Marcos 12
Ŋmiŋ Nuahaalɩŋ Gbanɩŋ Kɔmɩŋ (KMA) vs VC
1 Yisa die dɩ taanna ba nandaga dɩ, “Daa wʋnyɩ die benne a suu tɩɩsɩ dieke dɩ nyɩnana bie, ta mɩɩ gaamɩŋ a geliŋke, ta die a tuu vɔrɩŋ jigidieke ba baaŋ nan dɩ ŋmʋa nyɩŋ biehe nyaabʋ a yie: ta die a mɩɩ jagɩŋ kʋakʋ ma, ta die nagɩ kʋakʋ a yɩ tʋntʋntɩŋ nuusi me dɩ ba daansɩma ka. Dɩ ka diile saŋŋa dɩ a keŋ tʋgɩ ba kpaa a yɩ wa ta dɩaŋ wa kpaa ba tʋaŋ. Ta die wa nagɩ kʋakʋ a yɩ ba ta dɩa ga jigiŋ.
1 E começou a falar-lhes em parábolas. Um homem plantou uma vinha, cercou-a com uma sebe, cavou nela um lagar, edificou uma torre, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se daquela terra.
2 Tɩɩsɩsɩ bie saŋŋa die dɩ tʋgɩna ka nyɩŋ ʋ tʋŋ ʋ yɔmʋ dɩ ʋ ga vuodiekemba dɩ benne kʋakʋ ma a tuo ʋ tʋaŋ a keŋ.
2 A seu tempo enviou aos vinhateiros um servo, para receber deles uma parte do produto da vinha.
3 Vuosisi die dɩ yigi yɔmʋ wa, a nɩgɩ wa, ta yi ʋ yiŋŋi a ga aŋaŋ nuuwɩaga.
3 Ora, eles prenderam-no, feriram-no e reenviaram-no de mãos vazias.
4 Tɩɩsɩsɩ tieŋ die dɩ bɩ tʋŋ yɔmʋ wʋnyɩ bɩbra, vuosisi die dɩ nɩgɩ ʋ sikpeŋ me ta nagɩ wa a yi viivi me.
4 Enviou-lhes de novo outro servo; também este feriram na cabeça e o cobriram de afrontas.
5 Tɩɩsɩsɩ tieŋ die dɩ bɩ tʋŋ ʋ yɔmʋ wʋnyɩ bɩbra die ba kʋʋ wa. Die ba yi ʋ yɔŋɩsɩ pam dene gbaŋ gbaŋ a nɩga bataŋ ta kʋa bataŋ.
5 O senhor enviou-lhes ainda um terceiro, mas o mataram. E enviou outros mais, dos quais feriram uns e mataram outros.
6 Vuodieke nyɩɩna die dɩ tɩala daa wa dɩ baaŋ nan tʋŋ die wone ʋ gbaŋ gbaŋ ʋ bʋadembiŋ dieke ʋ yaalala ʋ wɩa. Kʋaŋ chaaŋ die ʋ tʋŋ wa ta baarɩ ‘N yi yada dɩ ba nan yɩ n bʋa wa jɩlɩma.’
6 Restava-lhe ainda seu filho único, a quem muito amava. Enviou-o também por último a ir ter com eles, dizendo: Terão respeito a meu filho!...
7 Ama vuosisi gie die dɩ balɩ a yɩ tamba, ‘Kʋakʋ tieŋ gbaŋ gbaŋ bʋadembiŋ wʋnna, nɩ kiere aŋ tɩ kʋʋ wa, ta ʋ sɩɩtɩ yi tɩ nyinti.’
7 Os vinhateiros, porém, disseram uns aos outros: Este é o herdeiro! Vinde, matemo-lo e será nossa a herança!
8 Die ba yigi bʋa wa a kʋʋ wa ta nagɩ wa vigi taaŋ kʋakʋ kʋaŋ.”
8 Agarrando-o, mataram-no e lançaram-no fora da vinha.
9 Yisa die dɩ pɩasɩ ba dɩ, “Lalɩa kʋakʋ tieŋ dɩ baa ʋ yi? Ʋ nan keŋ kʋʋ vuosisi gie ta nagɩ kʋakʋ a yɩ vuogaasɩ.
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá e exterminará os vinhateiros e dará a vinha a outro.
10 Nɩ ye ka karɩŋ a wʋŋ wɩɩrɩ gie? Dɩ
10 Nunca lestes estas palavras da Escritura: A pedra que os construtores rejeitaram veio a tornar-se pedra angular.
11 Ŋmɩŋ yine die;
11 Isto é obra do Senhor, e ela é admirável aos nossos olhos {Sal 117,22s}?
12 Juu vuosi nɩŋŋandɩɩsɩrɩba die dɩ yaala sieŋ dɩ ba yigi wo, dama die ba sɩba a baarɩ ba wɩa die ʋ taaŋ nandagɩrɩ gie. Ama die ba chɩga daadamba ta die vaa wa ta ga.
12 Procuravam prendê-lo, mas temiam o povo; porque tinham entendido que a respeito deles dissera esta parábola. E deixando-o, retiraram-se.
13 Die ba tʋŋ Farasisi vuosi aŋaŋ Herodi vuosi bataŋ dɩ ba ga pɩasɩ wa wʋpɩasɩka ta ye dɩ ʋ nan balɩ wʋbɩaŋ.
13 Enviaram-lhe alguns fariseus e herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Die ba ga Yisa jigiŋ a baarɩ dɩ, “Dɩdagɩrʋ, tɩ sɩba a baarɩ bala wusie, ta ka chɩɩlɩ vuosi sʋŋanyilike. Fʋnɩŋ bala wusie yaa gamma Ŋmɩŋ dɩ yaala vuotaŋ sɩmma die ta ka daansa yese vuoŋ dɩ sɩna die. Balɩ tɩ, dɩ mʋ dɩ tɩ tumme lampo a yɩma Roma naaŋ wa mɩŋ? Tɩ tumme yaa tɩ zeti?”
14 Aproximaram-se dele e disseram-lhe: Mestre, sabemos que és sincero e que não lisonjeias a ninguém; porque não olhas para as aparências dos homens, mas ensinas o caminho de Deus segundo a verdade. É permitido que se pague o imposto a César ou não? Devemos ou não pagá-lo?
15 Ama Yisa die mɩŋŋɩ dɩ ba paalɩya mɩŋ ta pɩasɩ ba dɩ, “Bɩa nɩ yaala nɩ magɩsɩ mɩŋ? Nɩ yaa ligiribiŋ a keŋ aŋ n ye ke.”
15 Conhecendo-lhes a hipocrisia, respondeu-lhes Jesus: Por que me quereis armar um laço? Mostrai-me um denário.
16 Ba yaa a keŋ ʋ pɩasɩ ba dɩ, “Mɩnɩa nine chaaŋ aŋaŋ ʋ saaŋ benne ka ma dene?”
16 Apresentaram-lho. E ele perguntou-lhes: De quem é esta imagem e a inscrição? De César, responderam-lhe.
17 Yisa die dɩ wa baarɩ dɩ, “Tɔ, nɩ tuŋ naaŋ wa dɩ mʋna ʋ tuo dene ta tuŋ Ŋmɩŋ dɩaŋ dɩ mʋna ʋ tuo dene.”
17 Jesus então lhes replicou. Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus. E admiravam-se dele.
18 Womi Sadusisi, vuosi bataŋ dɩ balla dɩ vuoŋ kaaŋ hagɩ kuŋ me, dɩ ga Yisa jigiŋ a ga pɩasɩ wa dɩ,
18 Ora, vieram ter com ele os saduceus, que afirmam não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:
19 “Dɩdagɩrʋ, Mosisi die nagɩna mɩrɩka gie a yɩ tɩ: dɩ dembiŋ dɩ a keŋ kpi ta vaa ʋ hɔgʋ ta wo ballɩ, dɩ daa wa nɩmbʋa mʋ ʋ faarɩ wa kpihɔgʋ wa amʋ ba mɩɩrɩ ballɩ aŋ ba yi vuodieke dɩ kpine ballɩ.
19 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se morrer o irmão de alguém, e deixar mulher sem filhos, seu irmão despo-se a viúva e suscite posteridade a seu irmão.
20 Tɔ, saŋŋa kaanɩ dembisi bayʋpɔyɩ die benne a yi nɩmballɩ: jakʋʋrɩ chaaŋ die dɩ faarɩ hɔgʋ ta kpi ta wo ballɩ.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou e morreu sem deixar descendência.
21 Die wɩa vuodieke die dɩ diisine jakʋʋrɩ ma die dɩ faarɩ hɔgʋ wa gbaŋ ta kpi ta vaa hɔgʋ wa ta wo ballɩ. Dene gbaŋ gbaŋ die dɩ bɩ a yi vuodieke die dɩ diisine bʋtaa wa ma.
21 Então o segundo desposou a viúva, e morreu sem deixar posteridade. Do mesmo modo o terceiro.
22 Aŋaŋ tɩalɩka ha mana. Ba bayʋpɔyɩ wa mana die faarɩ hɔgʋ wa mɩŋ ta kpi ta wo ballɩ, ka kʋaŋ kʋaŋ chaaŋ hɔgʋ wa gbaŋ die dɩ kpi.
22 E assim tomaram-na os sete, e não deixaram filhos. Por último, morreu também a mulher.
23 Lele, kuŋ hagɩŋ daraaŋ ba mana dɩ a keŋ hagɩ, ba jabɩa balla ʋ sɩmma hɔgʋ wa? Ba bayʋpɔyɩ wa mana die faarɩna wa mɩŋ?”
23 Na ressurreição, a quem destes pertencerá a mulher? Pois os sete a tiveram por mulher.
24 Yisa dɩ balɩ ba dɩ, “Nɩ ka sɩba wusie! Dama nɩ zɩ Ŋmɩŋ gbanɩŋ wɩa yaa Ŋmɩŋ hagɩrɩŋ.
24 Jesus respondeu-lhes: Errais, não compreendendo as Escrituras nem o poder de Deus.
25 Kunti dɩ a keŋ hagɩ kuŋ me, ba nan dɩ sɩɩ sɩba malakasi dɩ benne arɩzanna ma dene wo, ta hɔɔŋ faarɩŋ yaa dembiŋ yallɩŋ kaaŋ dɩ beri.
25 Na ressurreição dos mortos, os homens não tomarão mulheres, nem as mulheres, maridos, mas serão como os anjos nos céus.
26 Dɩ tɩalɩ kunti hagɩŋ nɩŋ wɩa nɩ ka karɩŋ Mosisi gbaŋkʋ yaa gamma tɩɩka diile wɩa? Dɩ maagɩya mɩŋ dɩ Ŋmɩŋ die balɩ a yɩ Mosisi dɩ, ‘N yiwo Abarahami Ŋmɩŋ, Aziki Ŋmɩŋ aŋaŋ Jakobu Ŋmɩŋ.’
26 Mas quanto à ressurreição dos mortos, não lestes no livro de Moisés como Deus lhe falou da sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaac e o Deus de Jacó {Êx 3, 6}?
27 Vuosi gie die wɔŋ kpi mɩŋ ama ba ye ko bie wo ba mɩsɩ ma dama Ŋmɩŋ ka yiwo kunti Ŋmɩŋ ʋ yiwo vuodiekemba dɩ benne ba mɩsɩ ma ma Ŋmɩŋ. Nɩ daga vuosi dɩ kunti kaaŋ bɩ hagɩ wa ka yi wusie.”
27 Ele não é Deus de mortos, senão de vivos. Portanto, estais muito errados.
28 Vuodiekemba die dɩ dagɩnana Ŋmɩŋ mɩraha wʋnyɩ die bie mi a wʋŋ ba balɩkʋ. Die ʋ yeye sɩba Yisa die mɩŋŋɩ dagɩ Sadusisi vuosisi pɩasɩkʋ chɩaŋ, die wɩa die ʋ keŋ mi aŋaŋ wʋpɩasɩkɩŋ dɩ, “Mɩra bɩa tɩanna mɩraha mana.”
28 Achegou-se dele um dos escribas que os ouvira discutir e, vendo que lhes respondera bem, indagou dele: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Yisa dɩ balɩ wa dɩ, “Jadieke dɩ tɩanna a mana wʋnna ‘Wʋmma, Izara vuosi! Nabidie Ŋmɩŋ nyɩɩna yine tɩ Ŋmɩŋ.
29 Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é este: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor;
30 Chome Ŋmɩŋ aŋaŋ fʋ sʋŋ mana aŋaŋ fʋ yɩaŋ mana aŋaŋ fʋ sʋŋanyile mana aŋaŋ fʋ hagɩrɩŋ mana.’
30 amarás ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu espírito e de todas as tuas forças.
31 Jadieke dɩ gʋtɩna bule wone, chome fʋ chanchaaŋ sɩba fʋ chone fʋ gbaŋ gbaŋ dene. Mɩra bɩ wori a tɩaŋ mɩra ale wo gie.”
31 Eis aqui o segundo: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Outro mandamento maior do que estes não existe.
32 Daa wa dɩ balɩ Yisa dɩ, “Kpaŋŋɩ fʋ gbaŋ dɩdagɩrʋ! Dɩ yiwo wusie fʋ balɩ baarɩ Nabidie Ŋmɩŋ nyɩɩna ma yine Ŋmɩŋ dɩ ŋmɩŋ bɩ wori a gʋtɩ ʋ ma sie ʋ nyɩɩna ma wa,
32 Disse-lhe o escriba: Perfeitamente, Mestre, disseste bem que Deus é um só e que não há outro além dele.
33 dɩ vuota yaalɩma Ŋmɩŋ aŋaŋ ʋ sʋŋ mana, aŋaŋ ʋ sʋŋanyile mana aŋaŋ ʋ hagɩrɩŋ mana, ta yaalɩma ʋ chanchaaŋ sɩba ʋ yaalala ʋ gbaŋ gbaŋ dene wo. Fʋ baaŋ tuo mɩra ale wo gie dɩ tɩaŋ fʋ baaŋ nan kʋa dɔŋɩsɩ ta jʋʋ a yɩ Ŋmɩŋ ta bɩ kaaba nyinti yɩa Ŋmɩŋ.”
33 E amá-lo de todo o coração, de todo o pensamento, de toda a alma e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, excede a todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Yisa die dɩ yene ta daa wa mɩŋŋɩ a balɩ wa, ʋ balɩ a yɩ wa, “Fʋnɩŋ aŋaŋ Ŋmɩŋ naarɩ ka yʋa.” Na kʋaŋ chaaŋ vuoŋ die bɩ wo sikimiŋ a baaŋ pɩasɩ wa wʋpɩasɩkɩŋ.
34 Vendo Jesus que ele falara sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do Reino de Deus. E já ninguém ousava fazer-lhe perguntas.
35 Yisa die dɩ dagɩnana Ŋmɩŋ jɩamɩŋ juokpeŋkpɩɩkʋ ʋ pɩasɩ ba, wʋpɩasɩkɩrɩ gie dɩ, “Dɩ yiwo lalɩa Ŋmɩŋ mɩra dɩdagɩrɩba dɩ baarɩ dɩ vuovʋarɩkɩŋ Masia wa baa ʋ yi wo Davidi haagɩŋ?
35 Continuava Jesus a ensinar no templo e propôs esta questão: Como dizem os escribas que Cristo é o filho de Davi?
36 Ŋmɩŋ Halɩkasɩka die june Davidi ma a yi ʋ baarɩ:
36 Pois o mesmo Davi diz, inspirado pelo Espírito Santo: Disse o Senhor a meu Senhor: senta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos sob os teus pés {Sal 109,1}.
37 Davidi gbaŋ gbaŋ dɩ wasa wa ‘N Yɔmʋtieŋ’ Dɩ baa dɩ yiwo lalɩa ʋ bɩ yi Davidi haagɩŋ?”
37 Ora, se o próprio Davi o chama Senhor, como então é ele seu filho? E a grande multidão ouvia-o com satisfação.
38 Ʋ dagɩkʋ sʋŋ die ʋ baarɩ dɩ, “Nɩ sɩmma vuodiekemba dɩ dagɩnana Ŋmɩŋ mɩraha, ba nan dɩ yaala ba yeegi guuwagɩtɩ a chʋmma gilime, ta yaala ba wasɩma ba aŋaŋ jɩlɩma nyʋgɩtɩ ma
38 Ele lhes dizia em sua doutrina: Guardai-vos dos escribas que gostam de andar com roupas compridas, de ser cumprimentados nas praças públicas
39 ba keŋ juu Ŋmɩŋ jɩamɩŋ juone me, ba yaala vuokpɩɩma jigikasɩka, ba keŋ lagɩ laalɩŋ jigiŋ ba yaala sikpeŋ kpɩɩmatieliŋ jigikasɩka.
39 e de sentar-se nas primeiras cadeiras nas sinagogas e nos primeiros lugares nos banquetes.
40 Naa ba ŋaaŋ a nyɩra kpihɔgʋba ta gbata ba nyinti mana, ta jʋʋsa jʋʋsɩ wagɩtɩ sɩba ba chɩga Ŋmɩŋ. Vuodiekemba dɩ yinene dene nan faasɩ ye tɩbɩdatɩŋ pam.”
40 Eles devoram os bens das viúvas e dão aparência de longas orações. Estes terão um juízo mais rigoroso.
41 Yisa die kalɩ a gbigi wo jigidieke ba nagɩna ligire a yɩa Ŋmɩŋ jɩamɩŋ juokpeŋkpɩɩkʋ ma a daansa ba nagɩnana ba ligire a yɩa, ligiretieliŋ pam die dɩ nagɩ ligire pam a yɩ:
41 Jesus sentou-se defronte do cofre de esmola e observava como o povo deitava dinheiro nele; muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Womi kpihɔgʋ zɔɔlɩntieŋ dɩ keŋ a nyɩŋ a nagɩ tɔgɩfaasɩ ale a yɩ.
42 Chegando uma pobre viúva, lançou duas pequenas moedas, no valor de apenas um quadrante.
43 Yisa dɩ wa ʋ kʋaŋandɩɩsɩrɩba a balɩ a yɩ ba dɩ, “N bala nɩ kpihɔgʋ zɔɔlɩntieŋ wo gie nagɩ ligire pam a yi a tɩaŋ banɩŋ ba mana,
43 E ele chamou os seus discípulos e disse-lhes: Em verdade vos digo: esta pobre viúva deitou mais do que todos os que lançaram no cofre,
44 dama banɩŋ ba mana nagɩ wa ligire a yi ta tɩalɩ ligire pam, ama wʋnɩŋ nɩŋ aŋaŋ ʋ zɔɔlɩbʋ mana ʋ nagɩ wa ʋ yalla die mana a yɩ, ta ka tɩalɩ ligire dieke ʋ baaŋ nan dii gbaŋ.”
44 porque todos deitaram do que tinham em abundância; esta, porém, pôs, da sua indigência, tudo o que tinha para o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.