Lucas 7
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs BKJ
1 Nǝboŋ aYesu tokǝmaienan tonoŋ, ibar naut a Kapernaum.
1 Ora, quando ele acabou todos os seus discursos aos ouvidos do povo, entrou em Cafarnaum.
2 Len naut enan ikad nasenturion sua tokad naslev. Nasenturion enan inau ke naslev san tovoi habat. Be naslev emǝsah, hum ma b̃emǝsol.
2 E o servo de um certo centurião, que era querido para ele, estava doente, prestes a morrer.
3 Nasenturion esǝsǝloŋ hǝn nasoruan husur aYesu, ale esǝvat alat evis lotoil a m̃o hǝn naJu gail van hǝni hǝn lǝb̃eusi ke, tegǝm hǝn b̃igol naslev san timaur.
3 E quando ele ouviu falar de Jesus, enviou-lhe os anciãos dos judeus, suplicando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Nǝboŋ lotogǝm hǝn aYesu, loŋiri ke, “Bathut atenan inor, ivoi hǝn gǝb̃igol nategai m̃osi,
4 E, chegando eles junto de Jesus, suplicavam-lhe com instância, dizendo: Ele é digno de que lhe faças isto;
5 husur elǝmas bun nǝvanuan sadit gail, ale eum hǝn naim nab̃onb̃onan sinamito.”
5 porque ele ama a nossa nação, e nos edificou a sinagoga.
6 Ŋa aYesu ivan mai galito. Nǝboŋ pǝpadaŋ hǝn b̃ibar naim enan, nasenturion esǝvat esan gail hǝn lǝb̃ikel maii ke: “Nasub̃, ivoi ke sagegǝm pǝpadaŋ am, husur ginau nǝsanor kasi hǝn gǝb̃eb̃is lohoim sagw.
6 Então, Jesus foi com eles. E quando já estava perto da casa, o centurião enviou-lhe amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes; porque eu não sou digno de que tu entres debaixo do meu telhado;
7 Imaienan nunau ginau ke, nǝsanor kasi hǝn nǝb̃ebubur mai gaiug. Avil gǝb̃ikele ke naslev sagw b̃imaur, dereh timaur.
7 e por isso nem eu considerei-me digno de ir a ti, mas dize uma palavra, e o meu servo será curado.
8 Nokǝmaienan husur ginau nutoh pipihabǝlan alat lotoil a m̃o hǝn ginau, ale nasoltia gail lutoh pipihabǝlagw. Nǝb̃ikel mai tosua ke, ‘Givan,’ dereh tivan; nǝb̃ikel mai sual am ke, ‘Gegǝmai,’ dereh tegǝmai. Nǝb̃ikel mai naslev sagw ke, ‘Gigol nategai,’ ale dereh tigole.”
8 Porque eu também sou homem sob autoridade, e tenho soldados sob mim, e eu digo a um: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Nǝboŋ aYesu tosǝsǝloŋ hǝni, ip̃aŋ lan. Ipair van hǝn naluṽoh lotohusuri ale ike, “Nukel mai gamit ke; nǝsǝsab̃ nadǝlomian todaŋ maiegai len alat seIsrael.”
9 Quando Jesus ouviu essas coisas, maravilhou-se dele, e voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos, eu não encontrei tão grande fé, não, não em Israel.
10 Beti alat sinasenturion, gai tosǝvat galito, lotǝlmam vahim ale lusab̃i ke naslev imaur buni.
10 E retornando para casa os que haviam sido enviados, encontraram são o servo que estivera enfermo.
11 Pelan han aYesu evi Nain, navile sua. Ale ahai susur san gail mai nab̃iltiluṽoh lutah maii.
11 E aconteceu que, no dia seguinte, ele foi à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos, e uma grande multidão.
12 Nǝboŋ aYesu toyar pǝpadaŋ hǝn nametlǝkau hǝn navile, alat a Nain lupat naulum̃an sua tomat vivile, tovi aṽisusua sinan. Lupati len nǝmel. Anan evi batunau, ale nab̃iltiluṽoh a Nain luyar mai alitenan.
12 Ora, quando ele chegou perto da porta da cidade, eis que ali um homem morto era carregado para fora, filho único de sua mãe, que era viúva; e uma grande multidão estava com ela.
13 Nǝboŋ Nasub̃ toris alitenan, nǝlon itaŋisi ale ike, “Sagitaŋ.”
13 E, vendo-a, o Senhor se compadeceu dela, e disse-lhe: Não chores.
14 Beti ivan, ibar nǝmel nǝmatan, ale alat lotopati loil. Ike, “Mantuhmar, nukel mai gaiug, gile mǝhat!”
14 E, chegando-se, tocou o esquife; e os que o levavam pararam. E ele disse: Jovem, digo-te: Levanta-te.
15 Ale nǝmantuhmar ebǝtah mǝhat, etub̃at sor. Beti aYesu eviol hǝni mai anan.
15 E o que estivera morto sentou-se, e começou a falar. E ele entregou-o à sua mãe.
16 Galit p̃isi lomǝtahw, lumaŋmaŋ ale lusor sal suh nǝyalyalan siGot ke, “Ahai kelkel ur sua toyalyal evisi hǝn gidato!” Lusor am ke, “AGot egǝm hǝn b̃evi tarhǝt sidato, nǝvanuan san gail.”
16 E a todos sobreveio o temor, e eles glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e que Deus visitou o seu povo.
17 Na-kel-uri-an egai husur aYesu iperŋan naut p̃isi a Jutea mai naut p̃isi todar visi.
17 E este rumor sobre ele se espalhou por toda a Judeia, e por toda a região ao redor.
18 Ahai susur siJon gail lukel ur natgalen p̃isi maii. Ale ekis galit eru,
18 E os discípulos de João relataram-lhe todas estas coisas.
19 esǝvat gǝlaru van hǝn Nasub̃ hǝn arb̃eusi ke, “Gaiug govi nǝvanuan togǝmgǝmai o ivoi ke namtitoh vir sual am?”
19 E João, chamando a si dois dos seus discípulos, enviou-os a Jesus, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
20 Nǝboŋ artogǝm hǝni, arousi ke, “AJon Baptais esǝvat ginamǝru gǝm hǝn gaiug, eusi ke, ‘Govi nǝvanuan togǝmgǝmai o ivoi ke namtitoh vir tile am?’”
20 Quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João, o Batista, enviou-nos, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
21 Len nǝboŋ enan ŋai aYesu igol nǝvanuan isob̃ur lotokad namǝsahan tiltile lumaur, igol galevis, nanunun nǝmargobut gail lumakuv dan galito. Ale ilav nakǝtaan mai nametb̃esw isob̃ur.
21 E, na mesma hora, ele curou a muitos de suas enfermidades, e males, e espíritos malignos, e a muitos que eram cegos ele deu a visão.
22 Imagenan isor var gǝlaru ke, “Mǝretǝlmam ale kel mai aJon nǝsa mǝrtorisi mai mǝrtosǝsǝloŋ hǝni: ametb̃esw gail lukad nakǝtaan, alat narielit togau luyar, alat lotokad naleprosi lumaur, luveveu, nǝdariŋ b̃ulb̃ulol gail losǝsǝloŋ mai alat lotomat lule mǝhat dan nǝmatan. Ale alat lotopar tite losǝsǝloŋ hǝn na-kel-uri-an tovoi.
22 Então, Jesus respondendo, disse-lhes: Ide, e anunciai a João as coisas que ouvis e vedes: que os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados, e aos pobres é pregado o evangelho.
23 AGot tigol tivoi hǝn avan ideh sateh dan nadǝlomian len ginau sil nǝsa notogole.”
23 E abençoado é aquele que não se ofender em mim.
24 Nǝboŋ ahai pispisul siJon artovan, aYesu etub̃at sor husur aJon mai naluṽoh ke, “Nǝboŋ mǝttovi lan naut masmas tob̃ǝb̃esw, mǝtuvan varis nǝsa? Naṽiliol nǝlan toṽuvi tokurkur a? Aoa!
24 E quando os mensageiros de João partiram, ele começou a falar à multidão acerca de João: O que fostes ver no deserto? Uma cana agitada pelo vento?
25 B̃eb̃uer, mǝtuvan hǝn mǝtb̃eris nǝsa? Naulum̃an tosun nahurabat nǝvat halit totibau a? Aoa! Alat lotosun nahurabat tomaienan, lotokad nakontit p̃isi, galit losuh len nab̃iltiim sekiŋ gail!
25 Mas o que fostes ver? Um homem trajado de roupas delicadas? Eis que aqueles que vestem roupas esplêndidas, e vivem em delícias, estão nos tribunais reais.
26 B̃imaienan, mǝtuvan hǝn mǝtb̃eris nǝsa? Ahai kelkel ur sual a? Evoi, nukel mai gamit ke savi ahai kelkel ur ŋai, iyalyal sǝhor ahai kelkel ur.
26 Mas o que fostes ver? Um profeta? Sim, eu vos digo, e muito mais do que um profeta.
27 Atenan evi nǝvanuan natosian siGot tokel husuri ke: ‘Geris! dereh nesǝvat ahai pispisul sagw a m̃o hǝn gaiug toutaut hǝn nap̃isal sam̃ m̃os gaiug.’
27 Este é aquele, de quem está escrito: Eis que eu envio o meu mensageiro diante da tua face, que preparará diante de ti o teu caminho.
28 “Nukel mai gamit ke, sǝkad avan ideh napǝhaṽut topasi, tosǝhor aJon; Be len alat lototoh pipihabǝlan aGot, galit ideh tovi ut kǝmas iyalyal sǝhor aJon.”
28 E eu vos digo: Que entre os nascidos de mulher, não há maior profeta do que João, o Batista; mas aquele que é o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 (Galit isob̃ur mai galevis lotovi nǝvanuan nǝtaks aJon tobaptais hǝn galit tia, nǝboŋ lotosǝsǝloŋ hǝn aYesu, lukel lǝboii ke, nap̃isal siGot inor.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Avil naFarisi gail mai alat lotokad namitisau hǝn nalo, aJon sǝbaptais hǝn galito, lomǝtahun p̃is nap̃isal siGot mai nalǝŋonian siGot m̃os galito.)
30 Mas os fariseus e os intérpretes da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 AYesu isor am, ike, “Ale naur ta damǝŋai lumabe? Nolǝboi nǝb̃ike lohum nǝsa?
31 E disse o Senhor: A quem, pois, eu compararei os homens desta geração, e a quem eles são semelhantes?
32 Losum̃an alahutai lotobǝtah len nǝmaket lotokai van hǝn galit gabag ke, ‘Namtoṽuv nab̃uvimal m̃os gamito be mǝtsǝsav; namtokǝkai hǝn nǝb̃e nǝmatan be mǝtsǝtaŋ!’
32 Eles são semelhantes às crianças que, assentadas nas praças, chamam umas às outras, e dizem: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamo-vos murmurações, e não lamentastes.
33 Logǝgel hǝn nǝnauan salit tabtab. Nokǝmaienan husur nǝboŋ aJon Baptais togǝmai, sǝhan nabǝta, samun nǝwain, be mǝtuke, ‘Ikad natǝmat.’
33 Porque veio João, o Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Ele tem um demônio.
34 Avil aNatun Nǝvanuan egǝmai, ihan, emun, be mǝtuke, ‘Mǝteris! Naulum̃an tohan tǝmǝhav, tomun vatǝrog. Itah mai nǝvanuan nǝtaks mai nǝvanuan nǝsaan gail!’
34 Veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e pecadores.
35 Be alat lotohusur nap̃isal siGot hǝn namitisau hǝn nǝmauran tonor, nǝmauran salito eṽusani ke nap̃isal siGot ekitin.”
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Ikad naFarisi sua, nahǝsan aSimon, tous aYesu hǝn b̃ihan maii, ale aYesu eb̃is lohoim san, ipat tarhǝgarin hǝn b̃ihan.
36 E um dos fariseus desejava que ele comesse com ele. E ele entrando na casa do fariseu, reclinou-se à mesa.
37 Nǝboŋ napǝhaṽut nǝsaan sua len nab̃iltivile enan tosǝsǝloŋ hǝni ke aYesu tohan len naim siFarisi enan, ipat nab̃otel nǝhai pǝhas van hǝn aYesu.
37 E eis que uma mulher da cidade, que era uma pecadora, sabendo que Jesus estava à mesa na casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro com unguento,
38 Eil pǝpadaŋ hǝn narien, itaŋ. Nǝboŋ totaŋ, namǝtarur san iteh len nalohrien aYesu gol arumosmos. Beti igargar narien hǝn navurun, esum̃ narien ale eb̃ir nǝhai pǝhas len narien gǝlaru.
38 e ficando atrás de seus pés chorando, começou a derramar lágrimas sobre os seus pés, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça, e beijava-lhe os pés, e ungia-os com o unguento.
39 NaFarisi tous aYesu hǝn b̃ihan, eris natenan. Nǝboŋ torisi inau len gai sǝb̃on ke, “Ategai tavi ahai kelkel ur, talǝboi as tobari, ale talǝboi am naṽide san ke alitenan evi pǝhaṽut nǝsaan.”
39 Ora, quando o fariseu que o havia convidado viu isto, falava consigo, dizendo: Se este homem fosse profeta, saberia quem e que tipo de mulher é esta que o toca; pois ela é uma pecadora.
40 AYesu isor vari ke, “Simon, nukad natesua hǝn nǝb̃ikel mai gaiug.” ASimon ike, “Hai p̃usan, kele.”
40 E respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, eu tenho algo a dizer-te. E ele disse: Mestre, diga.
41 AYesu ib̃ol hǝni ke, “Ikad alaruevis. Arukabut hǝn nǝvat sivan sua todam̃ hǝni mai gǝlaru. Sua ikabut hǝn natenarius tovi 500, togon ikabut hǝn 50.
41 Havia um certo credor que tinha dois devedores; um lhe devia quinhentos denários, e outro cinquenta.
42 Gǝlar p̃isi arsǝkad nǝvat hǝn arb̃isar gele, ŋa gai ikas kuv nǝkabut sǝlaru. Imaienan, gǝlar ta be elǝmas buni sǝhor togon?”
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos. Dize, pois, qual deles o amará mais?
43 ASimon isor vari ke, “Hum ma atenan, nǝvanuan tokas kuv nǝkabut san totibau sǝhor togon.” AYesu ike, “Gokitin.”
43 E Simão, respondendo, disse: Eu suponho que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Tu julgaste corretamente.
44 Beti ipair van hǝn napǝhaṽut ale ikel mai aSimon ke, “Geris alitegai? Nǝboŋ notob̃is lohoim sam̃ gǝsǝlav nǝwai hǝn nǝb̃ekǝkas nariegw, wake namǝtarur selitegai igol nariegw imosmos hǝni ale igargari hǝn navurun.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Eu entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta derramou lágrimas sobre os meus pés, e os enxugou com os cabelos de sua cabeça.
45 Gǝsasum̃ nǝtarhogw hǝn na-ke-ivoi-an hǝn notogǝmai, wake nǝboŋ notob̃is lohoim, alitegai sasib hǝn tosum̃ nariegw gǝlaru.
45 Tu não me beijaste, mas esta mulher desde que entrou, não parou de beijar os meus pés.
46 Gǝsavǝhas nǝkadugw hǝn naoil hǝn naoliv hum naṽide sidato, wake gai eb̃ir nǝhai pǝhas len nariegw gǝlaru.
46 Tu não ungiste a minha cabeça com óleo; mas esta mulher com unguento ungiu os meus pés.
47 Bathut natgalenan, nukel mai gaiug ke, nǝsaan san gail lotosob̃ur lumarub̃at tia, imaienan gai elǝmas masuṽ hǝn ginau. Avil nǝvanuan, nǝsaan san tokǝkereh tomarub̃at, gai elǝmas bun ginau, be tokǝkereh ŋai.”
47 Por isso, eu te digo: Os pecados dela, que são muitos, lhe são perdoados, porque ela muito amou; mas a quem pouco é perdoado, pouco ama.
48 Beti aYesu ikel mai alitenan ke, “Nǝsaan sam̃ gail lumarub̃at.”
48 E disse-lhe: Os teus pecados são perdoados.
49 Be alat lototoh maii len nǝhanan ei lusor mai galit gabag ke, “Ase gagai, torub̃at nǝsaan gail tu maiegai?”
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que também perdoa pecados?
50 Ale aYesu ikel mai alitenan ke, “Nadǝlomian sam̃ gatolav kuv gaiug dan nǝsaan sam̃ gail. Givan, natǝm̃at tipat len nǝlom̃.”
50 E ele disse à mulher: A tua fé te salvou; vai em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.