Marcos 12
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ACF
1 Beti aYesu etub̃at sor mai galito len nǝb̃ol p̃usan. Ikel mai galit ke, “Boŋ sua avan sua imabul nakrep len nǝhol. Eum hǝn nǝṽod garu lan. Ehir nab̃ur hǝn b̃egǝm vi naut lotopal dasdas nakrep lan, ale eum hǝn naut nakǝtaan tǝban nakrep a mǝhat. Beti idam̃ hǝn nǝhol van hǝn alat lotokǝtkǝta tǝban nǝhol hǝn lǝb̃irentem, ale eriŋ naut enan itoh len nǝyaran sua.
1 E começou a falar-lhes por parábolas: Um homem plantou uma vinha, e cercou-a de um valado, e fundou nela um lagar, e edificou uma torre, e arrendou-a a uns lavradores, e partiu para fora da terra.
2 Nǝboŋ nakrep pǝpadaŋ hǝn b̃imen, amahean nǝhol esǝvat naslev san van hǝn alat lotorentem nǝhol hǝn lǝb̃epǝpehun naṽit nakrep galevis tovi esan.
2 E, chegado o tempo, mandou um servo aos lavradores para que recebesse, dos lavradores, do fruto da vinha.
3 Avil alat lotorentem nǝhol lutah gat naslev san, luṽasi ale losǝvati van, iyar sǝsǝlav tǝlmam.
3 Mas estes, apoderando-se dele, o feriram e o mandaram embora vazio.
4 Ale amahean nǝhol esǝvat naslev tile van hǝn galito. Be alat lotorentem nǝhol luṽasṽas nǝkadun, lugol isa habat hǝn naslev gol nahurun isa lan.
4 E tornou a enviar-lhes outro servo; e eles, apedrejando-o, o feriram na cabeça, e o mandaram embora, tendo-o afrontado.
5 Ale amahean nǝhol esǝvat naslev tile am van hǝn galito, be luparu buni. Amahean esǝvat isob̃ur am, be luṽas galevis mai luparu bun galevis am.
5 E tornou a enviar-lhes outro, e a este mataram; e a outros muitos, dos quais a uns feriram e a outros mataram.
6 Amahean nǝhol sǝkad naslev ideh am hǝn b̃esǝvati, be ikad anatun tosua ŋai tolǝmas buni. Esǝvat mǝkot hǝni van hǝn galito, ike, ‘Dereh leputsan anatugw ulum̃an len nǝnauan salito.’
6 Tendo ele, pois, ainda um seu filho amado, enviou-o também a estes por derradeiro, dizendo: Ao menos terão respeito ao meu filho.
7 Be alat lotorentem nǝhol lukel mai galit gabag ke, ‘Atea, dereh tikad nǝhol egai nǝboŋ amahean nǝtan b̃imat. Datia paru buni hǝn datb̃ikad natit p̃isi b̃evi esan nǝboŋ atǝman b̃imat.’
7 Mas aqueles lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; vamos, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 Ŋa lutah gati, luparu buni, ale lubar hǝni vivile dan nǝhol nakrep.”
8 E, pegando dele, o mataram, e o lançaram fora da vinha.
9 Ale aYesu ike, “Ale, amahean nǝhol nakrep dereh tigol nǝsa? Dereh tegǝm ṽabun alat lotorentem nǝhol, beti tidam̃ hǝn nǝvanuan tile gail lirentem nǝhol nakrep.
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá, e destruirá os lavradores, e dará a vinha a outros.
10 Mǝtsaṽuruŋ nategai len natosian siGot a? Ike,
10 Ainda não lestes esta Escritura:A pedra, que os edificadores rejeitaram,Esta foi posta por cabeça de esquina;
11 Evi Nasub̃ aGot togol natenan
11 Isto foi feito pelo Senhor E é coisa maravilhosa aos nossos olhos?
12 Beti ab̃iltivanuan hǝn naJu ludas p̃isal hǝn lǝb̃itah gat aYesu bathut lolǝboii ke tokel nǝb̃ol p̃usan enan sil galito. Be lomǝtahw len naluṽoh ŋa loriŋ aYesu, luvan.
12 E buscavam prendê-lo, mas temiam a multidão; porque entendiam que contra eles dizia esta parábola; e, deixando-o, foram-se.
13 Beti ab̃iltivanuan hǝn naJu lotodas p̃isal hǝn lǝb̃itah gat aYesu, losǝvat naFarisi galevis mai galevis len nǝpati tovi tarhǝt siHerot van hǝn aYesu hǝn lǝb̃igol b̃isab len nasoruan san.
13 E enviaram-lhe alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem nalguma palavra.
14 Logǝm hǝn aYesu ale lukel maii ke, “Hai p̃usan, namtolǝboii ke gotokitin. Nǝvanuan b̃etibau o b̃evi naut kǝmas savi natideh len gaiug. Goṽusan nap̃isal siGot len nakitinan. Gikele, inor m̃au hǝn datb̃eṽur nǝtaks van hǝn aSisa?
14 E, chegando eles, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és homem de verdade, e de ninguém se te dá, porque não olhas à aparência dos homens, antes com verdade ensinas o caminho de Deus; é lícito dar o tributo a César, ou não? Daremos, ou não daremos?
15 Dateṽuri o asike datoṽuri?”
15 Então ele, conhecendo a sua hipocrisia, disse-lhes: Por que me tentais? Trazei-me uma moeda, para que a veja.
16 Nǝboŋ lotolav nakoin gǝmai, eus galit ke, “Nǝhon ase gagai? Nahǝsan ase ipat lan?” Luke, “ASisa.”
16 E eles lha trouxeram. E disse-lhes: De quem é esta imagem e inscrição? E eles lhe disseram: De César.
17 Beti aYesu ikel mai galit ke, “Lav mai aSisa nǝsa tovi seSisa ale lav mai aGot nǝsa tovi siGot.”
17 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Dai pois a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus. E maravilharam-se dele.
18 Beti naSattiusi galevis lotokel ke na-le-mǝhat-an dan nǝmatan tob̃uer, logǝm hǝn aYesu. Lousi ke,
18 Então os saduceus, que dizem que não há ressurreição, aproximaram-se dele, e perguntaram-lhe, dizendo:
19 “Hai p̃usan, aMoses itos gat nategai m̃os gidato ke, aulum̃an b̃imat, ale asoan b̃itoh anatun b̃eb̃uer, aṽan matmat tilah mai nǝbatunau enan hǝn b̃ipas anatun aṽan tomat.
19 Mestre, Moisés nos escreveu que, se morresse o irmão de alguém, e deixasse a mulher e não deixasse filhos, seu irmão tomasse a mulher dele, e suscitasse descendência a seu irmão.
20 Ale ikad alatmiṽan lotomǝlevru. Ahai a m̃o ilah be imat, anatun eb̃uer.
20 Ora, havia sete irmãos, e o primeiro tomou a mulher, e morreu sem deixar descendência;
21 Aṽan tohusuri ilah mai nǝbatunau ale gai am imat, anatun eb̃uer. Aṽalar tohusur gǝlaru am imaienan.
21 E o segundo também a tomou e morreu, e nem este deixou descendência; e o terceiro da mesma maneira.
22 Alatmiṽan p̃isi lulah mai napǝhaṽut enan be lǝsǝkad anatulit ideh. Namǝkot alitenan tu imat.
22 E tomaram-na os sete, sem, contudo, terem deixado descendência. Finalmente, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Ale len nǝboŋ hǝn na-le-mǝhat-an dan nǝmatan, alitenan dereh tevi asoan ase? Husur galit lotomǝlevru p̃isi lulah maii.”
23 Na ressurreição, pois, quando ressuscitarem, de qual destes será a mulher? porque os sete a tiveram por mulher.
24 AYesu isor var galit ke, “Mǝtusab husur mǝtsalǝboi natosian siGot, mai mǝtsalǝboi nǝdaŋan san.
24 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Porventura não errais vós em razão de não saberdes as Escrituras nem o poder de Deus?
25 Husur nǝboŋ alat lotomat lǝb̃ile mǝhat, asike lulah, avan ideh asike idam̃ hǝn lǝb̃ilah. Be dereh lesum̃an aŋel gail len nǝmav.
25 Porquanto, quando ressuscitarem dentre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento, mas serão como os anjos que estão nos céus.
26 Be mitinau alat lotomat nǝboŋ lǝb̃ile mǝhat. Mǝtsaṽuruŋ natosian len nalob̃ulat siMoses tohusur nǝhai topaŋ a? AGot isor mai a Moses, ike, ‘Gagai ginau novi aGot siApraham, aGot seIsak, aGot siJakop.’
26 E, acerca dos mortos que houverem de ressuscitar, não tendes lido no livro de Moisés como Deus lhe falou na sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, e o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó?
27 Gai savi aGot silat lotomat, be silat lotomaur. Gamit mǝtusab habat!”
27 Ora, Deus não é de mortos, mas sim, é Deus de vivos. Por isso vós errais muito.
28 Ahai p̃usan sua hǝn nalo tosǝsǝloŋ hǝn na-sor-b̃alb̃al-an enan egǝm hǝn aYesu. Elǝboi sǝhoti ke na-sor-vari-an siYesu ivoi ŋa eusi ke, “Len nakelean todaŋ gail aGot tokel mai gidato, ta be esǝhor gail p̃isi?”
28 Aproximou-se dele um dos escribas que os tinha ouvido disputar, e sabendo que lhes tinha respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 AYesu isor vari ke, “Nakelean egai esǝhor gail p̃isi: ‘Israel mǝtesǝsǝloŋ! Nasub̃ aGot sidato, Nasub̃ esua sǝb̃on.
29 E Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor.
30 Gelǝmas bun Nasub̃ aGot sam̃ len nǝlom̃ kavkav, nanunum̃ kavkav, nǝnauan sam̃ kavkav mai nǝdaŋan sam̃ kavkav; len gaiug kavkav.’
30 Amarás, pois, ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu entendimento, e de todas as tuas forças; este é o primeiro mandamento.
31 Nakelean sual am ehusuri toke, ‘Gelǝmas bun nǝvanuan totoh pǝpadaŋ hǝn gaiug hum gotolǝmas bun gaiug gabag.’ Sǝkad nakelean ideh todaŋ sǝhor eru enan.”
31 E o segundo, semelhante a este, é: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Não há outro mandamento maior do que estes.
32 Ahai p̃usan enan hǝn nalo ike, “Gai bolai Hai p̃usan! Gokitin nǝboŋ gotoke aGot tosua sǝb̃on ale sǝkad ideh am be gai sǝb̃on ŋai.
32 E o escriba lhe disse: Muito bem, Mestre, e com verdade disseste que há um só Deus, e que não há outro além dele;
33 Datimaslǝmas buni len nǝlodat kavkav, nalǝboian sidat kavkav mai nǝdaŋan sidat kavkav; len gidat kavkav. Ale datimaslǝmas bun nǝvanuan totoh pǝpadaŋ hǝn gidato hum dattolǝmas bun gidat gabag. Ivoi hǝn datb̃igol natgalenan sǝhor naviolan ideh datb̃etutumav hǝni mai natit p̃isi am datb̃eviol hǝni mai aGot.”
33 E que amá-lo de todo o coração, e de todo o entendimento, e de toda a alma, e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, é mais do que todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Nǝboŋ aYesu tosǝsǝloŋ hǝn na-lǝboi-sǝhoti-an len na-sor-vari-an sitenan, ikel maii ke, “Gaiug gǝsatoh a tut dan natohan pipihabǝlan aGot.” Ale len nǝboŋ enan van, sǝkad avan ideh tokad na-il-b̃uri-an hǝn b̃eus nausian ideh hǝni am.
34 E Jesus, vendo que havia respondido sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E já ninguém ousava perguntar-lhe mais nada.
35 Nǝboŋ aYesu top̃usan len naholǝvat todar vis naim siGot, eus galit ei ke, “Imabe ahai p̃usan gail hǝn nalo luke aKristo, aGot totabtabuh lan, esua len nǝpasusan siTevit, anatun siTevit?
35 E, falando Jesus, dizia, ensinando no templo: Como dizem os escribas que o Cristo é filho de Davi?
36 Husur len aNunun aGot, aTevit ike,
36 O próprio Davi disse pelo Espírito Santo:O Senhor disse ao meu Senhor:Assenta-te à minha direita Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés.
37 ATevit m̃au ekisi hǝn ‘aMasta.’ Imaienan, imabe evi anatun siTevit?”
37 Pois, se Davi mesmo lhe chama Senhor, como é logo seu filho? E a grande multidão o ouvia de boa vontade.
38 Ale len nap̃usanan siYesu ike, “Mǝtelǝlǝgau. Ahai p̃usan gail hǝn nalo salemǝdas gamito. Lolǝmas lǝb̃esun nahurabat tobǝlav. Lolǝmas nǝvanuan lǝb̃ike, ‘Ivoi’ mai galito len naut nǝmaket.
38 E, ensinando-os, dizia-lhes: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes compridas, e das saudações nas praças,
39 Lolǝmas lǝb̃ebǝtah len nǝhai bǝtbǝtah tovoi ŋai len naim nab̃onb̃onan. Ale lolǝmas lǝb̃ebǝtah rivuh len nǝhanan gail.
39 E das primeiras cadeiras nas sinagogas, e dos primeiros assentos nas ceias;
40 Lulav kuv p̃is naim mai nasugsugur sibatunau pǝhaṽut gail, be len nagǝgǝrasan salito len nǝhon nǝvanuan gail, lusor tuṽ ebǝbǝlav. Alatenan dereh lipanis sǝhor alat lǝsǝmaienan.”
40 Que devoram as casas das viúvas, e isso com pretexto de largas orações. Estes receberão mais grave condenação.
41 Nǝboŋ aYesu tokǝmaienan tonoŋ, ebǝtah pǝpadaŋ hǝn nabokis topat ei, nǝvanuan gail lotobubulah vat lan len naim siGot. Ekǝta bunus nǝvanuan gail nǝboŋ lotobubulah vat salito len nabokis enan. Nǝvanuan isob̃ur lotopul hǝn nǝvat lobulan isob̃ur lan.
41 E, estando Jesus assentado defronte da arca do tesouro, observava a maneira como a multidão lançava o dinheiro na arca do tesouro; e muitos ricos deitavam muito.
42 Be nǝbatunau namǝsal sua egǝm riŋ natuhkoin eru artovi kopa.
42 Vindo, porém, uma pobre viúva, deitou duas pequenas moedas, que valiam meio centavo.
43 Beti aYesu ekis ahai susur san gail gǝm hǝni. Ike, “Nukel nakitinan mai gamit ke, nǝbatunau namǝsal enan, nabulahan san esǝhor galit p̃isi am lotobubulah vi lan nabokis enan.
43 E, chamando os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta pobre viúva deitou mais do que todos os que deitaram na arca do tesouro;
44 Husur galit loviol kinit nǝvat dan tosob̃ur lotopul hǝni. Be alitenan, naut kǝmas tovi mǝsal, eviol hǝn natit p̃isi san hǝn b̃imaur lan.”
44 Porque todos ali deitaram do que lhes sobejava, mas esta, da sua pobreza, deitou tudo o que tinha, todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.