtshɔ uzu utshu Farawo, gbozugo Ezipito. Farawo za she tœ ayi kœtondœ ogo Ezipito œdœ pe œrœ tshasœnda nœ ye kɔ.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 A sœ atake, egerœ ogo za Ezipito œdœ pe ogo Kanana djigi. Oyo ro lima sœ nœ yé awa kœgbɔ kœzɨrœ gugu lima tœ aata azœ nene.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Lɔkɔ á Yakobo dji lima adœke kœzɨrœ sœ ɓa lœ Ezipito, tshe vwa aata azœ utshunœ.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Tœ bisha kœro endje ga zœ, Yozefu pandœtœ ye fœ aayanœ, yé œ pandœ mara nœ ye fœ Farawo.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Manda nœ, Yozefu vwa osho adœke endje para abanœ dœ Yakobo œdœ pe ayonœ kɔ na tœnœ. Endje sœ lima kɔ azu zazu votɔ dœ ndjokpa dœ mindu.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Yakobo na ga lœ Ezipito, yé œ tshu ɓa zœ œdœ ndje pe aata azœ.
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 Endje ko lima oko endje ro tœnœ ɓa lœ Sikeme yeka á shi endje ɓa lœ udu á Abrayamo yɔ lima tshakane agbolo nœ Amore.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 «Ɓata á olo kœmbœrœ œrœ má Ndjaba pa lima tœnœ fœ Abrayamo ndo ye, aata azœ zu lima azu yé œ kpa wuta ndjoro lœ ogo Ezipito,
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 yekane á anga tafo gbozugo á tshe wuwu lima sœ o'o tœ upu nœ Yozefu nene, za akwa kœgbɔndœ ogo Ezipito.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Gbozugonœ sœ lima kœfara azu nœ azœ, tshe ma lima ekpe ɔtshɔ ye fœ aata azœ œrrr ga tœ kœpa fœ endje adœke endje ko aaya agbolo nœ endje á endje sœpe kœɔ ɔngɔ va e mbœrœ adœke endje tshu ye.»
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 Dœ lɔkɔnœ asœmœ dá endje zu lima Moyize. Tshe kœdœ lima ɔtshɔ gbolo tœ ala Ndjaba. Tshe mbœrœ lima yapu votɔ ɓa lœ anda nœ abanœ.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Yé manda nœ, endje katœ ye tɨ, yawuru nœ Farawo za she œ gbɔndœ ye lima ɓata adja gbolo nœ ye.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Endje yi lima sœ œrœ tshelœ Ezipito kɔ fœ she, yé tshe sœ lima dœ gbɔgbɔ lœ o'o œdœ pe lœ akwa nœ ye.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 «Lɔkɔ á tshe wuta lima ga tœ ungu zazu bisha, tshe gbɔ gbetshelœ kœro ɓa ugurutœ aayanœ, azu tshelœ Israyele.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Tshe wu lima uzu Ezipito kœɓi anga uzu Israyele bale. Mbœrœ kœnga pa ayanœ asœmœ œdœ pe kœtɔ geda tshangba ye, tshe ɓi uzu Ezipitonœ yerœwa fœ kuzu.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Tshe gbe lima adœke aaya œne wusœ nœ adœke Ndjaba œ she endje lœ awa nœ œne. Andaa endje wuwu lima sœ nœ nene.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Olo bale manda nœ, Moyize kɔ tshelœ azu Israyele bisha á endje sœ tœ koshe, yé œ ngbɔɓa endje ga tœnœ dœ o'o atake: “Anga mœ, e'e kœdœ aayazu! Mbœrœ gaɗe á 'e ɓitœ 'e a?”
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 Kashe tsheneke á tshe sœ kœɓi yanganœ gɔrɔ Moyize dœ o'o take: “Uzu ɗe dá za ɓœ tœ gbozu œdœ ayi kœwa ngbanga pa 'a?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Ɓœ yindœ kœwo mœ ɓata á ɓœ wo libi uzu Ezipito a?”
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Kœdji o'onœ asœmœ ata, Moyize kpa œ zatœ ye yiwa tœnœ ɓa lœ ogo nœ Amadiane. Tshe zu lima agbolo bisha ɓa zœ.»
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 «Manda ungu zazu bisha, andjelu wuta ga tœ ye ɓala laɓa owo, ɓa lœ a'eara ɔyɔ á sœ ɓa lœ kpagagasho kaga Sinayi.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Moyize i gbɔndjuru lɔkɔ á tshe wu œrœnœ asœmœ. Œne gitœ œne ndoo á kœtondœ nœ kane, tshe dji tshama Gbozu Ndjaba kœpa adœke:
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 “Œmœ kœdœ Ndjaba nœ aaba zœ, Ndjaba nœ Abrayamo, nœ Izaka dœ pe Yakobo.” Awa litœ Moyize kpa kpa kpa ye; awa adœke tshe tondœ oshonœ gugu tœ ye nene.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 Á Gbozu Ndjaba kœpa fœ she adœke: “Gi ada zœ lœ œrada mbœrœ osho á ɓœ ka ga tœnœ kœdœ œyerœ osho.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Adjapu, mœ wu oyo á azu nœ mœ sœ kœwu tœnœ ɓa lœ ogo Ezipito, œ dji ndœ ɨkɨ endje; mbœrœ tœnœ ataa dá mœ jerœ kœshe endje. Na zœ, mœ yindœ kœvwa ɓœ ngɔngɔ asœke ɓa lœ Ezipito.”
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 «Tshetœ Moyize á azu Israyele gɔrɔ lima she á pa fœ she adœke: “Œɗe dá za ɓœ tœ gbozu œdœ ayi kœwa ngbanga a?” Œshe dá Ndjaba vwa she ɓata gbozu, ɓata ayi kœshe azu lœ awa nœ andjelu á tshe wuta ga ndœ ye ɓa lœ a'eara ɔyɔ.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Œshe dá ko endje wuta tœ nœ ga shu lœ ogo Ezipito. Tshe fa œrœ yé œ má ambáránœ lœ ogo Ezipito, ɓa tœ egerœ ungu Fala œdœ ɓa lœ kpagagasho manda ungu zazu bisha.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 Moyize dá kpa pa fœ azu Israyele adœke: “Ndjaba œ to bala ayi kœgbara o'o bale ɓata mœ fœ 'e lœ ugurutœ aaya 'e.”
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Œshe dá ka lima lœ ugurutœ aata azœ dœ pe andjelu á tshe pa lima o'o fœ she ɓa pa kaga Sinayi. Moyize dá sœ lima kœgbɔ o'o nœ soro ɓa ndœ Ndjaba mbœrœ kœyisœ nœ fœ azœ.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 «Kashe aata azœ yiyi lima ndœ kœdji she nene; endje vwaratœ endje tœ ye yé œ yi lima ndœ kœkwatœ endje ga lœ ogo Ezipito.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Endje pa lima fœ Aro adœke: “Mbœrœ anga andjaba fœ 'a adœke endje gbɔndœ 'a, mbœrœ Moyize má á tshe ko azœ wuta tœnœ ga shu lœ ogo Ezipitonœ asœmœ, 'a wuwusœ œrœ á wuta ga tœ ye nene.”
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Endje mbœrœ lima ɨshirɨ aya ngombe dœ ɔlɔnœ asœmœ œ sœ kœto okoro ga tœnœ, yé œ mbœrœ angbo dœ yanga mbœrœ œneke á endje mbœrœ lima dœ tœ endje.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Tœ kœgi œrœ tshangbanœ fœ endje, Ndjaba dɔ tshapa ye gbɔ endje yé œ katœ endje adœke endje donga angerepe ɓa lafo, ɓata á endje sú ɓa la mbeti nœ ayi kœgbara o'o adœke:
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Œ̃ œ̃ nene. 'E za gbanda tande nœ ndjaba Moloke,
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 «Aata azœ sœ lima dœ gbanda tande á sœ kœma adœke Ndjaba sœ dœ azœ awa bale ɓa lœ kpagagasho. Ndjaba pa lima fœ Moyize adœke tshe mɔ anda tandenœ ɓata œneke á tshe wu lima.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Aata azœ gbɔ gbanda tande ɓa ndœ aba endje, yé œ te œnœ endje. Lɔkɔ á Yosuwa sœ lima kœgbɔndœ endje, endje li dœ tœnœ djelœ ogo neke á endje gbɔtœnœ lœ koshe, ogo á Ndjaba gɔrɔ azu lœnœ utshu endje. Gbanda tandenœ sœ kpœtœmœ œrrr ga tœ lɔkɔ á Davidi wuta lima gbozugonœ.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Davidi gbɔ ɔtshɔrœ ɓa ndœ Ndjaba, yé œ yu osho adœke œne mɔ anda fœ Ndjaba nœ Yakobo.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Kashe Salomo dá mɔ lima andanœ fœ she.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 «Andaa Ndjaba á tshe ropa œrœ kɔ sœsœ lœ anda á azu mbœrœ dœ kane endje nene. Ɓata á Ndjaba pa lœ awa nœ aayi kœgbara o'o adœke:
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 “Tshalafo kœdœ osho tshagbozu nœ mœ,
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Œ dœ́dœ́ kane mœ dá mbœrœ œrœnœ asœmœ kɔ nene a?”
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 «Etiene kpa pa fœ azu kœwa ngbanga adœke: “Azu gbɔkumu, lɔsu 'e œdœ utu 'e be pa 'e tœ upu nœ Ndjaba, 'e sœ kœvwaratœ 'e ɔlɔ dœ ɔlɔ tœ Ɔtshɔ ɨshirɨ. 'E sœ adja awa bale ɓata aata 'e.
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Aayi kœgbara o'o neketa dá aata 'e ndandanga she nene a? Endje wo lima endjeneke á endje sœ kœpandœ kœna uzu á tshe sœ ndjii. Yé ngɔngɔ nœ asœke, tshetœ ye dá 'e va ɔtɔ ye yé á wo she.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 'E dji awa akwa nœ Ndjaba á aandjelu pandœ nœ fœ 'e, yé œ tshapu kœza ga tœ akwa ye.”»
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Lɔkɔ á aayi kœwangbanga dji o'onœ asœmœ ataa, tshatshu endje fa agba ɔkɔ, yé endje zɨ tshelœ daji endje gbagbara gbagbara dœ ókó ga tœ Etiene.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Kashe ɓata á Etiene su lima dœ Ɔtshɔ Ɨshirɨ, tshe tondœ tshalafo, œ wu mokɔ nœ Ndjaba œdœ Yisu á tshe ka ga tœ kuni ye.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Tshe pa adœke: «'E wu, mœ tondœ tshalafo ngbɨ yé Gbolo nœ uzu ka ga tœ kuni Ndjaba.»
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Kœdji o'onœ ata, endje ve ɔgbɔ rawa yé œ be utu endje ga tœnœ. Manda nœ, endje tshu kɔ ga pa ye.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 Endje gbota she lœ ongbo ga shu yeka á tetœ kœve lima she dœ badja. Atimunœ ka lima tœ lœba nœ endje ga tœ ada anga gbolo yakoshe bale á ɨ'ɨrɨ ye kœdœ Sawulo.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Lɔkɔ á endje sœ lima kœve Etiene dœ badja, tshe sœ lima kœza avwala adœke: «Gbozu Yisu, za ɨshirɨ mœ.»
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Manda nœ, tshe te dœ matshukuda ye, yé œ ve ɔgbɔ rawa adœke: «Gbozu, gbegbe dœ ekperœ nœ endje nene.» Manda kœpu o'o asœmœ, tshe tshu ye.
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.