Lucas 1
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NAA
1 Ikad nǝvanuan isob̃ur tokel ur natit gail tosarpoh len gidato, hum ahai kelkel ur gail lotokele. Lutos nǝsa nǝvanuan gail lotorisi mai lotokel uri mai ginamito.
1 Visto que muitos já empreenderam uma narração coordenada dos fatos que entre nós se realizaram,
2 Hum ke alat len natub̃atan lotoris natit p̃isi tovisi, ale lotogǝm vi vanuan na-vi-tarhǝte-an gail hǝn nasoruan, imaienan lukel uri mai ginamito.
2 conforme nos transmitiram os que desde o princípio foram deles testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 Ginau am nunau ke, ivoi ke, notokǝta kitev natit p̃isi len natub̃atan, tuani, ale tos husuri van hǝn gaiug Nasub̃ Teofilus,
3 igualmente a mim pareceu bem, depois de cuidadosa investigação de tudo desde a sua origem, dar-lhe por escrito, excelentíssimo Teófilo, uma exposição em ordem,
4 hǝn gǝb̃elǝboi nakitinan husur aYesu, mai nǝsa lotoṽusani hǝn gaiug. Nǝb̃ol egai imagegai:
4 para que você tenha plena certeza das verdades em que foi instruído.
5 Nǝboŋ aHerot tovi kiŋ len naut a Jutea, ikad ahai tutumav sua nahǝsan aSekariah. Ikad nahǝmar sua nahǝsan aApijah, aSekariah tovi galit sua. Bareab san, nahǝsan aElisapet, gai am esua len nǝpasusan siAron.
5 Nos dias de Herodes, rei da Judeia, houve um sacerdote chamado Zacarias, do turno de Abias. A mulher dele era das filhas de Arão e se chamava Isabel.
6 Gǝlaru aruvoi, arunor len nǝhon Nasub̃ aGot bathut arugol husur masuṽ hǝn natit p̃isi tokele.
6 Ambos eram justos diante de Deus, vivendo de forma irrepreensível em todos os preceitos e mandamentos do Senhor.
7 Be anatularu eb̃uer husur aElisapet ebutoh, mai arovi haṽut tia.
7 Eles não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e os dois já tinham idade avançada.
8 Boŋ sua nahǝmar siSekariah loum siGot. ASekariah eum len nǝhon aGot hum ahai tutumav.
8 E aconteceu que, enquanto Zacarias exercia o sacerdócio diante de Deus na ordem do seu turno, coube-lhe por sorteio,
9 Hum naṽide sihai tutumav gail, lubar hǝn nǝvat hǝn lotosab̃ aSekariah hǝn b̃epǝŋas nǝhai pǝhas len naim siNasub̃ aGot. Boŋ sua aSekariah eb̃is lan,
9 segundo o costume sacerdotal, entrar no santuário do Senhor para queimar o incenso.
10 len nǝboŋ enan nab̃iltiluṽoh lusor tuṽ vivile.
10 Durante esse tempo, toda a multidão do povo permanecia na parte de fora, orando.
11 Ale aŋel siNasub̃ evisi hǝni, eil ben nǝmel tutumavan tarhǝt nǝmatu.
11 E eis que apareceu a Zacarias um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do incenso.
12 Nǝboŋ aSekariah toris aŋel enan, emǝtahw, ninen epil.
12 Ao vê-lo, Zacarias ficou assustado, e o temor se apoderou dele.
13 Ris aŋel toke, “Sagemǝtahw aSekariah, husur aGot esǝsǝloŋ hǝn na-sor-tuṽ-an sam̃. Ale asoam̃ aElisapet dereh tipas anatum̃ ulum̃an. Geriŋ nǝhes Jon lan.
13 O anjo, porém, lhe disse: — Não tenha medo, Zacarias, porque a sua oração foi ouvida. Isabel, sua esposa, dará à luz um filho, a quem você dará o nome de João.
14 Ale gaiug gehǝhaṽur habat mai nǝlom̃ tivoi masuṽ hǝni. Nǝvanuan isob̃ur dereh lehǝhaṽur hǝn nǝboŋ b̃evisi,
14 Você ficará alegre e feliz, e muitos ficarão contentes com o nascimento dele.
15 bathut tiyalyal len nǝhon aGot balai. Asike emun nǝwain mai nǝwai todaŋ, ale tepul hǝn aNunun aGot nǝboŋ topat sal len nabǝhaṽun anan.
15 Pois ele será grande diante do Senhor, não beberá vinho nem bebida forte, e será cheio do Espírito Santo, já desde o ventre materno.
16 Ale tipair tǝlmam hǝn anatun seIsrael tisob̃ur van hǝn Nasub̃, aGot salito.
16 Ele converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus.
17 Len nanunun mai nǝdaŋan siElijah, dereh teil a m̃o hǝn Nasub̃ hǝn b̃ipair tǝlmam hǝn nǝlon atǝmalit van hǝn anatulito, pair tǝlmam hǝn nǝlon alat lǝsagol husur nǝsa aGot tokele, van hǝn nap̃isal silat lotonor, lotokad namitisau hǝn nǝmauran tonor. Imaiegai, aJon dereh teutaut hǝn nǝvanuan gail hǝn lǝb̃eutaut vir Nasub̃.”
17 E irá adiante do Senhor no espírito e poder de Elias, para converter o coração dos pais aos filhos, converter os desobedientes à prudência dos justos e habilitar para o Senhor um povo preparado.
18 Beti aSekariah ikel mai aŋel ke, “Nelǝboi mab hǝn natgalegai? Husur novi haṽut tia mai asoagw evi bareab tia.”
18 Então Zacarias perguntou ao anjo: — Como terei certeza disso? Pois eu sou velho, e a minha mulher também já tem idade avançada.
19 Aŋel isor vari ke, “Nahǝsagw aKapriel notoil len nǝhon aGot tosǝvat ginau m̃os nǝb̃isor mai gaiug, hǝn nǝb̃ikel ur na-kel-uri-an tovoi hǝn natgalegai.
19 O anjo respondeu: — Eu sou Gabriel, que estou a serviço de Deus, e fui enviado para falar com você e lhe trazer esta boa notícia.
20 Be husur gǝsadǝlom nǝsa notokele, gaiug dereh geb̃ut, gedǝdas gǝb̃isor van vǝbar nǝboŋ natgalegai b̃evisi. Natit p̃isi dereh tevisi sum̃an notokele.”
20 Todavia, você ficará mudo e não poderá falar até o dia em que estas coisas vierem a acontecer, porque você não acreditou nas minhas palavras, as quais, no devido tempo, se cumprirão.
21 Len nǝboŋ enan naluṽoh lutoh vir aSekariah, ale lup̃aŋ lan husur evǝlo len naim siGot.
21 O povo estava esperando Zacarias e admirava-se com a demora dele no santuário.
22 Nǝboŋ tovivile, salǝboi b̃isor mai galito, ale lolǝboii ke, eris na-kǝta-risi-an sua togǝm len nǝmav len naim siGot, husur eb̃utb̃ut be ike tisor len navǝlan.
22 Quando Zacarias saiu, não lhes podia falar. Então entenderam que ele havia tido uma visão no santuário. E expressava-se por sinais e permanecia mudo.
23 Len nǝboŋ hǝn nauman sinahǝmar san gail tonoŋ, eriŋ naut a Jerusalem, ivahim san.
23 Aconteceu que, terminados os dias do seu ministério, Zacarias voltou para casa.
24 Husur nǝboŋ enan abareab san, aElisapet etian ale husur nahǝbati torim esusuan gai gabag, ike,
24 Passados esses dias, Isabel, a mulher de Zacarias, ficou grávida. E ela não saiu de casa durante cinco meses, dizendo:
25 “Egai nǝsa Nasub̃ aGot togole m̃os ginau nǝboŋ tohǝhaṽur hǝn ginau. Ilav kuv nahur sasa sagw notodaŋ b̃uri len nǝhon nǝvanuan sagw gail.”
25 — Foi isto o que o Senhor me fez, ao contemplar-me, para acabar com a minha vergonha diante das pessoas.
26 Ale len nahǝbati tomǝlevtes siElisapet, aGot esǝvat aŋel Kapriel vi Nasaret, navile sua a Kalili
26 No sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,
27 hǝn b̃isor mai navensus sua, nahǝsan aMeri. Ikad avan sua len nahǝmar siTevit, nahǝsan aJosef, ale gǝlaru arukel gati ke arilah.
27 a uma virgem que estava comprometida a casar com um homem da casa de Davi, cujo nome era José. A virgem se chamava Maria.
28 Aŋel ivan hǝn aMeri, ike, “Ivoi. Nasub̃ aGot eputsan gaiug, itoh mai gaiug.”
28 E, aproximando-se dela, o anjo disse: — Salve, agraciada! O Senhor está com você.
29 Be aMeri, nǝlon etuhatuh hǝn nasoruan en san, inau sob̃uer hǝn namilen nasoruan aŋel tokele.
29 Ela, porém, ao ouvir esta palavra, perturbou-se muito e pôs-se a pensar no que poderia significar esta saudação.
30 Beti aŋel ikel maii ke, “Sagemǝtahw Meri, aGot ehǝhaṽur hǝn gaiug tia, eputsan gaiug.
30 Mas o anjo lhe disse: — Não tenha medo, Maria; porque você foi abençoada por Deus.
31 Asike idareh gaiug dereh getian, ale gipas anatum̃ ulum̃an sua, geriŋ nǝhes Yesu lan.
31 Você ficará grávida e dará à luz um filho, a quem chamará pelo nome de Jesus.
32 Gai dereh tiyalyal balai, lekisi hǝn anatun aGot a mǝhat buni, ale Nasub̃ aGot dereh tigol tilav namilen aTevit atǝman ta sutuai tovi kiŋ.
32 Este será grande e será chamado Filho do Altíssimo. Deus, o Senhor, lhe dará o trono de Davi, seu pai.
33 Nǝpasusan siJakop dereh litoh pipihabǝlan vi sutuai; nanoŋan han eb̃uer.”
33 Ele reinará para sempre sobre a casa de Jacó, e o seu reinado não terá fim.
34 Ris aMeri tokel mai aŋel ke, “Imabe? Avan ideh sǝbar nibegw sal!”
34 Então Maria disse ao anjo: — Como será isto, se eu nunca tive relações com homem algum?
35 Aŋel isor vari ke, “ANunun aGot dereh tegǝm len gaiug, nǝdaŋan siGot a mǝhat buni tikabut gol gaiug hum nǝm̃ol. Husur enan ategai gǝb̃ipasi, dereh tevi siGot, ale lekisi hǝn aNatun aGot.
35 O anjo respondeu: — O Espírito Santo virá sobre você, e o poder do Altíssimo a envolverá com a sua sombra; por isso, também o ente santo que há de nascer será chamado Filho de Deus.
36 Geris amaheam̃ aElisapet. Alitenan am etian, ikad anatun ulum̃an naut kǝmas ke tovi bareab tia. Ale egai nahǝbati san tomǝlevtes, gai lotokisi ke tobutoh.
36 E Isabel, sua parenta, igualmente está grávida, apesar de sua idade avançada, sendo este já o sexto mês de gestação para aquela que diziam ser estéril.
37 Bathut aGot satǝtan hǝn b̃igol natideh.”
37 Porque para Deus não há nada impossível.
38 Ale aMeri ike, “Ginau novi natǝbarehreh nauman siNasub̃. Ivoi len ginau hum gotokǝmaienan.” Ale aŋel ivan dani.
38 Então Maria disse: — Aqui está a serva do Senhor; que aconteça comigo o que você falou. Então o anjo foi embora.
39 Sǝdareh aMeri ile mǝhat, iŋad vi lan nab̃iltivile sua a Jutea, naut enan tobaŋ ṽehuh.
39 Naqueles dias, Maria se aprontou e foi depressa à região montanhosa, a uma cidade de Judá.
40 Nǝboŋ tobar naut enan evi lohoim siSekariah, ike, “Ivoi,” mai aElisapet.
40 Entrou na casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 Nǝboŋ aElisapet tosǝsǝloŋ hǝn na-ke-ivoi-an san, anatun ekurkur len nabǝhaṽun, ale aElisapet epul hǝn aNunun aGot.
41 Quando Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança lhe estremeceu no ventre. Então Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 Beti ikai habat ke, “AGot igol navoian van hǝn gaiug sǝhor alatpǝhaṽut, igol navoian am van hǝn anatum̃ gǝb̃ipasi.
42 E exclamou em alta voz: — Bendita é você entre as mulheres, e bendito o fruto do seu ventre!
43 Imab hǝn nategai tovisi hǝn ginau, ke anana siMasta sagw togǝm hǝn ginau?
43 E que grande honra é para mim receber a visita da mãe do meu Senhor!
44 Husur nǝboŋ notosǝsǝloŋ hǝn nadolom̃, anatugw ekurkur hǝn nahǝhaṽuran san len nabǝhaṽugw.
44 Pois, logo que me chegou aos ouvidos a voz da saudação que você fez, a criança estremeceu de alegria dentro de mim.
45 AGot gatogol navoian van hǝn gaiug, husur ke gaiug godǝlomi ke tigol nǝsa tokel gati mai gaiug.”
45 Bem-aventurada a que creu, porque serão cumpridas as palavras que lhe foram ditas da parte do Senhor.
46 Beti aMeri ike:
46 Então Maria disse: “A minha alma engrandece ao Senhor,
47 Nanunugw ikemkem hǝn aGot sagw
47 e o meu espírito se alegrou em Deus, meu Salvador,
48 Husur eris natǝbarehreh san tovi ut kǝmas,
48 porque ele atentou para a humildade da sua serva. Pois, desde agora, todas as gerações me considerarão bem-aventurada,
49 AGot todaŋ buni igol
49 porque o Poderoso me fez grandes coisas. Santo é o seu nome.
50 Ilolosa hǝn naur p̃isi ta sutuai vi sutuai
50 A sua misericórdia vai de geração em geração sobre os que o temem.
51 Eṽusan nǝdaŋan san hǝn navǝlan tia,
51 Agiu com o seu braço valorosamente; dispersou os que, no coração, alimentavam pensamentos soberbos.
52 Isah sur alat lotoyalyal vi pan dan namilelito,
52 Derrubou dos seus tronos os poderosos e exaltou os humildes.
53 Evǝŋan alat lotomalkǝkat, luhanukub,
53 Encheu de bens os famintos e despediu vazios os ricos.
54 Evi tarhǝt silat a Israel lotovi vanuan san gail,
54 Amparou Israel, seu servo, a fim de lembrar-se da sua misericórdia
55 hum tokel gati mai atǝmadat gail,
55 a favor de Abraão e de sua descendência, para sempre, como havia prometido aos nossos pais.”
56 AMeri itoh mai aElisapet pǝpadaŋ hǝn nahǝbati itor, beti etǝlmam vahim.
56 Maria permaneceu cerca de três meses com Isabel e voltou para casa.
57 Len nǝboŋ aElisapet topas naulum̃an san,
57 Quando chegou o tempo de Isabel dar à luz, ela teve um filho.
58 amahean gail mai alat lototoh pǝpadaŋ hǝni, losǝsǝloŋ hǝni ke Nasub̃ aGot ivoi buni hǝni, ale lohǝhaṽur maii.
58 Os vizinhos e parentes ouviram que o Senhor tinha usado de grande misericórdia para com Isabel e se alegraram com ela.
59 Len nǝmariboŋ tomǝlevtor logǝm hǝn lǝb̃etiv dalus anatun ale luke leriŋ nahǝsan atǝman aSekariah lan.
59 Aconteceu que, no oitavo dia, foram circuncidar o menino e queriam dar-lhe o nome de seu pai, Zacarias.
60 Avil anan ikai ke, “Aoa, nahǝsan m̃au aJon!”
60 Mas a mãe do menino disse: — De modo nenhum! Ele será chamado João.
61 Ris lotokel maii ke, “Amaheam̃ gail, nǝhes enan eb̃uer len galito.”
61 Disseram-lhe: — Mas você não tem nenhum parente com esse nome!
62 Ale lusor len navǝlalit mai aSekariah hǝn lǝb̃isab̃ nǝhes aSekariah toke tekisi hǝni.
62 Fizeram sinais, perguntando ao pai do menino que nome queria que lhe dessem.
63 ASekariah isor len navǝlan, eus natit hǝn b̃itos lan ale itosi ke, “Nahǝsan aJon.” Galit p̃isi lup̃aŋ lan.
63 Então, pedindo uma tabuinha, ele escreveu: — O nome dele é João. E todos se admiraram.
64 Vǝha-sua ŋai elǝboi b̃isor tǝtas, ale etub̃at hǝn b̃isal suh aGot.
64 Imediatamente a boca de Zacarias se abriu e a língua se soltou. Então começou a falar, louvando a Deus.
65 Alat lototoh pǝpadaŋ hǝni, lumaŋmaŋ, lomǝtahw, mai alat a Jutea, naut enan tobaŋ ṽehuh, luhol husur natgalegai.
65 Todos os vizinhos deles ficaram possuídos de temor, e essas coisas foram divulgadas por toda a região montanhosa da Judeia.
66 Nǝvanuan gail p̃isi lunau masuṽ hǝn nǝsa lotosǝsǝloŋ hǝni, ale luke, “Natǝtai egai dereh timabe?” Husur navǝlan aGot ipat tin lan.
66 Todos os que as ouviram guardavam-nas no coração, dizendo: — O que virá a ser este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Atǝman aJon, aSekariah epul hǝn aNunun aGot beti ikel ur nǝsa aGot tokel maii ke,
67 Zacarias, o pai de João, cheio do Espírito Santo, profetizou, dizendo:
68 “Noputsan nahǝsan Nasub̃ aGot seIsrael,
68 “Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e redimiu o seu povo,
69 ale esǝvat avan sua todaŋ len nǝpasusan sivanuan nauman san, aTevit,
69 e nos suscitou plena e poderosa salvação na casa de Davi, seu servo,
70 AGot ekǝmaienan
70 como havia prometido, desde a antiguidade, por boca dos seus santos profetas,
71 ke atenan b̃ilav kuv gidato dan aenemi sidat gail,
71 para nos libertar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam;
72 Ilolosa hum tokel gati mai atǝmadat ta sutuai
72 para usar de misericórdia com os nossos pais e lembrar-se da sua santa aliança
73 na-kel-gati-an tota gati len nahǝsan mai aApraham atǝmadat ta sutuai:
73 e do juramento que fez a nosso pai Abraão,
74 hǝn b̃ilav kuv gidato dan navǝlan aenemi sidat gail
74 de conceder-nos que, livres das mãos de inimigos, o adorássemos sem temor,
75 ale datb̃inor len nǝhon
75 em santidade e justiça diante dele, todos os nossos dias.
76 Gaiug m̃au anatugw,
76 E você, menino, será chamado profeta do Altíssimo, porque precederá o Senhor, preparando-lhe os caminhos,
77 hǝn gǝb̃ilav mai nǝvanuan san gail
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, por meio da remissão dos seus pecados,
78 Nalolosaan mai navoian siGot sidato
78 graças à profunda misericórdia de nosso Deus, pela qual nos visitará o sol nascente das alturas,
79 tem̃ias alat lototoh len nǝmargobut,
79 para iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte, e dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.”
80 Ale natǝtai enan Jon, etibau, egǝm idaŋ len nanunun. Itoh len naut masmas tob̃ǝb̃esw vǝbar nǝboŋ togǝm visi len alat a Israel.
80 O menino crescia e se fortalecia em espírito. E viveu nos desertos até o dia em que havia de manifestar-se a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.