Lucas 7
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NVT
1 Nǝboŋ aYesu tokǝmaienan tonoŋ, ibar naut a Kapernaum.
1 Quando Jesus terminou de dizer tudo isso à multidão, entrou em Cafarnaum.
2 Len naut enan ikad nasenturion sua tokad naslev. Nasenturion enan inau ke naslev san tovoi habat. Be naslev emǝsah, hum ma b̃emǝsol.
2 Naquela ocasião, um escravo muito estimado de um oficial romano estava enfermo, à beira da morte.
3 Nasenturion esǝsǝloŋ hǝn nasoruan husur aYesu, ale esǝvat alat evis lotoil a m̃o hǝn naJu gail van hǝni hǝn lǝb̃eusi ke, tegǝm hǝn b̃igol naslev san timaur.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, mandou alguns líderes judeus lhe pedirem que fosse curar seu escravo.
4 Nǝboŋ lotogǝm hǝn aYesu, loŋiri ke, “Bathut atenan inor, ivoi hǝn gǝb̃igol nategai m̃osi,
4 Os líderes suplicaram insistentemente que Jesus socorresse o homem, dizendo: “Ele merece sua ajuda,
5 husur elǝmas bun nǝvanuan sadit gail, ale eum hǝn naim nab̃onb̃onan sinamito.”
5 pois ama o povo judeu e até nos construiu uma sinagoga”.
6 Ŋa aYesu ivan mai galito. Nǝboŋ pǝpadaŋ hǝn b̃ibar naim enan, nasenturion esǝvat esan gail hǝn lǝb̃ikel maii ke: “Nasub̃, ivoi ke sagegǝm pǝpadaŋ am, husur ginau nǝsanor kasi hǝn gǝb̃eb̃is lohoim sagw.
6 Jesus foi com eles, mas, antes de chegarem à casa, o oficial mandou alguns amigos para dizer: “Senhor, não se incomode em vir à minha casa, pois não sou digno de tamanha honra.
7 Imaienan nunau ginau ke, nǝsanor kasi hǝn nǝb̃ebubur mai gaiug. Avil gǝb̃ikele ke naslev sagw b̃imaur, dereh timaur.
7 Não sou digno sequer de ir ao seu encontro. Basta uma ordem sua, e meu servo será curado.
8 Nokǝmaienan husur ginau nutoh pipihabǝlan alat lotoil a m̃o hǝn ginau, ale nasoltia gail lutoh pipihabǝlagw. Nǝb̃ikel mai tosua ke, ‘Givan,’ dereh tivan; nǝb̃ikel mai sual am ke, ‘Gegǝmai,’ dereh tegǝmai. Nǝb̃ikel mai naslev sagw ke, ‘Gigol nategai,’ ale dereh tigole.”
8 Sei disso porque estou sob a autoridade de meus superiores e tenho autoridade sobre meus soldados. Só preciso dizer ‘Vão’, e eles vão, ou ‘Venham’, e eles vêm. E, se digo a meus escravos: ‘Façam isto’, eles fazem”.
9 Nǝboŋ aYesu tosǝsǝloŋ hǝni, ip̃aŋ lan. Ipair van hǝn naluṽoh lotohusuri ale ike, “Nukel mai gamit ke; nǝsǝsab̃ nadǝlomian todaŋ maiegai len alat seIsrael.”
9 Quando Jesus ouviu isso, ficou admirado. Voltou-se para a multidão que o seguia e disse: “Eu lhes digo a verdade: jamais vi fé como esta em Israel!”.
10 Beti alat sinasenturion, gai tosǝvat galito, lotǝlmam vahim ale lusab̃i ke naslev imaur buni.
10 E, quando os amigos do oficial voltaram para a casa dele, encontraram o escravo em perfeita saúde.
11 Pelan han aYesu evi Nain, navile sua. Ale ahai susur san gail mai nab̃iltiluṽoh lutah maii.
11 Logo depois, Jesus foi com seus discípulos à cidade de Naim, e uma grande multidão o seguiu.
12 Nǝboŋ aYesu toyar pǝpadaŋ hǝn nametlǝkau hǝn navile, alat a Nain lupat naulum̃an sua tomat vivile, tovi aṽisusua sinan. Lupati len nǝmel. Anan evi batunau, ale nab̃iltiluṽoh a Nain luyar mai alitenan.
12 Quando ele se aproximou da porta da cidade, estava saindo o enterro do único filho de uma viúva, e uma grande multidão da cidade a acompanhava.
13 Nǝboŋ Nasub̃ toris alitenan, nǝlon itaŋisi ale ike, “Sagitaŋ.”
13 Quando o Senhor a viu, sentiu profunda compaixão por ela. “Não chore!”, disse ele.
14 Beti ivan, ibar nǝmel nǝmatan, ale alat lotopati loil. Ike, “Mantuhmar, nukel mai gaiug, gile mǝhat!”
14 Então foi até o caixão, tocou nele e os carregadores pararam. E disse: “Jovem, eu lhe digo: levante-se!”.
15 Ale nǝmantuhmar ebǝtah mǝhat, etub̃at sor. Beti aYesu eviol hǝni mai anan.
15 O jovem que estava morto se levantou e começou a conversar, e Jesus o devolveu à sua mãe.
16 Galit p̃isi lomǝtahw, lumaŋmaŋ ale lusor sal suh nǝyalyalan siGot ke, “Ahai kelkel ur sua toyalyal evisi hǝn gidato!” Lusor am ke, “AGot egǝm hǝn b̃evi tarhǝt sidato, nǝvanuan san gail.”
16 Grande temor tomou conta da multidão, que louvava a Deus, dizendo: “Um profeta poderoso se levantou entre nós!” e “Hoje Deus visitou seu povo!”.
17 Na-kel-uri-an egai husur aYesu iperŋan naut p̃isi a Jutea mai naut p̃isi todar visi.
17 Essa notícia sobre Jesus se espalhou por toda a Judeia e seus arredores.
18 Ahai susur siJon gail lukel ur natgalen p̃isi maii. Ale ekis galit eru,
18 Os discípulos de João Batista lhe contaram tudo que Jesus estava fazendo. Então João chamou dois de seus discípulos
19 esǝvat gǝlaru van hǝn Nasub̃ hǝn arb̃eusi ke, “Gaiug govi nǝvanuan togǝmgǝmai o ivoi ke namtitoh vir sual am?”
19 e os enviou ao Senhor, para lhe perguntar: “O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?”.
20 Nǝboŋ artogǝm hǝni, arousi ke, “AJon Baptais esǝvat ginamǝru gǝm hǝn gaiug, eusi ke, ‘Govi nǝvanuan togǝmgǝmai o ivoi ke namtitoh vir tile am?’”
20 Os dois discípulos de João encontraram Jesus e lhe disseram: “João Batista nos enviou para lhe perguntar: ‘O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?’”.
21 Len nǝboŋ enan ŋai aYesu igol nǝvanuan isob̃ur lotokad namǝsahan tiltile lumaur, igol galevis, nanunun nǝmargobut gail lumakuv dan galito. Ale ilav nakǝtaan mai nametb̃esw isob̃ur.
21 Naquela mesma hora, Jesus curou muitas pessoas de suas doenças, enfermidades e espíritos impuros, e restaurou a visão a muitos cegos.
22 Imagenan isor var gǝlaru ke, “Mǝretǝlmam ale kel mai aJon nǝsa mǝrtorisi mai mǝrtosǝsǝloŋ hǝni: ametb̃esw gail lukad nakǝtaan, alat narielit togau luyar, alat lotokad naleprosi lumaur, luveveu, nǝdariŋ b̃ulb̃ulol gail losǝsǝloŋ mai alat lotomat lule mǝhat dan nǝmatan. Ale alat lotopar tite losǝsǝloŋ hǝn na-kel-uri-an tovoi.
22 Em seguida, disse aos discípulos de João: “Voltem a João e contem a ele o que vocês viram e ouviram: os cegos veem, os aleijados andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados e as boas-novas são anunciadas aos pobres”.
23 AGot tigol tivoi hǝn avan ideh sateh dan nadǝlomian len ginau sil nǝsa notogole.”
23 E disse ainda: “Felizes são aqueles que não se sentem ofendidos por minha causa”.
24 Nǝboŋ ahai pispisul siJon artovan, aYesu etub̃at sor husur aJon mai naluṽoh ke, “Nǝboŋ mǝttovi lan naut masmas tob̃ǝb̃esw, mǝtuvan varis nǝsa? Naṽiliol nǝlan toṽuvi tokurkur a? Aoa!
24 Depois que os discípulos de João saíram, Jesus começou a falar a respeito dele para as multidões: “Que tipo de homem vocês foram ver no deserto? Um caniço que qualquer brisa agita?
25 B̃eb̃uer, mǝtuvan hǝn mǝtb̃eris nǝsa? Naulum̃an tosun nahurabat nǝvat halit totibau a? Aoa! Alat lotosun nahurabat tomaienan, lotokad nakontit p̃isi, galit losuh len nab̃iltiim sekiŋ gail!
25 Afinal, o que esperavam ver? Um homem vestido com roupas caras? Não, quem veste roupas caras e vive no luxo mora em palácios.
26 B̃imaienan, mǝtuvan hǝn mǝtb̃eris nǝsa? Ahai kelkel ur sual a? Evoi, nukel mai gamit ke savi ahai kelkel ur ŋai, iyalyal sǝhor ahai kelkel ur.
26 Acaso procuravam um profeta? Sim, ele é mais que profeta.
27 Atenan evi nǝvanuan natosian siGot tokel husuri ke: ‘Geris! dereh nesǝvat ahai pispisul sagw a m̃o hǝn gaiug toutaut hǝn nap̃isal sam̃ m̃os gaiug.’
27 João é o homem ao qual as Escrituras se referem quando dizem: ‘Envio meu mensageiro adiante de ti, e ele preparará teu caminho à tua frente’.
28 “Nukel mai gamit ke, sǝkad avan ideh napǝhaṽut topasi, tosǝhor aJon; Be len alat lototoh pipihabǝlan aGot, galit ideh tovi ut kǝmas iyalyal sǝhor aJon.”
28 Eu lhes digo: de todos que nasceram de mulher, nenhum é maior que João Batista. E, no entanto, até o menor no reino de Deus é maior que ele”.
29 (Galit isob̃ur mai galevis lotovi nǝvanuan nǝtaks aJon tobaptais hǝn galit tia, nǝboŋ lotosǝsǝloŋ hǝn aYesu, lukel lǝboii ke, nap̃isal siGot inor.
29 Todos que ouviram as palavras de Jesus, até mesmo os cobradores de impostos, concordaram que o caminho de Deus era justo, pois tinham sido batizados por João.
30 Avil naFarisi gail mai alat lotokad namitisau hǝn nalo, aJon sǝbaptais hǝn galito, lomǝtahun p̃is nap̃isal siGot mai nalǝŋonian siGot m̃os galito.)
30 Os fariseus e mestres da lei, no entanto, rejeitaram o propósito de Deus para eles, pois recusaram o batismo de João.
31 AYesu isor am, ike, “Ale naur ta damǝŋai lumabe? Nolǝboi nǝb̃ike lohum nǝsa?
31 “Assim, a que posso comparar o povo desta geração?”, perguntou Jesus.
32 Losum̃an alahutai lotobǝtah len nǝmaket lotokai van hǝn galit gabag ke, ‘Namtoṽuv nab̃uvimal m̃os gamito be mǝtsǝsav; namtokǝkai hǝn nǝb̃e nǝmatan be mǝtsǝtaŋ!’
32 “Como posso descrevê-los? São como crianças que brincam na praça. Queixam-se a seus amigos: ‘Tocamos flauta, e vocês não dançaram, entoamos lamentos, e vocês não choraram’.
33 Logǝgel hǝn nǝnauan salit tabtab. Nokǝmaienan husur nǝboŋ aJon Baptais togǝmai, sǝhan nabǝta, samun nǝwain, be mǝtuke, ‘Ikad natǝmat.’
33 Quando João Batista apareceu, não costumava comer e beber em público, e vocês disseram: ‘Está possuído por demônio’.
34 Avil aNatun Nǝvanuan egǝmai, ihan, emun, be mǝtuke, ‘Mǝteris! Naulum̃an tohan tǝmǝhav, tomun vatǝrog. Itah mai nǝvanuan nǝtaks mai nǝvanuan nǝsaan gail!’
34 O Filho do Homem, por sua vez, come e bebe, e vocês dizem: ‘É comilão e beberrão, amigo de cobradores de impostos e pecadores’.
35 Be alat lotohusur nap̃isal siGot hǝn namitisau hǝn nǝmauran tonor, nǝmauran salito eṽusani ke nap̃isal siGot ekitin.”
35 Mas a sabedoria é comprovada pela vida daqueles que a seguem.”
36 Ikad naFarisi sua, nahǝsan aSimon, tous aYesu hǝn b̃ihan maii, ale aYesu eb̃is lohoim san, ipat tarhǝgarin hǝn b̃ihan.
36 Um dos fariseus convidou Jesus para jantar. Jesus foi à casa dele e tomou lugar à mesa.
37 Nǝboŋ napǝhaṽut nǝsaan sua len nab̃iltivile enan tosǝsǝloŋ hǝni ke aYesu tohan len naim siFarisi enan, ipat nab̃otel nǝhai pǝhas van hǝn aYesu.
37 Quando uma mulher daquela cidade, uma pecadora, soube que ele estava jantando ali, trouxe um frasco de alabastro contendo um perfume caro.
38 Eil pǝpadaŋ hǝn narien, itaŋ. Nǝboŋ totaŋ, namǝtarur san iteh len nalohrien aYesu gol arumosmos. Beti igargar narien hǝn navurun, esum̃ narien ale eb̃ir nǝhai pǝhas len narien gǝlaru.
38 Em seguida, ajoelhou-se aos pés de Jesus, chorando. As lágrimas caíram sobre os pés dele, e ela os secou com seu cabelo; e continuou a beijá-los e a derramar perfume sobre eles.
39 NaFarisi tous aYesu hǝn b̃ihan, eris natenan. Nǝboŋ torisi inau len gai sǝb̃on ke, “Ategai tavi ahai kelkel ur, talǝboi as tobari, ale talǝboi am naṽide san ke alitenan evi pǝhaṽut nǝsaan.”
39 Quando o fariseu que havia convidado Jesus viu isso, disse consigo: “Se este homem fosse profeta, saberia que tipo de mulher está tocando nele. Ela é uma pecadora!”.
40 AYesu isor vari ke, “Simon, nukad natesua hǝn nǝb̃ikel mai gaiug.” ASimon ike, “Hai p̃usan, kele.”
40 Jesus disse ao fariseu: “Simão, tenho algo a lhe dizer”. “Diga, mestre”, respondeu Simão.
41 AYesu ib̃ol hǝni ke, “Ikad alaruevis. Arukabut hǝn nǝvat sivan sua todam̃ hǝni mai gǝlaru. Sua ikabut hǝn natenarius tovi 500, togon ikabut hǝn 50.
41 Então Jesus lhe contou a seguinte história: “Um homem emprestou dinheiro a duas pessoas: quinhentas moedas de prata a uma delas e cinquenta à outra.
42 Gǝlar p̃isi arsǝkad nǝvat hǝn arb̃isar gele, ŋa gai ikas kuv nǝkabut sǝlaru. Imaienan, gǝlar ta be elǝmas buni sǝhor togon?”
42 Como nenhum dos devedores conseguiu lhe pagar, ele generosamente perdoou ambos e cancelou suas dívidas. Qual deles o amou mais depois disso?”.
43 ASimon isor vari ke, “Hum ma atenan, nǝvanuan tokas kuv nǝkabut san totibau sǝhor togon.” AYesu ike, “Gokitin.”
43 Simão respondeu: “Suponho que aquele de quem ele perdoou a dívida maior”. “Você está certo”, disse Jesus.
44 Beti ipair van hǝn napǝhaṽut ale ikel mai aSimon ke, “Geris alitegai? Nǝboŋ notob̃is lohoim sam̃ gǝsǝlav nǝwai hǝn nǝb̃ekǝkas nariegw, wake namǝtarur selitegai igol nariegw imosmos hǝni ale igargari hǝn navurun.
44 Então voltou-se para a mulher e disse a Simão: “Veja esta mulher ajoelhada aqui. Quando entrei em sua casa, você não ofereceu água para eu lavar os pés, mas ela os lavou com suas lágrimas e os secou com seus cabelos.
45 Gǝsasum̃ nǝtarhogw hǝn na-ke-ivoi-an hǝn notogǝmai, wake nǝboŋ notob̃is lohoim, alitegai sasib hǝn tosum̃ nariegw gǝlaru.
45 Você não me cumprimentou com um beijo, mas, desde a hora em que entrei, ela não parou de beijar meus pés.
46 Gǝsavǝhas nǝkadugw hǝn naoil hǝn naoliv hum naṽide sidato, wake gai eb̃ir nǝhai pǝhas len nariegw gǝlaru.
46 Você não me ofereceu óleo para ungir minha cabeça, mas ela ungiu meus pés com um perfume raro.
47 Bathut natgalenan, nukel mai gaiug ke, nǝsaan san gail lotosob̃ur lumarub̃at tia, imaienan gai elǝmas masuṽ hǝn ginau. Avil nǝvanuan, nǝsaan san tokǝkereh tomarub̃at, gai elǝmas bun ginau, be tokǝkereh ŋai.”
47 “Eu lhe digo: os pecados dela, que são muitos, foram perdoados e, por isso, ela demonstrou muito amor por mim. Mas a pessoa a quem pouco foi perdoado demonstra pouco amor”.
48 Beti aYesu ikel mai alitenan ke, “Nǝsaan sam̃ gail lumarub̃at.”
48 Então Jesus disse à mulher: “Seus pecados estão perdoados”.
49 Be alat lototoh maii len nǝhanan ei lusor mai galit gabag ke, “Ase gagai, torub̃at nǝsaan gail tu maiegai?”
49 Os homens que estavam à mesa diziam entre si: “Quem é esse que anda por aí perdoando pecados?”.
50 Ale aYesu ikel mai alitenan ke, “Nadǝlomian sam̃ gatolav kuv gaiug dan nǝsaan sam̃ gail. Givan, natǝm̃at tipat len nǝlom̃.”
50 E Jesus disse à mulher: “Sua fé a salvou. Vá em paz”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.