Lucas 18
Tar le Lubba ke tar Kabba (KSP) vs ARIB
1 Jeju pa mare gusu-tar are nje-njaje goe te ta tɔju to to maji nya ta duju Lubba ke ndɔje tɔyn, ke rɔ nya ang.
1 Contou-lhes também uma parábola sobre o dever de orar sempre, e nunca desfalecer.
2 N̂-pa na: « Nje-gange-sariya ke bbel Lubba ang ddem, oo dewje to ne ang keme te ddem ee mare tɔku bbe te.
2 dizendo: Havia em certa cidade um juiz que não temia a Deus, nem respeitava os homens.
3 Mare dene-ndubba ee me bbe teenn tɔ. Dene-ndubba le ddee rɔe te gɔl banya pa are na: E-gange sariya dɔ nje-baan te lem arem.
3 Havia também naquela mesma cidade uma viúva que ia ter com ele, dizendo: Faze-me justiça contra o meu adversário.
4 Lew baa njaa, n̂-mbete. A goe te a neje mee te na: Tɔkɔrɔ njaa, m-bbel Lubba ang ngaa moo dewje to ne ang kem te.
4 E por algum tempo não quis atendê-la; mas depois disse consigo: Ainda que não temo a Deus, nem respeito os homens,
5 A mba dene-ndubba neenn ɔru urum nya, ma gange sariya laa kare ta ndɔ ke guku a n̂-tel n̂-ddee n̂-jɔkum ang ngaa.»
5 todavia, como esta viúva me incomoda, hei de fazer-lhe justiça, para que ela não continue a vir molestar-me.
6 *Ebbe-dewje ila te na: « Ooje tar pa le nje-gange sariya ke gate gate ang le.
6 Prosseguiu o Senhor: Ouvi o que diz esse juiz injusto.
7 Yeenn a Lubba a gange sariya le dewje laa ke n̂-mberede, ke aw nɔje nɔ gɔle te til ke kare ang wa? Ngaa na ngebbe nya bba na kumade wa?
7 E não fará Deus justiça aos seus escolhidos, que dia e noite clamam a ele, já que é longânimo para com eles?
8 M-pa marese, na gange sariya lede ke ngɔru baa. A ndɔ ke Ngonn le dew a tel dɔ nange te a, na kinga dewje ke undaje mede dɔ Lubba te njaa wa?»
8 Digo-vos que depressa lhes fará justiça. Contudo quando vier o Filho do homem, porventura achará fé na terra?
9 Jeju pa gusu-tar neenn bbay mba dewje ke ooje rɔde to dewje ke gate gate a ooje kese dewje maji ang.
9 Propôs também esta parábola a uns que confiavam em si mesmos, crendo que eram justos, e desprezavam os outros:
10 N̂-pa na: « Dewje joo awje key-polo-Lubba te ta duju Lubba. Mare kara to Parijiyen a ye ke kara to nje-taa nare-lambo.
10 Dois homens subiram ao templo para orar; um fariseu, e o outro publicano.
11 Parijiyen le ar taar ngaa duju Lubba wɔju dɔe njaa na: Lubba, mari wooyo mba m-to toke kese dewje ang. Keseje toje to nje-bbokoje, nje-ne-ddaje ke gate gate ang, nje-ddaje lo-to-majang wase m-to toke nje-taa nare-lambo neenn ang.
11 O fariseu, de pé, assim orava consigo mesmo: ó Deus, graças te dou que não sou como os demais homens, roubadores, injustos, adúlteros, nem ainda com este publicano.
12 Maw m-mbete ne-kusa gɔl joo, me ndɔje te ke siri, mare *ne-polo Lubba ddew neje te tɔyn ke minga.
12 Jejuo duas vezes na semana, e dou o dízimo de tudo quanto ganho.
13 A nje-taa nare-lambo le ar ddew ew eje gusu kaa lo ke darâ pin a, unda kare na: Lubba, are mei oso pɔn dɔm te, ema nje-ne-dda ke maji ang.
13 Mas o publicano, estando em pé de longe, nem ainda queria levantar os olhos ao céu, mas batia no peito, dizendo: ó Deus, sê propício a mim, o pecador!
14 M-pa marese, nje-taa nare-lambo le tel to dew ke gate gate kem Lubba te ngaa tel key laa, a Parijiyen le tel to dew ke gate gate ang. Mba dew ke ndiki koo rɔe bo a Lubba a dda kare n̂-ddee ten baa ngaa dew ke oo rɔe ten baa a Lubba a dda kare n̂-ddee bo.»
14 Digo-vos que este desceu justificado para sua casa, e não aquele; porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado; mas o que a si mesmo se humilhar será exaltado.
15 Ngann ngutayje njaa kara dewje aw ddeeje kede rɔ Jeju te ta kare nɔrude. A nje-njaje goe te ooje baann a aw ndangejede.
15 Traziam-lhe também as crianças, para que as tocasse; mas os discípulos, vendo isso, os repreendiam.
16 Jeju are n̂-bbar ngannje le ngaa pa na: « Inyaje ngannje ke ngaji areje ddeeje rɔm te bbo ɔkujede ddew ang, mba *Kɔn̂-bbe le Lubba to mba dewje ke toke lede neenn.
16 Jesus, porém, chamando-as para si, disse: Deixai vir a mim as crianças, e não as impeçais, porque de tais é o reino de Deus.
17 Tar ke tɔkɔrɔ m-pa marese, dew ke taa *Kɔn̂-bbe le Lubba toke ngonn kase ang a, a kande me te ang.»
17 Em verdade vos digo que, qualquer que não receber o reino de Deus como criança, de modo algum entrará nele.
18 Mare tɔku-mbay duju Jeju na: « Nje-ne-tɔju ke maji, ddi a ma dda bba ma kinga ne tebbe ke ke ndɔ ke ndɔ wa?»
18 E perguntou-lhe um dos principais: Bom Mestre, que hei de fazer para herdar a vida eterna?
19 Jeju pa are na: « Mba ddi bba e-bbarem ne to dew ke maji wa? Dew ke maji goto, se Lubba kara baa.
19 Respondeu-lhe Jesus: Por que me chamas bom? Ninguém é bom, senão um, que é Deus.
20 E-gere *ndu ke na: E-dda lo-to-majang ang, e-tɔl dew ang, e-bboko ang, e-pa tar ngem dɔ dew te ang, e-bbel bɔije ke kɔinje.»
20 Sabes os mandamentos: Não adulterarás; não matarás; não furtarás; não dirás falso testemunho; honra a teu pai e a tua mãe.
21 Mbay le pa na: « M-ngem *ndujeenn tɔyn ke kasem baa.»
21 Replicou o homem: Tudo isso tenho guardado desde a minha juventude.
22 Goe te ke Jeju oo tar laa a pa are na: « Mare ne kara dui bbay. E-labbe ne tɔyn ke inga bbo e-kayn nare dangeteje a, a kinga ne nya me dara te. Ngaa e-ddee unn gom.»
22 Quando Jesus ouviu isso, disse-lhe: Ainda te falta uma coisa; vende tudo quanto tens e reparte-o pelos pobres, e terás um tesouro no céu; e vem, segue-me.
23 Kake tɔku-mbay le oo tar neenn le a, rɔe nele ang mba ninga ne nya.
23 Mas, ouvindo ele isso, encheu-se de tristeza; porque era muito rico.
24 Jeju ooe a pa na: « To ngeng nya ke nje-ne-kingaje ta kande me *Bbe-kɔn te le Lubba.
24 E Jesus, vendo-o assim, disse: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!
25 Mba kande le jambal buwa libbi te to ne ke ngeng ang uta kande le nje-ne-kinga me *Kɔn̂-bbe te le Lubba.»
25 Pois é mais fácil um camelo passar pelo fundo duma agulha, do que entrar um rico no reino de Deus.
26 Nje ke aw ooje tar laa le paje na: « Bbo baann a na bba a kase kinga kaji wa?»
26 Então os que ouviram isso disseram: Quem pode, então, ser salvo?
27 Jeju ila te na: « Ne ke nya dewje nya Lubba ang.»
27 Respondeu-lhes: As coisas que são impossíveis aos homens são possíveis a Deus.
28 Piyar pa na: « Oo, jinya neje leje ngaa junn goi.»
28 Disse-lhe Pedro: Eis que nós deixamos tudo, e te seguimos.
29 Jeju pa na: « Tar ke tɔkɔrɔ, m-pa marese, dew ke inya key, ke dene, ke ngakɔenje, ke kɔenje ke bɔeje wase nganne mbata *Kɔn̂-bbe le Lubba,
29 Respondeu-lhes Jesus: Em verdade vos digo que ninguém há que tenha deixado casa, ou mulher, ou irmãos, ou pais, ou filhos, por amor do reino de Deus,
30 na kinga ne nya me ndɔje te neenn ddem ngaa na kinga tebbe ke ke ndɔ ke ndɔ dɔ ndɔ te ke guku ddem.»
30 que não haja de receber no presente muito mais, e no mundo vindouro a vida eterna.
31 Jeju bbar *nje-kayn̂-kulaje laa ke dɔku gire joo ke rɔe te ngaa n̂-pa narede na: « Ooje, jawje ke Jurusalam ngaa neje tɔyn ke nje-kilaje mber-tar le Lubba ddaje me Maketurute wɔju dɔ Ngonn le dew a ddee ne ke tɔkɔrɔ.
31 Tomando Jesus consigo os doze, disse-lhes: Eis que subimos a Jerusalém e se cumprirá no filho do homem tudo o que pelos profetas foi escrito;
32 Mba da kilae me ji dewje te ke mbeteje Lubba, dewje a kɔjeje koko ne, da ddae maji ang, da tibbi nweren dɔe te.
32 pois será entregue aos gentios, e escarnecido, injuriado e cuspido;
33 Da tundae ke ndey ngaa da tɔle. Ndɔ muta goe te a na kin me buwa yo te.»
33 e depois de o açoitarem, o matarão; e ao terceiro dia ressurgirá.
34 Nje-kayn̂-kulaje le gereje ne me tar teenn kara ang. Kande tarjeenn le iya rɔe ke de. N̂-gereje ne ke Jeju a ta pa le ang.
34 Mas eles não entenderam nada disso; essas palavras lhes eram obscuras, e não percebiam o que lhes dizia.
35 Toke Jeju ddee ngɔsi ke Jeriko a, mare nje-kem-tɔ isi mbɔr ddew te aw kɔy ne.
35 Ora, quando ele ia chegando a Jericó, estava um cego sentado junto do caminho, mendigando.
36 Noo ndu dewje ke banya ke aw ndayje a n̂-duju ta gere gele.
36 Este, pois, ouvindo passar a multidão, perguntou que era aquilo.
37 N̂-pa dare na Jeju ke Najarete a aw nday.
37 Disseram-lhe que Jesus, o nazareno, ia passando.
38 Ngaa nje-kem-tɔ le pa ke taar na: « Jeju, Ngonn le Dabbiti, oo kem-to-ndoo lem!»
38 Então ele se pôs a clamar, dizendo: Jesus, Filho de Davi, tem compaixão de mim!
39 Dewje ke aw njaje kete aw ndangeje kare ta new rɔe, a n̂-pa ke tar nya bbay na: « Ngonn le Dabbiti, oo kem-to-ndoo lem!»
39 E os que iam à frente repreendiam-no, para que se calasse; ele, porém, clamava ainda mais: Filho de Davi, tem compaixão de mim!
40 Jeju ar lo kara ngaa unn ndue kare n̂-ddee saa ngaa, toke n̂-ddee saa ngɔsi a, Jeju duje na:
40 Parou, pois, Jesus, e mandou que lho trouxessem. Tendo ele chegado, perguntou-lhe:
41 « Ddi a e-ndiki ta kare m-dda sei wa?» Nilae te na: « Ebbemje, arem m-tel moo lo!»
41 Que queres que te faça? Respondeu ele: Senhor, que eu veja.
42 Ngaa Jeju pa are na: « E-tel oo lo, koo-me-te lei aji!»
42 Disse-lhe Jesus: Vê; a tua fé te salvou.
43 Kare teenn njaa n̂-tel noo lo ngaa nunn go Jeju naw nɔsu ne gaji Lubba. Dewje tɔyn ke ooje neenn le pitije Lubba.
43 Imediatamente recuperou a vista, e o foi seguindo, gloficando a Deus. E todo o povo, vendo isso, dava louvores a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.