Atos 7

TAFO AYO (KXF) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Egerœ nganga Ndjaba yu Etiene adœke: «Œneke á endje pa dœ ɨ'ɨrɨ zœ kœdœ adja o'o a?»
1 Então, lhe perguntou o sumo sacerdote: Porventura, é isto assim?
2 Etiene gi adœke: «Alaya mœ œdœ pe alaba mœ, 'e dji mœ kane. Ndjaba nœ mokɔ wuta lima ga tœ ata azœ dœ Abrayamo lɔkɔ á tshe sœ lima ɓa lakpɨ Mezopotami, utshunœ adœke tshe gu kœmbœrœ ogo Harane.
2 Estêvão respondeu: Varões irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando estava na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Tshe pa lima fœ she adœke: “Katœ ogo zœ œdœ pe bɨngɨ nœ zœ tɨ, yé œ gu ndœ ogo á mœ yisœ nœ fœ ɓœ.”
3 e lhe disse: Sai da tua terra e da tua parentela e vem para a terra que eu te mostrarei.
4 Yé Abrayamo katœ ogo nœ ye ɓa lakpɨ Kalade tɨ, œ ro kœmbœrœ ogo ɓa lakpɨ Harane. Aba Abrayamo tshu ɓa zœ yé manda kuzu ye, Ndjaba gi lima Abrayamo ga lœ ogo á 'e sœ lœ nœ ngɔngɔ asœke.
4 Então, saiu da terra dos caldeus e foi habitar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Kashe Ndjaba fafa lima Abrayamo tœ ayengɔ ɔshɔnœ bale nene, á œdœ ndje osho nœ kœto ada ye ga tœnœ nene. Kashe tshe pa lima ndœ nœ fœ she adœke œne za bala ogonœ asœke fœ she dœ aatanœ, andaa œshe dœ́ Abrayamo gugu lima damba dœ gbolo nene.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, não tendo ele filho.
6 Yé Ndjaba kpa pa lima fœ she atake: “Aata zœ œ mbœrœ bala angbɨ ogo. Endje te bala akanga ɓa zœ, yé œ wu oyo manda ungu kama vana.
6 E falou Deus que a sua descendência seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados por quatrocentos anos;
7 Kashe œmœ Ndjaba, mœ pa adœke mœ wa bala ngbanga ga tœ ogo á endje te akanga lœ nœ. Manda nœ, endje wuta ɓa zœ yé œ gu ndœ kœza avwala fœ mœ kpœtœ oshonœ asœke.”
7 eu, disse Deus, julgarei a nação da qual forem escravos; e, depois disto, sairão daí e me servirão neste lugar.
8 «Ndjaba lu madu dœ Abrayamo yé ambáránœ kœdœ kœwa gaza ayakoshe. Mbœrœ tœnœ dá Abrayamo wa gbolo nœ ye dœ Izaka tœ gaza ɔlɔ á tshe mbœrœ olo mindu dœ votɔ manda kœzu she. Awa bale Izaka wa lima gbolo nœ ye dœ Yakobo yé Yakobo wa ndje agbolo yakoshe nœ ye ndjokpa dœ bisha, á endje dœ́ aata azœ tœ gaza.»
8 Então, lhe deu a aliança da circuncisão; assim, nasceu Isaque, e Abraão o circuncidou ao oitavo dia; de Isaque procedeu Jacó, e deste, os doze patriarcas.
9 «Aata azœ mbœrœ lima uku ga tœ Yozefu yé œ ka lima she mbœrœ kœte kanga ɓa lœ Ezipito, kashe Ndjaba sœ lima dœ she awa bale.
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito; mas Deus estava com ele
10 Tshe gi she lœ oyo nœ ye kɔ, œ to kœwusœtœ fœ she yé á mbœrœ adœke tshe wuta ɔtshɔ uzu utshu Farawo, gbozugo Ezipito. Farawo za she tœ ayi kœtondœ ogo Ezipito œdœ pe œrœ tshasœnda nœ ye kɔ.
10 e livrou-o de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 A sœ atake, egerœ ogo za Ezipito œdœ pe ogo Kanana djigi. Oyo ro lima sœ nœ yé awa kœgbɔ kœzɨrœ gugu lima tœ aata azœ nene.
11 Sobreveio, porém, fome em todo o Egito; e, em Canaã, houve grande tribulação, e nossos pais não achavam mantimentos.
12 Lɔkɔ á Yakobo dji lima adœke kœzɨrœ sœ ɓa lœ Ezipito, tshe vwa aata azœ utshunœ.
12 Mas, tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou, pela primeira vez, os nossos pais.
13 Tœ bisha kœro endje ga zœ, Yozefu pandœtœ ye fœ aayanœ, yé œ pandœ mara nœ ye fœ Farawo.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer por seus irmãos, e se tornou conhecida de Faraó a família de José.
14 Manda nœ, Yozefu vwa osho adœke endje para abanœ dœ Yakobo œdœ pe ayonœ kɔ na tœnœ. Endje sœ lima kɔ azu zazu votɔ dœ ndjokpa dœ mindu.
14 Então, José mandou chamar a Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Yakobo na ga lœ Ezipito, yé œ tshu ɓa zœ œdœ ndje pe aata azœ.
15 Jacó desceu ao Egito, e ali morreu ele e também nossos pais;
16 Endje ko lima oko endje ro tœnœ ɓa lœ Sikeme yeka á shi endje ɓa lœ udu á Abrayamo yɔ lima tshakane agbolo nœ Amore.
16 e foram transportados para Siquém e postos no sepulcro que Abraão ali comprara a dinheiro aos filhos de Hamor.
17 «Ɓata á olo kœmbœrœ œrœ má Ndjaba pa lima tœnœ fœ Abrayamo ndo ye, aata azœ zu lima azu yé œ kpa wuta ndjoro lœ ogo Ezipito,
17 Como, porém, se aproximasse o tempo da promessa que Deus jurou a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 yekane á anga tafo gbozugo á tshe wuwu lima sœ o'o tœ upu nœ Yozefu nene, za akwa kœgbɔndœ ogo Ezipito.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia a José.
19 Gbozugonœ sœ lima kœfara azu nœ azœ, tshe ma lima ekpe ɔtshɔ ye fœ aata azœ œrrr ga tœ kœpa fœ endje adœke endje ko aaya agbolo nœ endje á endje sœpe kœɔ ɔngɔ va e mbœrœ adœke endje tshu ye.»
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa raça e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a enjeitar seus filhos, para que não sobrevivessem.
20 Dœ lɔkɔnœ asœmœ dá endje zu lima Moyize. Tshe kœdœ lima ɔtshɔ gbolo tœ ala Ndjaba. Tshe mbœrœ lima yapu votɔ ɓa lœ anda nœ abanœ.
20 Por esse tempo, nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Por três meses, foi ele mantido na casa de seu pai;
21 Yé manda nœ, endje katœ ye tɨ, yawuru nœ Farawo za she œ gbɔndœ ye lima ɓata adja gbolo nœ ye.
21 quando foi exposto, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Endje yi lima sœ œrœ tshelœ Ezipito kɔ fœ she, yé tshe sœ lima dœ gbɔgbɔ lœ o'o œdœ pe lœ akwa nœ ye.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 «Lɔkɔ á tshe wuta lima ga tœ ungu zazu bisha, tshe gbɔ gbetshelœ kœro ɓa ugurutœ aayanœ, azu tshelœ Israyele.
23 Quando completou quarenta anos, veio-lhe a ideia de visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Tshe wu lima uzu Ezipito kœɓi anga uzu Israyele bale. Mbœrœ kœnga pa ayanœ asœmœ œdœ pe kœtɔ geda tshangba ye, tshe ɓi uzu Ezipitonœ yerœwa fœ kuzu.
24 Vendo um homem tratado injustamente, tomou-lhe a defesa e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Tshe gbe lima adœke aaya œne wusœ nœ adœke Ndjaba œ she endje lœ awa nœ œne. Andaa endje wuwu lima sœ nœ nene.
25 Ora, Moisés cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus os queria salvar por intermédio dele; eles, porém, não compreenderam.
26 Olo bale manda nœ, Moyize kɔ tshelœ azu Israyele bisha á endje sœ tœ koshe, yé œ ngbɔɓa endje ga tœnœ dœ o'o atake: “Anga mœ, e'e kœdœ aayazu! Mbœrœ gaɗe á 'e ɓitœ 'e a?”
26 No dia seguinte, aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: Homens, vós sois irmãos; por que vos ofendeis uns aos outros?
27 Kashe tsheneke á tshe sœ kœɓi yanganœ gɔrɔ Moyize dœ o'o take: “Uzu ɗe dá za ɓœ tœ gbozu œdœ ayi kœwa ngbanga pa 'a?
27 Mas o que agredia o próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz sobre nós?
28 Ɓœ yindœ kœwo mœ ɓata á ɓœ wo libi uzu Ezipito a?”
28 Acaso, queres matar-me, como fizeste ontem ao egípcio?
29 Kœdji o'onœ asœmœ ata, Moyize kpa œ zatœ ye yiwa tœnœ ɓa lœ ogo nœ Amadiane. Tshe zu lima agbolo bisha ɓa zœ.»
29 A estas palavras Moisés fugiu e tornou-se peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 «Manda ungu zazu bisha, andjelu wuta ga tœ ye ɓala laɓa owo, ɓa lœ a'eara ɔyɔ á sœ ɓa lœ kpagagasho kaga Sinayi.
30 Decorridos quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que ardia.
31 Moyize i gbɔndjuru lɔkɔ á tshe wu œrœnœ asœmœ. Œne gitœ œne ndoo á kœtondœ nœ kane, tshe dji tshama Gbozu Ndjaba kœpa adœke:
31 Moisés, porém, diante daquela visão, ficou maravilhado e, aproximando-se para observar, ouviu-se a voz do Senhor:
32 “Œmœ kœdœ Ndjaba nœ aaba zœ, Ndjaba nœ Abrayamo, nœ Izaka dœ pe Yakobo.” Awa litœ Moyize kpa kpa kpa ye; awa adœke tshe tondœ oshonœ gugu tœ ye nene.
32 Eu sou o Deus dos teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplá-la.
33 Á Gbozu Ndjaba kœpa fœ she adœke: “Gi ada zœ lœ œrada mbœrœ osho á ɓœ ka ga tœnœ kœdœ œyerœ osho.
33 Disse-lhe o Senhor: Tira a sandália dos pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Adjapu, mœ wu oyo á azu nœ mœ sœ kœwu tœnœ ɓa lœ ogo Ezipito, œ dji ndœ ɨkɨ endje; mbœrœ tœnœ ataa dá mœ jerœ kœshe endje. Na zœ, mœ yindœ kœvwa ɓœ ngɔngɔ asœke ɓa lœ Ezipito.”
34 Vi, com efeito, o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Vem agora, e eu te enviarei ao Egito.
35 «Tshetœ Moyize á azu Israyele gɔrɔ lima she á pa fœ she adœke: “Œɗe dá za ɓœ tœ gbozu œdœ ayi kœwa ngbanga a?” Œshe dá Ndjaba vwa she ɓata gbozu, ɓata ayi kœshe azu lœ awa nœ andjelu á tshe wuta ga ndœ ye ɓa lœ a'eara ɔyɔ.
35 A este Moisés, a quem negaram reconhecer, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz? A este enviou Deus como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Œshe dá ko endje wuta tœ nœ ga shu lœ ogo Ezipito. Tshe fa œrœ yé œ má ambáránœ lœ ogo Ezipito, ɓa tœ egerœ ungu Fala œdœ ɓa lœ kpagagasho manda ungu zazu bisha.
36 Este os tirou, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, assim como no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 Moyize dá kpa pa fœ azu Israyele adœke: “Ndjaba œ to bala ayi kœgbara o'o bale ɓata mœ fœ 'e lœ ugurutœ aaya 'e.”
37 Foi Moisés quem disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta semelhante a mim.
38 Œshe dá ka lima lœ ugurutœ aata azœ dœ pe andjelu á tshe pa lima o'o fœ she ɓa pa kaga Sinayi. Moyize dá sœ lima kœgbɔ o'o nœ soro ɓa ndœ Ndjaba mbœrœ kœyisœ nœ fœ azœ.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais; o qual recebeu palavras vivas para no-las transmitir.
39 «Kashe aata azœ yiyi lima ndœ kœdji she nene; endje vwaratœ endje tœ ye yé œ yi lima ndœ kœkwatœ endje ga lœ ogo Ezipito.
39 A quem nossos pais não quiseram obedecer; antes, o repeliram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Endje pa lima fœ Aro adœke: “Mbœrœ anga andjaba fœ 'a adœke endje gbɔndœ 'a, mbœrœ Moyize má á tshe ko azœ wuta tœnœ ga shu lœ ogo Ezipitonœ asœmœ, 'a wuwusœ œrœ á wuta ga tœ ye nene.”
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Endje mbœrœ lima ɨshirɨ aya ngombe dœ ɔlɔnœ asœmœ œ sœ kœto okoro ga tœnœ, yé œ mbœrœ angbo dœ yanga mbœrœ œneke á endje mbœrœ lima dœ tœ endje.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Tœ kœgi œrœ tshangbanœ fœ endje, Ndjaba dɔ tshapa ye gbɔ endje yé œ katœ endje adœke endje donga angerepe ɓa lafo, ɓata á endje sú ɓa la mbeti nœ ayi kœgbara o'o adœke:
42 Mas Deus se afastou e os entregou ao culto da milícia celestial, como está escrito no Livro dos Profetas: Ó casa de Israel, porventura, me oferecestes vítimas e sacrifícios no deserto, pelo espaço de quarenta anos,
43 Œ̃ œ̃ nene. 'E za gbanda tande nœ ndjaba Moloke,
43 e, acaso, não levantastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que fizestes para as adorar? Por isso, vos desterrarei para além da Babilônia.
44 «Aata azœ sœ lima dœ gbanda tande á sœ kœma adœke Ndjaba sœ dœ azœ awa bale ɓa lœ kpagagasho. Ndjaba pa lima fœ Moyize adœke tshe mɔ anda tandenœ ɓata œneke á tshe wu lima.
44 O tabernáculo do Testemunho estava entre nossos pais no deserto, como determinara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Aata azœ gbɔ gbanda tande ɓa ndœ aba endje, yé œ te œnœ endje. Lɔkɔ á Yosuwa sœ lima kœgbɔndœ endje, endje li dœ tœnœ djelœ ogo neke á endje gbɔtœnœ lœ koshe, ogo á Ndjaba gɔrɔ azu lœnœ utshu endje. Gbanda tandenœ sœ kpœtœmœ œrrr ga tœ lɔkɔ á Davidi wuta lima gbozugonœ.
45 O qual também nossos pais, com Josué, tendo-o recebido, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles, até aos dias de Davi.
46 Davidi gbɔ ɔtshɔrœ ɓa ndœ Ndjaba, yé œ yu osho adœke œne mɔ anda fœ Ndjaba nœ Yakobo.
46 Este achou graça diante de Deus e lhe suplicou a faculdade de prover morada para o Deus de Jacó.
47 Kashe Salomo dá mɔ lima andanœ fœ she.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 «Andaa Ndjaba á tshe ropa œrœ kɔ sœsœ lœ anda á azu mbœrœ dœ kane endje nene. Ɓata á Ndjaba pa lœ awa nœ aayi kœgbara o'o adœke:
48 Entretanto, não habita o Altíssimo em casas feitas por mãos humanas; como diz o profeta:
49 “Tshalafo kœdœ osho tshagbozu nœ mœ,
49 O céu é o meu trono, e a terra, o estrado dos meus pés; que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Œ dœ́dœ́ kane mœ dá mbœrœ œrœnœ asœmœ kɔ nene a?”
50 Não foi, porventura, a minha mão que fez todas estas coisas?
51 «Etiene kpa pa fœ azu kœwa ngbanga adœke: “Azu gbɔkumu, lɔsu 'e œdœ utu 'e be pa 'e tœ upu nœ Ndjaba, 'e sœ kœvwaratœ 'e ɔlɔ dœ ɔlɔ tœ Ɔtshɔ ɨshirɨ. 'E sœ adja awa bale ɓata aata 'e.
51 Homens de dura cerviz e incircuncisos de coração e de ouvidos, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim como fizeram vossos pais, também vós o fazeis.
52 Aayi kœgbara o'o neketa dá aata 'e ndandanga she nene a? Endje wo lima endjeneke á endje sœ kœpandœ kœna uzu á tshe sœ ndjii. Yé ngɔngɔ nœ asœke, tshetœ ye dá 'e va ɔtɔ ye yé á wo she.
52 Qual dos profetas vossos pais não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e assassinos,
53 'E dji awa akwa nœ Ndjaba á aandjelu pandœ nœ fœ 'e, yé œ tshapu kœza ga tœ akwa ye.”»
53 vós que recebestes a lei por ministério de anjos e não a guardastes.
54 Lɔkɔ á aayi kœwangbanga dji o'onœ asœmœ ataa, tshatshu endje fa agba ɔkɔ, yé endje zɨ tshelœ daji endje gbagbara gbagbara dœ ókó ga tœ Etiene.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se no seu coração e rilhavam os dentes contra ele.
55 Kashe ɓata á Etiene su lima dœ Ɔtshɔ Ɨshirɨ, tshe tondœ tshalafo, œ wu mokɔ nœ Ndjaba œdœ Yisu á tshe ka ga tœ kuni ye.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à sua direita,
56 Tshe pa adœke: «'E wu, mœ tondœ tshalafo ngbɨ yé Gbolo nœ uzu ka ga tœ kuni Ndjaba.»
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à destra de Deus.
57 Kœdji o'onœ ata, endje ve ɔgbɔ rawa yé œ be utu endje ga tœnœ. Manda nœ, endje tshu kɔ ga pa ye.
57 Eles, porém, clamando em alta voz, taparam os ouvidos e, unânimes, arremeteram contra ele.
58 Endje gbota she lœ ongbo ga shu yeka á tetœ kœve lima she dœ badja. Atimunœ ka lima tœ lœba nœ endje ga tœ ada anga gbolo yakoshe bale á ɨ'ɨrɨ ye kœdœ Sawulo.
58 E, lançando-o fora da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram suas vestes aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Lɔkɔ á endje sœ lima kœve Etiene dœ badja, tshe sœ lima kœza avwala adœke: «Gbozu Yisu, za ɨshirɨ mœ.»
59 E apedrejavam Estêvão, que invocava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Manda nœ, tshe te dœ matshukuda ye, yé œ ve ɔgbɔ rawa adœke: «Gbozu, gbegbe dœ ekperœ nœ endje nene.» Manda kœpu o'o asœmœ, tshe tshu ye.
60 Então, ajoelhando-se, clamou em alta voz: Senhor, não lhes imputes este pecado! Com estas palavras, adormeceu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.