Lucas 8
Ŋmiŋ Nuahaalɩŋ Gbanɩŋ Kɔmɩŋ (KMA) vs NAA
1 Naa kʋaŋ chaaŋ Yisa die dɩdɩ dɩa tɩgɩkpɩɩma aŋaŋ tɩŋkpaŋŋɩsɩ a bala Ŋmɩŋ wʋvɩɩnaha yaa gamma Ŋmɩŋ naarɩ wɩa. Ʋ kʋaŋandɩɩsɩrɩba baŋ aŋaŋ bale die dɩ wa mɩŋ a ga,
1 Aconteceu, depois disso, que Jesus andava de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do Reino de Deus. Iam com ele os doze discípulos,
2 aŋaŋ hɔgʋba bataŋ die ʋ vʋarɩna jɩmbɩatɩ ta gbaaŋ bataŋ yʋagɩtɩ; die ba yiwo, Meri Magidalini vuodieke die ʋ vʋarɩna jɩmbɩatɩ bayʋpɔyɩ ʋ ma:
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 bataŋ die yiwo Chuza hɔgʋ wa, Johana (Chuza die yiwo Herodi tigiri tʋntʋntɩba jakʋʋŋ) aŋaŋ Susana aŋaŋ hɔgʋ ba pam. Die hɔgʋba gie die naga ba gbaŋ gbaŋ ba nyinti a suŋŋe Yisa aŋaŋ ʋ kʋaŋandɩɩsɩrɩba.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Suzana e muitas outras, as quais, com os seus bens, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Die daadaaŋ pam die dɩ nyɩna tɩgɩsɩ tɩgɩsɩ pam a kieŋ Yisa jigiŋ, ta kpɩkpaakʋ die dɩ keŋ lagɩsɩ a taaŋ a giliŋ Yisa, die ʋ taaŋ ba nandagɩrɩ gie dɩ:
4 Quando uma grande multidão se reuniu e pessoas de todas as cidades vieram até Jesus, ele disse por parábola:
5 “Daa wʋnyɩ die nyɩna ga ʋ kʋaŋ dɩ ʋ ga bʋrɩ nyɩŋbʋra. Die ʋ bʋrɩnana wa a taŋ die dɩ nan sieŋ me die ba tɩbɩha tɩanna ta nembisi die dɩ keŋ nagɩha dii.
5 — Um semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Ataŋ dɩaŋ die dɩ nan taŋ sikpeŋ jigidieke tantɩ die kana ka dala, die a nyune wo die a jigi dama tɩŋgbaŋka die ka sʋnsɩ.
6 Outra parte caiu sobre a pedra e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Ataŋ dɩaŋ die dɩ nan haŋgɔɔsɩ dagɩrɩsɩ ma die a mana die dɩ lagɩsɩ nyuŋ, haŋgɔɔsɩ die dɩ nyagɩ ha.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e os espinhos, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Ta ataŋ dɩaŋ die dɩ nan tɩŋgbaŋ vɩɩnɩŋ ma, ta die a nyuŋ a bɩrɩŋ ta nyɩŋ bie kɔbɩga kɔbɩga.”
8 Outra, enfim, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cem por um. Dizendo isto, Jesus clamou:
9 Ka kʋaŋ chaaŋ ʋ kʋaŋandɩɩsɩrɩba die dɩ pɩasɩ wa nandagɩrɩ chɩaŋ.
9 Então os discípulos de Jesus lhe perguntaram o que significava essa parábola.
10 Ʋ yiŋŋi a balɩ ba dɩ, “Nɩnɩŋ nɩŋ Ŋmɩŋ vaa nɩ sɩba ʋ naarɩ wʋlɔbɩrɩkɩrɩ mɩŋ, ama banɩŋ ba nɩŋ ʋ taana ba nandaga, dɩ ba daansɩ ama ba da keŋ ye, ta wʋŋ ama ta kaaŋ dɩ sɩba a chɩasɩ.”
10 Jesus respondeu:
11 “Nandagɩrɩ chɩaŋ wʋnna: Nyɩŋbʋraha yine Ŋmɩŋ wʋbalɩka ha.
11 — Este é o significado da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Nyɩŋbʋrɩ dieke dɩ nanna sieku me wo nɩasɩ wa vuodiekemba dɩ ŋaana wʋŋ Ŋmɩŋ wɩaha, ama Sitaani keŋ a nagɩ wɩa ha a nyɩŋ ba sʋgɩtɩ ma, amʋ ba da keŋ tuo dii ta ye gbatɩtaanɩŋ.
12 Os que estão à beira do caminho são os que a ouviram; depois vem o diabo e tira-lhes a palavra do coração, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 Nyindiekemba dɩ nanna tanɩ sikpeŋ nɩasɩ wa vuodiekemba dɩ ŋaana wʋŋ wɩaha aŋaŋ sʋgɩfɩalɩŋ, ama a ka sʋʋna ba sʋgɩtɩ ma, ba ŋaaŋ yiwo yada bɩta, ama saŋŋa dieke magɩsɩŋ dɩ keŋ keŋ ba ŋaaŋ nagɩha taaŋ mɩŋ.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria. Estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 Nyɩŋbʋrɩ dieke dɩ nanna haŋgɔɔsɩ dagɩrɩsɩ jigiri nɩasɩ wa vuodiekemba dɩ ŋaana wʋŋ wɩaha ama tɩŋgbaŋka wumugisike aŋaŋ nyinti yaalɩŋ keŋ juu a nyagɩ ha, amʋ a da keŋ bɩrɩŋ a nyɩŋ bie.
14 A parte que caiu entre espinhos, estes são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 Ama nyindiekemba dɩ nanna tɩŋgbaŋ vɩɩkʋ ma wa nɩasɩ wa vuodiekemba dɩ ŋaana wʋŋ wɩaha ta tuohe aŋaŋ sʋgɩvɩɩnɩŋ ta mɩŋŋɩ pɔgɩlɩ ha keŋ keŋ ta bɩ yaa hanɩa, ta nyɩŋ bie vɩɩnɩŋ.
15 A parte que caiu na terra boa, estes são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 “Vuosi ka chɔgɩsa popoli ta naga kpalɩ a bubi ke yaa a naga ka a ziele gado chɩaŋ. Ama ba ŋaaŋ nagɩ ka mɩŋ a sagɩ popoli daaŋ ma amʋ vuosisi dɩ keŋ juu ba ye ka chaaŋkʋ.
16 — Ninguém, depois de acender uma lamparina, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a num lugar em que ilumina bem, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 Wudieke mana dɩ lɔbɩrɩna nan daansɩ a keŋ nyɩŋ yeŋ ta wudieke mana dɩaŋ dɩ ligine nan keŋ yuori ta nyɩŋ chaanɩŋ ma.
17 Não há nada oculto que não venha a ser manifesto, nem escondido que não venha a ser conhecido e revelado.
18 “Die wɩa nɩ sɩmma nɩ wʋnnana Ŋmɩŋ wɩa die, dama vuodieke mana dɩ wʋnnana ta mɩŋŋɩ pɔgɩlɩ ka ba nan yɩ wa pam a gʋtɩ, ama vuodieke dɩ wʋnnana ta ka mɩŋŋɩ pɔgɩlɩ ha, ba nan tuo bɩta gbaŋ ʋ yilinene dɩ ʋ yalla wa a nyɩŋ ʋ jigiŋ.”
18 Portanto, vejam como vocês ouvem. Porque ao que tiver, mais será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Womi Yisa nuŋ aŋaŋ ʋ nɩmballɩ die dɩ keŋ, ama die ba ka bɩagɩ a gbigi wo dama vuosi die dala mɩŋ.
19 A mãe e os irmãos de Jesus chegaram até onde ele estava, mas não podiam aproximar-se por causa da multidão.
20 Vuoŋ wʋnyɩ die dɩ balɩ a yɩ Yisa dɩ, “Fʋ naa aŋaŋ fʋ nɩmballɩ zie yeŋ me ta yaala ba ye fʋ.”
20 E lhe comunicaram: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo.
21 Yisa die dɩ balɩ a yɩ ba mana dɩ, “Manɩŋ n naa aŋaŋ n nɩmballɩ yine vuodiekemba dɩ wʋnnana Ŋmɩŋ wɩaha ta dɩ ha.”
21 Jesus, porém, lhes respondeu:
22 Daaŋ kaanɩ Yisa aŋaŋ kʋaŋandɩɩsɩrɩba die dɩ juu haarɩŋ sʋŋ, die ʋ balɩ a yɩ ba dɩ, “Nɩ vaa tɩ jʋalɩ ga gbagɩrɩ mi wo gaarɩ.” Die wɩa die ba piili sieŋ.
22 Aconteceu que, num daqueles dias, Jesus entrou num barco em companhia dos seus discípulos e lhes disse: E partiram.
23 Die ba benne haarɩkʋ sʋŋ a gara Yisa die dɩ gʋʋra. Ta bʋlɔgɩsɩkpeŋkpɩɩŋ die dɩ keŋ bʋnyɩ a nɩga gbagɩrɩ ma, die haarɩkʋ dɩ yaala ka suuli aŋaŋ nyaaŋ, die ba bie wʋbɩaŋ ma.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, e eles corriam perigo.
24 Ta die ʋ kʋaŋandɩɩsɩrɩba dɩ keŋ a sʋgɩrɩ wa a baarɩ dɩ, “Jakʋʋŋ, jakʋʋŋ tɩ bie kuŋ me.”
24 Chegando-se a Jesus, os discípulos o despertaram, dizendo: — Mestre, Mestre, estamos perecendo! Levantando-se, Jesus repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou e ficou bem calmo.
25 Womi die ʋ balɩ yɩ ʋ kʋaŋandɩɩsɩrɩba dɩ, “Nɩ ka yi mɩŋ yada?”
25 Então Jesus lhes perguntou: Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: — Quem é este que até manda nos ventos e nas ondas, e lhe obedecem?
26 Ta die ba keŋ tʋgɩ Gerasa tɩŋ ma a zie ta vaa Galili tɩŋ ba kʋaŋ.
26 Então rumaram para a terra dos gerasenos, que fica de frente para a Galileia.
27 Die Yisa die dɩ kenne nyɩŋ haarɩkʋ ma wa, ta Gerasa daa wʋnyɩ die jɩmbɩatɩ dɩ yalla wa dɩ keŋ tuoli wo. Die ʋ beri wo die a yʋasɩ ta ka yeegi garɩŋ yaa dʋa tigiŋ me ama die ʋ bie wo jigidieke ba guunene vuosi haagɩŋ ma.
27 Logo que Jesus desembarcou, veio da cidade ao seu encontro um homem possuído de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos túmulos.
28 Saŋŋa dieke ʋ yene Yisa wa die ʋ faasɩ keesi a nan ʋ nɩŋŋa a faasɩ nata aŋaŋ lɔlɩkpɩɩŋ dɩ, “Yisa, Nabidie Ŋmɩŋ dieke dɩ benne arɩzanna ma Bʋa, bɩa fʋ yaala n jigiŋ? N jʋʋsa fʋ da keŋ a datɩ n tɩbɩŋ.”
28 Quando ele viu Jesus, prostrou-se diante dele, dizendo com voz forte: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Peço-lhe que não me atormente.
29 Die ʋ balɩ wa naa dama Yisa die yɩ wa jɩmbɩatɩ nʋaŋ dɩ a nyɩŋ ʋ ma. Die saŋŋa pam die a ŋaaŋ mugise wo mɩŋ aŋaŋ ba ŋaana a bɔbɩ wa aŋaŋ chɔrɩma ʋ nagɩsɩ aŋaŋ nuusi mana yɔrɩ, jɩmbɩatɩtɩ ŋaaŋ vaa ʋ kpaa ha mɩŋ ta nagɩ wa juu haagɩŋ ma.
29 Porque Jesus havia ordenado ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se havia apoderado dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e correntes, despedaçava tudo e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Yisa die dɩ pɩasɩ daa wa dɩ, “Fʋ saaŋ?”
30 Jesus perguntou a ele: Ele respondeu: — Legião. Isto porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 Womi jɩmbɩatɩ die dɩ jʋʋsa wa aŋaŋ nɩŋŋmɩna dɩ ʋ da vaa a ga juu vɔrɩgoli me.
31 Estes pediram a Jesus que não os mandasse para o abismo.
32 Die perukusi pam die benne kunkogiŋ lʋgɩŋ a die; ta jɩmbɩatɩtɩ die dɩ jʋʋsɩ Yisa dɩ ʋ vaa a ga juu perukusisi, die ʋ yɩ he sieŋ.
32 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali no monte. E os demônios pediram a Jesus que os deixasse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Die wɩa jɩmbɩatɩ die dɩ nyɩŋ daa wa ma a ga juu perukusisi mana, die a mana die dɩ chɩgɩ daagɩ kunkogiri lʋgɩŋ a sʋʋŋ ga nan mʋgɩkpɩɩrɩ ma nyaabʋ die dɩ dii he.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Die vuodiekemba die dɩ daansɩnana perukusisi die dɩ yene wudieke dɩ yine wo die ba chɩgɩ ga tɩka sʋŋ aŋaŋ kʋatɩ ma a mʋʋlɩ wɩarɩ.
34 Vendo o que tinha acontecido, os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Die vuosi die dɩ nyɩŋ a ga dɩ ba ye wudieke dɩ yine wo. Die ba keŋ Yisa jigiŋ a ye daa wa ʋ vʋarɩna jɩmbɩatɩ ʋ ma wa ʋ jigiŋ ʋ yeegi jayeekiŋ ta ʋ sikpeŋ dɩ mɩŋŋɩ a tʋma, ŋmaamɩŋ die dɩ yigi ba mana.
35 Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido. Aproximando-se de Jesus, encontraram o homem de quem tinham saído os demônios, vestido, em perfeito juízo, sentado aos pés de Jesus; e temeram.
36 Vuodiekemba mana die dɩ yene Yisa dɩ gbaanna daa wa die wo die ba balɩ vuosisi.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como o endemoniado tinha sido salvo.
37 Die wɩa vuodiekemba mana die dɩ benne Gerasa tɩŋ ma die dɩ keŋ Yisa jigiŋ a jʋʋsɩ wa dɩ ʋ nyɩŋ ba tɩka ma, dama ŋmaamɩŋ die faasɩna a yigi be mɩŋ.
37 Todo o povo da terra dos gerasenos pediu a Jesus que se retirasse, pois ficaram com muito medo. E Jesus, entrando de novo no barco, voltou.
38 mi daa dieke die ʋ gbaanna wa die dɩ jʋʋsɩ wa dɩ ʋ vaa ʋ dɩa ʋ kʋaŋ, ama Yisa die dɩ balɩ wa dɩ,
38 O homem de quem tinham saído os demônios lhe pediu que o deixasse estar com ele. Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 “Yiŋŋi kuli fʋ tigiŋ a ga mʋʋlɩ tʋnkpɩɩŋ dieke Ŋmɩŋ dɩ yine a yɩ fʋ.”
39 — Volte para a sua casa e conte tudo o que Deus fez por você. Então ele foi, proclamando por toda a cidade o que Jesus lhe tinha feito.
40 Die Yisa dɩ wana a yiŋŋi a ga gbagɩrɩ mi wo chaakʋ, kpɩkpaaŋ die dɩ tuoli wo aŋaŋ sʋgɩfɩalɩŋ a yi wo aŋsɩa dama die ba mana die chɩɩsa wa mɩŋ.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Womi daa wʋnyɩ ba wasɩnana Jaarusi dɩ keŋ tʋgɩ, die ʋ yiwo Ŋmɩŋ jɩamɩŋ juoku jakʋʋŋ. Die ʋ keŋ gbirigi Yisa nɩŋŋa a jʋʋsɩ wa dɩ ʋ keŋ wʋnɩŋ ʋ tigiŋ,
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, suplicou-lhe que fosse até a sua casa.
42 dama die ʋ bʋabalɩmɩŋ die dɩ yine havʋʋbiŋ ta yi bɩna baŋ aŋaŋ ale die yʋagɩna a gbigi kuŋ.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava morrendo. Enquanto Jesus caminhava, as multidões o apertavam.
43 Kpɩkpaakʋ sʋŋ hɔgʋ wʋnyɩ die benne ʋ nyɩŋgbanɩŋ dɩ nyɩna zɩŋ dene bɩna baŋ aŋaŋ ale, die ʋ nagɩ ʋ yalla jadieke mana mana a yɩ gbɩgbaantɩŋ, ama die ba wʋnyɩ mana ka bɩagɩ a gbaaŋ wa.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia e que havia gastado todos os seus bens com os médicos, sem que ninguém a pudesse curar,
44 Die ʋ daagɩ kpɩkpaakʋ sʋŋ a keŋ Yisa kʋaŋ a gbɩ ʋ jayeekiri kʋanʋaŋ, lele womi die ʋ zɩmbʋ dɩ gobi bʋnyɩ.
44 veio por trás de Jesus e tocou na borda da capa dele. E logo a hemorragia dela estancou.
45 Mi die Yisa dɩ pɩasɩ dɩ, “Mɩnɩa gbɩna mɩŋ?”
45 Mas Jesus perguntou: Como todos negassem, Pedro disse: — Mestre, é a multidão que o rodeia e aperta!
46 Ama ta Yisa die dɩ baarɩ dɩ, “Vuoŋ gbɩ mɩŋ mɩŋ dama n sɩba dɩ hagɩrɩŋ nyɩŋ n ma.”
46 Mas Jesus insistiu:
47 Die hɔgʋ wa die dɩ mɩŋŋɩna dɩ ʋ kaaŋ bɩagɩ a lɔbɩrɩ wa, die wɩa die ʋ keŋ a cheele ta gbigiri Yisa nɩŋŋa. Mi die ʋ balɩ Yisa vuoŋ mana nine me wudieke wɩa ʋ gbɩna wa wa ta ye gbaamɩŋ die bʋnyɩ.
47 A mulher, vendo que não podia passar despercebida, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante de Jesus, declarou, à vista de todo o povo, o motivo por que havia tocado nele e como imediatamente tinha sido curada.
48 Yisa dɩ balɩ a yɩ wa dɩ, “N lɩa, fʋ yada gbaanna fʋ. Gamma aŋaŋ sʋgɩdʋagɩŋ.”
48 Então Jesus lhe disse:
49 Die Yisa dɩ yene ko bala wɩaha gie, vuoŋ wʋnyɩ die dɩ nyɩŋ jakʋʋrɩ tigiŋ a keŋ a balɩ wa dɩ, “Fʋ lɩa wa kpiye; da mugisi Dɩdagɩrʋ wa bɩbra.”
49 Enquanto Jesus ainda falava, veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; não incomode mais o Mestre.
50 Ama Yisa die dɩ wʋŋ ta balɩ yɩ Jaarusi dɩ, “Da vaa ŋmaamɩŋ yalla fʋ; fʋnɩŋ ko yi yada ta havʋʋbike nan ye alaafɩa.”
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse:
51 Yisa die dɩ keŋ a juu tigiri me, die ʋ ka yi vuoŋ dɩ dɩ ʋ kʋaŋ sie Piita, aŋaŋ Jɔɔn aŋaŋ Jemisi aŋaŋ havʋʋbike chɔɔŋ aŋaŋ ʋ nuŋ nyɩɩna ma.
51 Tendo chegado à casa, Jesus não permitiu que ninguém entrasse com ele, a não ser Pedro, João e Tiago, além do pai e da mãe da menina.
52 Vuoŋ mana mi die dɩ kʋma ta die zɔɔlɩŋ bʋa wa wɩa. Yisa die dɩ balɩ ba dɩ, “Nɩ da kʋmma, bʋa wa ka kpiye ʋ ko gʋʋra mɩŋ.”
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas Jesus disse:
53 Die vuosisi die dɩ laa wa dama die ba sɩba a baarɩ dɩ bʋa wa kpiye mɩŋ.
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Ama Yisa die dɩ yigi ʋ nuuŋ me ta baarɩ dɩ, “N, bʋa hagɩ!”
54 Mas Jesus, tomando-a pela mão, disse em voz alta:
55 — ausente —
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 — ausente —
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.